Powtórka

Zastanawialiście się jakby to było cofnąć się w czasie do swojej młodszej wersji, ale posiadając swoją teraźniejszą wiedzę? 🤔 Czy pokierowalibyście swym życiem tak samo, czy może zmiany byłyby bardzo duże?

"Powtórka" to powieść opublikowana w 1987 roku, której główny bohater - 43-letni Jeff Winston umiera na zawał w 1988 roku... Po czym budzi się w swym osiemnastoletnim ciele i pamięta wszystko co przeżył w poprzednim życiu. Dzięki tej wiedzy może się wzbogacić i całkiem inaczej pokierować swym nowym życiem. Mając 43 lata znowu umiera, tym razem odzyskując świadomość kilka godzin później niż ostatnio... Jakie tym razem podejmie decyzje? I czy będą miały jakikolwiek wpływ na historię świata? Czy w ogóle jest jedynym, który doświadcza powtórki? Jak znaleźć inne, podobne mu osoby? Ile takich powtórek jeszcze przed nim?

Książka napisana jest świetnym językiem i opowiedziana w sposób, który tak mocno oddziaływuje na czytelnika, że nie da się o niej zapomnieć. Główny bohater przeżywa szczęśliwe chwile, na granicy euforii, ale też musi zmierzyć się z utratą wszystkiego, w tym także najbliższych.

Gdy w końcu spotyka kogoś, z kim może dzielić te wszystkie doświadczenia zarówno wesołe, jak i smutne, okazuje się, że wcale nie mają aż tyle czasu ile początkowo zakładali.

Ta powieść daje mocno do myślenia. Czytelnik uświadamia sobie, że każda decyzja w życiu niesie za sobą pewne konsekwencje. Niekiedy chcąc zmienić coś na lepsze, możemy wywołać coś katastrofalnego w skutkach. I trzeba będzie zmierzyć się z wyrzutami sumienia.

Z perspektywy rodzica sytuacja jest jeszcze bardziej skomplikowana. Czy cofając się w czasie i zmieniając nasze wcześniejsze wybory nadal powołamy do życia to samo dziecko? A jeśli w kolejnych życiach pokochamy kogoś innego?

Kolejnym aspektem są wydarzenia na skalę światową...

Zaczynając tę książkę nie sądziłam, że tak mocno na mnie wpłynie. Wywołała mnóstwo emocji i nie zapomnę o niej szybko. Na pewno dużo dało też doświadczenie autora, gdyż jako dziennikarz wiedział jak operować słowem, by dotrzeć do odbiorcy. Nie dziwię się, że za tę powieść otrzymał World Fantasy Award.

Jestem też zdania, że powieść ta jest ponadczasowa. Samej fantastyki jest tu niewiele, gdyż ogranicza się tylko do tego skoku w czasie i ewentualnej próby wyjaśnienia tej sprawy przez bohatera. Mimo to fabuła jest na tyle ciekawa, a implikacje kolejnych decyzji pokazują nam prawie nieskończoność rozpoczętych nowych wymiarów, że większość wielbicieli sci-fi będzie zadowolona. Za to osoby, które lubią powieści obyczajowe z nutką filozoficznego gdybania także będą tym tytułem zachwycone. Jak możecie się domyślić - polecam gorąco tę książkę!

Czy chcielibyście przeżyć swoje życie jeszcze raz?

„Powtórka” Kena Grimwooda jest kolejną pozycją z serii „Wehikuł czasu”, która ukazała się nakładem @dom_wydawniczy_rebis 💙

Tak w skrócie o fabule: główny bohater Jeff umiera na zawał serce, a następnie budzi się w akademiku mając znów osiemnaście lat! Przeżywa deja vu, ponieważ wszystko jest identyczne jak w jego poprzednim życiu… Ta śmierć pojawia się za każdym razem, gdy Jeff ma czterdzieści trzy lata. Plusem tej całej sytuacji jest to, że mężczyzna może pozwolić sobie na naprawienie błędów, jakie dotychczas popełniał. Tylko ile razy będzie w stanie to zrobić, widząc, że i tak przyjdzie po niego śmierć?

„Powtórka” nie jest lekką historią o podróżowaniu w czasie. Skupia się ona raczej na psychice człowieka, na tym co on w takich sytuacjach dostrzega. Jednocześnie autor daje nam do zrozumienia, że to, co miało się wydarzyć i tak się wydarzy. I nic nie jest w stanie tego zmienić.

Cieszę się, że miałam możliwość poznania tej historii. Przeczytałam ją jednego dnia, jest bardzo wciągająca i daje do myślenia. W dodatku autor ma bardzo przyjemny dla oka styl. POLECAM.

Powtórka od samego początku, kiedy przeczytałem jej opis, bardzo mnie zaintrygowała i po lekturze mogę z czystym sumieniem napisać, że książka spełniła pokładane w niej nadzieje. Powieść ukazała się w 1986 roku a dwa lata później otrzymała World Fantasy Award. Głównym tematem, który porusza, jest motyw, obecnie bardzo znany w science fiction, a mianowicie przeżywanie swojego życia na nowo po wielokroć i dokonywanie różnych wyborów w swoim życiu. Pomysł może wydawać się dość banalny, a jednak Ken Grimwood realizuje go po mistrzowsku.

Idea przeżywania swojego życia raz za razem na nowo, możliwość dokonywania różnych wyborów, możliwość łatwego wzbogacenia się, ponieważ wiemy, co się stanie itd. może wydawać się bardzo kusząca i interesująca. Jednak jak pokazuje w swojej książce Ken Grimwood wcale takie nie jest. Przede wszystkim główny bohater Jeff Winston dokładnie wie, kiedy kolejny raz umrze i cokolwiek zrobi, niczego to nie zmieni - czy będzie bogaty, czy tego dnia znajdzie się w szpitalu, czy będzie zdrowo się odżywiał itd. Ponadto, ma też świadomość, że cokolwiek osiągnie, to w kolejnej powtórce musi zaczynać wszystko od nowa. Ma to swoje plusy, ponieważ można spróbować różnych rzeczy, a wiedząc co zyska na wartości, nie trzeba martwić się o pieniądze. Z drugiej strony głównego bohatera szybko dopada bezcelowość wszystkich jego działań, ponieważ wszystko co osiąga w kolejnej powtórce nie istnieje, a ukochane osoby nie znają go jeszcze lub nigdy się nie pojawią w wyniku dokonanych wyborów. Sam w trakcie lektury często zastanawiałem się, co by były gdybym dokonał w swoim życiu innych wyborów, gdzie byłbym teraz i co robił oraz jak potoczyłoby się moje życie. Ken Grimwood znakomicie przedstawia losy i rozterki Jeffa, skłaniając przy tym czytelnika do wielu, niekiedy trudnych przemyśleń.

Powtórka od pierwszych stron mocno przykuła moją uwagę i jest to jedna z tych książek, przy której miałem bardzo wiele różnych przemyśleń. To opowieść o przeżywaniu swojego życia raz za razem, o możliwości dokonywania różnych wyborów, ale z drugiej strony, wszystko co osiągniemy zniknie przy kolejnej powtórce. Polecam!

Współpraca reklamowa z @dom_wydawniczy_rebis

”Powtórka” Ken Grimwood

4,5/5 ⭐

„Próbował ją zatrzymać, ale mu się wyrwała. Ostatnia nadzieja jego ostatniego życia przepadła, zginęła na ścieżce prowadzącej do Siedemdziesiątej Siódmej Ulicy, do anonimowego, żarłocznego miasta… do śmierci, nieodwołalnej i pewnej śmierci.”

Wyobraźcie sobie, że pewnego dnia budzicie się.. znów mając osiemnaście lat.

Co byście zmienili?

Jak przeżylibyście swoje życie na nowo?

Taka sytuacja spotyka naszego bohatera.

43-letni Jeff umiera z powodu zawału serca.

Dość smutne, prawda?

Kiedy się budzi.. znów ma osiemnaście lat.

Wszystko przeżywa tak samo jak wtedy i umiera za każdym razem w wieku czterdziestu trzech lat. I mogłoby się wydawać to nużące na pierwszy rzut oka, ale to tylko pozory. W rzeczywistości ani na moment nie znużyła mnie ta opowieść.

„Możliwości, jak wiedział, były nieskończone.”

Od razu po przeczytaniu opisu czułam, że ta książka mi się spodoba.

I wiecie co?

Miałam rację!

Do tej pory motyw podróży w czasie nie był mi do końca znany, bowiem przeczytałam raptem jedną czy dwie książki o takiej tematyce. Po tej książce, mam ochotę na zdecydowanie więcej tego motywu!

Cała historia wzbudza w czytelniku taką potrzebę rozmyślania - ”a co, gdyby mnie coś takiego spotkało?”, ”czy potrafiłabym/potrafiłbym naprawić błędy młodości?”, ”czy chciałabym/chciałbym coś zmienić?” itd…

I super, że autor zmusza czytelnika do różnych przemyśleń, bo dzięki temu książka nie dość, że ciekawa, to zostawia nas z pewną zagwozdką. Uwielbiam takie książki!

Nie jest to historia, którą można ”przelecieć”, ”przepłynąć” przez nią. To historia, nad którą trzeba się troszeczkę skupić, pomyśleć.. A na koniec zrozumieć, że tego co ma być, nie unikniemy. Wydaje mi się, że to właśnie chciał osiągnąć autor - pokazać czytelnikowi, że co ma być, to będzie. Nie zmienimy tego, co jest nam zapisane.

I mimo tych wszystkich rozkmin w mojej głowie, od których mój mózg zwariował, to przeczytałam tę książkę w dwa dni - a to mówi samo za siebie.

Ciekawa jestem, czy odbiorę ją tak samo, kiedy wrócę do niej za parę lat…

Wciągająca, momentami wzruszająca, mądra i życiowa - zdecydowanie polecajka 👌

„Teraz wszystko się zmieniło. Nie będzie następnego razu. Miał tylko ten raz, ten pojedynczy, skończony czas, o którego kierunku i wyniku nie wiedział absolutnie nic. Nie zmarnuje i nie weźmie za oczywistą ani jednej jego chwili.”