Dobre miejsce. Tylko dobrzy ludzie zostali. Tom 2

„(…) często pchamy się w coś, co w ostatecznym rozrachunku nie było nam do niczego potrzebne. Jednak w innej sytuacji nigdy by to do nas nie dotarło, a podsycane i niespełnione tęsknoty odebrałyby w końcu rozum”.

Budowanie wartościowej relacji wymaga zaangażowania obydwu jej stron. Aleksandra Chojnicz, która na chwilę zatrzymała się w miejscu, które miało być jedynie przystankiem na jej drodze, a stało się celem podróży, w końcu zrozumiała, że to miejsce potrzebuje jej równie mocno jak ona jego. I ani paskudna historia rodzinna, ani głębokie przekonanie, że nie należy się zbytnio przywiązywać, ani do miejsc, ani do ludzi – nie przeszkodziły jej w tym, by zaryzykować i pokonać ten lęk, „że nie może być za dobrze”. Ale choć początek reszty jej nowego życia był obiecujący, mieszkańcy lokalnej społeczności ją zaakceptowali, a jej relacja z Janem sprawiła, że chyba nawet była szczęśliwa, a przynajmniej spokojna, „bez nieustannego rozedrgania, dziwnych tęsknot, dojmującego smutku” – przyszedł moment, że w jej codzienność wkroczyła powszedniość, spowolnienie, spłaszczenie. Wizja przyszłości straciła kształty i kolory, a intensywność odczuć osłabła..

No cóż, zarówno Ola jak i Jan swoje w życiu przeżyli, i nie były to tylko drobiazgi. Dziś mają swoje demony, lęki i słabości, swoje granice i oczekiwania. Jest więc im potrzebna nie tylko chęć i wiara w to, że łączące ich uczucie może być czymś stałym i dającym ukojenie i szczęście, ale i ciągłe podtrzymywanie płomienia porozumienia dusz, który udało się między nimi wzniecić..

„Dobre miejsce” to kontynuacja losów bohaterów powieści pt.: „Tylko dobrzy ludzie zostali”. Nieoczywista opowieść o oswajaniu drugiego człowieka, budowaniu kruchego zaufania, burzeniu murów strachu przed konfrontacją z własnymi uczuciami. O sztuce cierpliwości, nauce akceptacji i zrozumienia.. i próbach jakie funduje nieprzewidywalny los.

Polecam.

Jakie są Wasze odczucia, gdy sięgacie po kontynuację książki, która bardzo Wam się podobała? Ja z jednej strony cieszę się, że mogę wrócić do znanych miejsc i bohaterów, z drugiej trochę boję się tego, co mnie czeka. Wszak znam już postacie, mam jakieś oczekiwania. A tymczasem trzeba przygotować się na to, co wymyśliła dla nich Autorka. Czasem możemy się rozczarować - ale nie w przypadku Aldony Reich . Kontynuacja książki "Tylko dobrzy ludzie zostali" to "Dobre miejsce". Jest świetna!

Ola Chojnicz zamieszkuje z Jaśkiem. Ich związek mierzy się z prozą życia, a wciąż niepewna siebie i swych uczuć kobieta nie do końca wie, czy chce tu być. Sytuacji nie poprawia Bukowski, który nie jest całkiem szczery z ukochaną. Tymczasem we wsi pojawia się Szymon, który kupił dom po ciotce Oli i wyraźnie adoruje kobietę. Ktoś skupuje ziemię od rolników, na jaw wychodzi też tajemnica Jana. Czy w takich okolicznościach ich związek ma przyszłość? Czy Ola ucieknie, czy może uzna, że to jednak dobre miejsce do życia? Przekonajcie się sami...

Z ogromną przyjemnością wróciłam do znanych mi miejsc i bohaterów. I nie zawiodłam się. Autorka trzyma poziom, pięknie buduje napięcie i zaskakuje w końcówce. Ola nadal jest "kolczasta", nieufna i wciąż denerwująca. Ponieważ narracja jest prowadzona z pozycji Oli - Jan nadal pozostaje dla mnie zagadką i nie do końca rozumiem niektóre jego czyny. Może w trzeciej części odkryje się bardziej?

Bardzo podobała mi się ta książka. Może miała trochę mniej napięcia i tajemniczości niż pierwsza, ale to nadal kawał dobrej literatury - świetnie napisanej, prawdziwej, z cudownie wykreowanymi bohaterami. Dziękuję Autorce

Bajki o księżniczkach często kończą się zdaniem ,,Żyli długo i szczęśliwie''. Co się jednak dzieje w chwili, gdy opada kurtyna? Czy postacie wciąż kroczą tą samą ścieżką, która pierwotnie była im przeznaczona? Wciąż potrafią ze sobą rozmawiać, cieszyć się z bliskości drugiego człowieka? Czy miłość z biegiem czasu jest wciąż tak samo mocna, jak na początku? I czy dwa serca biją wciąż tym samym rytmem? Życie często weryfikuje takie uczucia, wystawia je na próbę, wprowadza wiele utrudnień i od osób zainteresowanych zależy, czy będą w stanie pokonać przeszkody, które stanęły im na drodze.

Gdybyśmy żyli w bajkach, nasza rzeczywistość usłana by była różami. Prosta, łatwa, nieskomplikowana. Świat bywa jednak okrutny. Daje wiele radości, ale i tyle samo smutku, cierpienia i złości. Wystawia naszą cierpliwość na próbę, sprawdza naszą wytrzymałość, podrzucając liczne przeszkody, nieraz boleśnie ukłuje, gdy nadepniemy na nierówność, przydziela szczęście i je odbiera. Obdziela miłością czystą, nieraz zaborczą, toksyczną. Może i czasami los jest niesprawiedliwy, okrutny, to uczy nas pokory, radzenia sobie ze stratami, przeciwnościami. Buduje nasze poczucie wartości, obdarza siłą i wiarą, że po burzy wzejdzie słońce.

Autorka oddała w nasze ręce do bólu szczerą historię relacji dwójki osób. Gdzie tajemnice, niepewność, strach, przysłaniają, to co powinno być dobre, a brak rozmowy, zaufania, pojawiające się niedomówienia, co się w duszy dzieje, coraz bardziej oddalają dwa serca, które wcześniej biły wspólnym rytmem. Do tego rozterka czy rzeczywiście trafiliśmy w odpowiednie miejsce, które miało się ostatecznie stać naszą ostoją, chęć uciekania przed niewygodami, które stają na przeszkodzie i demony przeszłości, które zostawiliśmy daleko za sobą, na nowo dają o sobie znać w najmniej odpowiednim momencie. Łatwiej uciekać niż stawić czoła temu, co nas osacza i bez problemu można to dostrzec w powieści autorki. Jak również fakt braku rozmowy wpływa na relacje dwójki osób lub wścibstwo sąsiadów, którzy wiedzą, jak najlepiej postępować, taka ,,ciocia dobra rada'', której nikt nie potrzebuje i powoduje złość, rezygnację.

Bohaterowie z bagażem doświadczeń, których ukształtowały niełatwe wybory, sytuacje. Starający się żyć razem, jednak strach przed odtrąceniem, niezrozumieniem sprawia, że zamykają się w sobie, pozostawiają wydarzenia domysłom, nie wyrażają na głos swoich myśli, licząc na to, że druga osoba rozszyfruje, o co nam konkretnie chodzi. Najbardziej polubiłam Olę, mocna, charakterna, z ciętym językiem. Która nie potrzebuje męskiej ręki, by coś osiągnąć, ma swoje zdanie i nie pozwoli nikomu decydować o tym, jak ma żyć.

Dajcie się porwać lekturze. Uzmysłowi, jak ważne są wzajemne relacje, wysłuchanie, co druga osoba ma do powiedzenia w konkretnej sprawie. To, że gdy coś się wali, to trzeba zawalczyć o to, by na nowo je odbudować. Starać się pokonać demony przeszłości, bo ucieczka od problemów przyniesie chwilowe ukojenie i wiele innych. Gorąco polecam!

"Dobre miejsce" to kontynuacja powieści "Tylko dobrzy ludzie zostali", książki, która opowiada o potrzebie zmian i ucieczce od życia wśród ludzi i miejsc, które można uznać za toksyczne. W "Tylko dobrzy ludzie zostali" poznajemy dwójkę bohaterów, Ole i Jana, którzy muszą zmierzyć się z demonami swojej przeszłości, żeby móc zrozumieć siebie samych i dać sobie szansę na "normalne" życie. "Dobre miejsce" to książka, w której autorka pisze o trudach budowania nowego związku, bo deklaracja, że chcemy być ze sobą razem, oznacza mozolną, pełną wyrzeczeń, ale i pięknych chwil drogę we dwoje. Aldona Reich zwraca naszą uwagę na to, że każda ze stron powinna odnaleźć swoje miejsce w związku, pisze o potrzebie pielęgnowania wspólnie spędzonych chwil, traktowania swojej partnerki/partnera z uwagą i szacunkiem. Czytając tę powieść, możemy naocznie zobaczyć, co dzieje się, kiedy dwoje bliskich sobie ludzi zaczyna żyć swoim życiem i traktować drugą osobę jak współlokatora.

Jeśli czytaliście już książki Aldony Reich, to wiecie, że oprócz rozbudowanej sfery emocjonalnej czytelnik dostaje tu również wciągającą akcję. Tak też jest i w tej powieści, bowiem autorka po mistrzowsku łączy ze sobą różne gatunki. I choć "Dobre miejsce" jest powieścią obyczajową, to zagościł tu też wątek kryminalny, który zwraca uwagę czytelników na tematy związane z ekologią i potrzebą życia w zgodzie z naturą.

Nie sama fabuła żyje czytelnik w trakcie lektury. Pisząc o tej książce, nie można nie wspomnieć o języku, jakim operuje autorka. Świetne, naturalne dialogi i lekko sarkastyczne poczucie humoru to również silne strony tej książki.

Podsumowując, jeśli lubicie powieści obyczajowe, które z jednej strony zmuszają czytelnika do refleksji, ale też podczas czytania, których można się wzruszyć, a zdarza się, że i uronić łezkę, co mi przydarzyło się już na samym początku, czasami wpaść w furię, którą złagodzi dowcipny dialog, to koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Polecam.