Powrót na Zieloną 13. Na Zielonej 13. Tom 2

BOHATEROWIE ZIELONEJ 13 POWRACAJĄ…

Dzięki pani Agacie Bizuk z przyjemnością powróciłam do mieszkańców kamienicy przy ulicy Zielonej 13, by wraz z nimi uczestniczyć w ich interesującym codziennym życiu. Tym bardziej, że na monotonię i nudę nie mogą narzekać.

Mariolka pomaga Elwirze w wychowywaniu czworaczków, ale marzy jej się też rozkręcenie własnej firmy. Krzysztof większość czasu spędza w pracy, przez co zaniedbuje żonę i córeczki. Aldona ze Szczepanem oczekują pojawienia się na świecie małego Frania, a Roman nie do końca chce zaakceptować odmienność swojego syna Jurka. Józek z Zenkiem wdają się w zatarg z młodzieżą z sąsiedniej kamienicy, a Radeo wraca z zagranicznych wojaży i próbuje ułożyć sobie życie z… Mariolką. Co z tego wszystkiego wyniknie przekonacie się zaglądając na karty powieści. Mogę Was zapewnić, że lektura sprawi dużo przyjemności i wrażeń na pewno nie zabraknie.

„Powrót na Zieloną 13” to był prawdziwy comeback z przytupem! Powieść dużo bardziej mi się spodobała i przeczytałam ją z dużo większym zainteresowaniem niż część pierwszą. Pozbyłam się też wrażenia, że już to kiedyś było, tak jak to miało miejsce w przypadku „Zielonej 13”. Wydarzenia ciekawią i intrygują. Momentami jest śmiesznie, chwilami robi się bardzo poważnie, a jeszcze innym razem zaskakująco. A to sprawia, że lektura książki jest łatwa, lekka i przyjemna.

Jeszcze lepiej poznałam bohaterów tej powieści i muszę powiedzieć, że spędziłam z nimi bardzo mile chwile. Moją zdecydowaną faworytką jest Mariolka, która z prymitywnej i mało inteligentnej lalki stała się przedsiębiorczą, pomysłową i bardzo sympatyczną kobietą. A jeśli chodzi o męskiego bohatera, to chyba najbardziej zaimponował mi Szczepan. Jego anielska cierpliwość do ciągle niezadowolonej żony i bezwarunkowa miłość do małego Frania skradły moje serce. Zdarzenia wywołują sporo emocji, są niespodzianki i zwroty, akcja nabiera szybkiego tempa, ale jest w tym wszystkim także zwyczajna, choć kompletnie niezwykła codzienność.

„Powrót na Zieloną 13” to powieść o marzeniach, które trzeba spełniać, o tolerancji i nieuleganiu stereotypom, które zabijają wrażliwość i zamykają nasze serce na drugiego człowieka. Należy pamiętać aby nie sądzić po pozorach i doceniać to, co już posiadamy, a wówczas poczujemy spokój, radość i spełnienie.

Jestem zdumiona, że spisując dalsze losy sąsiadów kamienicy pani Agacie udało się stworzyć dużo lepszą i o wiele ciekawszą opowieść. Autorka obiecuje, że nie będzie to ostatnia wizyta na Zielonej 13 i rzeczywiście… Już nie mogę się doczekać, kiedy sięgnę po świąteczną odsłonę tej opowieści. „Gwiazdka na Zielonej 13” już czeka. Czy będzie jeszcze lepsza i jeszcze bardziej interesująca?… Zobaczymy.

Zielona 13 ponownie zaprasza na odwiedziny. Mariolka odnajduje swoje powołanie, którym jest opieka nad dziećmi. Aldona i Szczepan dają sobie kolejną szansę, ale czy zbliżający się termin porodu zbliży ich do siebie, czy definitywnie oddali? Roman mimo wielu obaw i wątpliwości próbuje odbudować relacje z synem. Nie jest to jednak takie łatwe. Elwira próbuje okiełznać swoje czworaczki i... męża. Radeo nadal próbuje zaistnieć w aktorskim świecie. Niestety jak to w życiu bywa, Radeo swoje, a los swoje... Na dodatek do kamienicy obok wprowadzają się podejrzane dzieciaki. Zbliżającą się wojnę czuć w powietrzu. Czy na Zielonej 13 w końcu zapanuje spokój?

Powrót na Zieloną 13 okazał się miłą przygodą. Mieszkańcy kamienicy ponownie otworzyli przede mną swoje drzwi i opowiedzieli co ciekawego u nich słychać. Było wesoło, wzruszająco, groźnie, ale przede wszystkim sympatycznie. Nie obyło się oczywiście bez kłótni, ale ostatecznie sąsiedzi potrafili dojść do porozumienia. Każda z postaci ma swój niepowtarzalny charakter, swoje zdanie i odmienne doświadczenie życiowe. Codziennie mierzą się ze swoimi problemami, a kiedy trzeba, wspierają się nawzajem. To książka, przy której można odpocząć. Lekka, przyjemna i zwyczajna. Problemy bohaterów tak naprawdę mógłby mieć każdy z nas. Pytanie tylko, czy rozwiązalibyśmy je tak samo? Przy tej historii się rozerwiecie i pośmiejecie. Będzie ona idealną lekturą na letni wieczór.

Ponownie niezwykle przyjemne spędziłam czas z bohaterami Zielonej 13. Ich szalone pomysły niejednokrotnie bawiły mnie do łez. Były też momenty, kiedy ze wzruszenia gardło się ściskało. Agata Bizuk posiada umiejętność takiego sposobu obdarzenia swoich bohaterów gestami, mimiką, emocjami, uczuciami, iż wszystko maluje się przed czytelnikiem jakby widział to na żywo. Obserwując poczynania postaci, utwierdziłam się w przekonaniu, że każdy człowiek skrywa dobre cechy charakteru, czasem tylko ich nie pokazuje albo nie zdaje sobie z nich sprawy. Życzliwość, dobre słowo i pomoc drugiej osobie nic nas nie kosztuje, czasem warto pomyśleć o kimś innym niż my sami.

"Facetowi nie można za bardzo popuścić, zwłaszcza takiemu jak jej szanowny mąż. Bo spuszczony na chwilę z oczu może sobie na przykład zrobić krzywdę, jak ostatnio. Albo ktoś mu zrobi i biedak będzie potem umierał przez dwa dni, a ona, z wielkim brzuchem będzie mu musiała podawać rosołek na kaca."

To książka z wydźwiękiem groteskowym, satyrycznym, ale mocno osadzona w naszej polskiej rzeczywistości. Tym bardziej, że bohaterowie są tacy jak my, bardzo prawdziwi. W tym miejscu nie mogę nie wspomnieć osławionego już Radeo czy wątku czworaczków i Mariolce. Wprowadzenie do fabuły nowych lokatorów intryguje, bo zbyt wiele to my o nich nie wiemy. Liczę że przy kolejnym spotkaniu dadzą czadu! Choć akcja powieści toczy się niespiesznie, to i tak w życiu bohaterów sporo się dzieje. Poznajemy ich radości, troski, dylematy, nadzieje. Jedni staną przed trudnymi wyborami, inni przejdą ciekawą metamorfozę. Moją szczególną uwagę zwróciły fragmenty poświęcone macierzyństwu. 

"Oczywiście kochała swoje córki i bez wahania oddałaby życie za każdą z nich, ale czuła, że bycie matką i żoną pozbawiło ją części siebie. Bo pewnych rzeczy matce już nie wypada robić, a niektórych już nawet nie wolno."

Autorka przypomina jak ważne są nasze marzenia oraz sztuka wybaczania, z którym nie powinniśmy zbyt długo zwlekać, gdyż możemy nie zdążyć. A także że nie można nikogo oceniać po pozorach czy wyglądzie. Równie istotna jest tolerancja i akceptacja oraz przełamywanie swoich uprzedzeń.

"Powrót na Zieloną 13" to ciepła, wzruszająca i zabawna powieść o przyjaźni, trudnych decyzjach, bezinteresownej pomocy, zasadach, akceptacji, a przede wszystkim życzliwości. Świetnie się z tą książką bawiłam i Wam polecam to samo. Ja chętnie bym tam zajrzała kolejny raz...

Zapraszam Was po raz kolejny na ul. Zieloną 13 gdzie spotkamy bohaterów poznanych w pierwszej części.

Mariolka odnajduje swoje powołanie pomagając Elwirze w opiece nad dziećmi. Zachęcona przez nią planuje rozkręcić swój własny biznes. Aldona i Szczepan oczekują dziecka ale okazuje się że los ma dla nich przy tym jeszcze kilka niespodzianek. Jest też Radeo, która wraca do kraju czy Roman, który stara się odbudować relację z synem. Pojawiają się nowi lokatorzy w sąsiedniej kamienicy, nowe problemy, a nasi bohaterowie muszą ponownie zjednoczyć siły. Tylko co z tym wszystkim wspólnego ma klucz od śmietnika?

Dużym plusem jest również to iż można ją czytać nawet bez znajomości pierwszego tomu. Lekki i zabawny styl książki powoduje iż czyta się ją błyskawicznie. Nie brakuje dobrego humoru, radości, ale też wzruszeń i zaskoczeń. Autorka pokazuje jak trudno niekiedy przełamać swoje przekonania i to co nam wpojono ale rownie iż nigdy nie można oceniać innych po wyglądzie. Pierwsze wrażenie bywa mylące i moze nie mieć nic wspólnego z rzeczywistością. Ale to przede wszystkim książka o zwyklym życiu z jego skutkami radosciami, o przyjaźni, sąsiadach oraz ludzkich na których możemy zawsze liczyć. Jeśli lubicie książki z dużą dawką humoru, ironią, sarkazmem i charakterystycznymi bohaterami to będzie ona dla was idealna. Zdecydowanie nie można się przy niej nudzić.

Pamiętacie mieszkańców Zielonej 13? Przed Wami kontynauacja ich losów, i tak samo jak w pierwszej części, nie będziecie się nudzić. Autorka znowu wykazała się dużą wyobraźnią, bo perypetie bohaterów przyprawiają o zawrót głowy.

Nudno nie będzie. Czasem chaotycznie, to fakt, ale na brak wrażeń, nie można narzekać. Jest zabawnie, lekko, a i problemy mieszkańców Zielonej są proste i takie przyziemne. Nie jest to może ambitna lektura, a raczej przyjemne czytadło. Drugą część można czytac bez znajomości poprzedniej, ale szkoda nie znać wcześniejszych przygód. A powieść czyta się sama, wprawia w dobry nastrój i nie jest wymagająca. Na jeden wieczór - idealna.