Przecinaczka

To właśnie nazwisko autorki sprawiło, że sięgnęłam po tę publikację. Zupełnie mi nie znana pisarka ogromnie mnie zachwyciła. Fantastyczna fabuła ze sprytnie wplecionym wątkiem detektywistycznym. Coś wspaniałego! Na pewno nie będzie to ostatnia książka tej pisarki w mojej domowej biblioteczce.

𝙍𝙀𝘾𝙀𝙉𝙕𝙅𝘼 „Przecinaczka” - Kika Hatzopoulou

[współpraca reklamowa]

Szczerze mam mieszane uczucia co do tego tytułu. Nie wiem czy wina leży w książce czy w moim nieogarnięciu chociaż skłaniałabym się ku drugiej opcji. Przez większość stron nie mogłam się wciągnąć bo po prostu gubiłam się w fabule…

Połączenie mitologii greckiej z wątkiem kryminalnym/detektywistycznym 🗣 coś cudownego zważając na to, że uwielbiam sprawy kryminalne i mitologia grecka też nie jest najgorsza ani mi obca 🤍 Podobał mi się wykreowany świat, jest to coś nowego, coś oryginalnego, autorka umożliwia czytelnikowi podróż w brutalny ciąg wydarzeń otoczony chaosem i gangami, dodatkowo zapewniając tajemnice oraz zwroty akcji.

Główni bohaterowie stają przed trudnymi wyborami, walczą(przynajmniej większość postaci 🤫) o sprawiedliwość, wykazują się ogromną odwagą - szczególnie Io i Edei. Co do relacji tej dwójki, była ona urocza i delikatna, liczę na więcej ich wspólnych momentów w drugim tomie. Pięknie opisana została relacja sióstr - mnóstwo emocji i różnorodnych uczuć. Tęsknota, miłość, ale jednak i namiastka nienawiści, manipulacji czy toksyczności.

Koniec końców dałam wysoką ocenę, rozważyłam wszystkie za i przeciw i w skali fantastyki była to dobra książka z nową, niespotykaną fabułą. Polecam

,,Przecinaczka" Kiki Hatzopoulou to bardzo dobre połączenie fantastyki i kryminału, choć sam początek jest dość bezpieczny w swojej konstrukcji. Sugeruje typowe Urban fantasy z elementami detektywistycznymi, które wprowadzają czytelnika do świata stworzonego przez autorkę. Z pewnością podczas jego czytania przyjdzie wam do głowy kilka popularnych serii opartych na tych samych motywach, jednak im fabuła dalej posuwała się do przodu, tym historia stworzona przez Kiki Hatzopoulou zyskiwała na oryginalności. Wątek kryminalny został bardzo ciekawie poprowadzony. Autorka nieraz wodziła za nos bohaterów i mnie, utrudniając odkrycie sprawcy okrutnych porwań i całego zamieszania. Z kolei wątek mafijny nie jest przerysowany, a mimo to autorce udało się wokół niego stworzyć otoczkę mroku i tajemnicy. Poza tym Hatzopoulou zaskoczyła mnie, pozytywnie sięgając, po mniej znanych bogów, zamiast tych pierwszego rządu, najbardziej popularnych z panteonu. Sam system magiczny mimo tego jest oparty na bardzo intuicyjnych zasadach. Autorka stara się nim bawić. ,,Przecinaczka" Kiki Hatzopoulou to klimatyczna opowieść o niełatwych wyborach, zagubieniu, nienawiści, zemście i niesprawiedliwości. Ma kilka słabszych elementów, ale dobrze spędziłam czas z tą historią. Od drugiej połowy nie mogłam się oderwać i z niecierpliwością czekam na drugi tom.

Potomkowie greckich bogów, nici życia, tajemnicze, zatopione miasto i zawiły wątek detektywistyczny. 🧐

Czego chcieć więcej? Romansu? Och, ależ oczywiście, że to też się znajdzie! 😂❤️

Przecinaczka, Io, widzi nici, które łączą ludzi z rzeczami (lub osobami), które kochają. Przecinaczka może przeciąć każdą z nich, nawet nić życia. Cóż, wiadomo czym to się kończy. 💀

Kiedy jednak Io jest świadkiem dziwnego morderstwa, a na jej drodze staje chłopak, do którego prowadzi jej własna nić przeznaczenia, wszystko zaczyna się komplikować. Nagle musi z nim współpracować, a jej szefową staje się sama królowa gangu. W dodatku morderczyń z poszarpanymi nićmi życia pojawia się więcej i są... bezwzględne. 🤯

Dlaczego zabijają? Kto i jak je stworzył? Kiedy Io wreszcie powie Edeiowi, że łączy ich wyjątkowa więź? Przecież ma, do cholery, dziewczynę, a "my, siostry Ora nie całujemy zajętych chłopaków". 🤣

Cudowna, wciągająca historia w tajemniczym klimacie urban fantasy. Przepadłam! Bardzo polecam.

Zaczęłam tę książkę i pomyślałam sobie „O-o-o, to przypomina mi These Violent Delights”. A wiecie co? Ja KOCHAM „These violent delights” i teraz KOCHAM „Przecinaczkę”.

Jednym z moich ulubionych motywów jest mitologia i retellingi. I spotykałam się już z bogami, najznamienitszymi wojownikami, ale jeszcze nigdy nie miałam styczności z Mojrami i nićmi życia. Ten temat zawsze był omijany, albo wspominany mimochodem, nigdy nierozwinięty w jakąś głębszą fabułę. Aż w końcu poznałam Io Orę i przepadłam dla jej historii.

Io jest trzecią z sióstr, detektywką. Tą, która może przecinać nici i odbierać życie i wspomnienia. Tą niebezpieczną, najmłodszą i… połączoną nicią przeznaczenia z Edeiem, którego unika odkąd tylko go zobaczyła. Siostry Ora nie interesują się przecież zajętymi chłopakami. Siostry Ora to trzy dusze, jedno ciało. I zawsze bez pytania stają ramię w ramię. Prawda jednak jest taka, że siostry Ora lubią się wzajemnie krzywdzić, a Io musi pracować z Edeiem i rozwikłać sprawę morderczych kobiet z odciętymi liniami życia, mimo że wolałaby zrobić to sama.

Absolutnie uwielbiam kreację miasta, w którym toczy się akcja. Jego reguły, zależności. Gangi, które ze sobą konkurują i walkę policji z nadprzyrodzonymi. Wspomnienia o zamieszkach i Furii. Wspinanie się po dachach i przechodzenie kocimi mostkami od budynku do budynku. Ten lekko duszny klimat. Do tego autorka genialnie opisała relacje między bohaterami, a szczególnie siostrami. Ich kłótnie, wbijane umiejętnie szpilki, puste słowa i krzywe uśmiechy. Niszczone przez lata poczucie wartości i pewności siebie i gryząca sumienie wina. Uwielbiam też wątek romantyczny. Za to, że jest subtelny, nienachlany i choć mógłby być trochę bardziej dramatyczny (@jullkahap wie o co chodzi), to i tak jest to miła odskocznia od wszystkich „scenek”, które spotykamy teraz praktycznie w każdej książce fantasy. Choć domyśliłam się jednego z plot-twistów pozostałe dwa całkowicie mnie zaskoczyły i zakończyłam książkę z wielki szokiem na twarzy. Fabuła jest świetna, pełna akcji i wciągająca od pierwszych stron (wierzcie mi, przeczytałam jeden rozdział i za chwilę czytałam już ostatni).

Zakochałam się i mam nadzieję, że wy również to zrobicie. Czekam na drugi tom i aż mnie nosi z niecierpliwości.

Świat, w którym przedwieczni upadli, miasta zostały zalane wodą, z odmętów oceanów wypełzły paskudne istoty, a ludzie musieli nauczyć się żyć w nowej odmienionej rzeczywistości. A w tym wszystkim oni: wzgardzeni potomkowie bogów, budzący strach i niechęć zwykłych mieszkańców, dzierżący okruchy dawnej potęgi i wygnani do miasta skąpanego w przemocy, okrucieństwie, bezprawiu.

Io jako potomkini Mojr posiada niezwykły dar, wzbudzający jednak przerażenie i odrazę: potrafi przecinać nici, w tym również nić życia. Kierując się swoim darem i umiejętność prowadzi agencję detektywistyczną , zajmująca się mniejszymi zleceniami, takimi jak zdrady niewiernych małżonków lub oszustwami. Aż do dnia, gdy od najniebezpieczniejszej osoby w mieście otrzymuję zadanie odkrycia, kto stoi za tajemniczymi morderstwami.

Autorka nie tylko zbudowała świat pełen skrywanych od lat tajemnic i mrocznych sekretów, ale stworzyła wokół niego całą otoczkę, tworząc wciągające i unikatowe uniwersum. Zaczynając od miasta zbrodni, od którego władza całkowicie się odcięła, pozostawiając mieszkańców samym sobie, po zalane wodą ulicę, na których trzeba uważać na czające się w przypływie potwory, czy toksyczne kwaśne deszcze.

A w tym wszystkim sami mieszkańcy, nadnaturalni i obdarzeni mocą przodków, którzy pomimo władzy, jaką mogliby dzierżyć zmuszeni są ukrywać swoje talenty, pozwalać się rejestrować i być traktowani jako gorsze jednostki.

Od pierwszych stron zaintrygował mnie nie tylko sam świat, ale również i fabuła, tajemnicze śledztwo i zagadka kryminalna. Choć myślałam, że wiem, w jakim kierunku historia podąży, to finalnie i tak byłam ogromnie zaskoczona. A kocham być zaskakiwana.

Nie zabraknie również pewnej, charyzmatycznej, męskiej postaci i bardzo delikatnego wątku romantycznego. Postacie wszystkich pierwszoplanowych bohaterów były porządnie wykreowane, każdy z nich intrygował mnie na swój sposób, ale również trafiło się kilka ciekawych postaci drugo – i trzecioplanowych, które wiele wniosły do historii.

Momentami było nieco brutalnie, jednak nie były to opisowe sceny przemocy.

Całość historii absolutnie mnie zachwyciła i wciągnęła, wniosła przyjemny zastrzyk świeżości w fantastyce młodzieżowej, zwłaszcza jeśli chodzi o kreacje świata i linię fabularną. Zabrakło mi jednak dopieszczenia i jeszcze większego rozbudowania świata, było wiele fascynujących momentów, jak gdy bohaterka mówi o kwaśnych deszczach, o zmutowanych potworach lub o walce o lodowce w celu zdobycia świeżej wody i zdecydowanie chciałabym poznać co jeszcze kryło się za tymi historiami. Może temat powróci w kolejnym tomie? Zdecydowanie będę na niego niesamowicie czekać, bo była to fascynująca przygoda i potrzebuję więcej.

Kocham motyw śledztwa w fantastyce, a gdy jest osadzony w urbanfantasy to szaleje z radości. A tutaj żeby było lepiej świat przedstawiony opiera się na potomkach bogów! No szaleństwo w książkowej postaci.

Nie chciałam kończyć tej książki. Polubiłam jej niewynuszony klimat, niesamowite zdolności poszczególnych bohaterów, dosłownie zarys wątku miłosnego, który był bardzo subtelny.

Tajemnicze zmory, zgony, gangi, polityka, rozdzielone siostry, nici przeznaczenia i umowa z królową gangu, a w tym wszystkim nasza Io, przecinaczka, potomkini Mojr.

Bawiłam się świetnie. Autorka dopracowała każdy szczegół, świetnie nawiązywała do mitologicznych postaci, a samej zagadki nie rozwiązałam. W pewnym momencie zapaliła mi się żarówka w głowie, ale myślałam "niee, nie w tą stronę ". A tu niespodzianka. Im bliżej końca tym więcej razy zmieniałam swój typ podejrzanego.

Klimat dzielnic rządzonych przez gang, bogatych domów, dusznego mrocznego miasta był wręcz namacalny. Autorka słowem namalowała realistyczne obrazy i w świecie, w którym istnieją nadnaturalne moce taka historia mogłaby się wydarzyć na 100 %. Jestem oczarowana i chce więcej.

Nie wiem kiedy opadną mi emocje po tej książce...

Pierwszą siostrą jest ta, która przędzie. Po niej rodzi się ta, która podaje. Najmłodsza natomiast może przecinać każdą nić, która wiąże człowiek z tym co mu drogie. Wszystkie trzy są potomkiniami Mojr, a w tym świecie to powód do potępienia.

Po przeczytaniu "Przecinaczki" mam okropne mieszane uczucia. Z jednej strony byly rozdzialy, przy których nie mogłam powstrzymać ekscytacji. Przy innych natomiast byłam lekko znudzona. Autorka wykorzystała mitologię - grecką i egipską (czyli to co uwielbiam), ale tak naprawdę to nie jest nasz świat: inne języki, narody, organizacja miast, księżyce. Totalny kosmo, który przypominał mi planety jakie odwiedzają Strażnicy Galaktyk. I na jaki nie byłam gotowa.

Świat budowany na rzecz bieżących wydarzeń jest OGROMNY. Masa informacji i postaci zalewała mnie z każdej strony. To prawdziwy olbrzym, ale o cieniutkich nóżkach. Podstawa obecnej sytuacji politycznej, ekonomicznej i społecznej niemal nie istnieje, a ja miałam masę pytań na które nie dostałam odpowiedzi przez co zamiast czytać, łamałam sobie głowę nad tym jak do tego doszło.

W głównym wątku romantycznym nie czułam chemii i tak naprawdę nie umiem powiedzieć o nim, więcej niż to co jest w opisie. A co do głównej tajemnicy...niestety domyśliłam się na samym początku. Słowa jakie padają z ust zmory są na tyle charakterystyczne, że cały sekret kryjący się za nimi pękł jak nieudolnie rozpalona fajerwerka. Lecz jak to z fajerwerkami bywa, sztuczne ognie nigdy nie świętą w pojedynkę. Na samym końcu książki, mimo tego że finał nie sprawił, iż szczęka mi opadła, to zapowiada wydarzenia o których muszę przeczytać.

Niemniej ta książka ma też swoje plusy.

Największym z nich jest relacja między siostrami - wielowymiarowa, nieoczywista i przede wszystkim pełna nierozliczonych spraw i bólu. Mamy też finał, który wręcz błaga o epickie rozwinięcie i dopowiedzenie wątków, które w tym tomie zostały przemilczane, a mogą stanowić soczysty kąsek dla każdej książkary.

Ciężko mi ocenić tą pozycję, bo ani jej nie odradzam ani polecam. Dla kogoś kto kocha mafijne klimaty i świat po apokalipsie będzie to wspaniała zabawa. Jeśli natomiast ktoś szuka historii mocno osadzonej w Greckiej wersji mojr, to nie za bardzo to dostanie. Najlepiej sięgnąć po Przecinaczke i przekonać się samemu