Historie Miłosne

Czy biorąc za męża wymarzonego człowieka wiemy o nim wszystko? Czy na prawdę jest taki jak nam się wydaje? A może skrywa tajemnicę? Prawda może być bolesna i niebezpieczna. W każdej chwili bowiem mogą zawisnąć burzowe ciężkie chmury a porywisty wiatr i grad rozbiją nasz idealny świat w drobny mak. Czy jest o co walczyć? czy warto trwać w takim toksycznym związku? Dla kogo? Dla siebie? Dla wyobrażenia? Dla ...

Sarę May poznajemy w momencie, gdy wraca z pogrzebu ukochanej cioci Anny. Niestety jej dobrze zarabiający mąż adwokat nie raczy pojechać z zoną. Woli sobie zostać w domu. I mieć do niej pretensje. Już na samym początku wychodzi z niego taki zimny i sztywny typ, który musi mieć wszystko dopasowane pod siebie. A żona? Żona powinna być mu posłuszna i najlepiej nie mieć własnego zdania. Powinna chodzić jak w zegarku i czekać na jego rozkazy. I w żaden sposób nie powinna niczego negować. Dlaczego? Bo to może się skończyć dla niej źle. Na domiar złego nie jest jej wierny i wcale tego nie ukrywa. A co ona na to? Co zrobi, gdy na horyzoncie pojawi się tajemniczy Sergiusz, znajomy Tomka Maya i Karoliny Wesołowskiej? Główna bohaterka choc się buntuje to nie potrafi odejść i zostawić swego męża. Ma cały czas nadzieję?... Wielkimi krokami zbliżają się konkretnie zmiany w ich małżeństwie. Ona chce aby było dobrze. Ale kosztem siebie? Jakoś trudno mi w to było uwierzyć, że Tomek się raptem zmieni. Na domiar złego popada w tarapaty finansowe. Na kim najlepiej odreagować? Na żonie. Jak skończy się ta historia? A o co chodziło z dawną znajomą jej męża - Asią? Więcej pytań niż odpowiedzi. Aby je poznać musicie przeczytać książkę.

Powiem Wam, że opis i okładka mnie zmyliła. Oczekiwałam słodkiej historii, z dawką miłosnych uniesień a dostałam dobrą mroczna historię o dobrej kobiecie i złym do szpiku kości mężczyźnie. A to wszystko w czterech ścianach. To ona stara się łatać związek na wszelkie możliwe sposoby. On natomiast ma to wszystko w głębokim poważaniu - jest jego żoną i nigdy nie pozwoli jej odejść. Groźba? Zapowiedź tragedii? Autorka bardzo mocno umiejscowiła w tym wszystkim psychikę męża głównego bohatera. To jak stopniowo wychodzi przysłowiowe szydło z worka. Wpadałam do kotłującej się wody, by ostatkiem sił wypłynąć na powierzchnię. Złapałam oddech, dwa i ponownie wir wydarzeń wciągnął mnie w swoje głębiny. Niektóre opisy czytałam z przerażeniem malującym się na twarzy. Czułam to niebezpieczeństwo towarzysząc Sergiuszowi w tej niebezpiecznej wyprawie a także cały ten ból Sary, gdy wydarzenia za granicą kraju zniszczyły jej ostatnią nadzieję. To było straszne. Walczyła o każdy oddech. Do samego końca tej powieści nie miałam pewności jak się zakończy. Czy prawda o Asi wyjdzie na jaw? Czy Tomek pozwoli Sarze pójść własną drogą? Czy Karolina nadal będzie w tym wszystkim tkwiła? Powiem Wam, że prawda będzie mroczniejsza niż Wam się może wydawać. Kawał dobrej roboty. Książka wędruje na półkę książek, do których z chęcią powrócę.

Historie miłosne mogą być szczęśliwe ale i tragiczne. Nie wiemy bowiem wszystkiego o swoim partnerze, swojej partnerce. Zauważając pierwsze symptomy zmiany zachowania i gdy zapala nam się lampka w głowie to nie można czekać na rozwój wydarzeń. Warto wyjaśnić wszystko i uwolnić się z toksycznego związku póki jest jeszcze na to czas.

Polecam

Jedni mają z pozoru wszystko, o czym mogliby zamarzyć: miłość, luksusowe życie, pracę, którą kochają. Jednak życie czasami układa się przewrotnie. Czasami droga od miłości do zdrady jest bardzo krótka, a wielkie uczucie się wypala. Debiutująca Kamila Cudnik postanowiła opowiedzieć nam historię Sary - kobiety mającej wydaje się wszystko, czego tylko zapragnie, jednak jej małżeństwo nie jest aż tak udane, jak się na początku wydaje.

(...)

Cudnik pisze przystępnym językiem, nie jest ON może bardzo lekki, ale powieść czyta się szybko. Niestety, najbardziej przeszkadzało mi to, że były w niej momenty nudne, szczególnie na początku, albo te opisujące pobyt Sergiusza w Syrii, które praktycznie nie wnosiły nic do fabuły. Sama jednak nie wiem, do jakiego gatunku literackiego zaliczyć tę książkę. Na początku wydaje się, że czytamy powieść obyczajową, jednak w trakcie książki szybko to się zmienia i miałam wrażenie, że wzięłam się za jakiś thriller lub kryminał. Autorka zgrabnie łączy style, a mieszanka gatunków nawet całkiem dobrze jej wyszła. Mimo wszystko byłam bardzo zaskoczona tym, w jaki sposób została poprowadzona ta historia. Z pozoru delikatna okładka, ciekawy i równie delikatny tytuł, a dostaliśmy w niej kryminał i thriller, co niektórych czytelników może rozczarować. Nie mogę też powiedzieć, że niewiele się w niej dzieje. Cudnik zastosowała tutaj wiele zwrotów akcji, ale niestety dla mnie książka była ogólnie przewidywalna, choć momentami mnie zaskakiwała. Tak jak wcześniej wspominałam, denerwowały mnie te opisy czynności i zwykłego dnia bohaterów. Gdy po raz kolejny czytałam o tym, że jakiś bohater zrobił herbatę, albo Sara położyła się w łóżku i spała, zaczęłam nabierać niechęci do tej lektury. Były też momenty, które autorka opisywała bardzo dokładnie, jak chociażby codzienne czynności bohaterów, akcja momentami była rozwleczona, a w pewnych miejscach pędziła tak, że można być pogubić się w tym, co się wydarzyło, szczególnie przy scenach w Egipcie. Mimo wszystko warto pochwalić autorkę za to, że wplotła w powieść temat przemocy domowej czy trudnej sytuacji w krajach ogarniętych wojną. Niewielu autorów decyduje się na poruszenie takich tematów, a autorce udało się je nawet całkiem zgrabnie wpleść w fabułę tej powieści.

,,Historie miłosne" to powieść o miłości i nadziei. I chociaż okładka, albo sam tytuł mogą sugerować lekką literaturę obyczajową, Kamila Cudnik połączyła ją z elementami thrillera i kryminału. Nie jest to jednak książka idealna - ma wiele niedopracowanych elementów, w szczególności zbyt dokładnych opisów codziennego życia bohaterów, wiele sytuacji cały czas się powtarzało. Sądzę jednak, że jest to udany debiut. Dodatkowym atutem jest to, że autorka porusza wiele trudnych tematów, takich jak zdrada, przemoc domowa. Jeśli więc szukacie historii z wątkiem sensacyjnym, to powieść Cudnik może się Wam spodobać.

Całą recenzję możecie przeczytać na blogu [Adres usunięty]

Już po okładce i tytule widać, że będzie to powieść obyczajowa z wątkiem romansu, lub taki pełnowymiarowy romans. To znaczy, ja tak pomyślałam po zobaczeniu tej okładki. Jednak kiedy przeczytałam opis, stwierdziłam, że może to być obyczajówka z takim rozbudowanym wątkiem tajemniczym, czy coś w ten deseń. No cóż. Tego, co zaserwowała Kamila Cudnik, się kompletnie nie spodziewałam.

Główną bohaterką jest Sara. Kiedy poznałam ją na początku książki, wzbudziła ona moje współczucie. Jednak nagła bezinteresowność oraz praktycznie niechęć ze strony męża jest okropnie przykra i było mi szkoda tej bohaterki, kiedy słuchała tych wszystkich złych słów z jego strony.

Nie mogę powiedzieć, że jest to bohaterka w stu procentach pozytywna. W pewnym momencie wykazała się tak dużą głupotą, że mnie autentycznie zabrakło słów. Miałam wówczas ochotę nią potrząsnąć i to solidnie.

O Tomaszu, czyli mężu głównej bohaterki wolałabym za bardzo się nie wypowiadać. Ilekroć otwierał usta i wypowiadał kompletne pierdoły, podnosił mi tylko ciśnienie. Muszę jednak przyznać, że pod względem psychologiczny został ON przez autorkę naprawdę świetnie wykreowany. Jego działania nie są zrobione, że tak powiem, na siłę, ale zostały zrobione naturalnie. Jest to jeden jedyny plus, jaki mogę przypisać tej postaci.

Moją ciekawość wzbudził Sergiusz, który jest reporterem wojennym i co rusz wyjeżdża w kolejne rejony ogarnięte wojną, aby przedstawić innym te tragedie. Wydał mi się ON naprawdę w porządku człowiekiem, który jest tak zwyczajnie, po ludzku dobry. W niektórych rozdziałach autorka postawiła Sergiusza w roli narratora i przedstawiła jego relację z pobytu w Syrii. Wszystko to było opisane bardzo szczegółowo i choć w pewnym stopniu jest to pewnie fikcja literacka, to jednak te fragmenty poruszyły mnie najbardziej.

Już od razu napiszę tutaj, że to nie jest taka książka, o której myślicie, patrząc na tytuł. Nie jest to tylko i wyłącznie historia o miłości. Ta powieść zawiera w sobie coś zdecydowanie lepszego niż tylko sam romans. Mogę powiedzieć, że tak do mniej więcej połowy, przewijają się te wątki romantyczne, a potem akcja zaczyna pędzić, a napięcie narasta.

Przyznam się szczerze, że nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. A jednak autorka stworzyła taką historię, która wciąga, zaskakuje na każdym kroku oraz wzbudza ogromne emocje. Po skończeniu Historii miłosnych nie jestem w stanie uwierzyć, że naprawdę jest to debiut literacki autorki. Po prostu dla mnie ta książka jest tak dobra, że mogłabym powiedzieć, że napisała to autorka znanych już książek.

Jedynym zarzutem, jaki mam do tej książki, jest tytuł i okładka. Według mnie nie pasują one za bardzo do tej historii, a przez to wprowadzają w błąd. Tytuł w żywe oczy sugeruje, że jest to literatura romantyczna, podczas kiedy pojawiają się tutaj również elementy thrillera psychologicznego oraz sensacji.

Jest to jeden z najlepszych debiutanckich powieści, jakie miałam okazję czytać w całym swoim życiu. Jeżeli poszukujecie książki, która wciągnie Was od pierwszej strony i jest nie tylko prostym romansem czy obyczajówką, to serdecznie polecam Wam tę powieść.

Wyobraźcie sobie, że macie z pozoru wszystko o czym mogłybyście pomarzyć, dajmy na to wspaniała praca, cudowny mąż i wymarzone mieszkanie. A teraz spójrzcie na to wszystko spod nieco innej perspektywy: wymagający i obojętny wobec was mąż, który krytykuje wszystko, co robicie, a dla niego liczą się tylko jego sprawy, to jego spotkania są najważniejsze, to dla niego nie możecie przeleżeć jednego dnia w łóżku, będąc chorą i wyczerpaną, to ON co i rusz wypomina wam, co robicie źle. Nie brzmi to aż tak dobrze, prawda? Jak widzicie, wszystko zależy od punktu widzenia, który może zmylić, a czasem jest to wręcz diametralna różnica.

Moim zdaniem mimo iż jest to naprawdę dobra książka, wiem że niektóre osoby mogłyby się przy niej zbulwersować. Czytając ją dosłownie widziałam, jak te wszystkie poirytowane kobiety, które najchętniej czym prędzej pozbyłyby się męża głównej bohaterki za jego niezbyt przyjemne nastawienie do płci przeciwnej. A mianowicie: "Robienie zakupów to zajęcie dla kobiet, nie dla mężczyzn", "Już kolejny dzień z rzędu nie ma obiadu", "Weź się w garść, od czterech dni tylko śpisz" i wiele, wiele więcej innych sytuacji. Według mnie nie ma się czym bulwersować, gdyż ta powieść obrazuje, jak tak naprawdę wygląda życie pewnej grupki kobiet. Prawda jest taka, że nie wszystkie są wolne i niezależne i nie każda z nich może liczyć, że jej wybranek ni z tego ni z owego powie "odpocznij sobie, dzisiaj to ja zrobię kolację i pozmywam naczynia". Autorce należy się nie mała pochwała za ukazywanie chociażby skrawka tego świata.

Sara May jak mogłoby się wydawać wiedzie wspaniałe życie. Ma dobrą, sprawiającą jej przyjemność pracę i dobrze zarabiającego męża mającego własną kancelarię. Cały czar jednak pryska, gdy wraca z pogrzebu i zaczyna patrzeć zupełnie inaczej na zachowanie Tomka. Na jego obojętność, niezrozumienie i postawę: "moje sprawy są ważne, a twoje to błahostki". Cała historia mogłaby się zamknąć w tym temacie, ale nie. Jest jeszcze Sergiusz. Reporter wojenny a zarazem kolega jej męża ze szkolnych lat, który chcąc nie chcąc coraz częściej gości w jej głowie.

Imię i nazwisko nie mówiły mi nic, poza tym, że jest raczkującą polską autorką, przed którą najprawdopodobniej długa droga, żeby na dobre zaistnieć w świecie literatury. Chociaż co prawda już teraz jej historia cieszy się jedną z lepszych opinii na [Adres usunięty], a recenzenci są według niej zgodni. Na ten moment jest to 8,2/10, co jest niewiarygodnie dobrym wynikiem.

"Historie miłosne" to doskonałe odzwierciedlenie związku. Jest dobrze albo źle. Albo kogoś kochasz i darzysz szacunkiem, bądź też jest zupełnie przeciwnie. Sara i Tomasz to doskonały przykład toksycznych relacji, która mimo iż powinna ich uskrzydlać i każdego dnia wywoływać uśmiech, podcina te skrzydła i ciągnie w dół. Sam Tomasz jest postacią, której bez dwóch zdań nie chciałabym spotkać w świecie rzeczywistym, gdyż dosłownie bije od niego agresja, co z pewnością nigdy nie wróży niczego dobrego.

Tyle że na całe szczęście całość zakończyła się mniej więcej szczęśliwe, no i dobrze, gdyż każdy powinien wpleść radość w swoją codzienność.