Prokuratorka

Syn wiceministra sprawiedliwości, Paweł Janicki, jest podejrzany o zabicie swojej dziewczyny. Józef Janicki - wytrawny polityk i ojciec m꿬czy¬zny - twierdzi, że syn jest niepoczytalny. Słyszy głosy, które nim sterują i namawiają do samobójstwa. Czy taka jest prawda? Sprawę prowadzi prokurator Alicja Zakliczyńska. Nie wie jeszcze, że weszła na minę i to nie będzie sprawa, jakich wiele, ale bezpardonowa walka z systemem.

"Czasem trzeba robić rzeczy na granicy prawa, ale to wszystko jest dla wyższych celów".

I taką strategią kieruje się wiceminister Janicki. A gdzie są granice? I czy w ogóle są?

Z tej książki wynika, że są wszędzie i nigdzie zarazem. Że każda granica przebiega tam, gdzie ktoś ją postawi, gdzie mu wygodniej i korzystniej.

Prokuratorka to genialny mariaż polityki z psychiatrią. Pokazuje bezwzględną siłę polityki, do czego zdolni są politycy i jak wiele są w stanie poświęcić. Mocno obnaża siłę układów i manipulacji, moc posiadanych "haków" i determinację w dążeniu do własnego celu. A ten uświęca środki. Wszystkie. Tu nie ma miejsca na rodzinę, moralność, współczucie, empatię czy praworządność. Wygrywa partykularny interes i obsesyjna chęć utrzymania swojego statusu.

To również powieść o walce dobra ze złem, jakkolwiek eufemistycznie by to nie brzmiało, o ludzkich słabościach i brzydkich skłonnościach, o tym, jak niewiele może człowiek w obliczu systemu, jak cienka linia dzieli podporządkowanie od buntu.

Prokuratorka jest powieścią bardzo realistyczną, prawdopodobną i bezpretensjonalną. Jest w niej mocny mroczny pierwiastek, emocje i psychologiczna głębia.

Bardzo dobra powieść. Tak dobra, że aż postanowiłam zrobić re-read Śpiewaczki, któraż to swego czasu rozdrażniła mnie pierwszym zdaniem i miałam zaburzony odbiór powieści 🫣 Teraz, znając doskonałą Prokuratorkę, jestem gotowa dać drugą szansę Elizie Kanteckiej. Mamy teraz inną pozycję wyjściową... 😏

A może macie ochotę na polski thriller psychologiczny? 📖 Podobała mi się poprzednia książka pana Macieja Klimarczyka, czyli "Śpiewaczka"; bez wahania sięgnęłam więc i po "Prokuratorkę".

Tytułowy zawód wykonuje główna bohaterka, Alicja Zakliczyńska. Kobieta jest naprawdę dobra w swoim fachu, wykonuje rzetelnie powierzone jej obowiązki i wyrobiła sobie dzięki temu niepodważalną pozycję. Nagle dochodzi do zbrodni - znalezione zostają zwłoki młodej dziewczyny. Pierwszym podejrzanym okazuje się być Paweł Janicki, czyli syn polityka, konkretnie wiceministra sprawiedliwości, Józefa Janickiego. Mężczyzna zrobi wszystko, by syna oczyszczono z zarzutów. Okazuje się, że Paweł jest niepoczytalny. Ale czy to prawda? Czy jednak ojciec maczał palce w sprawie, chcąc wybronić dziecko i swoją pozycję? Czy prokuratorce uda się rozwikłać tę zagadkową sprawę?

Przyznaję, że mimo politycznego zabarwienia, za którym nie przepadam, książkę czytało mi się bardzo sprawnie i ze sporym zaciekawieniem. Obserwujemy brudny, obłudny świat, gdzie słowo "sprawiedliwość" znaczy tyle, co nic. Autor operuje słowem w taki sposób, że kartki lektury dosłownie przekładają się same. Ta historia naprawdę wciąga. Wiem, że jest tutaj sporo fanów i zwolenników polskich pisarzy. Jeżeli należysz do tej grupy, to koniecznie zapoznaj się z twórczością Macieja Klimarczyka, bo zdecydowanie zasługuje na rozgłos!

💭🗯 Prokuratorka to moje pierwsze spotkanie z twórczością Macieja Klimarczyka. Przez co przyznam się szczerze nie byłam pewna czego do końca mogę się spodziewać. Czy naprawdę po tylu książkach kryminalnych cokolwiek jest w stanie mnie jeszcze zaskoczyć? O dziwo tak! Prokuratorka jest naprawdę warta waszej uwagi, ale... od początku

💭🗯 Mam w głowie utarty stereotyp sylwetki kobiety w kryminale. Piękność z często mrocznym sekretem, która albo zostaje ofiarą, albo modnym dodatkiem do głównego bohatera. Z tego powodu uwielbiam fakt, że już od kilku ładnych lat polscy pisarze sceny kryminału starają się to przełamywać. Wszak coraz częściej sama trafiam na przykłady gdzie kobieta zamiast być wiecznie z tyłu za mężczyzną nagle potrafi doścignąć mu kroku - albo go nawet przeskoczyć.

💭🗯 To dlatego już po pierwszych kilku rozdziałach polubiłam się z Alicją Zakliczyńską — tytułową prokuratorką. Kobieta ma pewną i stabilną pozycję zawodową. Jest szanowana a z jej zdniem wszyscy się liczą. Nic więc dziwnego, że dosyć szybko dorobiła się popularnej pozycji w bydgoskiej prokuraturze. Kiedy więc pewnego wieczoru bohaterka dostaje wezwanie decyduje się stanąć na wysokości zadania. Tym razem los zaprowadził ją do biura wiceministra sprawiedliwości. To tam zostały znalezione zwłoki młodej kobiety. Szybko wychodzi na jaw fakt, że głównym podejrzanym w sprawie jest syn polityka, Paweł Janicki. Mężczyzna w trakcie konfrontacji z zarzutami stwierdza, jednak że to wszystko wina głosów — to one kazały mu zabić. Nic więc dziwnego, że niedługo po tym wydarzeniu psychiatrzy stawiają dosyć oczywistą diagnozę — psychoza. Jednak czy naprawdę wszystko jest tak oczywiste jak się wydaje? Z biegiem śledztwa Alicja ma coraz więcej wątpliwości i zacznie głośno kwestionować postawione już osądy..

"- Niewiele mogę, lecz jeśli oni sądzą, że tak po prostu położę po sobie uszy, to się kuźwa, mylą. Mam już plan.

- Jaki plan?

- Perfidny."

💭🗯 Ahhh.. jak ja chciałam, aby cała ta książka była o tym, jak kobieta zakasa rękawy i ustawia wszystkich do pionu. Niestety.. Nie do końca tak się wydarzyło. Czytelnik bowiem dosyć wcześnie w fabule orientuje się, że nasza bohaterka zostaje zepchnięta na drugi a czasami i trzeci plan. Szybko bowiem głos zabiera wpierw polityk z kompleksem boga panującego nad wszystkimi, a potem wspomagająca prokuratorkę lekarz psychiatrii — to czysto subiektywna opinia, lecz przez to czasami naprawdę miałam niedosyt sylwetki Alicji. Jednak na szczęście, kiedy wraca w odpowiednim momencie twardo trzyma stery już do końca książki, tylko że przez to nie jestem pewna kto tutaj naprawdę jest głównym bohaterem. Może zamiast Prokuratorka dobrym tytułem byłby Polityk albo Psychol? Wiecie na pewno co mam na myśli..

💭🗯 Jednak muszę przyznać, że styl Macieja przypadł mi do gustu. Gdzie potrzeba klimat jest gęsty i duszny, gdzie warto przyśpieszyć tam mocno podkręcamy. Przez to książka ma jak dla mnie świetną dynamikę i zwyczajnie nie sposób się przy niej nudzić. Polecam tę lekturę. Rozwiązanie jest zaskakujące, twisty po drodze też miło grają na nosie. Tylko naprawdę szkoda tak dziwnie rozłożonych akcentów na udział bohaterów w fabule. Idealna na teraz

Nie od dziś wiadomo, że na szczycie drabiny stoją ludzie, którzy praktycznie są bezkarni. Jeśli jeszcze dysponują przebiegłością, perspektywicznym myśleniem, są znakomitymi strategami, mogą wszystko. Co więcej, właściwie nie ma sposobu, by w przypadku ewentualnych zatargów z nimi wygrać bowiem dysponują zarówno znajomościami, majątkiem, jak i odpowiednimi „kwitami” na tych, którzy współpracować nie chcą, zasłaniając się moralnością czy przepisami prawa.

W jaki sposób zatem zatrzymać tę machinę zła? Czy można w ogóle mówić, że na świecie istnieje sprawiedliwość? Czy możemy ufać politykom? Na te i na wiele innych pytań odpowiedź przyniesie książka pt. „Prokuratorka”, autorstwa Macieja Klimarczyka. Niestety, nie można liczyć, że po lekturze opublikowanej nakładem Wydawnictwa Literackiego książki wzrośnie nasze zaufanie do władzy. Przeciwnie, nawet na najmniejsze posunięcia polityków patrzeć będziemy jak na starannie zaplanowaną strategię działania. I niestety będziemy mieć rację…

Alicja Zakliczyńska, bydgoska prokuratorka, od szesnastu lat walcząca z przestępczością, nie ma złudzeń, że przestępstwa popełniają wyłącznie ludzie z dysfunkcyjnych środowisk. Mimo charakteru pracy wciąż jest jednak idealistką, wciąż wierzy w zasady, pewne reguły i w to, że prawda zwycięży, że sprawiedliwość zatriumfuje. A przynajmniej do chwili, kiedy zaczyna prowadzić sprawę Pawła Janickiego, syna wiceministra sprawiedliwości. Kiedy zostaje wezwana do niezwykłej sprawy – w biurze wiceministra zostają znalezione zwłoki kobiety – od razu ma przeczycie, że każde działanie służb jest kontrolowane, a nawet sterowane. Od początku też polityk, którego syn jest podejrzanym w sprawie, przedstawia narrację koncentrującą się na samobójstwie rozszerzonym niedokonanym, bowiem Pawła Janickiego udaje się uratować. Chłopak trafia na obserwacje do szpitala psychiatrycznego, w którym pracuje przyjaciółka Zakliczyńskiej, Dorota Drecka. Ona również dostrzega szereg nieprawidłowości, polegających na łamaniu procedur i odważnie o tym zaczyna mówić. Tym bardziej, że wszystko wskazuje na to, że ojciec polityk wspólnie z szefem Dreckiej próbują zrobić z podejrzanego osobę niepoczytalną. Drecka, lekarka solidnie wykonująca swoją pracę i zainteresowana realną pomocą chorym, nie może patrzeć na to mataczenie tym bardziej, że rodzina Janickich pojawiła się w jej życiu już wcześniej, pozostawiając za sobą ofiarę w postaci jej brata, do końca życia już niepełnosprawnego. Dlatego teraz jest zdeterminowana, by przeszkodzić Janickiemu i szefowi w knuciu spisków. Co więcej, jest gotowa zapłacić za to wysoką cenę.

Alicja Zakliczyńska również próbowała walczyć z wiatrakami i dostała za to solidne baty. Dyscyplinarne przeniesienie z Bydgoszczy do Pucka wystarczyło, by ostudzić jej zapał w docieraniu do prawdy. Tym bardziej, że jej nowy przełożony najwyraźniej postanowił ją całkowicie pogrążyć. Kobieta myśli nawet o zmianie pracy, bo już wie, że wejście w konflikt z systemem, którego jest się częścią, do niczego dobrego nie prowadzi...

Jak zakończy się ten niezwykle wciągający thriller? Czy Paweł Janicki poniesie odpowiedzialność za swoje czyny czy też, jako uznany za niepoczytalnego, wywinie się od karzącej ręki sprawiedliwości? W trakcie lektury czeka nas jeszcze wiele wątpliwości dotyczących prawdopodobnych wersji zdarzeń, ale i sporo emocji. Trudno bowiem ze spokojem czytać o kulisach władzy, daleko posuniętej manipulacji społeczeństwem, tworzeniu fałszywego wizerunku, mataczeniu, korupcji, a także o wspomnianej już bezkarności. Uświadamiamy sobie wówczas, jak daleko sięgają rządowe macki, a także jak bardzo ów rząd kojarzy się z przestępczością zorganizowaną. Jak się okazuje, jest tylko cienka granica pomiędzy sprawowaniem władzy, a przekonaniem o bezkarności i …dawno została ona przekroczona.

Maciej Klimarczyk wdarł się do literackiego świata dzięki "Śpiewaczce", która została ciepło przyjęta przez czytelników. Długo było nam czekać na kolejną książkę autora i w końcu miałam przyjemność zaczytywać się w "Prokuratorce".

Historia ta opiera się na manipulacjach, które mogą dotykać człowieka w każdej sferze życia. Bohaterowie są ofiarami niebezpiecznej gry prowadzonej przez człowieka dla którego władza jest najważniejsza. Można nawet stwierdzić, że jest to pewnego rodzaju obsesja, skoro poświęca temu czas i, w sposób negatywny, ludzi. Nie interesują go półśrodki. Każdą korzyść zagarnia dla siebie, nie licząc się z krzywdą innych. Wywiera silny nacisk na to, co mają uczynić osoby "słabsze" od niego.

Tytułowa prokuratorka zajmuje się sprawą, która na pierwszy rzut oka jest przesądzona. Co ciekawe, także ona zostaje poddana próbie, aż w końcu macki manipulacji dosięgają Zakliczyńską, jej współpracowników i bliskich.

Klimarczyk stworzył powieść, która również zwraca uwagę na sferę psychologiczną. Zawód autora tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że aspekt ten stał się wiarygodny dla czytanej przeze mnie historii. Z wielkim zaangażowaniem przewracałam kolejne strony książki, by móc zagłębiać się w psychologiczne zagrywki.

"Prokuratorka" skłania do zastanowienia się nad tym, czy warto walczyć o prawdę. Jak daleko można posunąć się w grze, w której ofiara mocno ucierpi. Gdzie jest granica, którą chcąc nie chcąc, można przekroczyć i gorzko tego żałować.

"Prokuratorka" to thriller napisany na wysokim poziomie, trzymający napięcie do ostatniej strony. Maciej Klimarczyk po raz kolejny wciąga czytelnika w świat, który nie odbiega od rzeczywistego. Mimo że polityka i Kościół to tematyka, od której stronię, to jestem zachwycona tym, jak fabuła została rozwinięta i na jak wielu płaszczyznach zwracała szczególną uwagę czytelnika. Jeśli lubicie tego typu historie, to sięgajcie bez zastanowienia!