Przepowiednia

Biorąc "Przepowiednię" nie spodziewałam się tak świetnego kryminału. Emocji od początku nie brakowało, gdyż książka swoją akcję rozpoczyna od momentu pożaru i morderstwa dziewczyny Edvarda Christenssona. Toczone śledztwo wobec mężczyzny wzbudza wątpliwości, choć lokalna społeczność jest zdania, że "można się było tego spodziewać". Dlaczego tak jest? Trzeba zagłębić się w historię 😉 Rodzinę skazanego prześladuje sprawa morderstwa, a siostrzeniec skazanego dorasta mając przeświadczenie, że w nim również jest zło. Tak po naszemu "co w rodzinie to nie zginie".

Jest to wciągająca historia, która pchnie nas do chęci poznania prawdy. Był winny czy nie? Jak to się skończyło?

Autor skupia się na aspekcie psychologicznym bohaterów - Isaka i Vidara, dlatego też nie do końca najważniejsze jest kto zabił, ale jak cała sprawa wpłynęła na bliskich skazanego oraz prowadzących śledztwo. Jak uprzedzenia potrafią skrzywdzić człowieka. Jakie konsekwencje może wywołać pogoń za prawdą.

Książka ma ponad 500 stron, a ja wręcz płynęłam przez tę historię. Nie mogłam się oderwać i cóż, łyknęłam ją w jeden dzień. I nie, nie zwariowałam 😉 Czy wystarczy taki dowód, że "Przepowiednia" to świetny kryminał? Mam nadzieję, że tak 😉

Czym mniejsza społeczność, tym bardziej klaustrofobiczna jest w niej atmosfera. Świadomość, że wszyscy wiedzą wszystko o wszystkich, wszyscy wzajemnie się obserwują, bywa nie tylko denerwująca, ale negatywnie może wpływać na codzienne funkcjonowanie. Szczególnie, że kiedy dzieje się coś złego okazuje się, że mimo takiego zainteresowania czy wręcz inwigilacji, tak naprawdę każdy z mieszkańców ma swoje mniejsze lub większe sekrety. Co więcej, w żaden sposób .ta bliskość i teoretyczna znajomość swoich sąsiadów nie pomaga, a nawet może szkodzić. Łatwo jest bowiem w takiej sytuacji wpaść w pułapkę błędnych przekonań czy nawet pierwszego wrażenia, kodując sobie dany, niekiedy błędny, odbiór danej osoby czy sytuacji.

Czy właśnie z takim efektem mamy do czynienia w książce „Przepowiednia”, opublikowanej nakładem Wydawnictwa Czarna Owca? To kolejny już thriller z „Czarnej serii”, łączącej wątki kryminalne z psychologicznymi dzięki czemu lektura stanowi prawdziwą gratkę zarówno dla osób lubiących thrillery, jak i dla tych, którzy docenią dobrze skonstruowaną powieść. I choć czytałam lepsze książki, to Christofferowi Carlssonowi udało się oddać duszną atmosferę miasteczka, a także tajemnice tkwiące w mieszkańcach, potęgujące jeszcze wrażenie, jakie na czytelniku robi lektura.

Przenosimy się do wioski, którą okalają lasy Marbäck. To właśnie tu ma miejsce zbrodnia, choć początkowo nic na to nie wskazuje. W przypadku starych gospodarstw pożar nie jest niczym szczególnym, ten jednak był o tyle dramatyczny, że zginęła w nim młoda dziewczyna. Jej rodzice ocaleli cudem, bowiem nie było ich w domu, choć zapewne woleliby zginąć razem z córką. Mieszkańcy wioski są wstrząśnięci tą śmiercią tym bardziej, że wkrótce na jaw wychodzi, że dziewczyna, Lovisa, nie żyła już w chwili wybuchu pożaru. Co więcej, została zamordowana, zmarła od uderzenia tępym przedmiotem.

Kto mógł chcieć jej śmierci? Wszystko wydaje się świadczyć przeciwko jej chłopakowi, Edvardowi Christensson, a mimo braku twardych dowodów mężczyzna zostaje skazany już nawet przez samo społeczeństwo. Tym bardziej, że widziano o zakrwawionego w lesie. Wszyscy wydają się być mu przeciwni, przypominając sobie oznaki jego gwałtownego charakteru. Choć sam podejrzany zaprzecza, zostaje skazany i trafia do więzienia. To jednak nie przekreśla tego, co się wydarzyło i konsekwencji, jakie morderstwo to za sobą pociągnęło. Okazuje się bowiem, że miało większy wpływ niż przypuszczano, a lokalna społeczność niemal żyje tym dramatem.

Ta bezsensowna śmierć wywiera też duży wpływ na rodzinie Edvarda. Jego siostrzeniec, Isak, jest przekonany, że ciąży na nim klątwa i również ON dopuści się w przyszłości strasznych czynów. Czy rzeczywiście tak się stanie? Co wydarzyło się tamtej nocy w gospodarstwie Markströmów? Po latach do historii powraca funkcjonariusz policji Vidar, weryfikując ponownie wszystkie tropy. Czy jednak uda mu się wyjaśnić sprawę zabójstwa Lovisy? Czy wydarzenia z przeszłości mają na nas rzeczywiście tak duży wpływ? Jak zakończy się ta opowieść? Przekonamy się o tym dzięki książce „Przepowiednia, która zwraca przede wszystkim uwagę swoją atmosferą.

To, co przeszkadza w odbiorze lektury, to wątki, które zupełnie nie są związane z samym sednem historii i tak naprawdę trudno znaleźć dla nich uzasadnienie – niepotrzebnie odciągają tylko naszą uwagę. Również bohaterowie wydają się zbyt bezbarwni, jak na zajmującą powieść. Książkę ratuje jednak frapująca fabuła, która przykuwa uwagę i nie pozwala od książki się oderwać. W napięciu śledzimy akcję licząc na rozwiązanie zagadki i dając się zaskoczyć biegiem wydarzeń.

Bardzo lubię czytać kryminały, dlatego co jakiś czas staram się wyszukiwać sobie coraz to nowsze i ciekawsze pozycje z tego gatunku. Przeczytałem już tak wiele thrillerów, że muszę przyznać, iż nie jest łatwo spełnić moje oczekiwania pod tym względem. Jestem dość wybrednym czytelnikiem. Kilka dni temu jednak udało mi się znaleźć taką książkę, która spełniała wszelkie moje warunki, które określałyby dobry kryminał. Taką książką jest właśnie "Przepowiednia", w której nie tylko jest ciekawa zagadka do rozwiązania, nie tylko intrygujące postaci, ale przede wszystkim napięcie oraz klimat, który sprawia, że chce się czytać.

"Przepowiednia" Christoffera Carlssona nie jest dziełem wybitnym. Kryminał rządzi się swoimi prawami, konwencja wymaga od autora przebiegłości w snuciu fabuły, umiejętności zaskoczenia czytelnika. Autor wyżej wspomnianego radzi sobie z tym dosyć średnio. Historia jest przewidywalna aż do bólu.

Nie jest to oczywiście książka fatalna, kilka wątków sensacyjnych zyskało moją aprobatę, bohaterowie oraz łączące ich relacje sprawiają wrażenie autentycznych.

Wydaje mi się, że głównym winowajcą tego, jak ostatecznie odbiera się pozycję jest kombinacja następujących czynników: styl pisarski, prawdopodobnie niezbyt udany przekład oraz nierówne tempo akcji. Moim zdaniem prawdziwy fan kryminału powinien jednak sprawdzić tę książkę choćby z czystej ciekawości.

Cześć książkoholicy 🎶❣️

Książka "Przepowiednia" to pierwsze moje spotkanie z autorem i z przykrością muszę stwierdzić, że niestety nie bardzo udane 😥 książka zapowiadała się naprawdę świetnie, ale moim zdaniem coś poszło tutaj nie tak. Strasznie ciągnęła mi się ta historia. Dużo opisów każdego wątku, a mało akcji, ale to jest tylko i wyłącznie moje zdanie więc jeśli macie inne to ja to szanuję 😉 gusta są różne i nie każdemu to samo się podoba 😉 książka kompletnie mnie nie porwała, nie wywołała we mnie żadnych emocji niestety, a liczyłam na kawał dobrego kryminału. No cóż nie tym razem.....

„Przepowiednia” Christoffera Carlssona trochę czasu przeleżała na półce, zanim po nią sięgnęłam. Gdybym wiedziała, co mnie czeka, poczekała by jeszcze trochę.

Wymęczyła mnie ta książka. Jak dla mnie, zbyt drobiazgowe opisy wszystkiego. Autor nie pozostawił nawet odrobiny miejsca na domysły. Wszystko było podane na tacy. To mógłby być plus powieści, ale jeśli dokładnie opisane są działania bohaterów, to staje się to minusem. Nie sprawia mi przyjemności czytanie wyczerpującej relacji z czynności nakładania kurtki krok po kroku…

Jeśli chodzi o fabułę, to była byt rozwleczona, niewciągająca i przewidywalna. Więcej tu postaci i ich myśli, niż tajemnic i intrygi. Do kryminału bym tej książki nie zaliczyła. Raczej do obyczajówki z wątkiem kryminalnym.

Żeby nie było, że tylko się czepiam, to zaletą tej książki są krótkie rozdziały, dzięki czemu łatwiej przebrnąć przez te 520 stron.

Mi ta książka nie przypadła do gustu, ale jeśli lubicie niespieszne tempo i szczegółowe opisy, to możecie w niej znaleźć coś dla siebie.

⭐RECENZJA⭐

W pewnym miasteczku dochodzi do zbrodni. Zostaje zamordowana młoda kobieta. Podejrzanym staje się jej chłopak Edvard. Mężczyzna zostaje szybko skazany i trafia do więzienia. Ta makabryczna zbrodnia odciska skazę na bliskich Edvarda. Najbardziej dotyka to jego siostrzeńca, który ma wrażenie, że jego życie naznaczone jest klątwą i kiedyś też popełni coś okropnego. Śledczy, który prowadził to śledztwo, po kilku latach wraca do niego i zaczyna węszyć. Czy uda mu się rozwikłać zagadkę, co tak naprawdę się wtedy stało?

💭

"Uciec od czegoś jest łatwo, trudniej jest uciec do czegoś.

W życiu trzeba do czegoś zmierzać.

Celem życia jest mieć jakiś cel."

💭

Intrygująca.

Zaskakująca.

Przerażająca.

Trzymająca w napięciu.

Tak! To wszystko było w tej powieści! Nie powiem, grubość lektury troszkę mnie pokonała i język autora @ccarlssons był dla mnie dość ciężki, ale podołałam i na finiszu było już z górki 🤣 Mamy tutaj trzy okresy, co mnie gubiło czasami i powodowało wkurzenie. Kurcze, miałam wrażenie, że pisarz troszkę rozwleka całą historię, lecz dzięki temu rozwleczeniu można było poznać lepiej postacie. Nie znajdziecie tutaj wartkiej akcji i jej zwrotów, lecz życie. Widzimy dużą zmianę w życiu bohaterów na przestrzeni lat i jak jedno wydarzenie ich ukształtowało. Odniosłam wrażenie, że autor strasznie skupił się na portrecie psychologicznym i troszkę zaniedbał resztę spraw. Co nie powoduje, że ta lektura jest zła, właśnie powoduje, że postacie są dobrze wykreowane i czuć od nich bijące emocje i to z czym się mierzą. Ta lektura była dobra, bo dała dużo do myślenia i chwilę refleksji, także polecam!

💭

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwoczarnaowca 🖤

💭

Lubicie kryminały ? Ja bardzo! Pod warunkiem, że wciągają mnie bez reszty, nie są mdłe i nijakie. Jak było tym razem? Powiem wam, że sama nie wiem, mam mieszane odczucia po przeczytaniu całości. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorem, które mogę zaliczyć do udanych, jednak mimo wszystko nie sprostał ON moim wymaganiom.

W miasteczku zostaje zamordowana młoda kobieta. Wszelkie poszlaki prowadzą do jej partnera Edvarda. Mimo iż mężczyzna nie przyznaje się do winy, wskutek obciążających go dowodów zostaje skazany i zamknięty w więzieniu. Co tak naprawdę stało się w domu dziewczyny Edvarda ? Czy policjant będzie w stanie po latach dojść do prawdy ?

To jest chyba moje pierwsze spotkanie z kryminałem skandynawskim. Tylko kurczę nawet nie wiem, czy mogę go zakwalifikować do tego gatunku, bo było tu trochę elementów zarówno thrillera, jak i obyczaju. Na samym początku bardzo się wciągnęłam w książkę, czytałam z ogromnym zainteresowaniem, jednak im dalej tym mój zapał opadał. Robiło się nudno, a główny bohater sprawiał wrażenie takich ciepłych kluchów, drażnił mnie niemiłosiernie. Książka ogólnie zaczęła mi się niewyobrażalnie dłużyć i ciągnąć. Miałam wrażenie, że akcja gdzieś stanęła i przemęczyłam się z nią do samego końca. Ogólnie ja wymagałam może za dużo od niej. Lubię szybsze tempo, akcję, która zapiera dech w piersiach, nie lubię spokoju w książkach i monotonii, a tu właśnie to dostałam. Dodatkowo ilość opisów przy tej spowolnionej akcji sprawiała, że robiły się męczące, nawet zdarzyło mi się zasnąć kilka razy, dopiero huk spadającej książki mnie obudził. Niestety nie przypadła mi do gustu, ale na pewno zajdą się zwolennicy tej powieści, więc jeśli macie ochotę po nią sięgnąć, to zapraszam !

Autor: Christoffer Carlsson

Tytuł: Przepowiednia

Wydawnictwo: Czarna Owca

Premiera:

2021-01-20

Pewnej listopadowej nocy w niewielkiej osadzie Marbäck zostaje zamordowana młoda kobieta. Mimo że w sprawie jest wiele niewiadomych, a podejrzany, Edvard Christensson, wszystkiemu zaprzecza, szybko zostaje osądzony i skazany. Wszystko jest znów w porządku.

Ale stare grzechy rzucają długie cienie. Zbrodnia odcisnęła piętno także na życiu innych, zwłaszcza siostrzeńca Edvarda, małego Isaka. Chłopiec dorasta w przekonaniu, że ciąży na nim klątwa, i że pewnego dnia jak jego wuj dopuści się czegoś strasznego…

Co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy w lesie?

Podeszłam do tej książki z myślą o zaskakującym zwrocie akcji. Czytając nie byłam wepchnięta w fotel co mnie zasmuciło. Spodobała mi się, jednak nie do końca dostałam to, czego oczekiwałam. Poczułam bardziej wątek psychologiczny niż kryminał, co trochę dodało plusa. Wychodzące na światło dzienne fakty sprawiały, że nie można było odłożyć jej na chwilę. W pewnych momentach poczułam trochę przedłużanie jej na siłę. Miałam moment, że nie rozumiałam przekazu bohatera, a już po chwili zaczął się nowy temat, nie bardzo mi to podpasowało, ponieważ nie lubię niewyjaśnionych spraw. Co prawda autor powrócił do tych rozpoczętych spraw, jednak trochę za późno. Zakończenie nie do końca mi przypadło, ponieważ myślałam o większym efekcie zrobionym przez autora. Współczułam bohaterowi za to co go spotkało. Nie zrozumienie ze strony przyjaciół i rodziny, a co za tym idzie, brak akceptacji siebie. Starał się podporządkować innym, by w końcu ktoś go polubił. Całość oceniam na 7/10