Sąsiadka

Wymarzone mieszkanie w czterorodzinnym domu ze wspólnym ogrodem, blisko centrum, z niezłym widokiem i, można powiedzieć, prestiżowym adresem. Tytułowa sąsiadka, Rikke, wtajemnicza nas w wydarzenia rozgrywające się w klimatycznych murach i okolicach posesji. W pierwszoosobowej narracji opowiada o tym, jak lokalna społeczność reaguje, gdy w sąsiedztwie znajdowane są martwe koty w okolicznościach wystylizowanych na egzekucję na szubiennicy. Aż pewnego dnia w jednym z mieszkań odkryto zwłoki dorosłego mężczyzny... Dane z elektronicznych drzwi wejściowych do budynku wskazują na to, że w momencie morderstwa do bloku nie wchodził nikt z zewnątrz. Czy to oznacza, że wśród lokatorów jest zabójca? Przecież tam mieszkają także dzieci... A może sytuacja jest bardziej skomplikowana? Ściany, przez które wszystko słychać i rodzinne tajemnice, kłamstwa, zdrady, domysły i wyrachowanie. Co okaże się mniejszym złem? I czy morderstwo jest końcem czy początkiem? Jak zachowa się sąsiadka mająca gorący romans z zamordowanym i czy ma udział w przestępstwie? Bezpośredni? Pośredni? Świadomy? Czy przypadkowy? A może w ogóle?

Autorka pisze w sposób, który początkowo nie przypomina thrillera, jest historia, powoli wtrącane są retrospekcje rzucające coraz więcej światła na obecne wydarzenia, ale... Nie robi nic, żebyśmy poczuli się emocjonalnie związani z bohaterami. Są fakty, suche opisy, niewiele emocji ani psychologicznych rozterek. Dialogi z przeszłości nie są przytaczane w wersji dialogów, pisane są ciągiem np. "słyszeliśmy u siebie każde słowo, to nie do pomyślenia, odpowiedział pan Hoffmo". To było dla mnie na początku trochę dziwne, bo okazało się, że niektóre dialogi są jednak zapisywane tradycyjnie, do tej pory nie do końca rozumiem taki zabieg niekosekwencji. Książkę czyta się dobrze, ale bez wyrzutów sumienia odkłada na kolejny wieczór, bo nie ma zwrotu akcji, który popychałby czytelnika do niezwłocznego poznania dalszego ciągu. To kończy się ok. 300 strony. Wtedy powieść obyczajowa zamienia się w prawdziwy thriller. Pojawiają się wątpliwości, pojawiają się podejrzenia, nowe okoliczności, akcja przyspiesza, są aresztowani, są podejrzani, są drzwi ewakuacyjne, których otwierania nikt nie rejestruje i na nie pada soczewka narracji, są przemyślenia, które jak puzzle składają dotychczas nierozstrzygnięte a męczące umysł i duszę obserwacje. Są emocje nastolatków, ich nie do końca logiczne motywacje i nieoczywiste działania w imię własnych ideałów. I wtedy książkę trudniej odłożyć na kolejny dzień...

Jest przemyconych przez autorkę- psycholożkę- trochę, dosłownie symboliczna ilość, treści merytorycznych z dziedziny psychologii, ale to nie jest bieżące komentowanie wydarzeń i po osobie zajmującej się na co dzień wstdem, przemocą, poczuciem winy i teorią motywacji, oczekiwałam tego więcej, bo to też zajęcie głównej bohaterki, i w tej pierwszoosobowej narracji psycholożki zabrakło mi spojrzenia z punktu widzenia psychologa...

Bardzo uderzało mnie na łamach książki jak turbodziwną relację ma Rikke z Emmą, matka z córką... Nie wiem czy autorka nie ma dzieci, czy to celowa kreacja, ale jest to bardzo odrealniony wątek.

Są też urwane wątki, nie wiadomo co z ostatnim kotem, czy Emma używała drzwi ewakuacyjnych... No i nie wiadomo jak kończy się historia rodziny głównej bohaterki, ale to uważam za celowy zabieg.

Nie czytałam "Psychoterapeutki", poprzedniej książki Helene Flood, ale nie wykluczam, że to zrobię, bo pajęczyna relacji sąsiedzkich w Sąsiadce jest ciekawie upleciona i pomimo pewnych mankamentów, o których napisałam wyżej, książka jest warta zainteresowania.

Z ogółem fabuły czytelnicy zapoznają się już na okładce książki. Wiadomo bowiem, że głównym elementem historii będzie zdrada sąsiedzka. Warto jednak zacząć od początku. Rzecz bowiem dzieje się w Norwegii, a wskazują na to nie tylko opisy pobliskich miejsc Oslo, lecz przede wszystkim niezwykle specyficzna pisownia niektórych imion. Główna bohaterka ma na imię Rikke. Nie powinna narzekać na swoje życie- ma męża Asmunda, a także dwoje dzieci- Lukasa i Emmę. Rodzina mieszka w dużym domu podzielonym na cztery odrębne mieszkania. Nie są więc oni samotni w czterech ścianach. Wręcz przeciwnie- mają sąsiadów, z którymi próbują nawiązać bliskie relacje- rozmawiają z nimi, zapraszają się na kawę, czy nawet na męskie wyjazdy nad jezioro. Wszystkie relacje między sąsiadami odbywają się nadzwyczaj poprawnie, ale tylko na pierwszy rzut oka… Rikke i Asmund mają za sobą dość burzliwą i niebezpieczną przeszłoś, o której warto się dowiedzieć, a dodatkowo mogą oni poszczycić się bardzo niebanalnymi posadami. Zwłaszcza Rikke wykonuje coś, co początkowo może wydawać się wręcz abstrakcyjne i wielu czytelnikom nie przyjdzie nawet do głowy, że ludzie zajmują się TAKIMI sprawami. Otóż Rikke pracuje w instytucie badawczym i bada zachowania ludzkie pod kątem konkretnej sytuacji. Bardzo podobała mi się szczególnie jedna kwestia do indywidualnego rozważania- czy wstyd i poczucie winy mona uznać za synonimy? Czym się różnią i jak pojęcia te wpływają na zachowania danej osoby? Zalecam, by dość szczegółowo przyjrzeć się tym pytaniom.

Rikke niszczy swoje dość udane życie. Wdaje się bowiem w romans z sąsiadem z mieszkania powyżej. Jorgen, bo tak mu na imię, także powinien być szczęśliwy- ma Merete, żonę o artystycznej duszy, a także córkę Filippę. Sam mężczyzna bardzo ryzykuje pod względem zawodowym, ale kocha to, co robi. Jest on dziennikarzem śledczym, nie straszne mu nagrania z Afganistanu czy innych miejsc objętych konfliktami zbrojnymi. Próbuje też napisać książkę. Jaki jest jednak jego charakter pod względem związków damsko-męskich? Dlaczego zdradza żonę? Jak ukrywa się wraz z Rikke? Czy mąż Rikke i żona Jorgena dowidzą się prawdy? Ściany mają przecież uszy, nieprawdaż? Zwłaszcza bardzo cienkie ściany…

Sam wątek zdrady to nie wszystko. Wkrótce dochodzi do morderstwa- Jorgen, kochanek Rikke, zostaje zamordowany w swoim mieszkaniu. Policyjne śledztwo trwa długo i jest prowadzone bardzo szczegółowo. Pracę nad śledztwem prowadzi między innymi dawna koleżanka głównej bohaterki, niejaka Ingvild. O czym dowie się policjantka? Jaki będzie wynik śledztwa? Co powiedzą pozostali sąsiedzi, o których celowo teraz nie wspominam? Tego oczywiście zdradzić nie mogę, dlatego fanów thrillerów psychologicznych bardzo chętnie zachęcam do zapoznania się ze szczegółami „Sąsiadki”.

Jeśli o mnie chodzi- nie zwróciłam uwagi wyłącznie na wątek kryminalny. Autorka każe nam zastanowić się, czy zdrada rujnuje, czy też umacnia konkretny związek. Ja uważam, że zdrada nie jest lekiem na dane zło, a kłamstwo ZAWSZE ma krótkie nogi. Życie w ciągłym napięciu nie da nikomu chwili szczęścia. Myślę jednak, że każdy czytelnik ma prawo do własnej opinii i tego się trzymajmy. Helene Flood bardzo mocno skupia się także na sekretach współczesnej młodzieży. Rodzice mogą dziś śledzić poczynania swoich pociech w sieci, ale czy to, co jest zawarte w Internecie, nie zmienia postawy młodych ludzi? Myślę, że po części jest to powieść napisana ku przestrodze- warto dobrze poznać swoje dziecko i wiedzieć o nim niemal wszystko. Oczywistym jest, że każdy ma jakieś sekrety i nie chce o nich mówić, ale to nie jest usprawiedliwienie przed totalnym zaniedbaniem nastolatka. Oby inni czytelnicy solidnie zastanowili się nad tym wątkiem. Czas przeznaczony wyłącznie na pracę nie jest żadną kartą przetargową.

Nie miałam wcześniej styczności z twórczością Helene Flood. Słyszałam, rzecz jasna, o powieści pt. „Psychoterapeutka”, lecz jak dotąd nie miałam okazji, by sięgnąć po rzekomy bestseller. Niemniej jednak, niedawno ukazał się nowy tekst pisarki, a Wydawnictwo Agora udostępniło mi świeżutki egzemplarz, za który serdecznie dziękuję Nie podaję do informacji publicznej wszystkich wątków poruszonych przez pisarkę, Sekrety, zdrady, kłamstwa i morderstwa to jednak to, co NA PEWNO tu znajdziemy. Czy polecam książkę? Tak- szczególnie jest to też dobry tytuł dla wielbicieli policyjnego śledztwa. Jeśli o mnie chodzi- przeczytałam tę powieść bez zmuszania się, ale nie odczułam efektu łał. Nie miałam wypieków na twarzy i nie zabierałam tej książki nawet do tramwaju. Było poprawnie, nie rewelacyjnie. Nie zmienia to jednak faktu, że powieść Helene Flood ma swoje walory estetyczne- ładną okładkę, bardzo czytelny podział rozdziałów, a także odpowiednią czcionkę.

Po książkę "Sąsiadka" bardzo chciałam sięgnąć, ponieważ lubię takie powieści, które są thrillerami psychologicznymi. A już sam opis generalnie sugeruje, że to coś w tym stylu.

W tym przypadku poznajemy małą rodzinę, w której niby się wszystko układa, ale tak nie do końca. Żona zdradza swojego męża z sąsiadem i oczywiście nic on o tym nie wie, żyje w przeświadczeniu, że są trójką szczęśliwych ludzi. Czemu trójką? Ponieważ mają jeszcze córeczkę. Czyżby kobieta nie chciała się przyznać do romansu aby nie rozbić ich rodziny? To pytanie staje się nieistotne w momencie, kiedy okazuje się, że sąsiad został zamordowany. Śledztwo nabiera rozpędu, a Rikke ma problem, bo z jednej strony nie chce aby mąż dowiedział się o jej zdradzie, a z drugiej czuje, że powinna policji wyjaśnić skomplikowaną relację z nieboszczykiem.

Akcja zaczyna się rozkręcać i komplikować kiedy nasza główna bohaterka zdaje sobie sprawę z tego, że to ktoś mieszkający w ich budynku postanowił zamordować sąsiada. Do tego dochodzą skomplikowane emocje, bo Rikke poczuła ulgę gdy kochanek zniknął z jej życia.

Oczywistą oczywistością jest od razu podejrzewanie męża o to, że się domyślił lub nakrył żonę na zdradzie i zamiast jej o tym powiedzieć, to postanowił się pozbyć konkurencji. Ale z drugiej strony, sama Rikke też bardzo podejrzanie się zachowuje. W mojej głowie, jako czytelnika i miłośnika podobnych książek przebiegła też myśl o tym, że równie dobrze mógł zabić każdy, włącznie z inną, zazdrosną kochanką denata.

I zagadka faktycznie jest dość ciekawa, zamykamy się na mały budynek, w którym jest morderca i tutaj to bardzo mocno mi zapachniało Christie, ale jednak to nie ten sam poziom. Tutaj przewidywalność stała się wręcz irytująca. W zasadzie od połowy książki wiedziałam, jak to się wszystko skończy i niestety, frajdy z czytania nie miałam.

Czy akcja trzyma w napięciu? Tak, jeśli się nie będziecie domyślać kolejnych scen i zachowań bohaterów, to tak, będzie to ciekawa lektura. W moim przypadku zostaje pewien niedosyt, ale generalnie napisana jest ciekawie, językiem, który nie nudzi czytelnika.

A książkę otrzymałam z klubu recenzenta Na Kanapie i mimo wszystko polecam sprawdzić na własnej skórze czy Was zaskoczy, czy też nie :)

„Sąsiadka” to historia opowiedziana oczami Rikke, aktywnej zawodowo żony i matki, która jednocześnie stara się spełniać obowiązki społeczne, a prywatnie ma mały wielki sekret, który rozpaczliwie próbuje ukryć przed światem a przede wszystkim mężem. Rikke mieszka wraz z rodziną w przytulnym budynku, który niby jest domem, ale takim wielorodzinnym. Fabuła opowiada o relacjach sąsiedzkich i o skrzętnie skrywanych tajemnicach, które tak naprawdę mogą dotyczyć każdego.

To idealny przykład thrillera psychologicznego. Jest ciągłe napięcie, do końca nie ma pewności czy postawione tezy są tymi właściwymi. Ciągle czuje się niepewność i napięcie, które wywołuje ten specyficzny skurcz mięśni i wyrzuca myślenie na kilka torów szybkiego ruchu. Autorka zmusza czytelnika do ciągłej uwagi, bo każde słowo jest istotne, a każdy gest ma znaczenie.

Początkowo miałam spory kłopot z tą książką. Trochę czasu (i stron) upłynęło, zanim przywykłam do stylu prowadzenia narracji. Dość długo miałam wrażenie, że to ja jestem bezpośrednim słuchaczem opowieści snutej przez Rikke. Wrażenie było takie, jakbym siedziała z nią w kuchni przy kubku parującej kawy, a ona spokojnym i praktycznie pozbawionym emocji głosem opowiada mi, co wydarzyło się w tym domu i jego okolicach. Później okazuje się, że całość opowieści kierowana była do policjantki prowadzącej śledztwo, ale myślę, że spokojnie można też uznać, że ja też byłam tam, obok i aktywnie słuchałam tego obszernego monologu. Bohaterka próbowała z nami nawiązać bardziej poufały kontakt poprzez użycie zwrotu typu „wiesz…” nadając w ten sposób luźniejszego klimatu wypowiedzi. Myślę, że to dobry zabieg, bo treść była trudna, ciężka i wymagająca od każdego słuchacza pewnej dozy tolerancji.

Pierwszy motyw, który pojawił się w powieści to kwestia maltretowania zwierząt i już samo to jest dość ciężkie i bardzo oburzające. Jak się chwile potem okazało, ta kwestia to tak naprawdę wątek poboczny, bo pojawia się morderstwo jednego z mieszkańców budynku i śledztwo, jakie rozpoczęła policja, oraz różnorakie spekulacje sąsiedzkie na temat potencjalnych morderców.

Głównym wątkiem jednak były wyrzuty sumienia Rikke oraz opis tego, jak ona sobie z nimi próbowała poradzić. No cóż, nie radziła sobie za bardzo. Owe wyrzuty spowodowane były tym, że Rikke w porywie uczuć i zwykłej fascynacji popadła w romans (z później zamordowanym) Jørgenem. Ta kwestia też wymaga od czytelnika nieco rozmyślań. Należy zadać sobie pytanie, jakie jest nasze zdanie w tej delikatnej kwestii i czy w ogóle jesteśmy w stanie ten krok zaakceptować/zrozumieć/wybaczyć.

Prywatnie nie pochwalam i nie akceptuję zdrady w żadnej formie i zapewne miało to wpływ na to, że nie za bardzo polubiłam Rikke. Zbyt dużo było w niej sprzeczności i momentami nawet hipokryzji trudnej do zniesienia. Robiąc rachunek sympatii i antypatii, muszę powiedzieć, że pozostali bohaterowie są dla mnie całkowicie neutralni. Ani ich nie polubiłam, ale też nie odczuwam do nich niechęci. To dla mnie po prostu ludzie, o których domu było głośno w mediach i tyle. Nie poczułam chęci, by zaprzyjaźnić się z którymkolwiek z bohaterów. No, może z początku całkiem sympatyczny wydał mi się Åsmund, ale zakończenie mnie zmroziło i jakieś cieplejsze uczucia względem niego zupełnie wyparowały.

Klimat książki jest taki typowo skandynawski. Ciepła i bliskości to się w niej nie znajdzie. Wszystko, nawet opisywane relacje są takie chłodne, sztywne i jakby „mrukliwe”. Typowy skandynawski sposób życia. I nie pisze tego jako krytyki. Akurat tutaj ten powściągliwy sposób życia bardzo pasuje i nadaje odpowiedniego klimatu.

Thriller to nie jest mój ulubiony gatunek, staram się jednak obcować z takimi książkami w nadziei, że mnie zaskoczą. W przypadku „Sąsiadki” jestem mile zaskoczona i po początkowych trudnościach, czytałam ją z przyjemnością. Myślę, ze ocena 7/10 będzie jak najbardziej sprawiedliwa, bo książka jest bardzo dobra, choć moją ulubioną jednak nie została.

Podobno dobry sąsiad to skarb. Trudno trafić na takiego pomocnego, empatycznego, który w razie potrzeby pomoże, uszanuje nasze zwyczaje, wybaczy grzeszki i sam przy tym nie będzie aspołeczny i arogancki. A sąsiedzi wszystko widzą i wszystko słyszą… szczególnie w małych lokalnych społecznościach. Zawsze ktoś patrzy...

Rikke, jej mąż i dwójka dzieci zamieszkali w małej kamienicy z ogrodem. Oprócz ich rodziny były jeszcze 3 małżeństwa. Utworzyli więc małą społeczność i próbowali się integrować z różnym skutkiem. To, co było niepokojące to akustyka. W starym budynku z lat pięćdziesiątych było słychać dosłownie wszystko. Pewnego razu w domu zostały znalezione zwłoki mężczyzny. Rikke, którą policja zaczęła przesłuchiwać w związku ze śmiercią sąsiada, nie za bardzo chciała w obecności męża ujawniać swój największy i brudny sekret. Poprosiła śledczych o chwilę zwłoki, by zdobyć możliwość poinformowania mężczyzny o zdradzie. Jednak jak nawarzy się piwa, to szybko trzeba jej wypić. Rikke zaś zwlekała. Sprawa zaczęła się komplikować, ponieważ w toku dochodzenia stało się jasne, że sąsiad nie zginął z rąk kogoś przypadkowego. Morderca znajdował się wśród siódemki dorosłych i czwórki dzieci. Tylko niektóre osoby można było wykluczyć, czy jednak aby na pewno?

Czy można jeszcze było czuć się spokojnie i bezpiecznie wśród sąsiadów?

Psychodeliczna okładka z tajemniczą twarzą wyrażającą napięcie i trwogę już mogła wskazywać, w jakim kierunku popłynie opisywana historia. Główna bohaterka straciła moją sympatię już po kilkunastu pierwszych stronach. Z lekceważeniem i w sposób cyniczny wypowiedziała się na temat uprowadzania i zabijania kotów w swojej najbliższej okolicy. W świetle tego, co później nastąpiło jej egoizm i hipokryzja aż kuły w oczy. Tym bardziej jednak uważam, że Autorka znakomicie sportretowała główną bohaterkę. Dawno już nie trafiłam na taką dogłębną analizę postaci. Zdanie po zdaniu poznawaliśmy Rikke, jej wspomnienia, plany, zamierzenia. Jej charakter, motywacje, rozterki, przemyślenia, strach, że gdy przyzna się mężowi do zdrady, ten ją opuści i dotychczasowe życie nieodwracalnie się zmieni. Lektura nie trzymała w napięciu oprócz końcowych rozdziałów, lecz umiejętnie wprowadzała w stan niepokoju, fascynowała niezbyt zdrowymi międzyludzkimi relacjami. Nie sądzę, by była to lektura dla każdego.

Co niektórych mogą denerwować i nużyc przydługie opisy, zbyt wolne tempo i rozwój akcji oraz mnóstwo zawiłości. Dla mnie jednak lektura dzięki temu posiadała pewien specyficzny, duszny klimat. Można się było domyśleć zakończenia, jednak pewne aspekty zostaną już dla nas tajemnicą. Pozostanie już tylko snucie domysłów. Ci z Was, którzy zdecydują się sięgnąć po książkę, nie będą tego żałować.

„Światło dzieli od ciemności czasem tylko mały krok – świetnie widać tych w jasności, innych nadal skrywa mrok”.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty] oraz dzięki uprzejmości Wydawnictwa Agora.

„Sąsiadka” to thriller psychologiczny norweskiej pisarki Helen Food.

Małą hermetyczną społecznością, żyjącą w czterorodzinnym domu wstrząsa wiadomość o tym, iż jeden z sąsiadów został zamordowany we własnym domu. Rikke, która wprowadziła się tam z dwójką dzieci i mężem zaledwie kilka lat wcześniej, nie może wyjść z szoku, ponieważ z ofiarą łączył ją romans. Kobieta czuje, że zrobił to ktoś z sąsiadów, boi się o swoją rodzinę, dręczy ją również to, iż sprawa romansu może wyjść na jaw, przez co straci męża. Jakby tego było mało, w okolicy ktoś bestialsko morduje małe koty. Przerażona kobieta nie może spać w nocy, przez co zaczyna jej się wszystko mieszać. Nie ufa nikomu, w każdym widzi potencjalnego zabójcę. Czy prawda o romansie wyjdzie na jaw? Kto zamordował Jorgena? I kto jest sprawcą morderstw kotów, czy te sprawy się łączą?

Pomysł na fabułę naprawdę dobry, lubię takie thrillery, gdzie mamy do czynienia z niewielką społecznością, wprowadza to swoistego rodzaju duszny klimat. Natomiast mam wrażenie, że potencjał tej książki nie do końca został wykorzystany, a całość było nieco przegadana. Akcja toczy się bardzo powoli i w żaden sposób nie wzbudziła we mnie emocji, poza znużeniem podczas czytania nie towarzyszyło mi nic innego, no może poza momentem znalezienia martwego kotka – wtedy byłam wręcz oburzona! Niestety całą lekturę nie czułam się zaintrygowana, a narracja pierwszoosobowa, która prowadzona była przez główną bohaterkę, wręcz mnie denerwowała. Wiecznie użalająca się nad sobą dorosła kobieta, niewiedząca czego tak naprawdę chce.

Bohaterowie też nie wzbudzili we mnie pozytywnych emocji, tak jak wspomniałam, Rikke główna bohaterka strasznie mnie irytowała, antywzór moralności, zadufana w sobie egoistka, której jedynym celem było, aby prawda nie ujrzała światła dziennego.

Samo zakończenie przewidywalne, a motyw morderstwa dość powszechny, zresztą fabuła sama nas do niego prowadzi. Książką napisana bardzo dobrze stylistycznie, spójna i logiczna całość, za co wielki plus dla autorki.

Mnie nie przypadła do gustu, ale to moje osobiste odczucia, może Wy znajdziecie w tej książce coś dla siebie?

Książka otrzymana z Klubu Recenzenta, serwisu [Adres usunięty].

Jako że skończyłam kryminologię stosowaną, to takie książki nie są mi obce. Lubię ten klimat tajemnic, zbrodni, poszukiwań, ukrytych romansów i jeszcze innych wątków.

Rikka to kobieta, która ma rodzinę i prowadzi potajemny romans z sąsiadem. Jego śmierć sprowadza na kobietę wiele kłopotów, jednak daje również odetchnienie. Policja próbuje dowiedzieć się, co łączyło kobietę z denatem, jednak ona gra na czas. Mimo romansu kocha swoją rodzinę i nie chce jej stracić. Czy kobieta miała dość romansu i postanowiła zabić? Czy może ktoś inny miał motyw? Jeśli tak, to czy niebezpieczeństwo czyha tuż za rogiem?

Książka ,,Sąsiadka" Helenę Flood to thriller, który już od samego początku nakreśla nam obraz kłamstw i zdrad. Bardzo psychologiczny i z wątkiem obyczajowym. Nie jest ,,mocny" , gdyż nie ma tu krwawych i drastycznych scen, ale pozwala nam ruszyć swoją wyobraźnię i razem z policją dociekać prawdy. Akcja jest powolna, fabuła z wieloma opisami, które wzmacniają ukształtowany obraz tej pozycji. Z każdą stroną nasze napięcie rośnie, a zagadka powoli się rozwiązuje. Końcówka książki jak najbardziej satysfakcjonująca. Finał zaskoczy Was niesamowicie. Zwrot akcji niespodziewany i intrygujący. Autorka stworzyła pozycję, w której przeplatają się między sobą sekrety, kłamstwa i zdrady. Wszystko podsycone tajemniczym morderstwem. Jeśli jesteście fanami książek mniej krwawych, a bardziej psychologicznych, to ta pozycja na pewno Wam się spodoba. Mnie bardzo przypadła do gustu.

„Sąsiadka” to moje pierwsze spotkanie z literaturą norweskiej pisarki i psycholożki Helene Flood. Nie czytałam bestsellerowej w Norwegii „Psychoterapeutki”. Jednak po tej lekturze na pewno to nadrobię. Książka została wydana przez wydawnictwo Angora, więc redakcja i wydanie jest na bardzo wysokim poziomie. Objętościowo i metodycznie ta książka jest świetna na wakacje. Kiedy ją zaczęłam, nie chciałam kończyć, bo chciałam się dowiedzieć, kto zabił i dlaczego... Miałam swój typ od początku, który potem zmieniłam... Nic nie jest takie, jak się wydaje. Dan Brown to jednak nie jest.

Rikke Prytz to główna bohaterka i narratorka tej książki. Jest egoistką. Myśli tylko o sobie i nie liczy się ze zdaniem innych. Kiedy zamordowano jej sąsiada, a także kochanka, obawia się, że jej mąż może dowiedzieć się prawdy, że go zdradzała i wtedy straci życie, do którego jest przyzwyczajona. Przykładem jej lekkiego życia będzie retrospekcja, w której zastanawiała się, czy nie popełnić aborcji. Okazało się jednak, że jest już za późno według prawa. I jej komentarz, ok, to urodzę. Nieco mnie to zirytowało. Jej relacje z córka też są specyficzne. Psychologicznie jest świetnie oddana, przypomina mi roszczeniowych ludzi, którzy nie widzą swoich błędów, ale w oku sąsiada drzazgę tak, parafrazując Biblię.

Innym plusem tej książki jest jej atmosfera. To typowa dla Skandynawii historia, która uczy nas, że nie znany swoich bliskich, ani tym bardziej najbliższego otoczenia. Komu mamy zatem zaufać? Emocje głównej bohaterki pozwalają nam odpowiedzieć sobie na pytanie, a co my byśmy zrobili na jej miejscu?

W książce pojawia się parę wątków - zapychaczy, które spowalniają akcję. Moim zdaniem są one zupełnie niepotrzebne, chyba że miały zmylić trop? Obrońcy zwierząt będą przerażeni- zamordowano koty! Dlaczego? Szkolne przedstawienie ma nam podsunąć inne wskazówki i pokazać obyczajowość tej małej ojczyzny. To środowisko ludzi. którzy chcą odpocząć po pracy w domu, a zamiast tego...

Polecam te książkę na lato. Nie jest to do końca thriller psychologiczny i kryminał. Mamy za to wiele emocji i przemyśleń, refleksji i puszczania oka do czytelnika. Agora nie puszcza słabszych pozycji, jest marką sama w sobie, jednak ta książka sugeruje nam, że gdzieś to już czytałam/czytałem. Nie jest jednak to strata czasu. Myślę. że warto dać jej szansę.

W jakim stopniu można wierzyć osobie, która śpi tuż za ścianą, ba!, czy można obdarzyć szczerym zaufaniem człowieka, z którym dzieli się własne łóżko? „Sąsiadka” to książka, która w subtelny sposób przekracza ramy gatunkowe thrillera, stanowiącego jej część składową, a nie fabularny fundament, tym samym zakotwiczając jej treść w dramacie obyczajowym. Ta historia nasączona jest psychologicznymi detalami – kontemplacją ludzkiego zachowania obnażającego skrywane przed społeczeństwem słabości, implikujące wstydliwe, pokryte lepkim brudem tajemnice, które z kolei warunkują barwne, wymyślane natychmiast kłamstwa. Dominująca warstwa moralnych meandrów, oddziałująca także bezpośrednio na doznania odbiorcy, splata się ze świadomie podsycanym niespiesznie napięciem, które ogniskuje emocje w nadzwyczaj niespodziewanym w przebiegu finale. Odczuwalne lawinowo przewrotne wrażenia obezwładniają niczym pnącze bluszczu. Pragniemy uwolnić się od wątków łamiących serce, oburzających, dla wielu niewątpliwie niełatwych, dodatkowo nagannie bagatelizowanych przez samych bohaterów, a jednocześnie tkwić w tej podstępnej pułapce, uwierającej i dotkliwie poruszającej, czerpiąc przyjemnie zaintrygowanie wzmagające doświadczanie lekkiego niepokoju. Autorka zabiera czytelnika w rzetelnie nakreśloną drogę do osnowy tej historii, która dotyka wskazania sprawcy morderstwa – to zawiłe w wydźwięku kłębowisko podejrzeń, motywów i sposobności jego dokonania. Bogactwo wewnętrznych monologów, zarysowanych pod postacią bezmiernych opisów, ewoluuje analogicznie zachłannie kradnącą godziny podróżą literacką, jednak w pełni satysfakcjonującą oraz fascynującą szokującym finałem, rozgrywanym z intensywnością do ostatnich stron. Nieszablonowa kreacja wstrząsających obrazów skompilowana z pewną, trudną do wyrażenia w dosłowny sposób, lekkością portretowania kontrowersyjnej tematyki, charakterystyczną dla nurtu domestic noir, zadowoli wielbicieli psychologicznej wiwisekcji, oddanej poprzez wyraźne uchwycenie nawet drobnych niuansów, odzwierciedlających precyzyjne ujęcie sąsiedzkich relacji.