Pokój krwi

RECENZJA 

„POKÓJ KRWI”

AUTOR: SYLWIA BŁACH 

WYDAWNICTWO: DLACZEMU 

„Była wszędzie. Czerwona substancja spływała mi po udach i skapywała na idealnie białą podłogę. Zawzięcie szorowałam paznokcie, ale nie mogłam się jej pozbyć, jakby wżarła się w moją skórę i zamierzała tam zostać na zawsze. Jakby zamierzała przypominać ten dzień, ten strach i tę hańbę, która mnie spotkała”.

„Pokój krwi” to feministyczny thriller o kobiecej menstruacji, na pewno zaskakujący, niepowtarzalny, intrygujący, nieszablonowy  to coś zupełnie innego od tego co czytałam do tej pory. Połączenie pandemicznej rzeczywistości,  niepewności, gęstego klimatu i mroku, ukrytego na stronach tej historii. Kobieca menstruacja nadaje rytm opowieści, a my odkrywamy jej mroczne oblicze. Krew jej obfitość, przesycona stanami emocjonalnymi głównej bohaterki, samotność, jej myśli, sny, najmroczniejsze wspomnienia,  ból wywołany głodem narkotykowym i doznania psychiczne, to wszystko stanowi, fabułę historię. Zajrzymy do najgłębszych zakątków umysłu głównej bohaterki i jej najgorszych wspomnień. Muszę stwierdzić, że dzieje się bardzo dużo, dostajemy sporą dawkę informacji a w tym wszystkim dość szokujące  fakty, a to  wszystko w świecie pozbawionym hamulców, w którym rządzą najsilniejsi. Powieść obnaża naturę feminizmu i rolę kobiet w społeczeństwie, ale również zachwianej wiary w Boga. Pomiędzy stronami autorka umiejętnie buduje ciężką atmosferę, czasami wręcz brutalną, pokazuje negatywne uczucia bohaterki, które mają źródło związane z negatywnymi doświadczeniami z okresu dzieciństwa i dorastania. Praca kobiety została owiana tajemnicą, w ten sposób autorka podsyca naszą ciekawość, budując napięcie i tajemnicę, a gdy już wiemy, co tak naprawdę robi, byłam w totalnym szoku, ale u mnie rozgrzeszenia by nie dostała.

Ale czy mnie porwała tak i nie, mam bardzo mieszane odczucia, co do tej historii, ale jedno muszę, przyznać na pewno wywoła, lawinę przeróżnych emocji. Powiem szczerze, czytając, tę książkę nie wiedziałam, co jest prawdą a co fikcją i do czego to wszystko zmierza. 

Autorka w genialny sposób ukazuje emocje, ich całą gamę od euforii do momentów depresyjnych i psychotycznych. 

Atutem tej książki jest lekkie pióro autorki, dosadny język i obrazowy sposób przekazania treści i piękne słownictwo, a to sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko. 

„Tonę. Tonę w czarnych myślach, tonę w marazmie widzę czarne macki, które mnie oplatają. Są wszędzie: cienie opadają znienacka, drżące płomienie świec zapachowych przywodzą na myśl krematorium i palenie zwłok”.

Główna bohaterka świetnie zarysowana.

Dryfuje na oceanie życia, widać jej pęknięcia, niedoskonałość, depresję. Człowiek paradoksów, miała swoje grzechy, słabości,  mroczne i okrutne  oblicze, ale wciąż bardzo ludzkie. Tykająca bomba z opóźnionym zapłonem. Jej całe życie było tonięciem, a śmierć rodziców stało się dnem, grząskim, od którego mogła się odbić. Bohaterka o dość zachwianej psychice, wręcz psychozie. 

„Znów zadrżałam, tym razem nie od podmuchu wiatru, a przez emocje, które nagrzewały mnie do boju. Słońce wychynęło zza chmury i blaskiem odebrało światu kolory. Ten w kilka sekund stał się matowy, jak na starym filmie, i tylko krew płynąca wąską strużką po nodze była intensywną plamą na bladym pejzażu obcej metropolii”.

Poznajemy bohaterkę, z którą spędzamy dziesięć dni kwarantanny w pokoju hotelowym na bliskim wschodzie. Pozostawiona sama sobie, bez możliwości wyjścia musi uporać się z własnymi myślami. 

Polecam. 

Pozwólcie, że o książce wypowiem się wprost. Tak średnio mi się podobała, bo wciąż nie byłam pewna do czego to wszystko dąży. Gdziekolwiek główna kobieca postać by nie była, to zawsze wiedzieliśmy w jakiej obfitości miała miesiączkę. Ogólnie sam początek już się nią rozpoczął. Ogromne wejście ze sceną niczym w horrorze, kiedy tafle krwi spływają po kobiecie, a my się zastanawiamy czy ktoś ją pokaleczył, czy została brutalnie wykorzystana, czy może będzie to historia o samookaleczeniu. Trochę na śmiechy mnie wzięło, kiedy okazało się, że to tylko miesiączka:-) Jednak kobiecie wcale do śmiechu nie było, gdyż nie miała zabezpieczenia, a był opisany jako ogromne wypływy. Tutaj pojawiło się moje zrozumienie, gdyż sama podczas choroby miewałam takie krwotoki i wiem jak ciężko jest wtedy ze sobą wytrzymać. Ją pocieszał głos ukochanego, lecz jak nas informuje, tylko wtedy, kiedy byli ze sobą pogodzeni. Dodatkowo czas w książce to okres pandemii, więc dowiecie się jak trudno było wtedy o normalność. Ludzie byli traktowani jak zwierzęta, o konkretnej godzinie jedzenie, spanie i zero innych kontaktów. I tak ogólnie mi się nasunęło, że historię zrozumieją jedynie kobiety. Z męskiego punktu widzenia jesteśmy wtedy niezrozumiane, a niektórym wręcz się wydaje, że kobiety korzystają wtedy z jakiegoś przywileju i nawet jak czują się, według nich, dobrze, to i tak pomarudzą, bo tak wypada. Nie potrafią stanąć myślami po naszej stronie, bo nigdy tego nie doświadczyli. Więc jeśli macie ochotę na miesiączkę bez tabu, to zachęcam do lektury. Nie chcę opisywać, co jeszcze was tu spotka, bo każda rzecz, o której jest mowa, jest roztrząsana na różne strony. Takie podstawowe za i przeciw, choć tego drugiego jest znacznie więcej. Czeka was znikoma ilość dialogów, gdyż kontakty były bardzo ograniczone. Kobieta miała wykonać zadanie osobiście i wrócić. Tylko czy tak się stało? Czy naprawdę ta historia mogła być aż tak banalnie prosta?

Kobiety zrozumieją ją idealnie, lecz nie wiem czy płeć męska raczej ją doceni. Lekki styl, sami się przekonajcie:-)

„Pokój krwi” Sylwia Błach.

Kobieta przybywa do hotelu. Panuje właśnie druga pandemia i jakiekolwiek podróże samolotem wymagają kwarantanny. Zamknięcie i odosobnienie mają być czasem na odpoczynek i przygotowanie do realizacji zadania.

Swoisty dziennik pokazuje z czym przychodzi się zmierzyć bohaterce gdy drzwi są zamknięte i zostaje się samemu z własnymi myślami.

Jak ten tydzień wpłynie na życie „po zamknięciu” ?

Jak wielki bagaż płeć piękna dźwiga każdego dnia ?

Walka czy poddanie się, co jest naszym naturalnym atrybutem?

Książka choć zawiera mało treści jest opisem silnych emocji oraz doznań psychicznych. Dostajemy minuta po minucie odczucia kobiety uzupełniane przez jej wspomnienia.

Dużo bólu i cierpienia. Krwi i naturalnej fizjologii człowieka. Dzieje się sporo i czasami nie wiemy co do końca jest faktem a co wymysłem doświadczanego bądź zarażonego umysłu. Sytuacja bohaterki ogranicza ale i daje jej niesamowite przeżycia.

Ciężko było mi się odnaleźć w tej treści. Czytelnik trochę za wiele dostaje na raz, aż czasem brakuje tchu. Całość jest wymieszana i dość mocno akcentowana. Szczegóły szokują a perspektywa może przerażać.

Używki i próba odkrycia sensu, rodzina i strach oraz lęk. Relacje jako wyzwanie i chęć spełniania. Praca z moralnym znakiem zapytania.

Nie potrafię jej ocenić jednoznacznie. Pomimo trudności w odbiorze dostrzegam złożoność problemów akcentowanych w książce oraz niesamowitość jednostki kobiecej poddawanej najróżniejszym próbą życia.

Zdecydowanie dla osób o mocniejszych nerwach, które nie boją się niepokojów i psychologicznych dysput. Kobiecych dolegliwości i zła tego świata.

Współpraca reklamowa z @_dlaczemu

Kochani dziś przychodzę do Was z recenzją książki tak innej, tak nietuzinkowej bo jest to feministyczny thriller o kobiecej menstruacji... Co Wy na to?

Służbowy wyjazd, dziesięć dni w obcym kraju, w małym hotelowym pokoju w czasach zaostrzonych restrykcji z powrotem do pandemii. I wszechobecna menstruacyjne krew. Ta książka to swoisty pamiętnik kobiety, pisana w narracji pierwszoosobowej skłania do przemyśleń i refleksji. To także dyskusja o dzisiejszym świecie, o mocy internetu który zamiast łączyć dzieli. Przez przysłowiową dziurkę od klucza obserwujemy samotną kobietę pogrążoną we wspomnieniach. Jak to często bywa w "te kobiece dni" jesteśmy wrażliwsze, bardziej czułe. Głowę kobiety atakują mroczne sny, wspomnienia szpitala psychiatrycznego i ta wszechobecna krew. Ta menstruacyjna zalewa swoją czerwienią jasne wyposażenie pokoju. Zużyte tampony wypadają z przepełnionego kosza na śmieci. Epidemia która szaleje dookoła zbiera potężne żniwo, w ludziach odzywa się instynkt przetrwania. I te tajemnicze drzwi... Kobieca ciekawość...

Jak możecie się już domyśleć nie będzie to książka dla każdego. Jest pisana dosadnym językiem, bez zbędnych ozdobników i frazesów. Podejmuje wiele trudnych tematów a wszechobecna krew i wątek krzywdy dziecka... To książka dla odważnych. Tu znajdziesz życie i śmierć, ból i namiętność. Klaustrofobiczny klimat zamkniętego pokoju połączony z mocnymi opisami nie raz i nie dwa wywoła odruch wymiotny i zawrót głowy.

Polecam czytajcie