Polowanie na psy. Wściekłe psy. Tom 1

Kolejna książka autora, której bohaterem jest komisarz Marcin Zakrzewski odsłania kulisy pracy śledczej policji ale i tez przerażający świat przestępczy. To nie są dawni gangsterzy, których dawniej poznawało się po wyglądzie. To często eleganccy panowie w garniturach zajmujący intratne posady, którzy sami nie skalali się zbrodnią, bo mają wystarczająco pieniędzy, aby wynająć odpowiednich ludzi.Dwa plany czasowe, które łączą zbrodnie, wnikliwa charakterystyka ludzkich słabości i nałogów, pokazują także , że w policji muszą naprawdę pracować najlepsi. Jak nie zwariować, kiedy ogląda się codziennie ogrom zbrodni? Gdy zadaje się pytanie, jaki człowiek mógł tego dokonać? To także kryminał , który opowiada historię, w której nic nie jest oczywiste i przewidywalne. Historia prowadzi do zakończenia głównego śledztwa i .... nie wiadomo ,co dalej. Pojawiają się nowe zbrodnie i zdawałoby się drobne zdarzenia i tajemnicze postacie. Ciekawe, jak Mieczysław Gorzka poprowadzi dalej wydarzenia.Książka bardzo dobra , wymagająca trochę wysiłku w czasie czytania, bo występuje wiele wątków i postaci, które się mieszają.. Poza tym autor buduje tak silne napięcie, że nie sposób jej odłożyć. Jeśli idziesz na drugi dzień do pracy, to raczej nie zaczynaj jej czytać , bo bezsenna noc noc murowana. Polecam tę książkę czytelnikom lubiącym mocne kryminały.

„Polowanie na psy” to wielowątkowa powieść kryminalna, gdzie teraźniejszość przeplata się z czasami PRL-u. Śledztwo prowadzone w dwóch liniach czasowych wydaje mi się być bardzo chaotyczne. Mam wrażenie, że autor zamiast wyselekcjonować dobre pomysły prowadzące fabułę, użył ich wszystkich przez co powstało grube, nudne, kryminalne tomiszcze. Żadna z postaci nie wzbudziła mojej sympatii, nie powodowała żadnych emocji - ani tych pozytywnych ani negatywnych, co uważam, w książce jest niedopuszczalne. Warto wspomnieć, że zbyt duża ilość bohaterów w powieści zwyczajnie dekoncentruje czytelnika. Tu daję duży minus. Pan Mieczysław bawi się czytelnikiem i co chwila wyprowadza go w pole dodając dziwne zwroty akcji, kiedy to śledztwo już dawno powinno się zakończyć, bo najzwyczajniej w świecie męczy i nuży. Zakończenie zbyt banalne, śledztwo nierozwiązane, jakby Panu Gorzce skończyły się pomysły i trzeba było zamknąć fabułę. Ocena taka a nie inna, mimo dużej sympatii do twórczości Mieczysława Gorzki. Mam nadzieję, że więcej żadnej jego książki nie będę męczyć aż 3 tygodnie.

IG: book_szpanerka

Dwa śledztwa, dwóch stróżów prawa, jedna tajemnica łącząca przeszłość i teraźniejszość.

"Polowanie na psy" to pierwszy tom nowego cyklu Mieczysława Gorzki, mimo że występuje tu komisarz Marcin Zakrzewski znany z poprzedniego cyklu Cienie przeszłości. Czy książka "Polowanie na psy" jest tak samo dobra jak poprzednie tego autora? Jest znacznie lepsza! Mocniejsza, mroczniejsza, bardziej wciągająca Czytelnika.

W "Polowaniu na psy" znajdziemy świetnie wykreowanych bohaterów, trzymającą w napięciu akcję, doskonale skonstruowaną historię i zakończenie, które pozostaje w pamięci Czytelnika na długo po odłożeniu książki. Z całą pewnością dużym atutem tej powieści jest perfekcyjne przedstawienie realiów lat 80. i sprawne połączenie przeszłości i teraźniejszości. Dzięki temu Czytelnik wnika w historię nie zauważając tego.

Mimo swojej obszerności, książkę czyta się szybko i ogromnym zainteresowaniem, ponieważ nie sposób jej odłożyć.

"Polowanie na psy" to świetne wprowadzenie do nowego cyklu. To pozycja godna polecenia miłośnikom dobrze napisanych powieści, które trzymają w napięciu do samego końca.

Czy polecam tę książkę? Oczywiście! I z niecierpliwością czekam na tom drugi tego cyklu.

"Polowanie na psy" rozpoczyna całkiem nowy cykl zatytułowany "Wściekłe psy" z tak dobrze nam znanym z poprzedniego cyklu "Cienie przeszłości", komisarzem Marcinem Zakrzewskim. Kto jeszcze nie zna, niech szybciutko nadrabia, choć nic nie stoi na przeszkodzie, by tę znajomość zacząć od tej pozycji.

"Zabi­ja­jąc poli­cjanta, sprawca musiał wie­dzieć, że wła­śnie budzi naj­gor­sze bul­te­riery, które już ni­gdy nie prze­staną za nim węszyć".

Zakrzewskiego czeka jedna z najtrudniejszych spraw w karierze: ktoś rozpoczął polowanie na policjantów. Dwóch, zastrzelonych z zimną krwią znaleziono na przydrożnym parkingu. Kolejny to były glina na emeryturze. Role zostały odwrócone - tym razem to śledczy staną się zwierzyną łowną.

Lata 80. Wszystkie poważniejsze sprawy kryminalne zamiatane są pod dywan, "przecież w takim szczęśliwym ustroju, jakim jest socjalizm, nie ma zwyrodnialców". Kapitan Marek Piekło: naj­lep­szy, naj­bar­dziej doświad­czony i naj­sku­tecz­niej­szy śled­czy w kraju (tymi samymi słowami określa się obecnie Zakrzewskiego), do czasu - wypalenie zawodowe, na które jedynym znanym lekarstwem był alkohol, spowodowało jego spektakularny upadek. Teraz ma szansę na powrót: bezwzględne morderstwo pary małżonków zapoczątkuje serię krwawych zbrodni Skalpela.

To nie tylko wielki "comeback" komisarza, ale również pozostałych członków niezawodnej ekipy śledczych, którzy nie wiedzieć jak i kiedy skradli moje serce. Przyznaję, że zatęskniłam za niektórymi bohaterami i wizja ponownego ich spotkania wywołała wiele radości. Fajnie było dowiedzieć się, co u nich słychać.

Dostajemy dwie genialnie skrojone sprawy kryminalne, o mistrzowskim stopniu skomplikowania, które finalnie mają pewien element wspólny, ale do takich wniosków wiedzie długa i wyboista droga. A przebycie jej w towarzystwie takich znakomitości jak Zakrzewski i Piekło, to sama przyjemność.

Przyzwoity kryminał mocno osadzony w latach osiemdziesiątych i w czasach obecnych, niezwykle realistyczny, momentami miałam wrażenie, że taką sprawę można by odnaleźć w policyjnych aktach, brakowało mi tylko pewnego nieuchwytnego elementu grozy, który tak dobrze zagrał w poprzednim cyklu.

Jedyne moje zastrzeżenie budzi okładka. Gdyby nie to, że autor należy do czołówki moich ulubieńców, zastanawiałabym się, czy to na pewno książka dla mnie.

Komisarz Zakrzewski powraca. Tym razem ma do rozwiązania nie tylko sprawę aktualną, ale i taką z początku lat osiemdziesiątych.

Nawet nie wiem co napisać o tej książce. To było tak dobre, a tak trudno coś powiedzieć nie zdradzając fabuły.

Fabuła biegnie dwutorowo - mamy teraźniejszość i wydarzenia z czasów tuż przed ogłoszeniem stanu wojennego. Klimat PRLu Gorzka oddał idealnie. Co najlepsze, tamten klimat wcale nie odszedł tak do końca w zapomnienie, bo wiele podobieństw możemy znaleźć i dziś.

To była arcyciekawa sprawa. Autor dał czadu i tak wywiódł mnie w pole, że muszę od razu złapać za kolejny tom, bo teraz to ja nie wiem jak wrócić z tego pola. Zakończenie rozłożyło mnie na łopatki. To jest jawne torturowanie czytelnika 😉 Naprawdę. Kiedy już myślałam, że to koniec książki, Gorzka postawił mnie do pionu, zaśmiał się szyderczo i szepnął, że nigdy nie przewidzę jego pomysłów na rozwiazanie zagadki. No dobra, tak to wyglądało w mojej głowie 😉

Kreacja Zakrzewskiego jest genialna! To nie jest typowy policjant znany z 90% powieści kryminalnych. Autor pozwolił komisarzowi na rozwój w bardzo ciekawym kierunku i to mi się podoba.

A co ja Wam będę mówić, czasu nie mam, bo muszę czytać „Dziewięć”
Krótko zatem podsumuję: to jest jedna z najlepszych serii kryminalnych, z jakimi miałam do czynienia. Czytajcie!