Parafil

Zachęcona szumem medialnym i „poleceniami” (w cudzysłowie, bo większość tych poleceń jednak była antypoleceniami) znajomych sięgnąłem po tę pozycję. Nie chciałem oceniać jej z góry, przez pryzmat opinii innych. Po skończeniu lektury mogę z całą pewnością stwierdzić - jest to książka mocna, drastyczna i na pewno wywołująca uczucia. Ale przecież to tylko książka, a nie prawdziwe życie czy reportaż z jakiegoś wydarzenia. Autor podszedł do tematu na swój sposób, ale zrobił to bardzo dobrze. Polecam nie sugerować się niepochlebnymi opiniami i krytyką w mediach. Warto sprawdzić samemu, bo autor zadebiutował we wspaniałym stylu i czekam z niecierpliwością na kolejne jego książki.

Zachęcony szumem medialnym i „poleceniami” (w cudzysłowie, bo większość tych poleceń jednak była antypoleceniami) znajomych sięgnąłem po tę pozycję. Nie chciałem oceniać jej z góry, przez pryzmat opinii innych. Po skończeniu lektury mogę z całą pewnością stwierdzić - jest to książka mocna, drastyczna i na pewno wywołująca uczucia. Ale przecież to tylko książka, a nie prawdziwe życie czy reportaż z jakiegoś wydarzenia. Autor podszedł do tematu na swój sposób, ale zrobił to bardzo dobrze. Polecam nie sugerować się niepochlebnymi opiniami i krytyką w mediach. Warto sprawdzić samemu, bo autor zadebiutował we wspaniałym stylu i czekam z niecierpliwością na kolejne jego książki.

Lubię czytać kryminały i zawsze chętnie po nie sięgam. Zauważyłem, że obecnie jest spory wysyp nowych autorów, którzy piszą właśnie takie książki. Kilka dni temu sięgnąłem po "Parafila", który jest debiutancką powieścią Bartka Rojnego. Bardzo dobrze widać w powieści, że jest to pierwsza pozycja, jaką napisał autor. Przyznam szczerze, że mam mieszane odczucia po przeczytaniu. Z jednej strony na dużą uwagę zasługują bohaterowie powieści, którzy są naprawdę świetnie wykreowani i to właśnie dla nich warto spróbować przeczytać. Z drugiej zaś strony, wydaje mi się, że fabuła jest niedopracowana, niespójna. Mam nadzieję, że autor nad tym popracuje i kolejne jego książki będą po prostu lepsze.

"Parafil" okazał się pierwszym kryminałem, który faktycznie mi się spodobał. Świetnie wykreowane postaci, sprawca, który pozostał dla mnie niewiadomą do samego końca, ciarki na plecach, które mnie nie opuszczały, a to wszystko okraszone śląską gwarą. Z pewnością sięgnę po kolejny tom.

Pełna recenzja znajduje się na blogu: [Adres usunięty]

Od wielu lat mieszkam za granicą, dlatego żeby poczuć klimat polskości do której przyznam szczerze czasem tęsknię, sięgam sobie po polskich autorów, a że uwielbiam thrillery i kryminały najczęściej są to właśnie autorzy historii typu ,,Parafil". Czy mi się podobał? TAK. Czy znalazłam to, czego szukałam? TAK.

Jest ostro, główny sprawca morderstw na młodych kobietach, ale też jednej parze potrafi się nieźle ukryć, a jednocześnie dalej działa i realizować swoje seksualne fantazje tortur na kobietach, które czują strach, bo tylko to go podnieca...

Podkomisarz Sawicka, Witek Weiner, Sztyr i laborantka Sara robią co mogą by odnaleźć trop sprawcy, ale gość jest wyjątkowo sprytny i przebiegły, sprawa stoi w miejscu.

Wiarygodne, proste, ludzkie postaci, wciągający wątek głównego bohatera, który ma problem z kobietami i Sawickiej, która nie wylewa za kołnierz, a musi samotnie wychowywać nastolatka. Mega podobał mi się wątek dlaczego parafil został parafilem - autor nieźle to wymyślił, a całość oceniam na cztery gwiazdki - zabieram jedną za kilka wyłapanych błędów logicznych, ale to debiut więc wybaczam :)

W Bytomiu policja znajduje powieszone ciało mężczyzny - nagiego od pasa w dół. Zdaje się, że jego śmierć mogła być niezamierzonym samobójstwem w efekcie perwersyjnego aktu autoerotycznego. Ale żona mężczyzny również nie żyje. Czy doszło tu jednak do podwójnego morderstwa? A może morderstwa i samobójstwa? Wkrótce policja znajduje kolejne ofiary... Sprawą wyjaśnienia zagadki zajmuje się podkomisarz Helga Sawicka, a pomaga jej doktor Witek Weiner, ekspert od dewiacji seksualnych.

"Parafil" to kryminał moim zdaniem dość średni pod każdym względem. Fabularnie jest w miarę ok, czytelnik do końca nie wie "kto zabił", ale śledztwo prowadzone jest trochę chaotycznie i płynące zbyt spokojnym nurtem, bez jakichś szczególnie zaskakujących zwrotów akcji, pozbawiając tym samym czytelnika głębszych emocji i efektu wow. Być może jestem mało empatyczny, ale żadna z mocniejszych scen w tej książce ani na chwilę nie zmroziła mi krwi w żyłach. A główni bohaterowie? Rozumiem, że każdy z nich ma prywatne życie, prywatne problemy i konkretne charaktery, ale uważam, że w tym kontekście autor nieco przekolorował. Że podkomisarz Sawicka mieszka w zapuszczonym mieszkaniu, pije i mało co wie o swoim synu, to jeszcze można przeboleć, ale policyjny konsultant, doktor i ekspert od dewiacji seksualnych w jednym, Witek Weiner, biorący narkotyki, odwiedzający kluby dla swingersów i obarczony oskarżeniami o molestowanie seksualne swojej studentki, to już lekka przesada. Takim prywatno-życiowym ubarwieniem, próbując nadać mu tła i realności, autor z głównego bohatera zrobił w moim odczuciu byle łapciucha (w dodatku nieuczesanego i z potarganą brodą), którego w ogólnym rozrachunku ledwie co nazwać mogę profesjonalistą w swoim fachu.

Na plus zaliczam "Parafilowi" możliwość poznania od strony merytorycznej kilku zagadnień z zakresu dewiacji seksualnych. Przyznaję - temat dotychczas mało mi znany, ale jakże ciekawy i na pewno warty bliższego poznania (choć niekoniecznie poprzez prywatne praktyki :))

Jak na debiut literacki "Parafil" mimo wszystko nie wygląda tragicznie. Bez rewelacji, z widocznym naśladownictwem innych autorów w kwestii kreacji bohaterów i z kilkoma grudami piachu w trybach narracyjnej machiny, ale liczę, że w kolejnej części, "Zwrotniku", machina ta zadziała nieco lepiej.

Witold Weiner, ekspert od dewiacji seksualnych, obecnie zawieszony wykładowca na uczelni. Za sprawą podkomisarz Helgi Sawickiej zostanie wciągnęły w śledztwo dotyczące morderstwa. Na miejscu zbrodni zostaje znalezione ciało mężczyzny rozebrane od pasa w dół. Pętla na szyi wskazuje na samobójstwo. Zamordowana została również jego żona. Wstępne oględziny wskazują na to, iż mąż zabił żonę po czym się powiesił. Jednak Weiner szybko sprowadza wszystkich na ziemię. Tym razem, sprawa nie zostanie tak szybko zamknięta.

W przypadku tej książki skupię się głównie na jednym bohaterze. Witold Weiner okazał się dla mnie dość intrygującą postacią. Z początku sama nie wiedziałam co mam o nim myśleć. Polubić go? A może potępić za częste sięganie po narkotyki? W sumie nie tylko to mnie w nim denerwowało. Sądziłam, że zarzuty jakie mu postawiono odnośnie napastowania studentki jakoś na niego wpłyną. Będzie się bronił. Jednak nie. Biernie przyglądał się rozwojowi sytuacji, jednocześnie z góry zakładał, że jest na przegranej pozycji. Strona po stronie ten wątek jednak nieco schodził na bok, przez wzgląd na prowadzone śledztwo. Witold, aby chociaż na chwilę zapomnieć o dramacie rozgrywającym się w jego życiu, mocno angażuje się w znalezienie mordercy.

W książce poruszony jest głównie problem dotyczący parafilii i asfiksjofilii. Przyznaję, że pod tym względem zostałam pozytywnie zaskoczona. Podczas lektury odnosi się wrażenie, że autor bardzo dobrze orientuje się w tej tematyce. Świetnie wpływa to na odbiór książki, ponieważ czytelnik czuje się doinformowany. Co więcej, nie jest to zbyt często spotykana tematyka w literaturze. Bynajmniej w moje ręce takie książki do tej pory nie trafiały.

Książkę pomimo, że ma sporo stron czyta się bardzo dobrze. Momentami jednak wydawało mi się, że wątki są przeciągane, nieco rozwleczone. Brakowało mi napięcia. Do odkrycia nowych dowód, a w rezultacie sprawcy dochodzi się powoli. Nie jest to duży minus, jednak ktoś kto ceni sobie szybki rozwój sytuacji może czuć się nieco rozczarowany.

Od pierwszych stron powieści towarzyszy nam częste używanie przeziwsk, przydomków typu Muminek, jagodzianka, pałac. Irytowało mnie to, aczkolwiek jak już wciągnęłam się w historię Weinera przestałam zwracać na to tak dużą uwagę.

Podsumowując, pomimo kilku minusów mogę powiedzieć, że autor sprostał zadaniu i pokazał się z obiecującej strony. Biorąc pod uwagę, że jest to debiut, tym bardziej stawiam ogromny plus za "Parafila". Końcówka książki mnie zaintrygowała i bardzo chętnie sięgnę po drugi tom. Chcę, by Helga i Witek zostali ze mną na dłużej.

,,Parafil" intryguje od pierwszej strony. Autor wrzuca nas na głęboką wodę i zaczyna historię od makabrycznej sceny tortur. Bawi się aluzjami wciąż rzucając nowe tropy, ale przez długi czas nie wiemy nawet czy policjanci i zatrudnieni do sprawy eksperci szukają właściwego człowieka. Kim jest ów parafil i jakie są jego motywy? Wiele wątków historii przedstawionej na kartach tej książki nie pozwala się nudzić. WItek Weiner - główny bohater ma problemy z oskarżeniami o molestowanie jednej ze studentek, a podkomisarz Sawicka nie może się pozbierać po śmierci męża i zaniedbuje syna sięgając po alkohol. Jest oczywiście też postać komendanta i Sztyra - młodziaka, który po trupach do celu próbuje wbić się na miejsce Sawickiej dodatkowo utrudniając pracę całego zespołu. Muszę przyznać, że autor mnie do nich przekonał. ,,Parafil" to pasjonujący thriller o najgłębszych zakamarkach ludzkiego pożądania, które w każdej chwili może się ujawnić i przejąć nad nami kontrolę. Zaskakujące rozwiązanie zagadki było miłym dodatkiem. Właśnie na tego typu historię miałam wielki apetyt i się nie rozczarowałam. Polecam

DEWIACJE I FOBIE

Recenzja przedpremierowa

„Uwaga. Zainteresowanie. Pożądanie. Działanie. Satysfakcja.”

Zazwyczaj staram się nie czytać przed lekturą recenzji i opinii innych czytelników, aby się nie nastawiać. Tym razem jednak ciekawość wzięła górę i po zapoznaniu się z dużą ilością komentarzy, sięgałam po "Parafila" pełna obaw i uprzedzeń. Tym razem lektura negatywnych opinii zadziałała na plus, bo się rozczarowałam. Pozytywnie oczywiście.

Słowo parafil nie występuje w rzeczywistości w żadnej terminologii, zostało stworzone przez Rojnego, o czym bardzo szybko dowiedziałam się z lektury książki. Parafilia, to zaburzenie preferencji seksualnych, czyli inaczej dewiacja. Czasem zostają przekroczone granice i zaburzenia prowadzą do cierpień innych osób. W powieści dewiant mordował, wzbudzając wcześniej w swoich ofiarach paniczny strach, co go podniecało.

Drastyczny początek, który przykuwa uwagę, istne trzęsienie ziemi i cisza. Po mocnym wstępie emocje opadły i dość długo musiałam czekać na to co się wydarzy, ale gdy to nastąpiło nie było możliwości odłożenia książki, zanim nie dotarłam do finału.

Główny bohater, to specjalista od dewiacji seksualnych, któremu życie skutecznie utrudniają liczne fobie i uzależnienia. Z jednej strony bystry obserwator, kojarzący fakty, a z drugiej wrak człowieka borykającego się ze swoimi lękami, które musi pokonać, jeżeli chce dopaść mordercę. Witek prowadzi śledztwo w parze z niemłodą już i mającą duże doświadczenie w policyjnej pracy, podkomisarz Helgą Sawicką, uzależnioną od alkoholu, matką zbuntowanego nastolatka. Duet niezwykle interesujący, bo oprócz zmagań z niełatwym śledztwem, muszą stawić czoło swoim problemom osobistym. Śledczy mający skomplikowane życie prywatne, często samotni, uzależnieni od nałogów, to standard wykorzystywany w literaturze, ale to, że Witek i Helga, nie są kryształowi i nieskazitelni, sprawiło, że byli dla mnie bardziej ludzcy i bliscy. Udało się też autorowi doskonale przedstawić realia pracy w policji. Sytuację awansu kobiet na wyższe stanowisko, gdzie nie bierze się pod uwagę zasług i wiedzy, tylko niestety osobę.

Uwielbiam powieści kryminalne, rozwiązywanie skomplikowanych zagadek, odgadywać, kto i dlaczego zabił i nie potrzebuję do tego morza krwi, ani szczegółowych opisów popełniania zbrodni. Takie dodatki, niepotrzebnie czasem psują dobre książki, a w takich opisach prześcigają się ostatnio autorzy, zwłaszcza młodzi. Im bardziej zszokują, tym większą zyskają popularność, być może. Tylko, co dalej, co będzie musiał autor napisać w kolejnej części, aby przykuć uwagę czytelnika ? Nawet gdy główny bohater nie jest zainteresowany szczegółami morderstwa zawartymi w protokole policyjnym, to kilka kartek dalej autor i tak, je opisuje. Używa przy tym bardzo dużo pojęć encyklopedycznych, które męczyły, zamiast pozwolić mi skupić się na śledztwie.

„Parafil”, pomimo tych brutalnych szczegółów, a może właśnie dlatego nie wszystkim przypadł do gustu. Przyznaję, że mnie te opisy również nie zachwyciły, chociaż z drugiej strony spotkałam się już z bardziej drastycznymi, więc w miarę spokojnie przeszłam nad tym do porządku dziennego. Gdyby autor opuścił zbyt dosadne i dokładne relacje dotyczące zbrodni i pozostawił jakiś margines na domysły i wyobraźnię czytelnika, to do „Parafila” nie miałabym większych zastrzeżeń

Rojny poruszył tematy na czasie, czyli beztroskie zawieranie znajomości przez internet oraz pojawiających się wszelkiej maści poradników, które często piszą osoby, same mające ze sobą problem, próbujące w ten sposób usprawiedliwić swoje postępowanie. Poradniki, które wmawiają, jednostce, że to one są najważniejsze i ich potrzeby, nie ma potrzeby się hamować, skoro to inni są nienormalni. „Nie ma złych i dobrych praktyk, ani lepszego czy gorszego seksu. Dla własnego zdrowia należy dbać o swoje zaspokojenie. Nie wiń siebie za nieszczęścia innych, pożądanie jest ludzką naturą, za którą się nie przeprasza. Gdy znajdziesz swój model, nikt, ani nic nie powinno cię powstrzymywać". W „Parafilu” znajdziemy także modny ostatnio temat molestowania seksualnego. Oskarżanie o molestowanie w ramach nieuzasadnionej zemsty i fałszywie pojmowanej sprawiedliwości, łatwo mogą zniszczyć komuś życie. Warto się nad tym zastanowić.

„Parafil”, to całkiem poprawnie i przyzwoicie napisany kryminał, wpisujący się w kanon gatunku. Wkrótce sięgam po ciąg dalszy przygód pełnego fobii, ale sympatycznego Witka Weinera.

„Nie kontrolował myśli, to one miały nad nim władzę. Odkrywał siebie w nowej roli, która niebezpiecznie zaczęła mu odpowiadać”.

"Parafil" rozpoczyna cykl kryminałów o Witoldzie Weinerze, ekspercie od dewiacji.

Powieszony mężczyzna, nagi od pasa w dół, obok martwa żona. Kto kogo zabił? A może brały tu udział osoby trzecie?

Na te pytania będzie musiała odpowiedzieć podkomisarz Helga Sawicka, która do współpracy zaprosiła Witka Weinera, specjalistę w dziedzinie dewiacji seksualnych. To doktor nauk prawnych w katedrze kryminalistyki, który jak nikt, potrafi wniknąć w umysł psychopaty.

Główny bohater zmaga się z wieloma własnymi demonami. Zawieszony w obowiązkach zawodowych, z powodu oskarżenia o molestowanie studentki, niepozbawiony wielu wad i fobii.

Często widzę teksty, że wszyscy Oni (czytaj: główni bohaterowie) są tacy sami: sterani życiem, alkoholicy, samotnicy, przed lub po rozwodzie. Logicznym wydaje się, że to czego doświadczają w pracy zawodowej, mocno rzutuje na ich psychikę i musi zostawić jakiś ślad, a używki są najszybszym remedium na zapomnienie. Ja to kupuję, im bardziej złożona i doświadczona przez życie osobowość, tym lepiej.

"Nic nie podniecało go bardziej niż strach".

Widziałam wiele sprzecznych opinii dotyczących skali okrucieństwa. Jedni pisali, że jest tego za dużo, innym było mało. Uwierzcie mi, czytałam o wiele ostrzejsze teksty [Adres usunięty]. u Piotrowskiego, Deaver'a czy Mastertona. Z doświadczenia wiem, że jest szerokie grono odbiorców, którzy właśnie tego oczekują - im krwawiej, tym lepiej i ja to szanuję. Mimo iż sama lubię, gdy twórca pozostawia coś mojej wyobraźni, nie podając wszystkiego na tacy.

Jestem pod ogromnym wrażeniem, szerokiego zakresu wiedzy autora na temat dewiacji seksualnych i kryminalistyki. Szkoda tylko, że używając tych wszystkich specjalistycznych pojęć, zapomniał ON o zwykłym czytelniku, który takiej wiedzy nie posiada. Wystarczyłby odnośnik z wyjaśnieniem.

Mimo paru wad: brak definicji naukowych pojęć, nierówna akcja i średnie napięcie, sytuację ratują: wciągająca fabuła, intryga na wysokim poziomie i wyraziste postacie.

Pamiętajmy, że to debiut, dobry na tyle, że po kolejną część sięgnę z dużym zainteresowaniem.

Premiera 27 stycznia 2021

Premierę tej książki zapowiedziano na 27 stycznia, więc jeszcze nieco ponad dwa tygodnie, zanim się ukaże na półkach księgarń. Ja już ją przeczytałam i mam dla Was o niej kilka słów. Być może jeszcze rozwieję czyjeś wątpliwości co do tego, czy warto zamówić?

Tę książkę zapowiedziano jako kontrowersyjną, bardzo mocną i brutalną. Ale zanim Wam powiem czy tak faktycznie jest, musicie wiedzieć, o czym właściwie jest.

W Bytomiu zostaje znalezione ciało mężczyzny. Zawisło na linie, a dodatkowo jest ON od pasa w dół nagi. Jego żona także została znaleziona martwa. Czyżby samobójstwo? A czy nie byłoby zbyt prosto?

Sprawą zajmuje się Helga, podkomisarz, którą osobiście polubiłam niemal od razu, choć miałam wrażenie, że autor nie do końca miał na tę postać pomysł. Odwrotnie z Witkiem Weinerem, którego Helga wciągnęła do śledztwa, choć pewnie nie powinna. Dlaczego? Wobec niego toczy się postępowanie, bo rzekomo molestował studentkę. Dlatego nie powinien brać udziału w śledztwie. Aczkolwiek, jego umiejętności i wiedza na temat różnego rodzaju dewiacji seksualnych powodują, że może okazać się ważną częścią zespołu.

Pomysł według mnie był naprawdę dobry. Taki kryminał może okazać się strzałem w dziesiątkę, bo jednak coś innego, coś kontrowersyjnego, po co wielu nie sięgnie, ale z drugiej strony, popłynąć wyobraźnią w kierunku najgorszych czynów też nie jest czymś wyjątkowym. Nie jest to jakiś wyjątek, coś, czego w literaturze nie znajdziemy, bo mocnych książek kryminalnych jest wiele. Zatem, czy ta się czymś wyróżnia? Dla mnie nie. Uważam, że bardzo dokładne, szczegółowe opisy tego, co jeden człowiek drugiemu jest w stanie zrobić niekoniecznie powodują strach i dreszcz na plecach. Dlaczego? Musiałabym wiedzieć, że autor zna to z autopsji i w praktyce to tak właśnie wygląda. Bardziej mnie stresuje budowanie napięcia, być może opowiadanie co się drugiej osobie zrobi, ale nie w otwarty sposób. Wyobraźnia czytelnika potrafi często więcej niż pisarza, a w momencie, gdzie autor zostawia wyobraźni czytelnika pole do popisu okazuje się, że sam napędza się strachem i wizją tego, co może się stać.

Jeśli chodzi o bohaterów, to tak, jak pisałam wyżej. Część jest świetnie opisana, a ich charaktery są wyraźne, a część... cóż, jak by była na dokładkę, bo byli potrzebni w fabule, ale nie byli na tyle ważni, aby się na nich zbytnio skupiać.

Sama zagadka jest bardzo ciekawa, trudna do rozwiązania, za co ogromny plus ode mnie. Poza tym, w zasadzie powieść jest mocno na czasie. Czat w internecie, oskarżenia o molestowanie, dziwne upodobania seksualne. To wszystko gdzieś zgrywa się w jedną, spójną całość, choć początek był dla mnie mocno wciągający, środek niekoniecznie, a końcówka już dosłownie nieodkładalna.

Dzięki uprzejmości wydawnictwa Znak mam także na półce już drugi tom, ale muszę nieco odpocząć od tej brutalności, mimo że ją lubię. Przeskakuję do thrillera psychologicznego a później wrócę do tej serii.

Ode mnie 6/10 gwiazdek. Spodziewałam się większego efektu WOW i być może za bardzo sie na niego nastawiłam.

Wydawnictwu Znak bardzo dziękuję za egzemplarz z autografem!

Bardzo udany debiut kryminalny Bartka Rojnego, który świetnie przedstawił opisywaną rzeczywistość Dolnego Śląska i Czeladzi, gdzie mieszka główny bohater. Trzeba tu pochwalić dużą znajomość metod pracy policji. Pomimo wielu makabrycznych opisów podczas lektury bawiłam się przednio. Bohaterowie z prawdziwego zdarzenia, kolejne morderstwa i typowo polski klimat. Trochę jakbym oglądała ,,Pitbulla". Na co dzień nie czytam zbyt wielu kryminałów, dlatego mam wielką frajdę jak od czasu do czasu trafi mi się taka zbrodnicza ,,perełka" jak ,,Parafil". Polecam!

"Parafil" to pierwsza część nowego cyklu kryminalnego. Jego głównym bohaterem jest Witek Weiner, ekspert od dewiacji seksualnych.

W Bytomiu zostaje znalezione ciało mężczyzny i kobiety. Mężczyzna wygląda jakby się powiesił, ale jest nagi od pasa w dół. Czy jest to rozszerzone samobójstwo, czy stoi za tym ktoś trzeci?

Śledztwo prowadzi podkomisarz Sawicka, która zwraca się do Weinera o pomoc. Okazuje się, że zabójstwo małżeństwa to dopiero początek. Pojawiają się kolejne ofiary Parafila. Co ma z tym wspólnego seksuolożka i zarazem siostra komendanta policji?

"Parafil" to mocna i wciągająca lektura. Weiner to bohater doświadczony przez los. Musi zmierzyć się nie tylko z perwersyjnym mordercą, ale i z własnymi problemami i zmorami. Jego kariera wykładowcy wisi na włosku, ponieważ studentka oskarżyła go o molestowanie. Do tego nie stroni ON od używek. Dla mnie Weiner to skrzyżowanie Harrego Hole z Wiktorem Forstem. Obu uwielbiam, więc i postać Weinera przypadła mi do gustu.

Na półce mam już drugi tom serii, po który z całą pewnością wkrótce sięgnę.

Bardzo dziękuję @wydawnictwoznakpl i @[Adres usunięty] za możliwość poznania tej serii.

"- Namierzyliśmy sygnał - powiedział Wiktor ze stoickim spokojem. - Łączy się bezprzewodowo z siecią pod adresem 3 maja 30.

- Co tam jest? Jakaś kamienica? To przecież centrum miasta! - Helga gwałtownie skręciła w lewo. (...)

- To Galeria Katowicka - odparł Witek, który nagle się ożywił"

Czytaliście kiedyś książkę, której akcja dzieje się w waszym miejscu zamieszkania? Ja to zrobiłam pierwszy raz i przyznam się, że teraz trochę boję się chodzić do pracy 😅 Szczególnie, że muszę odwiedzać rejony, w których wydarzyły się liczne literackie zbrodnie.

Główny bohater to Witek Weiner, doktor nauk prawnych w katedrze kryminalistyki, który został poproszony o pomóc w ujęciu mordercy przezwanego Parafilem. Od razu zostajemy rzuceni na głęboką wodę, a w toku śledztwa powoli poznajemy bliżej wszystkich bohaterów - przede wszystkim współpracujących z Witkiem policjantów i samego zbrodniarza. Akcja nie zwalnia, razem z emocjonującym pościgiem przeplatają się poboczne wątki z życia "eksperta od dewiacji".

Weiner w międzyczasie został niesłusznie oskarżony przez swoją studentkę o molestowanie seksualne i nie ma za bardzo jak się z tego wybronić, bo nikt nie chce go słuchać. Podobało mi się, że główny wątek nie jest jedyny, główny bohater nabrał w moich oczach charakteru, nie powiem, żebym polubiła go w 100%, czasem mnie irytował, ale stał się w mojej wyobraźni postacią z krwi i kości. To mężczyzna z problemami, nałogami, idealnie pasuje do konwencji kryminału, ale jednocześnie nie jest kolejną kalką choćby Harry'ego Hole'a. Także duży plus za dobrze skonstruowaną postać.

Do jakiś 100-150 stron raziło mnie trochę używanie policyjnego slangu, potem autor z tym odpuścił. Za dużo tego było, przez co rozmowy bohaterów wydawały mi się sztuczne. Rozumiem też czytelników, którzy mieli problem z wypowiedziami po śląsku, ja sama nie wszystko zrozumiałam, na szczęście nie było tego dużo i można było zrozumieć najważniejsze informacje z kontekstu 😅

Polecam fanom kryminałów, nordic noir, lubującym się w grozie. Autor ma lekkie pióro, dobrze i szybko się to czyta, z chęcią sięgnę po kolejną część. Ostrzegam też od razu przed drastycznymi scenami, ja kilka razy musiałam zamknąć na chwilę książkę, w końcu dewiacje to nie wąchanie kwiatków... no chyba że ktoś nas poddusza w tym samym momencie 😉

Narkotyczny klimat, psychodeliczni bohaterowie i morderstwa, które przetrzepią psychę niejednemu czytelnikowi.

Zaczynając tą książkę byłam już nastawiona na mocną, chorą historię. Zresztą sam tytuł nie pozostawia złudzeń. Jeśli należycie do grona wrażliwych czytelników to od razu możecie sobie podarować tę lekturę. Jeśli jednak potrzebujecie mocniejszych wrażeń i sporej dawki brutalności to z pewnością nie będziecie się tu nudzić.

Witek Weiner spec od dewiacji wcale nie jest takim kozakiem jak sugeruje okładka. Mimo, że wygląda jak macho wycięty z magazynu Gorące Drwale to jego psychika ni jak się miała do takiego wizerunku. Witek vel Bełt prócz sporego rozmiaru mózgu był z deka zaprzeczeniem silnego mężczyzny. Do tego życie, które zaczęło mu się sypać jak źle zawinięty skręt sprawiło, że był idealnym kandydatem do Przegrańca Roku. Jednak tu z pomocą przyszła mu podkomisarz Helga - silna babka, lubiąca wylewać za kaptur. Razem próbowali dorwać porąbańca, który ewidentnie miał jakieś seksualne problemy.

Autor już od samego początku jedzie grubo. Mocne opisy, kontrowersyjne zboczenia a przy tym fachowe słownictwo nadają tej lekturze elektryzującego kopa. Nawet jeżeli coś jest tak wstrząsające, że chce się bełtać (jak co chwile nasz główny bohater) to i tak ciężko oderwać się od czytania. Wciągnęłam się od samego początku w śledztwo i do samego końca jak na narkotycznym haju nie chciałam przerywać tej gonitwy za porąbanym zboczonym króliczkiem hasającym po brudnym, mrocznym śląsku.

P.s. Końcówka książki i zapowiedź kolejnej części poszatkowała mój mózg na kawałki. I chyba prędko go nie skleję, bo Zwrotnik już czeka na półce

Debiut Bartka Rojnego i od razu ogromne uderzenie. Fabuła i główny wątek szokujący, wykonanie z rozmachem i przytupem. Ale po kolei.

Witek Weiner otrzymuje propozycję współpracy przy trudnym śledztwie, gdzie w bestialski sposób giną kolejne osoby. Najpierw w Bytomiu zostaje znalezione zwisające z sufitu ciało mężczyzny z zaciśniętą pętlą na szyi. Obok leży martwa małżonka mężczyzny. Szybko pojawia się pytanie, czy to mężczyzna zamordował kobietę, a następnie popełnił samobójstwo? Wszystko na to wskazuje. Jednak wnikliwe oko doktora Weinera, specjalisty od dewiacji seksualnych, rozwiewa pobieżne wątpliwości. Czyżby w mieszkaniu był ktoś jeszcze? Czy sprawcą nie był martwy małżonek?

Podkomisarz Helga Sawicka wciąga w dochodzeniu Witka, który ma za zadanie wniknąć w umysł sprawcy i doprowadzić do niego śledczych. Jesteśmy naocznymi świadkami ciekawego dochodzenia, dziwnego zachowania eksperta targanego osobistymi problemami, ogarniętego fobiami. Nie zastanawia was dlaczego dorosły mężczyzna nie lubi jeździć autem, z czego wynika jego czasowy odpoczynek od pracy? Najpierw trzeba zrozumieć Witka, aby spróbować mu zaufać i dać szansę na wykazanie się.

To morderstwo to dopiero początek serii. Będą kolejne, nie mniej brutalne i zagadkowe. Jednak dociekliwość Witka i sprawne doszukiwanie się motywu doprowadzą nas do szokującego rozwiązania. Czy warto doczekać do końca, aby się dowiedzieć więcej? Zdecydowanie tak.

Parafil to mocny thriller z dewiantami seksualnymi w tle, z zemstą za trudną przeszłość, z rasowymi śledczymi mającym własne problemy, które się przewijają między kartami powieści. Strach, przemoc, brutalność, zemsta, przebiegłość i spryt sprawcy nawet na chwilę nie pozwolą zapomnieć o parafilu. Ani minuty oddechu, emocje osiągną szczytowy poziom. Lektura dla odpornych i wytrwałych. Dla tych, którzy potrafią sobie poradzić z trudnymi emocjami, ogromnym napięciem i szokująco szybkim tempem akcji.

Warto przyjrzeć się bliżej postaci Witka, pełna sprzecznych emocji, rozerwana między przeszłością a teraźniejszością, nie stroniąca od cielesnych uciech w ciekawym towarzystwie. Jestem przekonana, że w kolejnych odsłonach Witek bardziej się otworzy i przekona nas do siebie. Liczę na to bardzo. Jak dla mnie – po lekturze pierwszego tomu – postać nie jest jednoznaczna, mam mały problem z oceną jego zachowania. Oczekuję na więcej ...

Tej powieści nie możesz nie zauważyć, jestem pewna, że o niej niedługo będzie głośno. A autorowi Bartkowi Rojnemu już teraz warto się przyglądać i śledzić jego kolejne utwory. Ciekawe, czym nas zaskoczy w kolejnej, myślę, że nie mniej ekscytującej, odsłonie o mordercach targanych dewiacjami seksualnymi.

"Parafil" Barka Rojnego to kryminał i thriller przedstawiająca niesamowicie drastyczne i brutalne obrazy. Morderstwa, gwałty, samobójstwa. Jest to dobitne przedstawienie z czym czasami muszą mierzyć się policjanci w swojej pracy. Sama fabuła trzyma w napięciu, a główny antagonista jest tak przerażający, że jego występki budzą mnie w nocy co jakiś czas. Główny bohater Witek Weiner jest za to postacią, której bardzo kibicowałem przez cały czas spędzony z książką. Ekspert od dewiacji seksualnych poszukujący niezrównoważonego psychicznie mordercy. Jeśli ktoś jest fanem kryminałów, a przy tym nie odrzucają go drastyczne obrazy, to jak najbardziej polecam.

Recenzja przedpremierowa

Popełniona na samym początku zbrodnia zapada mocno w pamięć. Pojawia się nagle cisza. Ból. To takie typowe jak na opis znajdujący się w prologu.

Debiutujący w nowej roli autor książki pt. ''Parafil'' Pan Bartek Rojny przyznam, że zadbał w trakcie zapoznawania się z tę oto prawdziwą historią grozy o klimat, w którym to nawet ja jako Czytelniczka mam, problem z odgadnięciem kim jest tajemnicza i nieznana osoba sprytnie ukrywająca się jako morderca. Jedynie pozostawia ON ślady po makabrycznie popełnionej zbrodni, w której giną dwie ofiary.

Nikt i nic w stanie nie jest tego usprawiedliwić tego, co się wydarzyło.

Najbardziej mnie zaciekawiło to, że nikt nie potrafi wyjaśnić, co jest prawdziwą przyczyną tejże zbrodni, która sprawia to, że do rozwiązania zagadki z nią związanej potrzebni są najlepsi specjaliści, a w tym Witek Weiner, kontrowersyjny ekspert od dewiacji seksualnych.

Nowa seria o przygodach Witka Weinera autorstwa Pana Bartka Rojnego to moim zdaniem ciekawie wykreowana przez niego główną postać bohatera, który zmaga się nie tylko z własnymi osobistymi problemami zawodowymi, ale nigdy nie zapomina o tym, że jest skromnym, z poczuciem humoru wymagającym znawcą, który nie boi się wyzwań.

Nie ma jak to poznawać wielu wątków, które odsłaniają pewne sytuacje z bliska związane z pracą zawodową ludzi ujawniające ich osobiste sekrety, czy potrafią działać, aby móc potem obserwować dalszy plan działań metodycznych, które można potem wdrożyć we wspólną pracę.

Podobało mi się to, w tym kryminale, że pomimo mocno początkowych opisanych popełnianych scen zbrodni nie spowodował ON tego, że można się zrazić do dalszego jego czytania.

Bardziej ten kryminał wciąga do dalszego poznawania losów występujących w nim pozostałych bohaterów drugoplanowych.

Kryminał ten czytało mi się dobrze.

Polubiłam głównego bohatera Witka Weinera.

Z miłą chęcią przeczytam kolejną książkę o jego losach.

Polecam przeczytać ten kryminał.

Debiuty są zawsze czymś interesującym, nigdy nie wiadomo co się kryje za nazwiskiem autora. W przypadku Bartka Rojny (albo Rojnego – nie wiem czy odmieniać, czy nie) debiut można zaliczyć zdecydowanie do tych udanych, a samą książkę „Parafil” zdecydowanie do tych, które zapadają w pamięć i robią nieco zamieszania na rynku czytelniczym, budząc kontrowersje.

Sam tytuł intryguje, bo kimże jest ów „Parafil”, otóż jak mówi definicja parafilia to rodzaj zaburzenia na tle seksualnym, w którym wystąpienie podniecenia seksualnego i pełnej satysfakcji uzależnione jest od pojawienia się specyficznych obiektów, rytuałów czy sytuacji niebędących częścią normatywnej stymulacji.

Główny bohater książki to Witek Weiner ekspert w dziedzinie dewiacji, współpracujący z Heleną (Helgą) Sawicką przy rozwikłaniu zagadkowego zabójstwa, noszącego znamiona działania parafila właśnie. Witek pomimo swej rozległej wiedzy w tej dziedzinie i niezaprzeczalnie bystrego umysłu, okazuje się być człowiekiem, który boryka się z własnymi poważnymi problemami, z oskarżeniami o molestowanie, poczuciem winy, samotnością, lękami. To nie jest „łatwy” bohater – to złożona osobowość budząca w czytelniku skrajne uczucia, jednocześnie budząca apetyt na więcej. Ofiar parafila jest jednak coraz więcej i zaczyna się pościg za podejrzanym, ktoś zaciera ślady, kieruje podejrzenia na osoby, które nie mają ze zbrodnią nic wspólnego. Czy Witkowi i Heldze uda się złapać mordercę zanim upoluje kolejną ofiarę?

Książka „Parafil” to bardzo klimatyczna historia kryminalna, osadzona na Górnym Śląsku, z wyrazistymi bohaterami, zawierająca niezwykle naturalistyczne opisy zarówno miejsc zbrodni, jak i różnych zakątków górnośląskich. Autor dopracował historię w najdrobniejszych szczegółach, nie wiem z jakiego środowiska się wywodzi, ale wydawać by się mogło, że pracuje w otoczeniu kryminalnych😊

Muszę przyznać, że miałam skojarzenia z książkami Maxa Czornyja (którego jestem fanką) – ten sam mroczny klimat, zbrodnie przyprawiające o ciarki, główni bohaterowie z problemami i niesamowicie wciągająca fabuła.

Polecam warto dopisać do listy „chcę przeczytać”, panu Bartkowi gratuluję debiutu.

Witold Weiner, mimo młodego wieku, jest doktorem nauk prawnych w katedrze kryminalistyki. Zakotwiczył się na tym stanowisku w momencie, w którym musiał odejść z policji. Był żegnany przez kolegów pogardliwymi uśmieszkami i złośliwymi chichotami. W końcu, kto widział eksperta od kryminalistyki, który wymiotuje jak kot od samego zapachu krwi? Zamiast zbierać ślady, sam je zostawiał, zyskując mało elegancje przezwisko Bełt. Jednak nic nie można ująć jego błyskotliwemu umysłowi i spostrzegawczości. Poza tym jest jednym z nielicznych specjalistów w dziedzinie dewiacji seksualnych. Dlatego też podkomisarz Sawicka postanawia włączyć go, jako konsultanta do toczącego się śledztwa. Nie wszystkim to się spodobało.

Podkomisarz Sawicka jest samotną matką, która wychowuje zbuntowanego osiemnastolatka. Rzuciła się w wir pracy po śmierci męża. W domu przede wszystkim pociągała z butelki, dając słaby przykład dorastającemu synowi. Gdy trafił jej się udział w poważnym śledztwie, myślała, że właśnie może to ten moment, który może dać jej w końcu upragniony awans.

A tymczasem tajemniczy parafil wybiera kolejne ofiary, by napawać się ich poniżeniem i strachem. Czy Witkowi, który zmaga się z samotnością i ogromem fobii oraz podkomisarz Sawickiej uda się ująć sprawcę?

Bardzo przypadł mi do gustu język Autora, prosty, ale nie wulgarny i prostacki. Wyrazisty, ale nieprzesadzony, lekki, ale nienaganny i urzekający. Akcja rozgrywa się na Śląsku, więc trochę dziwnie się czytało, ponieważ jeden z pobocznych bohaterów operował gwarą, co czasem było dla mnie dość trudne do przyswojenia. Pisząc, że książka jest dobra, to tak jakby nie napisać nic. Zarówno fabuła jak i intryga były na wysokim poziomie. Wartka akcja, wyraziste postacie. Historia interesująca i wciągająca już od pierwszej strony, prawie cały czas trzymająca w napięciu.

W kilku momentach nastąpił lekki spadek emocji, jednak autor zrekompensował to opisem życia osobistego i rozterek bohaterów. Można było wczuć się w ich sytuację, zrozumieć targające nimi emocje, rozgrzeszyć i poklepać pokrzepiająco po ramieniu. Nie dało się nie polubić Witka i podkomisarz Sawickiej. Nie byli tylko kryształowi, nie byli też tylko czarni. Przez otaczająca ich szarość, poprzez życiowe tragedie i wybory byli autentyczni. Ich świat otoczył mnie jak mgła w listopadowe poranki.

Autor potrafił na tyle zaciekawić historią, że z niekłamanym żalem trzeba było odłożyć książkę ze względu na obowiązki zawodowe czy domowe. Dla mnie ogromnym plusem jest to, że przy trudnej tematyce dewiacji seksualnych Bartek Rojny nie pretendował do zostania polskim Chrisem Carterem. Opisy kryminalne nie były przerażające, brutalne, drastyczne czy niezwykle szczegółowe. Z kart książki nie ściekała krew. Poruszona mogła zastać wyobraźnia. Mnie to akurat wystarcza, bo gdy mam ochotę na coś krwawego, to sięgam po horrory.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Znak.