Prawda

Wyobraź sobie, że twój mąż wyjeżdża w służbową delegację i już z niej nie wraca. Co gorsze, znika bez śladu wyjaśnienia. Policja nie może trafić na jego trop, nikt nie zgłasza się z żądaniem okupu. Czy zrobił to celowo, a jego zniknięcie to w istocie ucieczka? Czy jeszcze żyje? A może rzeczywiście doszło do porwania? Czy fakt, że mężczyzna jest bogaty zmienia postać rzeczy?

Biznesmen Phillip Petersen zniknął bez śladu podczas podróży do Ameryki Południowej siedem lat temu. Jego żona Sarah każdego dnia czeka na jego powrót, uporczywie nie chcąc wszcząć procedury uznania go za zmarłego. Podświadomie wierzy, że mąż jeszcze żyje i pewnego dnia wróci do niej i do ich syna Leo. Kiedy wreszcie podejmuje decyzję, że pora pogodzić się z faktem, iż została samotną matką i zaczyna otwierać się na świat i innych ludzi, otrzymuje wstrząsający telefon z Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Okazuje się, że Phillip został uprowadzony w Kolumbii, teraz zaś odzyskał wolność i może do niej powrócić. Szok miesza się z radością, a także niepewnością – wszak przez siedem lat rozłąki oboje bardzo się zmienili.

Nic jednak nie mogło przygotować kobietę na to, co stało się na lotnisku. Mężczyzna, który wysiadł z samolotu, może i jest Phillipem, ale na pewno nie jest jej Phillipem, nie jest jej mężem. Zdezorientowana kobieta, zamiast od razu zakwestionować tożsamość mężczyzny wita się z nim, nie będąc świadomą, że ta chwila nieostrożności będzie ją drogo kosztowała. Wpada bowiem w pułapkę, i już nikt jej nie wierzy, że Phillip to obcy mężczyzna, wszyscy przypisują jej słowa bieżącym wydarzeniom i składają je na karb szoku.

Phillip, a raczej osoba, która się za niego podaje, nawet nie próbuje przed nią udawać, że faktycznie jest jej mężem. Traktuje ją z mieszaniną agresji i politowania, wszystkim tłumacząc jej irracjonalne pozornie zachowanie faktem, iż przechodzi załamanie nerwowe. Co więcej, grozi jej, że w przypadku dalszych problemów, może liczyć się z utratą Leo. Biorąc pod uwagę jej epizod z czasów młodości, jest to wielce prawdopodobne szczególnie, że Phillip potrafi każdego oczarować. Fakt, że nie poznaje go również jego matka o niczym nie świadczy, bowiem kobieta jest w głębokiej demencji. Nie ma już nikogo więcej, kto mógłby poprzeć Sarah. Co w tej sytuacji?

Przekonamy się o tym dzięki lekturze książki pt. „Prawda” autorstwa Melanie Raabe. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czarna Owca powieść, nie tylko przyciąga swoją fabułą, ale daje nam świadomość tego, w jakiej pułapce możemy się nieświadomie znaleźć. Niestety autorka zupełnie nie wykorzystała potencjału tkwiącego w pomyśle na książkę. Lektura powinna trzymać w napięciu, i to autorce się udało, kolejne strony pochłaniamy łapczywie, by przekonać się, o co tak naprawdę w tej historii chodzi. Niestety po zakończeniu thrillera pozostajemy z uczuciem rozczarowania, bowiem nie otrzymaliśmy nic z obietnic, które niosły ze sobą pierwsze strony.

Fakt, że równolegle śledzimy wydarzenia z perspektywy Sarah, jak i „obcego” w jej domu, jest interesującym zabiegiem, ale nie rekompensuje niedostatków książki. Brakło tu bowiem pogłębionej analizy psychologicznej bohaterów, brakło ich emocji, poczucia schwytania w pułapkę, brakło wreszcie tego lęku, który udzieliłby się także nam. Szkoda.

⭐RECENZJA⭐

Sarah jest nauczycielką i matką. Stara się stawiać czoła przeciwnościom losu. 7 lat wcześniej jej mąż zaginął, a tu nagle się odnajduje. Okazuje się, to nie jest jej mąż, tylko łudząco podobny mężczyzna do Philippa. Sarah nikt nie wierzy. Kim jest nie nieznajomy? Czy kobiecie ktoś w końcu uwierzy?

❔

Zmęczyłam! Ufff... Jednak klątwa jeszcze mnie nie opuściła 😅 może z czasem mi odpuści 🤣 Moje pierwsze spotkanie z @melraabe uważam za nie bardzo udane. Myślałam, że książka mnie zaskoczy, że porwie, że będę czuła ciary, niestety. Nic, null, zero 🤷🏻‍♀️🤷🏻‍♀️🤷🏻‍♀️ Nie powiem, czytałam gorsze książki, ale jednak miałam większe oczekiwania, bo to w końcu thriller psychologiczny.

Cała fabuła poprowadzona jest dość ciekawie. Pisarka miała interesujący pomysł, ale wydaje mi się, że czegoś tutaj zabrakło. Momentami okropnie mi się dłużyła cała ta historia. Moim zdaniem autorka skupiła się za bardzo na powtarzaniu tego samego wokół głównej bohaterki. Wystarczyło napisać raz a porządnie, a nie co chwilę to samo 🙄🙄🙄 Dodatkowo strasznie męczyły mnie zbyt przydługawe i jak dla mnie niepotrzebne opisy. Bohaterowie nudni, nie są odpowiednio wykreowani, choć potencjał był. Nie mogłam sobie ich wyobrazić, a zarazem wejść w ich emocje, nie czułam nic🤷🏻‍♀️🤷🏻‍♀️ Zakończenie - takie sobie. Nie zaskoczyło mnie, nie było tego "wow". Mam mętlik w głowie i mieszane uczucia. Może następnym razem będzie lepiej i pisarka mnie porwie 😉 Na pewno jej nie skreślam. A Was zachęcam do sięgnięcia po tę powieść i wyrobienie sobie własnego zdania na jej temat 😉

❓

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwoczarnaowca

❔

Prawda.

Teoretycznie jest jedna. Praktycznie każdy może odbierać ją inaczej. Na jej pogląd wpływają emocje, przeżycia, okoliczności. Jedno jest niezmienne, prawda prędzej czy później wychodzi na jaw.

Powiem Wam, że to była naprawdę wciągająca dobra historia!

Akcja rozwijająca się z każdą stroną, trzymające w napięciu wydarzenia, niepewność i doszukiwanie się tytułowej prawdy?

Jak bardzo ból straty może wpłynąć na nasz pogląd? Jak fałszywe założenia mogą zmienić nasze intencje?

Melanie Raabe napisała książkę, którą trzeba dogłębnie przeanalizować. W czasie czytania jak i po poznaniu zakończenia. Bo wtedy jej odbiór jest inny, pełniejszy. Książka ukazuje, że przyjęta prawda nie zawsze jest słuszna, że często nasza psychika nagina ją do własnych ram.

Zakończenie książki może nie każdemu się spodobać. Może nie za bardzo pasuje do całego wydźwięku książki. Mi ono jednak bardzo odpowiada. Bo ukazuje siłę ludzkiego pojmowania świata, siłę prawdy i to, jak niedomówienia mogą zniszczyć życie.

"Jeśli stoisz w obliczu czegoś, czego się boisz, i nie widzisz wyjścia, idź temu czemuś naprzeciw. Większość potworów boi się ciebie tak samo jak ty ich."

Właśnie takie thrillery psychologiczne poszukuję, w których warstwa osobowości kluczowych postaci odgrywa decydującą rolę, w których można fantastycznie zanurzyć się w biegających od jednej do drugiej skrajności przemyśleniach bohaterów, i w których nic nie jest takim, jakim na pierwszy rzut oka, a nawet drugi i trzeci, wydaje się. Melanie Raabe rewelacyjnie podkręciła moją wyobraźnię, dostarczyła niezwykłych dreszczy emocji, sprawiła, że za nic nie chciałam oderwać się od książki, a im głębiej w nią wchodziłam, tym czułam się coraz bardziej skołowana, ale dzięki temu usatysfakcjonowana. Snute przypuszczenia w niewielkim stopniu pokrywały się z rzeczywistym obrazem relacji między postaciami, podziwiałam mnogość interpretacji, których mogłam dokonywać, tak wiele materiału dostarczyła mi autorka.

Raabe napisała nietypową fabularnie powieść, chociaż najpierw wydawało mi się, że pomysł nie należał do nowych, ale z rozdziału na rozdział, przekonywałam się, że wyjątkowo sprawnie podkręcano atmosferę wplatając w scenariusz zdarzeń zaskakujące incydenty. Co prawda, przez krótki moment przemknęła mi myśl, która w ostatecznej kulminacji okazała się właściwa, lecz szybko zostałam skierowana na fałszywe tropy. Kiedy zaczynałam przyzwyczajać się do stawianej przeze mnie hipotezy, pisarka stawiała przed prawdą mur i następował nieoczekiwany zwrot akcji. Przyznaję, że moje szare komórki znakomicie bawiły się podczas formułowania różnorodnych hipotez. Od pierwszych stron wyczuwało się napięcie, nieustanne przeczucie nadciągania czegoś złego. Drobne zastrzeżenie mam jedynie do nie zawsze konsekwentnej postawy Sarah, ale nikt w skrajnie ryzykownej sytuacji sztywno nie trzyma się racjonalności. Jeśli lubicie thrillery, w których nie jest łatwo podążać tropem motywów ludzkich zachowań, chętnie podejmujecie wyzwanie dotarcia do nieoczywistych faktów, zachwycacie się przyjemnym uczuciem zdezorientowania w odrzucaniu warstw fałszu, to koniecznie sięgnijcie po "Prawdę".

Siedem lat temu Philipp Petersen, niemiecki przedsiębiorca, zaginął bez śladu podczas służbowej podróży do Ameryki Południowej. Sarah samotnie wychowuje ośmioletniego synka Leo. Kiedy wydaje się, że kobieta wreszcie pogodziła się z utratą ukochanego, postanowiła rozpocząć nowy rozdział w życiu, niespodziewanie dostaje informację, że mąż został uratowany i wraca do domu. Jednak pierwsze spotkanie mrozi krew w żyłach Sarah, mężczyzna nie jest Philippem, a obcym człowiekiem. Najgorsze, że nikt nie chce tego dostrzec, ludzie pozostają głusi na sprzeciw co do tożsamości odnalezionego. Zaczyna się osobliwa gra między Sarah a Philippem, wiele w niej bezwzględnych i mrocznych nut, bo chodzi o bezpieczeństwo syna i matki, miliardowe udziały w firmie, uniknięcie szaleństwa. Zakończenie zwinnie zazębiło wątki, połączyło szkicowane wzory ludzkich zachowań, ukazało je w pełnej kolorystyce. Zamykając książkę poczułam czytelnicze spełnienie i natychmiastowe pragnienie zapoznania się z innymi powieściami Raabe. Chciałabym częściej trafiać na tak intrygująco stworzone i atrakcyjnie podane tytuły. Thriller wyśmienicie wpasował się w mój gust czytelniczy i w porywającym stylu przekonał do siebie.

[Adres usunięty]

Chyba muszę publicznie powiedzieć, że mam specyficzny gust jeśli chodzi o thrillery psychologiczne. Lubię gdy autor totalnie mną zamiesza, wstrząśnie, a na koniec okaże się, że wszystko to co sobie myślałam to jednak źle myślałam. I tak ze mną zrobiła "Prawda" od Melanie Raabe.

To już drugie spotkanie z tą autorką i tak samo udane jak pierwsze. Lubię jej taki trochę dziwaczny styl, te krótkie zdania i umiejętność budowania namacalnego klimatu. Razem z bohaterką odczuwałam złość, frustrację i zadawałam sobie pytanie, dlaczego ona na to pozwala? Przeżywałam to i w momentach, kiedy nie czytałam, to i tak myślałam o tej książce. Oczywiście, rozumiem zarzuty, że trochę przegadane, że momentami się wlecze, że obyczajówka. Nawet mogę się z nimi zgodzić, ale ta powieść tak mnie intrygowała, jak już dawno mi się nie zdarzyło.

To nie będzie książka dla wszystkich, bo chwilami jest chaotyczna i niezrozumiała, może trochę zbyt uczuciowa, ale ja po przeczytaniu mogę powiedzieć, że to tylko pierwsze wrażenie i jako całość jest spójna i logiczna. Mnie się bardzo podobała i mogę ją polecić każdemu fanowi thrillerów psychologicznych.

Sarah po zniknięcie męża próbuje żyć od nowa. Stara się być dobrą matką i nauczycielką, udziela się społecznie i niczego jej nie brakuje. Po 7 latach dostaje jednak telefon z informacją, że jej mąż został odnaleziony i wraca do kraju. Sparaliżowana tą informacją pojawia się na lotnisku. W samolocie jednak nie ma jej męża. Próbuje o tym powiedzieć, ale nikt jej nie wierzy. Kim jest mężczyzna, który przypomina wyglądem jej męża? Czy czycha na ich bogactwo? A może ma inny cel? Jaka jest "Prawda".

_________________________________________

Moje pierwsze spotkanie z autorką jest niezwykle udane. Książka wciąga od samego początku i ciężko ją odłożyć. To wszystko przez emocje, które we mnie buzowały. Zwodzenie czytelnika było na najwyższym poziomie. Wciąż próbowałam odkryć przyczynę pojawienia się mężczyzny, a mimo to do samego końca mi się nie udało. Pierwszoosobowa narracja i lekkie pióro pozwoliło mi odczuwać strach i niepewność razem z Sarah. Systematycznie z rozdziału na rozdział autorka odkrywa przed nami przeszłość małżonków i buduje stałe napięcie. Pod koniec nawet się wzruszyłam. Jestem zaskoczona zakończeniem, ale przyznam się szczerze, że mogłoby być trochę inne. Sam epilog mnie zawiódł. Mimo to jestem przekonana, że spodoba wam się tak samo jak mi. Polecam wam serdecznie.

Początek książki mnie nie zachwycił. Może to za sprawą chaotycznie prowadzonej narracji, w której czasem trudno się zorientować czy opisywane wydarzenia są retrospekcją czy teraźniejszością. A może przez nielogiczne zachowanie głównej bohaterki, która nie dąży do konfrontacji z mężczyzną podającym się za jej męża. W każdym razie do połowy książki, byłam raczej nastawiona sceptycznie. Denerwowało mnie zachowanie Sarah i jej bierność. Dziwiło mnie, że podejmuje decyzje, na które odpowiedzialna matka raczej by się nie zgodziła.

Jednak pod koniec powieści, moje spojrzenie na tę historię uległo diametralnej zmianie. Gdy już dochodzi do starcia między kobietą, a Obcym zaczynamy rozumieć ich wzajemne podchody. Choć zdecydowanie częściej obserwujemy sytuację z punktu widzenia Sarah (to ona jest główną narratorką), to dostajemy również szczątkowe informacje o uczuciach i celach oszusta podającego się za Philippa. I taki rygor w jego zachowaniu wcale nie dziwi. Mężczyzna ma plan i się go skutecznie trzyma.

W mojej opinii „Prawda” jest zdecydowanie lepsza niż „Cień”. Mimo początkowych trudności, zakończenie mnie zaskoczyło. Zwrot akcji sprawił, że cała historia nabrała zupełnie innego wymiaru, a zachowanie obojga bohaterów stało się dla mnie zrozumiałe. Krótkie rozdziały ułatwiają czytanie i tworzą poczucie zagrożenia. Również sekret Sarah i jej problemy z przeszłości mają wpływ na rozwój wypadków. Jest to naprawdę całkiem udany thriller psychologiczny. Choć postać Sarah mnie z początku denerwowała, to z biegiem wydarzeń czułam coraz większe zrozumienie dla tej zagubionej kobiety. Obcy jest dla nas zagadką do samego końca. Wszystkie wątki poruszane w „Prawdzie” zostają wyjaśnione. Uważam, że tej książce należy dać szansę!

Sarah od ponad 7 lat samotnie wychowuje syna, po tym jak jej mąż Philippa Petersen zaginął podczas podróży w Afryce. Wszystko zaczyna się układać, kiedy będąc z synkiem w zoo kobieta dostaje niespodziewany telefon - jej mąż żyje i niebawem wróci do domu.

Z samolotu wysiada mężczyzna, który tylko udaje Philippa i jedynie Sarah widzi, że to nie jest on. Nikt nie wierzy kobiecie, kiedy mówi, że to nie jest jej mąż, co ma w takiej sytuacji zrobić? A przede wszystkim kim w takim razie jest obcy mężczyzna, czego chce od Sarah i skąd wie o nich tak wiele?

Jest to moje pierwsze spotkanie z panią Melanie Raabe i cieszę się, że mogę zaliczyć je za udane. Do książki podeszłam z dystansem i bez żadnych oczekiwań ze względu na to, że książki autorki mają różne opinie i nie byłam pewna, czy mi przypadnie do gustu - trzeba się o tym przekonać samemu.

Już od pierwszych stron wiedziałam jak książka może się zakończyć, miałam swoje dwa podejrzenia ale autorka wybrała opcję trzecią, dzięki czemu zostałam zaskoczona, a tego oczekuję od dobrego thrillera. Niestety nie było ono do końca jasne.

Główna bohaterka była dobrze wykreowana, dzięki czemu odczuwałam jej lęk, przerażenie i trochę się o nią martwiłam, zastanawiałam się, czy nie ma jakiś problemów psychicznych przez które jej się tylko wydaje, że osoba podająca się za Philippa jest złym człowiekiem, bo często w tego typu gatunkach tak się dzieje. Nie zdradzę wam, czy mój tok myślenia był słuszny :)

"Skąd wiedział, że mam coś do ukrycia? Czy nie jest w końcu tak, że każdy coś takiego ma? Że każdy ma na jakimś punkcie nieczyste sumienie? Tylko że w moim przypadku trafił w dziesiątkę. Czyż nie?"