Pozory

Poznajemy świat Tomka oczyma matki w dzieciństwie i współpracowników w dorosłym życiu. Tomek jest genialnym ale dziwnym [Adres usunięty] nauczył się czytać jako czteroletni berbeć, biegle liczy, ale bawi się tylko klockami lub autkami, które układa według rozmiaru w długie pociągi, je kilka ulubionych potraw, zawsze tak samo podanych. Przedszkole, szkoła, studia to trudne doświadczenia dla Tomka. Nie potrafi nawiązywać relacji, jest szczery i logiczny do bólu. Gdy trafia do pracy w korporacji jego sposób komunikowania się niektórych niesamowicie drażni. Tylko jego bezpośredni przełożony dostrzega jego analityczny umysł i pracowitość. Pandemia i konieczność pracy zdalnej weryfikują możliwości pracowników korporacji. Czy Tomek sobie poradzi, czy człowiek taki jak ON jest skazany na samotność?

Świetna książka, poruszająca ważne kwestie, zmuszająca do refleksji. Jak często osądzamy ludzi po pozorach, nie zastanawiając się ani przez chwilę? Czy potrafimy zobaczyć coś poza czubkiem własnego nosa?

Polecam, warto przeczytać, może następnym razem gdy spotkamy kogoś "innego" nie osądzimy go po pozorach.

W książce poznajemy Tomka,który właśnie rozpoczyna pracę w korporacji.Tam zmaga się z presją otoczenia oraz docinkami ze strony kolegów i koleżanek.

Dlaczego?

Bo Tomek jest inny.

Spokojny,małomówny,nietowarzyski.

Jeżeli już się odzywa to zawsze z jego ust wychodzi prawda.

Brutalna i szczera..a to nie podoba się kadrowej.

Ups...tylko nie mówcie o niej tak głośno.

Kobieta chce pozbyć się nielubianego pracownika,a broni go zaciekle jego szef Marek,który dostrzega,że za tą gburowatą powierzchownością kryje się niezwykle zdolny i pracowity człowiek.

Dostrzega to również jego koleżanka Ania,która wbrew wszystkim,odnajduje z nim wspólny język.

Jaką historię skrywa chłopak?

Jaki wpływ na jego życie i pracę będzie miał przymus odseparowania i pracy zdalnej?

Tego dowiecie się z książki.

Akcja toczy się tutaj dwutorowo.

Świat Tomka poznajemy z perspektywy jego mamy od momentu narodzin chłopca oraz wydarzeń teraźniejszych,tego,co dzieje się w korporacji.

Autorka poruszyła bardzo ważny temat:

Czy inny człowiek,który nam wydaje się dziwny-znaczy gorszy?

Czy ktoś,kto wychodzi poza ramy musi być od razu piętnowany?

Przystańmy na chwilę i zanim wydamy ocenę pomyślmy,czy mamy prawo osądzać?

W książce zobaczymy też jak nasze osobiste problemy potrafią mieć wpływ na zachowanie w miejscu pracy i jak pewien wirus potrafi nie tylko niszczyć,ale i przynieść szczęście.

Ja ogromnie polecam.

"- Dobrze, będę się uśmiechał".

Tak łatwo nam oceniać, szufladkować, wymagać, oczekiwać wciąż czegoś od innych.

A przecież większość z nas symuluje i pozoruje. Tacy już jesteśmy.

Zawsze najlepiej postrzegane są pozytywne rezultaty naszego zachowania i działań.

"To miejsce, które wydaje się fantastyczne, ale jest tylko luksusowym więzieniem. Nieważne, jak wysokiej próby jest złoto, zawsze pozostaje klatką".

Tomek, bohater tej historii nie potrafi udawać, jest cały, w swojej przedziwnej, tajemniczej osobowości, prawdziwy.

Istnieją miejsca, w których ludziom przeszkadza jego inność. Począwszy od przedszkola, skończywszy obecnie na pracy w korporacji. Miejscu, którego na szczęście nie poznałam, a o którym niekoniecznie dobrze się mówi. Tu sprawdza się idealnie jako specjalista, niekoniecznie już jako kolega.

Czy Tomasz okaże się tylko introwertykiem?

Marta, wymagająca i precyzyjna, Danuta, oschła i toksyczna, to dwa jego przeciwieństwa, z którymi poniekąd współpracuje, stają na głowie, by realizować wspólne cele firmy.

Czy Tomek da radę wtopić się w ich zakłamaną rzeczywistość?

"Pozory" to wielowątkowa historia. Pewne zachowania, o których wspomina autorka, dzieją się wszędzie. Mniej lub bardziej zauważalne. Wszyscy jedziemy jednym torem, którym jest życie. Tylko czasem zmieniamy pociągi. Prawda?

"Pozory" zahaczają o okres lockdawnu. Idealnie pokazują, na jakie problemy napotyka się firma, ale i pracownicy, ze swoimi rodzinami.

Czy pandemia może komuś służyć?

Cieszę się, że sięgnęłam po tę lekturę. Szkoda tylko, że ta przygoda była dla mnie zbyt szybką wycieczką. Chętnie poznałabym dalsze losy bohaterów. Na koniec dodam jeszcze tylko, że w pewnym stopniu przeżywałam to, czym przejmowała się mama Tomka. Myślę, że kilka mam odnajdzie tu siebie :)

Polecam dzisiejszą premierę.

Agnieszka Lis zasłynęła z pisania książek, które zmuszają do głębszych przemyśleń. Czy tak jest też w tym przypadku?

Tomasz już od urodzenia był nieco aspołeczny, interesował się pociągami, nie lubił gdy ktoś go dotykał. Teraz, po latach, cały czas mieszkał z matką i pracował jako informatyk. Czy koledzy w pracy zapałali do niego sympatią?

Najnowsza powieść autorki nie jest zła, ale poprzednie, z którymi miałam okazję się zapoznać bardziej przypadły mi do gustu. W tym wydaniu nie dzieje się za wiele. Na koniec nagle pojawia się koronawirus i firma musi zrobić wszystko, by pracować zdalnie. Ten wątek jest napisany nieco zbyt pobieżnie, niewiele wniósł do sprawy.

,,Pozory" Agnieszki Lis to publikacja, którą czyta się sprawnie, opowiada o chłopcu z chorobą, którą nie każdy rozumie. Zabrakło mi nieco szybszego tempa i większych emocji.