Polifem

„𝐸𝑟𝑒𝑚” miał w sobie coś niezwykłego, przyciągającego jak magnes, coś, co sprawiło, że nie mogłam się od niego oderwać. Tajemniczość, mroczny klimat i dobrze poprowadzona fabuła. Podziwiałam kreację bohaterów oraz sposób, w jaki zostały pokazane ich emocje i motywacje. Szczególnie moją sympatię zyskał Witold Darasz, człowiek pogubiony, zraniony, ale jednocześnie doskonały policjant, świetny śledczy i dobry kolega. Nadchodząca historia zapowiadała się jako pełna tajemnic i zaskakujących wydarzeń. "𝑃𝑜𝑙𝑖𝑓𝑒𝑚", druga część serii „𝐷𝑎𝑟𝑎𝑠𝑧” nie jest jednak tylko dalszym ciągiem śledztwa i historii bohatera. To przede wszystkim dobrze skonstruowany thriller, który wykracza poza samą zagadkę kryminalną. Autorka pokazuje ludzi w sytuacjach, które uruchamiają silne emocje, poczucie krzywdy i potrzebę wyrównania rachunków. To one napędzają wiele decyzji i wpływają na to, co dzieje się dalej, nawet jeśli nie zawsze jest to wprost nazwane. Po lekturze książki pozostała we mnie refleksja, jak cienka bywa granica między porządkiem a chaosem i jak łatwo rzeczywistość zaczyna wymykać się spod kontroli.

Bardzo dobrze budowana jest atmosfera niepokoju. Nawet w spokojniejszych momentach pojawiało się wrażenie, że coś może się za chwilę wydarzyć albo że nie wszystkie informacje zostały ujawnione. "𝑃𝑜𝑙𝑖𝑓𝑒𝑚"to historia oparta na niedopowiedzeniach i stopniowym dawkowaniu informacji.

Styl pisania Aldony Reich jest oszczędny, co dobrze współgra z budowaniem napięcia. Nie ma tu nadmiaru opisów, za to pojawia się wiele drobnych szczegółów i sugestii, które stopniowo układają się w pełniejszy obraz.

"𝑃𝑜𝑙𝑖𝑓𝑒𝑚"to kryminał, który dobrze trzyma tempo i nie pozwala łatwo odłożyć książki. Sprawnie prowadzona intryga łączy się tu z tłem politycznym i codziennością pracy policji, bez nadmiernego dramatyzowania.

Komisarz Witold Darasz zostaje przeniesiony na komendę do Słupska. Przywitanie ma dosyć spektakularne, bo już na starcie dostaje sprawę brutalnego morderstwa, a w zasadzie trzech morderstw. Ofiarami są młodzi mężczyźni, których ciała zostały upozorowane w dziwny sposób - każdy z nich gdzieś „patrzy”. W trakcie śledztwa okazuje się, że nic tutaj nie jest przypadkowe, a ofiary nie należały do bandy grzecznych chłopców. Cała trójka zajmowała się szemranymi sprawami, i jak się okazuje, robili to wspólnie…

Policja ma ciężkie zadanie, ponieważ sprawca wydaje się być nieuchwytny. Do tego nikt nie zna motywu jego działania. Czy kieruje nim zemsta? Czy może to zwykły psychopata, który bawi się z organami ścigania?

Czy Komisarz Darasz i jego zespół sprostają zadaniu i rozwiążą to śledztwo?

Ta książka to nieco ponad 260 stron wciągającej historii, od której nie można się oderwać. Jest brutalnie, mrocznie, przejawia się drobny wątek polityczny, ale to przede wszystkim bohaterowie nadają tej opowieści charakteru. Główną postacią jest komisarz Darasz, człowiek, który z pozoru wydaje się twardy jak głaz, po którym wszystko spływa. Jednak gdzieś w środku bagaż doświadczeń bardzo mocno go uciska. Bohaterowie drugoplanowi rownież dostali wyraziste cechy, które wyróżniają ich bezpośrednio od reszty.

Fabuła jest bardzo wciągająca. Pojawia się pełno niedopowiedzeń, tajemnic, czy podjerzeń. Jest duszno, a całość sprawia, że nie można się od tej historii oderwać!

Zaskoczę Was, jeśli powiem, że postać mordercy wzbudziła we mnie współczucie? Ale o tym nie będę pisać, przekonajcie się sami. 🤫

Czy każda zbrodnia jest zła?

A może czasem przemoc wygląda jak… desperacka próba naprawy świata?

I tylko dlatego tak bardzo przeraża.

Witold Darasz ucieka od starego życia.

Chce nowego początku.

Tylko że Słupsk nie daje wytchnienia.

To miasteczko jest małe.

Ale napięcie ma wielkie.

Układy. Immunitet. Władza.

Kasa, która ucisza sumienie.

Tu granice przekracza się łatwo.

Bo gdy czujesz się bezkarny, rośnie w Tobie coś groźnego.

Poczucie, że możesz wszystko.

Że ludzie to pionki.

I wtedy moralność staje się słowem. Pustym.

Zabójstwo -narzędziem.

Przemoc - rozrywką.

Strach - walutą.

W tę rzeczywistość wchodzi Polifem.

Nie jako superbohater.

Raczej jako reakcja społeczna.

Jak gorączka organizmu, kiedy infekcja rozlewa się za daleko.

To “obrońca” zbudowany z wdzięczności i gniewu.

Z poczucia długu.

Z przekonania, że instytucje nie działają.

Nie ma nic do stracenia

Jego życie wydaje się puste

Może dlatego ma odwagę

Eliminuje tych, którzy krzywdzili.

Którzy niszczyli życie kobiet.

Którzy byli “nietykalni”.

Bo system ich chronił.

A ludzie milczeli.

I nagle pojawia się pytanie, którego nikt nie chce wypowiedzieć na głos:

czy oni są ofiarami?

A może wcześniej sami byli bestiami?

Ta część z komisarzem Daraszem podobała mi się nawet bardziej niż pierwsza.

Tak od połowy domyślałam się rozwiązania.

Ale to nie o “kto zabił” tu chodzi najmocniej.

Tylko o to, co czujesz, kiedy poznajesz prawdę.

Autorka świetnie stawia czytelnika pod ścianą.

Bo zaczynasz się łapać na myśli:

“Może ja też bym odpuścił.”

“Może ja też bym przymknął oko.”

I to jest najbardziej niepokojące.

Bo “Polifem” nie pyta, kto jest niewinny.

On pyta, kto zasłużył.

A to już nie jest prawo.

To jest odwet.

I społeczna frustracja, która w końcu znalazła ręce.

Podkomisarz Witold Darasz po trudnych przejściach w Sanoku, zdecydował się całkowicie zmienić otoczenie. Przeprowadza się do Słupska, gdzie ma kierować wydziałem kryminalnym.

Nie jest mu dane spokojnie rozpocząć służbę, bo w mieście dochodzi do makabrycznych zbrodni młodych mężczyzn. Morderca pozostawia ciała upozowane w różnych punktach miasta.

Niestety żaden monitoring nie był w stanie uchwycić twarzy sprawcy.

Kiedy ginie również syn polityka, sprawa wzbudza większe zainteresowanie mediów, a presja na zespół Darasza rośnie.

Kim jest tajemniczy morderca? Dlaczego zabija właśnie tych mężczyzn?

"Polifem" to drugi tom cyklu z podkomisarzem Daraszem. Pierwszą część, czyli "Erem" poznałam za sprawą audioserialu w aplikacji Legimi. Który oczywiście gorąco Wam polecam.

Lektura wciągnęła mnie w mroczny świat sekretów, zmowy milczenia i brudnej polityki. Słupsk miał być spokojną przystanią dla Darasza. Miejscem, gdzie zacznie od nowa. Okazał się miastem mrocznych sekretów.

Aldona Reich stworzyła świetną intrygę kryminalną. Śledztwo wymaga od zespołu Darasza wiele żmudnej, czasami nudnej pracy. Każdy szczegół ma znaczenie. Mimo że momentami wydaje się, że stoi w miejscu, a lista ofiar rośnie, Darasz się nie poddaje, a policyjny nos naprowadza go na nowe tropy.

Polubiłam podkomisarza, który jest pokiereszowany przez życie. Ma za sobą bolesne doświadczenia, przez co jest zamknięty w sobie i trzyma na dystans nowych współpracowników. Są jednak osoby, którym powoli udaje przebić się przez jego pancerz.

Polifem to według mitologii greckiej jeden z cyklopów. Jeżeli zastanawiacie się skąd ten tytuł, musicie sięgnąć po książkę.

Czy każdy z nas może zostać potworem?

Aldona Reich swoją najnowszą powieścią "Polifem" odpowiedziała na to pytanie.

Moje drugie spotkanie z Witoldem Daraszem — głównym bohaterem serii "Darasz" okazało się równie owocne jak pierwsze. W "Polifem" otrzymałam wszystko, to co uwielbiam w mrocznych kryminałach — zbrodnie, nietypowe i bardzo niebezpieczne śledztwo oraz fantastyczne zwroty akcji.

Podkomisarz Witold Darasz zaczyna pracę w zupełnie nowym miejscu. Złożył podanie i dostał się do Komendy Miejskiej Policji w Słupsku. Czy dogada się ze swoimi nowymi podwładnymi? Dlaczego zmienił jednostkę na taką, w której nie będzie mógł rozwinąć skrzydeł?

O to, żeby podkomisarz Darasz się nie nudził, zadbała sama autorka. Specjalnie dla niego stworzyła wyjątkowe sprawy, które zmrożą krew w żyłach niejednemu czytelnikowi. Tutaj w dziwnych okolicznościach giną młodzi mężczyźni. Kto i dlaczego powinien się bać? Warto czytać uważnie każdą stronę i się nią delektować. Czy jesteście gotowi na teatr makabry, w której główną rolę odgrywają "artystycznie" ułożone zwłoki?

Ta historia jest dopracowana w każdym szczególiku. Były momenty, że robiło się bardzo duszno, ale ja to uwielbiam.

Historia ukryta na stronach książki, w moim przypadku e-booka pod tytułem "Polifem" trzymała mnie w napięciu i nie pozwalała mi odejść. Ba, nawet nie pozwala o sobie zapomnieć po jej przeczytaniu. Stale zastanawiam się, co będzie dalej. Aldona Reich związuje swoich czytelników z podkomisarzem Daraszem niewidzialnymi więzami. Nie da się od nich uwolnić. I o to chyba chodziło. Ja już się nie mogę doczekać kolejnej książki z Daraszem w głównej roli.

"Polifem" aż się prosi o przeczytanie.

Jeżeli lubicie intrygi, układy i układziki oraz sprawy sprzed lat, to świetnie trafiliście.

Nie musicie znać pierwszej części "Erem", żeby odnaleźć się w "Polifem". Ja jednak radzę wam, żebyście poznawali podkomisarza Darasza od samego początku.

Oprócz podkomisarza poznacie tutaj inne postacie, które są bardzo namacalne i realistyczne. Dosłownie z życia wzięte. Czy te osoby są godne naśladowania? Z tym pytaniem was zostawię.

Powiem wam jedno, każdy, kto zna twórczość Aldony Reich, nie powinien przegapić tego tytułu.