Pozdrowienia z Wrocławia. Dwa Miasta. Tom 3

„Wreszcie zacznie żyć, będzie szczęśliwa i mocna, tak jak kiedyś.”

Przenosimy się do Wrocławia lat sześćdziesiątych i poznajemy dalsze losy rodziny Szubów. Ada, Józka i Nelka dla których Lwów jest już tylko ciepłym wspomnieniem, na dobre rozgościły się we Wrocławiu. W końcu czują się jak u siebie, na każdym kroku wspierają się i pomagają sobie. Ada w końcu podjęła jedyną słuszną decyzję, wystąpiła o rozwód, chce uwolnić się od swojego oprawcy i kata. Ma nadzieję, że w końcu ona i dzieci odnajdą spokój i szczęście. Postanawia ruszyć do przodu, ma ambitne plany, chce się rozwijać. Józia traci przyjaciółkę, postanawia zostawić bolesną przeszłość za sobą i pójść za głosem serca. Nelka, która nieustannie ogląda się za siebie, żyje w ciągłym strachu, nie może uwolnić się od przeszłości. Młoda kobieta będzie musiała sporo poświęcić by uwolnić się od okrutnego oprawcy.

Wielowątkowa, a przy tym bardzo spójna, przepiękna powieść obyczajowa z ciekawie ukazanym tłem historycznym. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, niesie ogromne zróżnicowane emocje. Fabuła dopracowana w każdym szczególe, dotyka skomplikowanych relacji międzyludzkich, wzajemnych zależności, ukazuje prawdziwe ludzkie twarze, niepokoje, dobre i złe uczynki. Jest bardzo szczerze i realnie, często miałam wrażenie, że nie tylko sercem, ale i ciałem jestem z tymi ludźmi. Rewelacyjnie wykreowani bohaterowie, nie wszystkich polubiłam, nie dało się. Siostry Szubówny całkowicie skradły moje serce, bardzo różnią się od siebie, czegoś innego oczekują od życia, ale niezmiennie walczą o lepsze jutro, o siebie nawzajem, rodzina jest dla nich najważniejsza.

Pani Monika porusza istotne problemy ludzkiej egzystencji, umiejętnie lawiruje między różnorodnymi postaciami, wnikliwie i bardzo realnie ukazując ich prawdziwe oblicze. Przyjaźń, miłość, szacunek, silne więzi rodzinne. Rodzina, która jest opoką, wzajemne wsparcie, zrozumienie. Trudy codzienności, godność, spokój, tworzenie nowego, spokojnego, ciepłego, bezpiecznego domu. Trudne decyzje i ich konsekwencje, próba zawalczenia o siebie. Trudne lata 60 i 70 ubiegłego wieku, komunistyczna, niełatwa codzienność, brak towarów w sklepach, szarzyzna, łapówki…

Przepiękna, mądra, wartościowa, klimatyczna opowieść. Głęboko porusza, trąci czułe struny, chwyta za serce i nie daje się odłożyć choć na chwilę. Obyczajowość idealnie współgra z prawdą historyczną. Poplątane ludzkie losy w całej okazałości. Z całego serca polecam całą serię. Tatiasza i jej książki :)

Kolejny tom serii „Dwa miasta”. Miło jest wrócić do znanych i lubianych bohaterów. Ich życie płynie dalej. Tym razem czytamy o ich losach w latach sześćdziesiątych. Lata PRL nie są dla Adeli, Józki i Nelki łatwe. Jednak każda dzielnie stawia czoła wyzwaniom. Ada nareszcie porządkuje swoje życie, Józka zaczyna iść za głosem serca i spełnia marzenia, a Nelka podejmuje walkę z wieloletnim wrogiem, aby odzyskać spokój.

Klimat książki jest trochę tajemniczy, trochę otulający. Autorka potrafi zbudować napięcie jak i opisywać w piękny sposób rodzinne wydarzenia. Dzięki temu cała seria ma niepowtarzalny charakter. Bohaterowie są realni, mają swoje wady i zalety. Do głosu dochodzi też nowe pokolenie, którego losy śledzimy.

Ta część w żadnym stopniu nie jest słabsza od dwóch pierwszych. Czyta się ją tak samo dobrze. Autorka pozostawia czytelnika z niedosytem, ponieważ chciałoby się wiedzieć co będzie dalej, co spotka bohaterów książki. Poza tym jesień do idealna pora roku, żeby zapoznać się z całą serią.

"Pozdrowienia z Wrocławia" to już trzeci tom serii "Dwa Miasta" przedstawiająca losy rodziny Szubów. Z podekscytowaniem wyczekiwałam książki, ponieważ wspomniana rodzina skradła moje serce. Rzadko która seria książek obyczajowych, których akcja dzieje się w czasach wojennych lub trochę późniejszych, zwraca na siebie moją uwagę i kradnie ją na godziny bezustannego czytania. Tak jest w przypadku książek Moniki Kowalskiej.

Akcja dzieje się w latach 60. aż do prawie 80. Adela, Józka i Nela całkowicie osiadły we Wrocławiu, a Lwów stał się dla nich majakiem sennym. Oczywiście powracają momentami do miejsca, które kochały, znały i zostało one odebrane w okrutny sposób. Przez wojnę. Dzieci Adeli rosną, a ona sama chce zawalczyć o siebie. Józia po odważnym kroku swojej ukochanej przyjaciółki Ingi postanawia także zawalczyć o swoje marzenia. Najmłodsza z sióstr, Petronela, nadal walczy ze swoim prześladowcą, a także wspina się po szczeblach kariery.

Trzy siostry i jakże odmienne charaktery. A jednak pod względem ogniska domowego są takie same. Kochają, chcą być kochane, pomagają sobie nawzajem i walczą o lepsze jutro. Przeżywają wzloty i upadki, ale dzięki potyczkom życiowym nabierają doświadczenia i hartu ducha. Jak to w życiu bywa, nie wszystko idzie im po myśli. Próbują żyć spokojnie, godnie i przede wszystkim zapewnić młodszemu pokoleniu bezpieczny i ciepły dom.

Fakt, że Autorka wplata autentyczne zdarzenia w powieść sprawia, iż książka jest tym bardziej interesująca, wciąga w wir wydarzeń swoim realizmem i zastanawiamy się, co wydarzyło się naprawdę, a co jest fikcją literacką. Ta historia tętni po prostu życiem, takim najzwyczajnym, którego doświadczyć mogli nasi przodkowie, czy my w czasach teraźniejszych. Mimo, że żyje się łatwiej niż kilkadziesiąt lat temu, to czy relacje międzyludzkie bardzo się różnią? Ludzie się zdradzają, rozwodzą, ukradkiem podkochują, mieszają z własnymi uczuciami, bądź kochają szalenie. W tej kwestii nic się nie zmienia i te same relacje są w "Pozdrowieniach z Wrocławia". Samo życie.

Pióro Moniki Kowalskiej jest bardzo przyjemne, oddaje ducha lat 60. i 70., gdzie ciężko było zdobywać towary potrzebne do normalnego życia, a kartki na jedzenie czy inne produkty wracają do łask. Wplecione zostały także wątki prześladowań narodowości żydowskiej, powrotu ludzi innej narodowości do swoich krajów przez korzystne zmiany ustrojów w ich ojczyznach. Na tych 300 stronach dzieje się dużo, więc jeśli przysiądziecie do lektury, miejcie na uwadze, że szybko nie odejdziecie od książki. Przeczytałam ją w kilka godzin z czystą przyjemnością. Jeśli nie znacie poprzednich tomów to radzę zacząć od początku, wtedy kolejne wydarzenia będą dla Was bardziej zrozumiałe. Ja ze swojej strony polecam wszystkim, którzy lubią lektury życiowe z bohaterami z krwi i kości, którzy przeżywają dobre, jak i te złe chwile.

To już ostatnia część sagi rodzinnej „Dwa miasta”. Sagi o miłości do Lwowa i do Wrocławia… Ostatnia, a jednocześnie taka, gdzie wszystkie poplątane losy łączące bohaterów zostają spięte, zacieśnione dzięki odbytej w 2022 roku wycieczce do Wilna przez autorkę. Choć powrót do korzeni okazał się niełatwy, dziś okazałby się już zupełnie niemożliwy…

Monika Kowalska odkryła przed czytelnikami swoją prywatną, rodzinną część historii przepełnioną lękiem i strachem o przyszłość. Historii obfitującej w trudne wybory i dylematy niejednokrotnie oparte na tożsamości narodowej. Gdzie przeszłość cały czas upomina się o teraźniejszość, gdzie miłość nie może istnieć bez cierpienia i poświęcenia, w końcu gdzie radość powoli gości w sercach jej bohaterów.

„Pozdrowienia z Wrocławia” to bezwzględnie opowieść o niezłomnym poszukiwaniu swojej drogi, swojego miejsca w świecie. To próba uchwycenia szczęścia i trzymania się go, tak żeby przez życie iść z odwagą i z ciągle podniesioną głową.

Pióro autorki cudowne, niezwykle plastyczne przez co lub też dzięki czemu książka właściwie czyta się sama. Wciąga i pochłania… Jest jak delikatna melodia słyszana w oddali, do której dźwięków biegniemy zachwyceni jej wyjątkowością…

Ale to też książka o historii, która już raz miała miejsce. Historii opowiadanej przez babcię, która wtedy brzmiała jak bajka. Niestety okazała się w ówczesnym świecie przestrogą… A my współcześni wyczekujmy już tylko zatoczenia jej kręgu.

Ta historia chwyta za serce, bardzo mocno je ujmując… Autorka niespiesznie odkrywa kolejne wspomnienia, rodzinną przeszłość, nie pozbawiając jej i tych bolesnych przeżyć i tych radosnych.

Ja tylko zazdroszczę – bardzo mocno zazdroszczę tym, którzy lekturę tej sagi maja jeszcze przed sobą…. Czytajcie – jestem ciekawa Waszych wrażeń…

Przeszłość. Tak ciężko się od niej odciąć. Zwłaszcza wtedy, kiedy mamy poczucie, że nie pozamykaliśmy wszystkich spraw. Albo i wtedy, kiedy ona nie chce nas wypuścić ze swoich macek, trzymając się nas kurczowo, przypomina o tym, o czym już dawno chcielibyśmy zapomnieć. Czasami udaje nam się uwierzyć, że to, co było, nie jest ważne. Częściej jednak żyjemy z balastem wspomnień, których oddech czujemy codziennie na plecach…

W trzecim tomie serii Moniki Kowalskiej śledzimy dalsze losy Szubów. Nelka, Józia i Adela. Każda z nich próbuje odnaleźć się w socjalistycznej rzeczywistości, mając wciąż na uwadze to, co zesłał im los. Trzy kobiety wciąż wierzą, że teraz będą już tylko szczęśliwe, że decyzje, jakie podjęły, były słuszne, że nic i nikt nie zaburzy ich codzienności. A jednak przeszłość nadal puka do ich drzwi, nie pozwalając o sobie zapomnieć.

Monika Kowalska kolejny raz zachwyca stylem i nakreśloną jej ręką opowieścią. Historią o sile rodziny, która mimo tak wielu przeszkód i bólu, wciąż trwa i jest dla jej członków opoką i wsparciem w najtrudniejszych momentach. W tej części czytelnik oddycha z ulgą, śledząc przemianę sióstr, która u każdej z nich następowała w innym tempie. Wraz z nimi cieszy się z podjętych przez nie decyzji, które, w kontekście wydarzeń z przeszłości, okazują się dosyć nieoczekiwane. Samotna matka i rozwódka, która musi stawić czoła ludzkiemu gadaniu; młoda kobieta, którą dotknęła ogromna krzywda i nadal odrzuca szczęście, nie potrafiąc o tym zapomnieć; oraz ta, która cały czas musi zmagać się ze strachem, który ma ludzką postać i wciąż zagraża jej i jej najbliższym. Monika Kowalska ukazuje losy trzech sióstr, dla których tłem jest piękny Wrocław. Miasto, które przygarnęło je niczym pisklęta wyrzucone z gniazda, które uczą się kochać każdego dnia. Autorka nadal czyni je niemym bohaterem swojej powieści, malując jego powojenny obraz i wciąż zachęcając czytelnika do bliższego jego poznania. Zwyczajne życie – kawiarnie, zakurzone uliczki, sunące po szynach tramwaje, gwar miasta – niby zwyczajnie, a jednak sposób, w jaki opisała je autorka, ma w sobie coś urzekającego, nieuchwytnego.

W nowym tomie serii „Dwa miasta” nie zabrakło także chwytających za serce i napawających smutkiem momentów. Konieczność pożegnania przyjaciół, którzy kiedyś byli niczym koło ratunkowe rzucone przez los, a teraz próbują odnaleźć swoje szczęście i rodzinę. Ale także tych, których zmusza do tego antysemicka nagonka. To wszystko sprawia, że nie potrafimy pozbyć się uczucia buntu, który w nas kiełkuje. Solidarności zwłaszcza z tymi, którym przyszło przeżyć nazistowskie piekło, prześladowania, a którzy ponownie zostają pozbawieni swojego miejsca na ziemi. Bo znów znikają ci, którzy mieli prawo mieć nadzieję, że tamto zło już nigdy nie wróci…

Nie sposób w tym miejscu nie wspomnieć także o epilogu, który jest jednocześnie opisem niezwykłej podróży sentymentalnej do Lwowa. Podróży wyjątkowej, bo być może ostatniej… Klamrą spinającą przeszłość z wydarzeniami z lutego 2022 roku. Historia znów zatoczyła koło… Lwów niedostępny, znów wyją syreny…

Podsumowując:

Wciąż słyszę lwowską kołysankę… We wspomnieniach bohaterów, w szumie wiatru. Wciąż widzę uśmiechniętą Julię, czerwone róże… Wciąż czuję tęsknotę za tymi, którzy odeszli i za tym miejscem, które tak ukochali, a które musieli porzucić. Tak bardzo kibicuje ich już dorosłym córkom, które dzielnie walczą o swoje szczęście. Swoją wrocławską rzeczywistość. Bo choć ta tęsknota za Lwowem wciąż wybrzmiewa między wersami powieści Moniki Kowalskiej, to da się z nich wyczytać również miłość do nowego miejsca, które przygarnęło Szubów niczym matka swoje dziecko do piersi. Autorka wciąż gra na moich emocjach, dotykając niczym czuły wirtuoz mojej wrażliwości. Opisując tak pięknie wartości, jak rodzina, miłość, przyjaźń, pamięć dla nieobecnych, szacunek dla siebie i innych. A to wszystko na tle przemian ustrojowych i malowniczego Wrocławia z unoszącą się w powietrzu kamienną i kwiatową wonią. Polecam!