Popłynę przed siebie jak rzeka

Spokojny weekend, kubek ciepłej kawy w ręce. Z namaszczeniem otwieram nową książkę, zaczynam czytać i zaledwie po pierwszym zdaniu wiem, że…to jest to. Odpowiedź na pytanie o sens mojego czytania. Czytam dla tych emocji, przyjemności i piękna wydobywającego się spomiędzy stron.

To pochwała kobiecości, pradawnej siły drzemiącej w każdej z nas, która podrywa do walki w najbardziej beznadziejnych i trudnych momentach naszego życia. Bo kobieta jest jak rzeka, płynie, meandruje, zalewa cały świat swoją wolą przetrwania i gniewem, ponieważ tak trudno ją powstrzymać i zmienić bieg jej decyzji. Shelley Read stworzyła Victorię - postać z krwi i kości, pełną determinacji by najpierw żyć w domu pełnym szorstkich mężczyzn, a później podążyć własną ścieżką. O takich kobietach chce się czytać jak najczęściej.

Powyższa książka to też piękna opowieść o macierzyństwie, dojrzewaniu i bolesnej miłości, która trafia się tylko raz. Uprzedzenia i cierpienie przeplatają się z czułością i smutkiem. Emocje są w niej wyjątkowo burzliwe i namacalne, niczym ta rzeka z tytułu.

Na głęboką uwagę zasługuje również jej magiczny i zupełnie wyjątkowy klimat. Druga połowa XIX wieku w Stanach Zjednoczonych to burzliwe lata pełne uprzedzeń i gnębienia mniejszości społecznych. Właśnie na kanwie głębokiej nienawiści do rdzennych plemion Ameryki Północnej oparła swoją powieść Read. To czasy surowych, szorstkich mężczyzn, którzy sami wymierzają sprawiedliwość i kobiet, które najczęściej się temu poddają. Popłynę przed siebie jak rzeka to też jednak cudowne, wręcz poetyckie opisy natury, które są przepełnione wdzięcznością i szacunkiem. Dodają tej historii mnóstwo uroku.

Ogromnie polecam. To „moja” książka. Pełna urokliwych miejsc, dzikich, leśnych ostępów wyjątkowych bohaterów i bolesnej historii o stracie i samotności. Mój ulubieniec tego roku i raczej wątpię, żebym przeczytała coś lepszego.

Dobre książki nie krzyczą. Są nienachalne, czekają na swoją kolej. Na to odkrycie, które zaczyna się od jednego czytelnika i idzie dalej. Dobre książki nie potrzebują głośnej reklamy, one same bronią się swoją treścią i pięknem w nim zawartym.

Taka właśnie jest powieść „Popłynę przed siebie jak rzeka”. Pierwsze co przyciąga do niej to tytuł – intrygujący, nie pozwala o sobie zapomnieć. Potem jest okładka, która idealnie zgrała się z tytułem. Niebo przedstawione na obrazie jest namalowane tak jakby sama woda to zrobiła. Jest rozmyte, gładko przechodzi z koloru do koloru. Wiem, że nie ocenia się książki po okładce, ale gdy ja jako czytelnik widzę taką spójność już na początku, to pierwsze co potem robię, to czytam opinie. I tu też się nie zawiodłam.

Więc wzięłam się za czytanie. „Popłynę przed siebie jak rzeka” to historia Victorii, która prowadzi rodzinne gospodarstwo, zajmuje się brzoskwiniami w Kolorado. Jest jedyną kobietą w rodzinie. Pewnego dnia spotyka na swojej drodze Wilsona Moona, który jest włóczęgą i zakochuje się w nim. Jednak nie jest im pisane być razem.

To jest tylko początek fabuły. Potem dzieje się dużo więcej i naprawdę warto sprawdzić co.

Czemu? Bo to książka o dojrzewaniu, o zdeterminowaniu, utracie i powrotach, a także o przebaczaniu sobie. Bardzo też podobało się to jak jednocześnie ze zmianą bohaterki oraz tego gdzie się znajduje i co się z nią dzieje zmienia się też styl pisania autorki. Początkowo, gdy Victoria mieszka z bratem, ojcem i wujkiem na farmie opisy są surowe, potem gdy dziewczyna dojrzewa i staje się kobietą styl łagodnieje.

W tej książce ujęła mnie też narracja pierwszoosobowa. Nie umiem sobie wyobrazić, że ta opowieść byłaby opowiedziana inaczej niż oczami Victorii.

Książka jest przepiękna w swej prostocie i surowości. Nie ma tu nic do czego mogłabym się przyczepić.

Victoria Nash to niezwykła kobieta, którą poznajemy, kiedy ma zaledwie 17 lat. W rodzinie z kobiet została tylko ona, a jej zadaniem jest dbać o to, by mężczyźni mieli co jeść, pomagać w gospodarstwie, a także w sadzie, gdzie rosną piękne i najsłodsze brzoskwinie. Jej rodzina znana jest właśnie z tych brzoskwiń. Jednak dość spokojne, monotonne i przewidywalne życie Victorii zostaje przerwane, kiedy na skrzyżowaniu dwóch ulic w jej rodzinnym mieście — Ioli — spotyka mężczyznę. Coś ich ze sobą natychmiastowo łączy, a od tego momentu życie tej młodej kobiety znacznie się zmienia.

Wiecie, sama nie jestem pewna, od czego miałabym zacząć tę recenzję, a to już samo mówi, że książka była naprawdę wyjątkowa. Z opisu wydawać by się mogło, że jest to książka o miłości — owszem, po części tak jest. Tak naprawdę powieść ta to przekrój życia kobiety, która w młodym wieku straciła matkę, ciotkę oraz ukochanego kuzyna, która musiała zmagać się ze strachem, kiedy na horyzoncie zjawiał się jej nieobliczalny i całkowicie odmienny z charakteru brat. POPŁYNĘ PRZED SIEBIE JAK RZEKA Shelley Read to niesamowita historia kobiety, która musiała bardzo szybko dorosnąć i stać się sercem domu, w którym mężczyźni mogą spokojnie zjeść po ciężkim dniu pracy i załatwiania szeregu ważnych spraw. To zmaganie się z kolegami brata, niepełnosprawnym wujkiem oraz mało wylewnym ojcem. To też historia krótkiej, ale jak najbardziej prawdziwej miłości między białą kobietą oraz indiańskim chłopakiem, włóczęgą, którego pojawienie się wywołało niemałe poruszenie się w niewielkim miasteczku w sercu Colorado.

POPŁYNĘ PRZED SIEBIE JAK RZEKA to doskonała powieść, jeśli czytelnik chce utonąć — w opisach, emocjach, w życiu. Najprawdziwszym, a jakże prostym. To idealna historia, jeśli chcemy spokoju, otulenia, kiedy pragniemy po prostu zaszyć się w azylu i nie myśleć o świecie. Victoria to fantastyczny przykład kobiety niezależnej, która w późniejszych latach, po stracie wszystkich, których kochała, a także całkowitej zmianie życia na nowe, radzi sobie zupełnie sama. Jest samotna, a na jej głowie spoczywa całe gospodarstwo, cały sad, w którym na nowo rozkwitają pąki i dojrzewają najsłodsze brzoskwinie Nashów.

POPŁYNĘ PRZED SIEBIE JAK RZEKA to fenomenalna historia miłości, która nie pyta, nie oczekuje, nie wymaga słów, zapewnień — która po prostu jest. A później znika. Biali ludzie domagają się sprawiedliwości, biali ludzie osądzają, a najlepiej osądzić obcego. To też historia ogromnego matczynego poświęcenia, kiedy to kobieta dla dobra swojego dziecka jest w stanie poświęcić własne szczęście.

W tej powieści przeczytamy też historię innej kobiety, bardzo różniącej się od Victorii. Żona, która nie do końca poznała swojego męża przed ślubem. Matka, która zamiast jednego urodzonego syna, ma dwóch, jakże od siebie różnych. Kobieta, która nie musiała nigdy pracować, ponieważ wszystko, co potrzebne do życia, zapewniał im mąż.

Wszystko to rozgrywa się na realnym tle. Miasto Iola w stanie Colorado istniało, obecnie jest zupełnie wymarłe, ponieważ zostało skreślone przez rząd. W miejscu tym została wybudowana tama na rzece. Z miasteczka Iola oraz okolicznych ludzie zostali wysiedleni. Ciężko mi sobie coś takiego wyobrazić - ktoś żyje w jednym miejscu, spędza tam wiele lat, aż tu nagle przychodzi ktoś obcy i rząda, by człowiek opuścił swój dom, cały swój majątek, przerwał nić łączącą go z naturą dla tamy.

Czy czytałam tę książkę dość długo? Tak, przyznaję. Ale nie to jest miarą tego, czy ona mi się podobała czy nie. Miarą idealną są moje wrażenia, moje odczucia, a te pozostaną ze mną na bardzo długo. Niezmiernie polecam Wam tę książkę. Recenzja z pewnością i tak nie zawiera wszystkiego, ponieważ w zaledwie 300 stronicach znajdziecie o wiele, wiele więcej!

Ta książka powinna spodobać się miłośnikom "Gdzie śpiewają raki".

Nie, nie są to podobne historie, ale obie mają podobny lazy klimat. Po trosze łączy je zagubiona dorastająca, młoda dziewczyna żyjąca z ojcem na rodzinnej farmie brzoskwiń ale nie tylko...

Victoria w wieku dwunastu lat, po utracie matki, musiała przejąć rolę kobiety na gospodarstwie. Nie jest to łatwa rola, to praca na pełen etat zarowno w domu jak i na rodzinnej farmie brzoskwiń, pełna problemów, trosk i wyrzeczeń.

W wieku lat siedemnastu spotyka Wilsona, włuczęgę wysiedlonego z plemiennej ziemi. Z powodu tajemniczej przeszłości nie jest on tolerowany przez okolcznych mieszkańców. Ich miłość rozkwita w ukryciu jak słodkie, soczyste brzoskwinie na rodzinnej farmie. Jednak to dopiero początek bardzo trudnej i skomplikowanej historii.

Książka jet tak piękna, że nie chcę nic więcej zdradzać by nie zepsuć Wam radości z czytania.

To historia o przemijaniu, o tym jak kształtuje nas życie. Mimo przeszkód płyniemy przed siebie jak rzeka, i nie ważne co napokamy na naszej drodze, czas i tak się nie zatrzyma ani nie cofnie.

Nie zawsze podejmujemy słuszne decyzje a każda z nich ogromnie wpływa na nasze losy.

"Popłynę przed siebie jak rzeka" to opowieść o trudnym dorastaniu w samotności, o pierwszej miłosci, o bólu, stracie i cierpieniu ale również o sile, wytrwałości i wybaczaniu.

POLECAM !!!

Historia rozpoczyna swój bieg w latach 40. XX- wieku w Kolorado. Miasteczko Iola. Siedemnastoletnia Vicoria pomaga ojcu w prowadzeniu rodzinnej farmy brzoskwiń. Po śmierci matki przejęła też rolę gospodyni domowej. Kiedy pewnego dnia spotyka na swojej drodze Wilsona Moona, chłopaka obarczonego tajemnicą i niechcianym wśród lokalnych mieszkańców pochodzeniu, życie dziewczyny zmienia się o 180 stopni. Ojciec i brat Victorii nie chcą widzieć chłopaka kręcącego się w jej pobliżu. Serce Torie podpowiada jej jednak coś innego. Znajomość z chłopakiem pociągnie konsekwencje i tragedie, które już na zawsze staną się integralną częścią Victorii.

Jakie to miłe uczucie móc odłożyć po przeczytaniu książkę ze świadomością, że będzie jedną z lepszych przeczytanych lektur w roku. “Popłynę przed siebie jak rzeka” to przepiękna historia opowiadana przez główną bohaterkę na przestrzeni lat. Porusza tematy samotności, nietolerancji, rasizmu, ale też walki o swoje, ratowania brzoskwiniowego sadu, ale przede wszystkim ta książka jest o miłości. Prawdziwej, ale zakazanej. Jest też o macierzyństwie, które od początku naznaczone zostało wyborem mniejszego zła.

Shelley Read, w swojej, aż trudno uwierzyć, debiutanckiej powieści, w literacko piękny sposób przelała na papier wszystkie emocje, jakie towarzyszyły głównej bohaterce od momentu spotkania miłości swojego życia, przez samotność, z jaką mierzyła się wiele miesięcy po jego odejściu, nienawiść do brata, tajemnice, które musiała nosić w sercu, po odzyskanie tego, z czego musiała wiele lat wcześniej zrezygnować.

Jestem oczarowana tą książką. To literatura niezwykle piękna. Zakochałam się w opisach zachodów słońca na tle brzoskwiniowego sadu, surowym i niepowtarzalnym krajobrazie Kolorado.

Jestem też w szoku, że tak mało jest na Instagramie tej książki. Bez dwóch zdań to pozycja, której warto poświęcić swój czas. Pamiętam, że podobnie było z “Lekcjami chemii” Bonnie Garmus (której swoją drogą blurb można przeczytać na skrzydełku tej książki) – kiedy ją recenzowałam, miałam wrażenie, że jestem pierwszą osobą, która to robi, a później nastąpił wysyp zachwytów i opinii. Mam nadzieję, że na tę książkę również przyjdzie czas. Zwłaszcza że tło stanowią autentyczne wydarzenia – zatopienie miasteczka Iola, które miało miejsce w latach 60. XX-wieku.

Polecam, polecam, polecam! To niesamowicie wciągająca, przepiękna literatura, gwarantująca mnóstwo różnorodnych emocji.