Pozorantka

Nigdy nie byłam typem osoby, dla której wyznaczanie sobie celów czytelniczych było jakkolwiek ważne. Zawsze podchodziłam do tego jako do czystej rozrywki, a to ile książek przeczytałam np. w ciągu miesiąca, czy roku stanowiło dla mnie pewnego rodzaju prowadzenie statystyk, na które miło było z czasem spojrzeć.

Jednak w nawale przygotować do matury, okazało się, że w tym wszystkim czegoś mi brakuje, tym “czymś” okazało się stawianie kolejnych wyzwań, których spełnienie nie wymaga ode mnie więcej stresu, a, jako że zwłaszcza teraz moim ulubionym zajęciem między nauką stało się czytanie, za cel postawiłam sobie poznanie twórczości autorów, których miałam okazję już poznać, jednak zabrakło motywacji do kontynuowania tego.

Jeśli moje oczekiwania wobec autorki były wcześniej wysokie, to po lekturze „I co o mnie powiesz?” wzrosły jeszcze bardziej, co sprawiło, że rozczarowanie w tym przypadku okazało się bardziej dotkliwe, niż się spodziewałam. O ile wcześniej styl pisania autorki miała w sobie coś urzekającego, tak tym razem wydawał on się aż nazbyt nużący, bez swobody i wcześniejszej lekkości. Bohaterowie, choć mieli potencjał, zdawali się chwilami niedopracowani a fabuła, choć obiecująca, rozwinęła się w kierunku, który nie przemawia do mnie.

Całość recenzji [Adres usunięty]

"Pozorantka" to powieść, z którą powinna zapoznać się każda kobieta. Okładką przypomina lekki romans, tymczasem dostajemy prawdziwą historię jak być kobietą w dzisiejszym zagmatwanym świecie, którym rządzi internet, aplikacje randkowe i "wujek google".

Tytułową pozorantką jest April, miła, piękna i bystra dziewczyna, pracująca w organizacji charytatywnej. Niestety jej "normalność" zazwyczaj ogranicza randkowanie do 5 spotkań. Tymczasem April zależy, aby być w związku.

"Chcę związku, bo to normalne i naturalne, by tego chcieć.

A jednak tak się nie dzieje. To niełatwe. Wyczerpujące. Nie rozumiem, dlaczego to wszystko jest takie trudne ...".

Dlatego dziewczyna wymyśla Gretel, swoje alter ego. Od teraz to ona rozdaje karty i rządzi światem mężczyzn. Tak poznaje Joshuę, który niczego nieświadomy brnie w relację z "pozorantką" i coraz bardziej zaczyna mu na niej zależeć. Oczywiście ta prawdziwa April również angażuje się w relację. Tylko czy lepiej nadal odgrywać rolę Gretel, czy być może wyjawić prawdę?

"Pozorantka" to książka bardzo autentyczna, która ukazuje walkę trzydziestotrzyletniej kobiety o miłość, bliskość i zainteresowanie drugiej osoby. Dziewczyna zmaga się także ze straszną traumą z przeszłości i razem z nią wychodzimy pomału ze świata lęku i zagubienia.

April opowiada nam o swoich poprzednich doświadczeniach z mężczyznami, które rozbawiły mnie do łez:

"Tommy. W przedostatniej klasie liceum, dzień po tym, jak straciłam z nim dziewictwo, rozpowiadał dookoła, że "leżę jak kłoda".

"Mój chłopak na uniwersytecie ... To była najsłodsza i antytoksyczna wersja męskości. Wtapiał się we mnie, a moje życie stawało się jego życiem, moi znajomi, jego znajomymi".

" Chłopak z randki w pubie, który poszedł się wysikać i już nie wrócił".

"Facet, który powiedział, że nie będzie mnie pieścił oralnie, bo smakuje jak chińskie kluchy".

Pewnie dla niektórych z Was brzmi znajomo ....

Bardzo lekka narracja powoduje, że przekaz książki trafia do czytelnika i zmusza go refleksji. Jak widać czasem pozory mogą mylić, i dawać nam błędne poczucie spokoju i bezpieczeństwa.

Czy April - Pozoratka jest pozytywną bohaterką? Dla mnie tak. Sytuacje i osoby, na które trafiała dziewczyna zmusiły ja do stworzenia Gretel. W efekcie prawda wychodzi na jaw ,a dziewczyna musi ponieść konsekwencje swoich działań.

Czy Joshua nadal pozostanie jej partnerem i będzie w stanie wybaczyć tą zamianę miejsc?

Sięgnijcie po "Pozorantkę" - warto!

Współpraca: @zysk_wydawnictwo

Każdy z nas w pewnym momencie zastanawia się jak poukładać swoje życie. Nie zawsze jednak jest to prosta droga do celu i czasami uciekamy się do sztuczek, które wydają się dla innych niezrozumiałe. Przekonała się o tym główna bohaterka powieści Holly Bourne, która w kreatywny sposób sięgnęła po miłość.

Znam twórczość autorki nie od dziś i bardzo lubię jej oryginalne podejście do romantycznych opowieści. Bourne bowiem nie zarzuca nas słodkimi tematami, nie daje złudnej nadziei, że każdemu z nas pisane jest szczęśliwe zakończenie a po prostu opisuje życie takim jakim jest ono na co dzień - czasami dobre, kiedy indziej smutne, nie zawsze motywujące, ale na pewno warte starań, by każdy dzień był lepszy od poprzedniego. Lekkim piórem, skupiając się na konkretnych momentach, nie wdając się w zbędne dyskusje autorka prowadzi nas przez przewrotną opowieść, która warta jest czytania także między wierszami.

April widywała się z mężczyznami do momentu aż nie czuła się nimi rozczarowana. Zazwyczaj trwało to do piątego spotkania. Później czuła rozczarowanie i brak poczucia zaufania. Wiedziała, że płeć przeciwna woli Gretel, piękną, ale i spokojną dziewczynę, która niestety nie istnieje. A może jednak? To alter ego stworzone przez April na potrzeby upolowania miłości swojego życia i pech chce, że trafia na niczego nie podejrzewającego Joshuę. On jest zachwycony, ona nieprzekonana do całej sytuacji, bo jak długo można udawać kogoś kim się nie jest?

Mimo przyjemnej okładki i radośnie zapowiadającej się treści jest w tej książce posmak goryczy. Tak jak wspominałam wcześniej odnosimy się do brutalnego życia, które często weryfikuje nasze naiwne plany a autorka wprost pokazuje, że gra pozorów może wyjść bokiem. April miała dobry plan i mógł się powieść, ale zdecydowanie na krótką metę. Zniechęcona egoizmem mężczyzn, niechętna do dalszych połowów, łudziła się, że wyłącznie pod przykrywką odnajdzie tego, który w pełni ją zadowoli. Tym samym nadała historii poniekąd smutnego wydźwięku, ale jednocześnie nie skreśliła się w oczach czytelnika, ponieważ śledząc jej rozterki, przemyślenia a także próby zbudowania pozornego szczęścia dobrze rozumieliśmy co próbuje osiągnąć, mimo niekoniecznie dobrze wybranej drogi.

Główna bohaterka była autentyczna w swoich działaniach, chociaż otoczyła się pozorami. Lata złych doświadczeń i strach przed zranieniem popchnęły ją w stronę błędnych decyzji jednocześnie łatwych do zrozumienia przez czytelnika. "Pozorantka" to nie naiwna lektura do poczytania dla zabicia czasu a opowieść zdecydowanie warta uwagi, świadoma, dojrzała, nawiązująca do współczesnych problemów oraz wartości, przełożona na tekst, który trafia do naszego serca i rozumu.

Wolisz książki o poważnej tematyce? Takie, które poruszają ważne kwestie społeczne? Czy jednak wolisz lekkie lektury przy których można się dużo pośmiać i oderwać od rzeczywistości?

„Pozorantka” autorstwa Holly Bourne to książka, która tylko z pozoru wydaje się być kolejną książką o miłości, a jej kolorowa okładka potrafi mocno zmylić czytelnika. W rzeczywistości jest to słodka-gorzka opowieść, w której pojawia się miłość jednak schodzi ona na dalszy plan w obliczu trudnej tematyki jaką poruszyła Autorka. Bowiem to przemoc seksualna, traumy, problemy z akceptacją siebie są motorem napędowym tej powieści i wiecie co? Bardzo mi się to podoba. Lekkich książek jest pełno, jednak tych ukazujących życie bez żadnych ubarwień jest znacznie mniej.

Autorka w bardzo realistyczny sposób pisze o grze w pozory i o tym jak obecnie ludzie stawiają na to prostotę, rzeczy niewymagające, a także najlepiej niezobowiązujące co tyczy się także związków. Na przykładzie April ukazuje jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i naszą przyszłość. Jak rzutuje na nasze wybory i czyny.

Przemoc, wykorzystywanie seksualne, błędne wybory, rozczarowania, zranienie… Ile jest w stanie znieść człowiek? Jak żyć z traumą po takich zdarzeniach? Właśnie to idealnie ukazuje Holly Bourne. April to idealny przykład kobiety zarówno zagubionej, jak i silnej. Z jednej strony patrząc na swoją przeszłość i doświadczenia kreuje Gretel, która jest jej całkowitym przeciwieństwem. Natomiast z drugiej nigdy nie przestała marzyć i szukać prawdziwej miłości pomimo tego, że tak mocno została skrzywdzona przez mężczyzn. Nie potrafiła zamknąć się na prawdziwe uczucie. Czy je odnalazła? Przekonajcie się sami.

„Pozorantka” to powieść zupełnie inna niż się spodziewałam. Jednak cieszę się, że nie okazała się być kolejnym słodkim romansem. To powieść dojrzała, pełna emocji i bardziej gorzka niż słodka, ale jakże realistyczna. Zachęcam Was abyście po nią sięgnęli.

April ma trzydzieści trzy lata, pracuje w organizacji charytatywnej, a jej życie prywatne kompletnie nie poszło w taką stronę, jak kiedyś planowała. Zamiast męża i dzieci za współlokatorkę ma najlepszą przyjaciółkę, a kolejne porażki na polu randkowym jedynie utwierdzają ją w przekonaniu, że życie miłosne nie jest jej pisane. A April bardzo chciałaby spotkać kogoś, kto ją pokocha. Nieidealną, straumatyzowaną rozkładającą na czynniki pierwsze zachowanie potencjalnych partnerów, obsesyjnie analizującą kwitnącą relację i tak bardzo spragnioną uczucia i zrozumienia. Ale ile można próbować, gdy każda próba kończy się klęską? W końcu April dochodzi do jednoznacznego wniosku: nienawidzi mężczyzn. I powołuje do życia Gretel, by się na nich zemścić.

„Pozorantka” to całkiem wesoła okładka i niezobowiązujący opis, które zapowiadają lekką historię, może nawet uderzając w tony komedii romantycznej. I to pierwsze wrażenie jest bardzo mylące, bo ta pozycja niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny i ma w sobie szalenie wiele goryczy. Niemniej jednak w mojej ocenie to działa na korzyść całokształtu, bo książek lekkich i z humorem jest całe mnóstwo, a ta podnosi naprawdę istotny temat i pokazuje życie bez ubarwień, nadając historii uderzającego w czytelnika realizmu. Autorka zręcznie pokazuje, nie tylko za pomocą głównej bohaterki, ale też postaci pobocznych, jak mocno stawiamy w obecnych czasach na rzeczy proste, niewymagające, nieskomplikowane i nienarzucające jakichkolwiek zobowiązań – i to niestety tyczy się także związków. Dzięki April natomiast widzimy- jak błędne wybory, rozczarowania oraz przede wszystkim przemoc, mogą rzutować na stan psychiczny człowieka i jego przyszłe decyzje. To nie jest łatwa książka, chociażby z uwagi na poruszany tu wielokrotnie wątek dotyczący napaści seksualnych, z drugiej strony idealnie obrazuje życie z traumą po takich zdarzeniach. Dodatkowo portretuje silną, nie poddającą się kobietę, bo April, pomimo tego, że popełniła trochę błędów, nigdy nie wyrzekła się swoich marzeń o znalezieniu prawdziwej miłości. Czy jej się to uda? Zapraszam do lektury, jest naprawdę warta uwagi.