Pomoc domowa. Z ukrycia

Kolejna książka autorki, która wciągnęła mnie do tego stopnia, że nie mogłam zasnąć dopóki jej nie skończyłam. Bardzo rozczulił mnie przebieg życia Millie, to jak poradziła sobie mimo obciążającej przeszłości. Książka wciąga od samego początku, czyta się ją lekko i przyjemnie, a w samej historii nie ma nudnych wątków. W porównaniu z poprzednimi tomami nie jest to mój ulubieniec, jednak nadal jest to dobra, warta polecenia książka. Polecam dla fanatyków wciągającego kryminału na jeden wieczór!

Millie wraz z rodziną rozpoczyna nowe życie w wymarzonym domu, wierząc, że to bezpieczna przystań. Wkrótce odkrywa, że ktoś obserwuje każdy ich ruch, a jej przeszłość wcale nie pozwala jej na spokój.

"Pomoc domowa. Z ukrycia" to historia o pozornie spokojnym życiu i bezpieczeństwie, które w rzeczywistości okazuje się być złudne. Jest to trzecia i zarazem ostatnia część historii o Millie, która niestety podobała mi się najmniej. Miałam wrażenie, że autorce zabrakło już pomysłów i napisała ten tom na siłę. Przez większość książki praktycznie nic się nie dzieje, zabrakło napięcia, zwrotów akcji oraz przede wszystkim momentów, które wciągnęłyby mnie bez reszty. Bohaterowie byli dosyć przewidywalni, ich reakcje oraz emocje były jak dla mnie sztuczne, wymuszone. Ciężko było mi się zaangażować w ich losy, a sytuację, które zaczynały mnie intrygować, szybko przemijały lub były rozwiązywane w sposób powierzchowny. Fabuła niestety była tutaj monotonna, życie bohaterów zdominowało akcję, co było po prostu nudne. Jak dla mnie McFadden mogła zakończyć tę serię na dwóch poprzednich częściach, ta już była zbędna.

Dwie pierwsze części tej serii odniosły wielki sukces. Czy trzecia dotrzymała im kroku?

Millie i Enzo chcąc zapewnić swoim pociechom bezpieczeństwo i lepsze życie, zaciągają kredyt i kupują dom w dobrej dzielnicy na Long Island. To dla nich nowy start i nowe życie. Z początku zachwycona nowym domem Millie bardzo szybko staje się jednak podejrzliwa. Sąsiedzi wydają się dziwni, a ona sama ma złe przeczucia. Dodatkowo Enzo wydaje się zbytnio angażować w kontakty z długonogą i atrakcyjną sąsiadką. Czy Millie jest przewrażliwiona, czy może faktycznie na nowym osiedlu dzieje się coś złego?

Freida McFadden zdążyła nas przyzwyczaić do swojego lekkiego i przyjemnego w odbiorze pióra, idealnie stopniowanego napięcia i zaskakujących plot twistów. Ta część jednak odstaje lekko od poprzednich. Nasza bohaterka wydoroślała, założyła rodzinę, a tym samym zmieniły się jej życiowe priorytety. Przez dużą część tej historii poznajemy Millie na nowo, czekając na rozwój wydarzeń. Przyznam, że w pewnym momencie zaczęło robić się nudnawo i bałam się, że się nie rozkręci. Na szczęście moje obawy były bezpodstawne. Po nieco powolnym początku wraca znana nam już dobrze Freida! Intryga zaczyna się zagęszczać, pojawiają się mylące tropy, a napięcie wzrasta.

„Pomoc domowa. Z ukrycia” jest satysfakcjonującą lekturą, po którą warto sięgnąć. Jest zdecydowanie inna niż poprzednie części, ze względu na rozwój osobisty bohaterki. Powiedziałabym, że jest lżejsza niż pozostałe i mniej zaskakująca, ale stopniowo wciąga i odwdzięcza się świetnie rozegranym zakończeniem.

Jeśli czytaliście poprzednie części, to tej zdecydowanie powinniście dać szansę.

Wśród marzeń, jakie mamy odnośnie naszego życia, bardzo często znajduje się własny dom. Jawi się on jako oaza bezpieczeństwa, jako miejsce, gdzie będziemy cieszyć się rodzinnym szczęściem. Szczególnie w momencie, kiedy rodzina powiększa się, ten dom staje się szczególnie pożądany, wyobrażamy sobie bowiem często rodzinną sielankę z dziećmi bawiącymi się w ogrodzie i mężem smażącym kiełbaski na grillu. Dla wielu ta idealistyczna wizja nigdy nie będzie osiągalna, znajduje się bowiem poza ich finansowymi możliwościami, inni jednak zrobią wszystko, by się ziściła. Tyle tylko, że działanie za wszelką cenę wcale nie jest dobrym rozwiązaniem, może się bowiem okazać, że presja związana ze zmianą miejsca zamieszkania, z budową lub kupnem domu, ze spłatą rat kredytu jest tak wielka, że pozostaniemy co prawda w pięknym domu, ale bez rodziny, która się rozpadnie. Innym zagrożeniem, które należy wziąć pod uwagę, jest sąsiedztwo …

Millie przez lata pracowała jako pomoc domowa, zajmując się posiadłościami innych ludzi i … wybawiając ich z poważnych tarapatów. Jako była więźniarka, bez wykształcenia wiedziała, że nie może liczyć na żadną inną pracę, nie tylko nie ma bowiem kwalifikacji, ale skreśla ją więzienna przeszłość. Jednak to właśnie ona wpłynęła na to, że zdecydowała się uczyć na pracownika socjalnego i osiągnęła swój cel. Teraz, po latach, już jako żona Enzo i matka dwójki dzieci, pragnie spełnić kolejne ze swoich marzeń, to o własnym domu. Mimo iż ona pracując jako pracownik socjalny w szpitalu zarabia niewiele, a mąż rozkręca firmę – co prawda z powodzeniem, ale wciąż nie zarabia dużych pieniędzy wiedzą, że na wielką posiadłość nie mogą sobie pozwolić, to mimo wszystko szukają czegoś swojego, większego niż obecne dwupokojowe mieszkanie. W końcu udaje im się znaleźć dom, który leży w zakresie ich możliwości cenowych, choć konsekwencją są wysokie raty kredytu i konieczność przeniesienia dzieci do innej szkoły. Mimo wszystko decydują się na zakup, nie dociekając przyczyn, dlaczego właściwie taki dom i w takiej okolicy jest całkiem przystępny cenowo.

Millie jest przeszczęśliwa, ale szybko okazuje się, że wszystko ma swoja cenę – tu jest nią sąsiedztwo. Szybko pojawia się ich sąsiadka z domu obok, Suzette Lowell, rzutka agentka nieruchomości, która najwyraźniej ma chrapkę na Enzo i nawet się z tym nie kryje. Zanim Millie się orientuje, już mąż zgadza się zająć ogrodem sąsiadki i przyjmuje zaproszenie na kolacje. W perfekcyjnym domu Suzette wita ich pomoc domowa o przenikliwym spojrzeniu, która sprawia wrażenie, że wie o Millie wszystko. Pani Lowell zaś ma wyjątkową umiejętność obrażania Millie w taki sposób, by nikt postronny nie uznał jej słów za obelgę, a przy tym coraz bardziej zbliża się do Enzo. To sprawia, że nawet Millie, która zawsze mu ufała, staje się podejrzliwa zauważając, ile czasu mąż zaczyna spędzać z sąsiadką. Jej frustrację i zazdrość podsyca jeszcze kolejna sąsiadka, Janice, paranoiczna kobieta chodząca z synem na smyczy i panicznie bojąca się jego porwania. To ona całymi dniami stoi w oknie obserwując wszystkich podejrzanych, w tym sąsiadów.

Na dodatek w nowym domu dzieje się coś dziwnego – Millie budzą dziwne odgłosy, które słyszy tylko ona, zaś Nico ze słodkiego dziecka zmienia się w agresywnego chłopca, któremu na niczym nie zależy. Czy przeprowadzka i rzucenie wszystkiego było rzeczywiście dobrym pomysłem? Czy Millie może dalej ufać mężowi biorąc pod uwagę to, że odkąd zna Suzette już kilka razu przyłapała go na kłamstwie? Czy Janice ma rzeczywiście powody do niepokoju i czy sprawa zaginionego kilka lat temu chłopca może być przestrogą dla mieszkańców Locus Street, by lepiej pilnowali swoje dzieci? Na te wszystkie pytania znajdziemy odpowiedź w najnowszej powieści Freidy McFadden pt. „Pomoc Domowa. Z ukrycia”. Opublikowana nakładem wydawnictwa Czwarta strona książka, to już trzeci tom wstrząsającego cyklu o tajemnicach, mrocznej naturze człowieka i motywach jego działania. To prawdziwa gratka nie tylko dla miłośniczek twórczości autorki, ale również dla wszystkich ceniących sobie mroczne thrillery, kryminały i powieści z głębokim psychologicznym wydźwiękiem.

Frapująca fabuła i wartka akcja to bez wątpienia duże atuty powieści, ale to jej bohaterowie tworzą prawdziwa plejadę zachowań i postaw, reprezentując często to, co w człowieku najgorsze. Książkę czytamy zatem z zapartym tchem, nieustannie gubiąc się w domysłach i zderzając ze ścianą przekonań i możliwych wersji wydarzeń. A na końcu i tak dajemy się autorce zaskoczyć, pozostając z przekonaniem, że choć o ludziach wiemy wiele, to i tak musimy się sporo jeszcze o nich nauczyć.

„Pomoc domowa. Z ukrycia” to trzecia odsłona serii o „Millie Calloway”. Poprzednie tomy przypadły mi do gustu, więc tylko kwestią czasu było, aż sięgnę po kolejną część. Właściwie nie miałam jej w planach w tym miesiącu, ale idealnie wpasowała się w temat czerwcowego zadania w ramach akcji #celowaniewczytanie, więc postanowiłam nieco przyspieszyć lekturę. Czy zatem ostatecznie oceniam ją pozytywnie? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Pewnie nikogo nie zdziwi fakt, że tym razem schemat również jest podobny, jednak między wydarzeniami opisanymi w tym tomie, a w poprzednim minęło kilka długich lat. Millie jest teraz mężatką i wraz z Enzo wychowują dwójkę uroczych dzieciaków. Historia rozpoczyna się w momencie ich przeprowadzki do nowego, wymarzonego domu, jednak główni bohaterowie nie byliby sobą, gdyby w ich otoczeniu nie wydarzyła się jakaś zbrodnia. Najpierw standardowo poznajemy losy bohaterów z perspektywy Millie. Dzięki niej rozglądamy się po nowym otoczeniu, poznajemy sąsiadów i pomoc domową, która pomaga w ich nowym domu. Jednak ich sielanka nie trwa zbyt długo, ponieważ tak jak w poprzednich tomach autorka wrzuca czytelników w wir niedomówień, domysłów, szukania winnych i wreszcie rozwiązania zagadki tajemniczej zbrodni, która jak zwykle nie jest, tak oczywista, jak mogłoby się wydawać. Jesteście gotowi na poznanie prawdy? Jeżeli tak to koniecznie sięgnijcie po książkę „Pomoc domowa. Z ukrycia”!

Jako że miałam okazję czytać poprzednie tomy, doskonale wiedziałam, że rozwiązanie zagadki nie zostanie podane na tacy. I tak autorka po raz kolejny wodziła mnie za nos, co nuż podrzucając kolejne mylne tropy i poszlaki. Podobnie jak w poprzednich częściach nie mogłam doczekać się, aż historia z perspektywy Millie dobiegnie końca i książka wejdzie w drugą fazę, tę bardziej mroczną — tłumaczącą, co tak naprawdę się wydarzyło. I znów uznam, że pomysł był świetny, szczególnie że został w niego wplątany również wątek zazdrości w związku, co dodatkowo podkręcało atmosferę, jednak znając tę parę już nieco dłużej, muszę przyznać, że od początku wydawał mi się nieco naciągany.

Jednak tym, co najbardziej zgrzytało mi w tej historii, było wplątanie w nią dzieci głównych bohaterów. Wydaje mi się, że autorka chciała zobrazować swego rodzaju przekazanie pałeczki nowemu pokoleniu, jednak w mojej ocenie zabawy z nożem to nie to, co dzieci w ich wieku powinny robić.

Niemniej jednak książka jako całość wyszła całkiem nieźle, jest zdecydowanie słabsza niż poprzednie tomy, ale myślę, że to ciekawe podsumowanie całej serii.