Jak ja go nie cierpię

Meghan Quinn kolejny raz przybyła do moje biblioteczki.

Po Zjeździe rodzinnym przyszła kolej na Jak ja go nie cierpię, jednak tym razem także nie zabraknie w fabule rodziny, co to to nie.

Książka jest przeznaczona dla pełnoletnich czytelników nie bez powodu.

Spicy sceny występują dosyć często jednakże nie przytłaczając przy tym fabuły (ta swoją drogą również ma głębszy sens) a do tego są pozbawione dennych tekstów, z jakimi można się często spotkać w e*otycznych historiach.

Hayes Farrow wraca do rodzinnego miasteczka po długiej trasie koncertowej.

Na progu jego drzwi nieoczekiwanie staje siostra byłego przyjaciela, obecnie wroga.

Ma coś, co zostało mu skradzione.

Co zrobić z tym faktem?

Przyznam, że świetnie się bawiłam przy tej książce ale zaznaczę, że i wzruszyłam nie jeden raz.

Z jednej strony mamy cięte riposty, przekomarzanie, romans age gap z motywem enemies to lovers z plot twistem a z drugiej jest siła rodzinnej więzi, tajemnica z przeszłości, która poróżniła bohaterów a także śmier*ć członka rodziny i trauma, różne sposoby na jej przeżywanie i radzenie sobie z nią.

Rodzeństwo Hattie bardzo mi przypomina moje własne, wszyscy za sobą staniemy zawsze, na pierwszym miejscu rodzina.

Nawet ilość się zgadza, ich było czworo i nas też chociaż w nieco innej konfiguracji.

Hayes to postać złożona, tajemnicza, poraniona przeszłością wielokrotnie a mimo to bardzo mocno zakorzenioną ma wrażliwość i empatię.

Chociaż nie zawsze to okazuje, to cięty język i gburowatość jest jego murem obronnym.

Tych dwoje to mieszanka wybuchowa ale czytając dowiecie się, że wiele ich łączy i pasują do siebie idealnie.

Tylko czy oni sami to dostrzegą?

Czy jest szansa na miłość dla ludzi ze złamanymi duszami?

Autorka ma pióro przyjemne w odbiorze i mimo tak wielu stron nie chce się odkładać książki ani nie ma miejsca na nudę.

Mamy dużo zabawy różnego rodzaju ale także drugie dno, które bardzo mocno trafia w serca i potrafi wycisnąć łzy.

Morał jest, ból jest, humor jest, barwne postacie obecne, fabuła intrygująca i sekrety także są.

Czego chcieć więcej?

Polecam gorąco, naprawdę warto.

„Jak ja go nie cierpię” to książka, która pomimo, że posiada prawie 600 stron to czyta się ją bardzo szybko. A wszystko to za sprawą ciekawych bohaterów, którzy potrafią zarówno zirytować jak również rozbawić.

Ona – nie skończyła studiów. Straciła swoją ukochaną siostrę i stara się pozbierać po jej śmierć. Szuka wsparcia w ramionach swojego chłopaka, ale ten oznajmia jej, że już mu się ona nie podoba i że jest nudna.

On – to atrakcyjny palant, od którego należy trzymać się z daleko. Hayes Farrow jest wrogiem nr jeden brata Hattie, która ukrywa przed nim znajomość z Hayes.

Jak łatwo się domyślić kwestią czasu jest kiedy wzajemna niechęć do siebie przerodzi się w większe uczucie. Jednak wcale nie przeszkadzało mi to. Wzajemne dialogi i docinki głównych bohaterów rozbawiły mnie nie jeden raz.

Bohaterowie chociaż tak od siebie różni to mają coś wspólnego ze sobą. Obje próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Hattie zmaga się z żałobą, a Hayes po wyczerpującej trasie koncertowej szuka weny do napisania nowych utworów.

Chociaż pierwszy rozdział może niektórych odstraszyć to zachęcam nie rzucać od razu książki i dać szansę tej historii. Akcja jak na romans jest dość dynamiczna. Nie ma tutaj zbyt rozwlekłych opisów, które zawsze w tym gatunku mnie nudzą. W tej książce wszystko jest wyważone. Również pikantne sceny, które są, ale nie są one nachalne.

Bardzo lubię książki, których narracja prowadzona jest z punktu widzenia dwóch bohaterów. I tutaj właśnie taka jest. Do tego uwielbiam motyw różnicy wieku i enemies to lovers. A jeśli jeszcze dodam, że to on pierwszy zakochuje się to już w ogóle książka trafią do mojej topki.

Jeśli lubicie ciekawe, błyskotliwe i zabawne romanse to bardzo polecam „Jak ja go nie cierpię”.

Hattie zawaliła studia. Co prawda miała ważny powód, nie jest łatwo uczyć się marketingu i zarządzania opłakując ukochaną siostrę, ale… cóż, pozostałemu rodzeństwu to się raczej nie podoba.

Nie martwcie się jednak, Hattie ma plan, zapytacie jaki? Oczywiście sprytny! Pomieszka jakiś czas ze swoim chłopakiem, znajdzie pracę na kilka miesięcy a potem wróci i obroni magisterkę, nic prostszego!

Jednak jak to zwykle bywa los ma swoje własne plany co do jej przyszłości. Porzucona przez chłopaka i zdesperowana, nasza bohaterka zaczyna pracę u największego wroga swojej rodziny. Tak… to ma potencjał na katastrofę, dobrze przewidujecie.

Jak śpiewa pewien znany i lubiany polski zespół „… i pomimo wielkich chęci, nie mam dobrych wieści…”* Zacznijmy od tego, że mam spory problem z klasyfikacją niektórych książek, tak jak irytuje mnie pakowanie do jednego worka youngadult z newadult, tak samo drażni mnie mieszanie romansów/erotyków i p0rn0, a z taką sytuacją mamy tu do czynienia.

Gdyby z tej książki wyciąć wątek p0rnograficzny mielibyśmy całkiem udany romans w klimatach enemies to lovers i age gap. Jednak trzeba by wyrzucić więcej niż połowę książki, bo opisów genitaliów mamy tu tyle, że starczyłoby na osobny tom. Bohaterowie praktycznie na dzień dobry zaczynają dogryzać sobie używając bardzo niewybrednego języka i równie wulgarnej tematyki. Żadne z nich – niezależnie od tego, co uparcie twierdzi autorka - nie cierpi na nadmiar wstrzemięźliwości, wręcz przeciwnie, gdyby dało się to suplementować w tabletkach ich lekarz przepisałby im końską dawkę. Gdy tylko ubrania spadną na ziemie po raz pierwszy książka porzuca wszelkie pozory bycia „romansem” i serwuje czytelnikowi dość ordynarne p0rno w wielu pozycjach i powtórzeniach.

Nie jest to mój jedyny zarzut co do tej książki, bo jeszcze by wyszło, że jestem jakąś fanatyczną przeciwniczką scen ślizganych. Jak ja go nie cierpię oprócz przerostu organów na p, cierpi również na drobne niedobory logiki, mamy tu kilka ‘uroczych’ dziur logicznych i wątki wciskane na siłę, byle czymś zapełnić linijki między zbliżeniami Hattie i Hayes’a. Całe Peach Society w zasadzie nie spełnia w książce żadnej konkretnej roli, szwagier nieżyjącej siostry, który wjeżdża cały na biało jako plotka, również ginie niezauważalnie pod natłokiem miętoszących się ciał, że już o niskim suficie, który zawadza bohaterom, tylko kiedy należy znaleźć powód by przenieść się do łóżka Hayesa nie wspomnę.

I jakby tego było mało, to ta książka spokojnie mogłaby się kończyć po 336 stronie, bo dalej nie dzieje się już nic odkrywczego.

Niestety moim zdaniem autorka zrobiłaby dużo lepiej zostając przy pisaniu romansów i obyczajówek z wątkiem romantycznym, po przeczytaniu tej książki czuję się niemal zbrukana ordynarnością opowieści. Mimo zawartych schematów enemies to lovers i różnicy wieku, które miały stymulować wyobraźnię czytelnika czułam się rozczarowana. Ta książka mogła mieć spory potencjał ale nadmiar scen zagłuszył całą pozostałą akcję i zepchnął ją do rozmiaru niewiele wnoszącego, szarego tła.

Ja nie mogę dać tej pozycji więcej niż 5/10 a i tak nie jestem przekonana, czy to nie za dużo. Nie bawiłam się dobrze czytając, bo jak już podkreślałam autorce erotyk pomylił się z p0rn0. Jeśli jednak nie przeszkadza wam dosadny, wulgarny język i pragniecie scen ślizganych w ilościach nadmiernych przynajmniej co dwie strony to dobrze trafiliście. Ja nie wiem czy będę mieć ochotę na ponowne spotkanie z twórczością tej autorki, ale was nie zniechęcam. Każdy czyta to, co lubi :D

*Chodzi oczywiście o zespół Kwiat Jabłoni i piosenkę Idzie zima.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Insignis

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa

Po pierwszych słowach tej książki, zastanawiałam się w co ja się wpakowałam, co mnie podkusiło, żeby sięgnąć po ten tytuł i jak to możliwe, że do tej pory czytałam same pozytywne recenzje? Przecież pierwszy rozdział to wszystko, czego nienawidzę w literaturze, byłam autentycznie załamana. Na szczęście kolejne strony pokazały, że to wcale nie będzie zła książka, a każda kolejna przerzucana kartka sprawiała, że miałam uśmiech na ustach.

O matko, jakie to było super! Mamy tu motywy, które uwielbiam, przede wszystkim hate-love, a także age gap, czy enemies-to-lovers, no już jestem kupiona! Nie zliczę ile razy śmiałam się podczas czytania, właśnie czegoś tak zabawnego potrzebowałam i żałowałam, że tak szybko skończyłam lekturę.

Czytałam wiele recenzji, które mówiły o tym, że zachowanie Hayes’a były problemem i wiecie co? Dla mnie to była najlepsza postać tej książki. Te jego humorki, powstrzymywanie się i inne takie, były urocze! Uwielbiam gościa, serio! Po pierwszym rozdziale, który swoją drogą, według mnie, w ogóle nie powinien się ukazać, myślałam, że będzie tym typem postaci, której nienawidzę. Nadęty pan świata, który może mieć wszystkie, a tu taka niespodzianka! Chociaż początkowo nie pokazał się z najlepszej strony, to moment, w którym wykupił ogórki, był dla mnie przełomowy. Wspomniałam, że uwielbiam gościa?

Hattie spodobała mi się troszeczkę mniej, chociaż też miała swój urok. Dziewczyna była w żałobie po stracie ukochanej siostry, do tego zawaliła semestr na studiach, a na domiar złego, nasz pan i władca Hayes zaszantażował ją, że jeśli nie będzie dla niego pracować, to pójdzie na policję. Dlaczego? Kobieta była wmieszana w kradzież, chociaż to jej były chłopak był winny, ona także brała udział w tej „zabawie”.

Kocham relację tej pary. Są tacy uroczy! Iskierki pomiędzy nimi aż przeskakują, jest gorąco, ale przez to, że Hayes ma na pieńku z bratem Hattie, nie mogą sobie pozwolić na więcej, chociaż oboje mają na to ochotę. Jest gorąco, nawet bardzo! Jedynie do czego mogę się przyczepić, to dosadny język opisujący zbliżenia. Miałam ochotę wydrapać sobie oczy, to było żenujące i mocno niesmaczne.

Uważam też, że ta książka powinna skończyć się w momencie, kiedy para dostała zielone światło, jeszcze przed ich pierwszą randką. Ale z drugiej strony ten rozdział przyniósł mi wiele śmiechu! Mężczyzna przynoszący kwiaty innemu mężczyźnie? Okej, jakoś to przełknę, ale to, co stało się później? Aż chce mi się śmiać, kiedy tylko o tym pomyślę. Brawo Mac! 😂😂 Ale ta książka to nie tylko relacja pary. To także żałoba po stracie ukochanej siostry, która osierociła małą córeczkę, rozłam rodzinny, skłóceni przed laty przyjaciele a także wypalenie zawodowe. Bawiłam się przy niej świetnie i gdyby nie te dosadne teksty opisujące zbliżenie pary, czy rozmowy przyjaciółek, które swoją drogą były rewelacyjne, oceniłabym książkę śmiało na 9 gwiazdek. Zrobiła na mnie wielkie wrażenie.

" - Dobrze robisz loda?

Dziewczyna ubrana jedynie w stringi, która siedzi okrakiem na moich kolanach i której cycki podskakują mi tuż przed twarzą, nachyla się do mnie z uśmieszkiem.

- Do tej pory nikt nie narzekał."

Tak, właśnie tak rozpoczyna się ta książka. Zostałam przerażona już na starcie, bo nie jestem z tych, którzy lubią czytać non stop o seksach, a tutaj właśnie tak się zapowiadało. Ale jak to mówią - nie ocenia się książki po okładce, a prolog nie zawsze musi być tak dobry jak reszta historii. (chociaż z tym pierwszym niekoniecznie się zgadzam ;) ).

Hattie, nasza główna bohaterka oblewa ostatni semestr studiów i postanawia wrócić do swojego rodzinnego miasta. I do swojego chłopaka. Dziewczyna liczy, że w jego ramionach znajdzie spokój i pocieszenie. Ale Matt postanawia zrobić jej niespodziankę i... zrywa z nią!

Zrozpaczona Hattie pragnie zemsty. Tym sposobem trafia do byłego pracodawcy swojego byłego chłopaka, Hayesa Farrowa. Zanim dziewczyna zdąży wszystko przemyśleć i poukładać w swojej głowie, Hayes staje się teraz jej pracodawcą. Jak do tego doszło? O tym musicie przekonać się już sami.

Ta książka ma ponad 550 stron. Sięgając po nią zupełnie nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać, ponieważ do tej pory nie miałam okazji czytać żadnej książki autorki. Przede wszystkim skusił mnie jej opis, który zawiera informacje, że występuje tu różnica wieku między głównymi bohaterami no i jeden z moich ulubionych motywów, czyli enemies to lovers.

Teraz, po przeczytaniu tej historii mogę śmiało stwierdzić, że idealnie nadaje się ona na letnie wieczory. Można przy niej odetchnąć, a lekkość, jaką posluguje się autorka sprawia, że całość czyta się w mgnieniu oka. Fajnie, że relacja między głównymi bohaterami rozwija się powoli, ze smaczkiem. Całość doprawiona jest przezabawnymi dialogami, przy których chwilami można się uśmiać do łez. Ale nie myślcie sobie, że jest tylko słodko i lukierkowo. Co to, to nie. Ta historia zawiera również wątki bardzo smutne i bolesne. Poznajemy główną bohaterkę, jako osobę, która w jakiś sposób jest odrzucona przez swoich najbliższych. Są to momenty, w których kilka razy pojawiły się u mnie szklane oczy, bo w końcu rodzina powinna być dla nas największym oparciem, prawda?

Plusy plusami, ale minusy jakieś też się pojawiły. Nie spodobała mi się postać Farrowa. Zabrakło mi w nim emocji, a jego zachowanie było bardzo zmiennie, jak u nastolatka. A przypominam, że facet ma ponad trzydziestkę. Chwilami bardzo mnie irytował. Myślę, że gdyby był postacią bardziej męską i dojrzałą to ta historia zyskałaby jeszcze więcej mojej sympatii.

Także krótko podsumowując - fajna historia dla miłośników romansów. Idealna na zrelaksowanie i odpoczynek. Chociaż w internecie krążą o niej różne opinie to polecam sobie samemu wyrobić o niej zdanie. :)

Dziś mam idealną propozycję dla osób szukających lekkiej lektury na leniwe popołudnie. 📚 "Jak ja go nie cierpię" autorstwa Meghan Quinn to niezobowiązująca książka, która oferuje przyjemną rozrywkę i pozwala na ucieczkę od szarej rzeczywistości. Zapraszam na recenzję❗️☺️

Akcja rozgrywa się w niewielkim miasteczku, gdzie wszyscy się znają. 🏘🌳 To właśnie tu, po nieudanym semestrze na studiach, wraca Hattie. Zamiast oczekiwanego wsparcia ze strony swojego chłopaka, spotyka ją bolesne rozczarowanie - zostaje przez niego rzucona. 😣 Dziewczyna, pragnąc zemścić się na swoim byłym, wplątuje się w nieciekawą sytuację. Hayes Farrow, przystojniak o niezwykle aroganckim sposobie bycia, oskarża Hattie o popełnienie przestępstwa. 😲 Obiecuje nie zgłosić sprawy na policję, jeśli dziewczyna odpracuje u niego swoje przewinienie. Czy zatrudnienie się u największego wroga swojego brata to jednak nie przesada❓️🫢

Meghan Quinn po raz kolejny wyszła naprzeciw wielbicielom romansów, serwując im przyjemną, zabawną, lekką i dostarczającą mnóstwa rozrywki opowieść. 😍 Wykorzystując dość popularny wątek enemies to lovers czy zakazanej miłości stworzyła naprawdę fajną, od pierwszej chwili przypadającą do gustu historię. 👌 Relacja Hattie z Hayesem zdecydowanie wiedzie tutaj prym. Rozwija się powoli, co pozwala delektować się tworzącym się między parą napięciem. ⚡️ Uszczypliwości, ciągłe dogryzanie sobie nawzajem, chemia między nimi - w tej relacji tak niesamowicie iskrzy, że z zapartym tchem śledzi się rozwój wydarzeń. 🤩 Natomiast wątek rywalizacji między Hayesem a bratem Hattie komplikuje już i tak zagmatwaną historię, dodając jej nieco pikanterii.

Jeśli szukacie lekkiej, zabawnej książki o miłości, ❤️ to koniecznie sięgnijcie po "Jak ja go nie cierpię". Znajdziecie w niej wszystko, czego można oczekiwać od dobrego romansu - intrygę, świetny humor, gorącą relację między bohaterami i oczywiście płomienne uczucie. Polecam❗️☺️

🔥„Jak ja go nie cierpię” to książka zaczynająca się w dość oryginalny i jednoznaczny sposób. Nie dajmy jednak się zwieść pozorom. Pod cienką skorupką lekkiej historii kryje się niebanalna i wciągająca opowieść w idealnym stopniu równoważąca poważne oraz przyjemne motywy.

🔥Na kartach „Jak ja go nie cierpię” Autorka serwuje nam istny emocjonalny rollercoaster. Śmieszne i pełne ironii dialogi są chwilami wytchnienia między momentami, kiedy główni bohaterowie muszą mierzyć się z demonami przeszłości i życiowymi zakrętami. Możemy poznać ich w skrajnych sytuacja, które wbrew wszystkim przeciwnościom losu i niesprzyjającym okolicznościom zbliżają ich do siebie. Hattie i Hayes nie mogliby się bardziej różnić, jednak jak to często bywa w takich przypadkach działają na siebie wręcz magnetyzująco. I choć długo opierają się własnym uczuciom to, to co dzieje się potem wynagradza każdą chwilę oczekiwania. W wielu momentach jest naprawdę gorąco, namiętnie i intensywnie.

🔥Główną osią fabuły w „Jak ja go nie cierpię” jest oczywiście romans, jednak ta historia oferuje nam znacznie więcej. Mamy tu hermetyczne środowisko małego miasteczka, w którym bohaterowie się wychowywali a najdrobniejszy sekret nie ukryje się przed czujnym okiem mieszkańców. Wchodzimy w świat rodzeństwa Hattie. Poznajemy ich codzienne życie oraz próby pogodzenia się z nową rzeczywistością, której nie ma już jednej z sióstr Hattie. Mamy okazję poznać muzyka, który przechodzi kryzys twórczy i nie jest w stanie stworzyć czegoś nowego. Spotykamy wreszcie dawnych przyjaciół, którzy poróżnieni przez sprawę z przeszłości nie potrafią przebywać obok siebie. A to wszystko dzieje się na kilkuset stronach i jest zebrane w spójną, intrygującą i nie dającą nawet chwili wytchnienia całość.

🔥Jeśli połączenie enemies to lovers i age gap brzmi dla Was kusząco to „Jak ja go nie cierpię” jest zdecydowanie dla Was. To intensywna, emocjonalna i zaskakująca książka, która ma fenomenalnie wykreowanych bohaterów. Dałam się porwać tej historii, która przynosi wiele kuszącej rozrywki, ale też zachęca do refleksji nad relacjami z najbliższymi. Spędziłam z nią fantastyczny czas.

.

To moje drugie spotkanie z twórczością Autorki i drugie bardzo udane. Poprzednia książka "Zjazd rodzinny"podobała mi się ogromnie, dlatego bez mrugnięcia okiem sięgnęłam po ten tytuł. Całe szczęście nie czuję rozczarowania, a wręcz przeciwnie ,uważam ,że Meghan Quinn otrzymała poziom pierwszej powieści. Mamy tutaj mix motywów: enemies to lovers , age Gap, a do tego on jest jej szefem i jednocześnie byłem przyjacielem starszego brata, więc sami widzicie -to już brzmi dobrze. Dodajmy do tego klimat małego miasteczka, gdzie każdy każdego zna, a plotkom nie ma końca , przesycone sarkazmem dialogi i świetne poczucie humoru i... Mamy historię idealną. Autorka dla równowagi zawarła również w fabule wątki dotyczące odrzucenia, porzucenia, nieprzepracowanych traum oraz procesu jakim jest żałoba po najbliższej osobie. Te cięższe tematy świetnie równoważą tę pozytywną stronę tej opowieści i zostały równie dobrze wplecione w fabułę oraz dostarczają całej gamy emocji, począwszy od radości i śmiechu, przez irytację i poczucie niesprawiedliwości, aż po łzy i smutek. Bohaterowie zarówno ci pierwszoplanowi, jak i drugoplanowi wykreowani są w sposób bardzo wyrazisty i mimo ogromnej różnorodności, nie da się ich nie lubić. Hattie mimo żałoby, mimo bólu jakiej sprawia jej odejście jej siostry, stara się żyć normalnie. Mimo poczucia beznadziei, która pojawia się kiedy tracimy osobę najbliższą, Ona stara się ratować i wraca do rodzeństwa, do domu rodzinnego. Jest odważna, pewna siebie i pyskata. Potrafi mówić o swoich uczuciach, potrafi je nazywać i stara się ze wszystkich sił zacząć żyć na nowo, w świecie, w którym nie ma już jej siostry. Hayes jest gwiazdą muzyki, pracoholikiem, dla którego trasy koncertowe i imprezy to sposób na poradzenie sobie z samotnością. Traumy z dzieciństwa, które powracają do niego co jakiś czas, sprawiają że ciężko jest mu zaufać komukolwiek, odpuszcza wszelkie znajomości, boi się kolejnego odrzucenia. Na dodatek cierpi na brak weny, przez co czuję rezygnację. Kiedy w jego drzwiach pojawia się Hattie, chcąc w pewien sposób ją ukarać, daję jej ultimatum. Nie spodziewa się jeszcze tego, jak bardzo ta dziewczyna zmieni jego życie. Relacja tej dwójki jest bardzo nieoczywista, na zasadzie przyciągania, które jest oczywiste i odpychania mimo woli, ale zgodnie ze zdrowym rozsądkiem, który przemawia przez głównego bohatera. Przyznam szczerze, że niejednokrotnie ich rozmowy przepełnione ironią i sarkazmem, sprawiały, że z mojej twarzy nie schodził uśmiech. Na uwagę zasługują również postacie drugoplanowe – babcia Hayes'a oraz rodzeństwo Hattie, jej siostrzenica, a także mieszkańcy miasteczka, którzy nadają mu barw . Historia tej dwójki podobała mi się bardzo, ale przestrzegam, Jest tu dużo scen 18+, które przyznaję w pewnym momencie zaczęłam czytać dość pobieżnie, jednak w żaden sposób nie ujmują one wartości tej opowieści. Jest to książka która zmusza nas do refleksji, która daje radość, ciepło, wzruszenie, którą czyta się błyskawicznie, mimo że jest dość "grubiutka". Z czystym sumieniem mogę Wam ją polecić, podejrzewam ,że tak jak ja "pochłonicie"ją w góra 2 dni. Jeżeli macie ochotę na płomienny romans, tajemnicę do rozwiązania, a także wspaniałą rodzinną atmosferę, która ukazuje nam, że cokolwiek by się nie działo jak rodzina to jest siła, polecam wam" Jak ja go nie cierpię"gorąco 😍

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, słyszałam o jej wcześniejszych powieściach jednak nie miałam przyjemności żadnej z nich przeczytać. Do sięgnięcia po "Jak ja go nie cierpię" zaciekawił mnie interesujący opis i prosta okładka. W książce znajdziemy motyw enemies to lovers, age gap oraz forced proximity, które ja wręcz uwielbiam! Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę mimo jej dość sporej obojętności czyta się w zawrotnym tempie. Ja pochłonęłam ją w jeden wieczór i nie byłam w stanie odłożyć choćby na chwilę. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w świetny sposób wykreowani, to postaci niezwykle autentyczne, takie które mają swoje tajemnice, a także wady i zalety, borykają się z różnymi przyziemnymi problemami, tak jak my popełniają błędy czy postępują pod wpływem emocji, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Historia została przedstawiona z perspektywy obojga postaci, co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, z czym się zmagają, mogłam także stopniowo dowiedzieć się jakie wydarzenia z przeszłości wpłynęły na ich obecne życie, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Ważną rolę odgrywają tutaj postaci drugoplanowe, w szczególności babcia Hayesa, przyjaciele bohaterów oraz rodzeństwo Hattie, którzy wprowadzają sporo zamieszania do życia bohaterów dostarczając tym samym wielu emocji i wrażeń. Zarówno Hayes jak i Hattie od pierwszych chwil zaskarbili sobie moją sympatię, mogłoby się wydawać, że dzięki ich naprawdę wiele, jednak kiedy zagłębiłam się w ich historie okazało się, że łączy ich więcej niż mogliby przypuszczać. Na życiu obojga w znaczącym stopniu odcisnęły swoje piętno wydarzenia z przeszłości, a dokładniej z dzieciństwa bohaterów, które nadal w znaczącym stopniu rzutują na ich obecną egzystencję. Do głosu dochodzi także tajemnica z przeszłości dotycząca końca relacji mężczyzny z bratem głównej bohaterki, dlatego tym bardziej byłam szalenie ciekawa jak autorka dokładnie poprowadzi ich relację, które w zasadzie była zakazana. A ta, uwierzcie została przedstawiona naprawdę po mistrzowsku! Jest tutaj wyraźnie zarysowany motyw enemies to lovers, przepychanki słowne i niektóre sytuacje, które prowokowali Hattie i Hayes wielokrotnie wywoływały uśmiech na mojej twarzy, a nawet zdarzyło mi się parsknąć śmiechem. Od ich pierwszego spotkania dało się wyczuć wyraźne napięcie, czasami aż sypały się takie iskry, że ah! Jednocześnie trudno było przewidzieć jak w różnych momentach zachowają się Hayes i Hattie co bardzo mi się podobało. W tej historii całkowicie urzekł mnie małomiasteczkowy klimat Almond Bay, gdzie wszyscy się znają, wszystko o sobie wiedzą i kiedy trzeba solidaryzują się. Uwielbiam takie społeczności! Autorka w swojej powieści ciekawie przedstawiła blaski i cienie bycia muzykiem, pokazała z jakimi przeciwnościami i konsekwencjami sławy musiał się mierzyć Hayes. Pisarka w swoje powieści porusza także wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa o stracie bliskiej osoby i żałobie, trudnych relacjach rodzinnych czy traumach z dzieciństwa, wszystko to wywołuje w Czytelniku i samych bohaterach natłok skrajnych odczuć, co w połączeniu ze świetnym humorem tworzy niesamowitą, wciągającą, miejscami poruszającą i emocjonującą historię! Muszę koniecznie nadrobić poprzednie powieści autorki i z pewnością sięgnę po kolejne książki spod jej pióra! Polecam!

Jeśli lubisz płomienne romanse, z dużą dozą ciętej riposty, klimat małych miasteczek i możliwość zarówno pośmiania się jak i uronienia kilku łez w trakcie czytania to ta książka jest dla Ciebie.

Hayes jest gwiazdą muzyki, jednak między jednym koncertem a drugim czuje się potwornie samotny. Choć ma rzesze fanów czuje się zmęczony i wypalony. Wraca do rodzinnego miasteczka gdyż jego babcia, jedyna ważna osoba w jego życiu złamała biodro.

Hattie zawaliła semestr na studiach, po tym jak zmarła jej ukochana siostra. Po powrocie do rodzinnego miasteczka zrywa z nią chłopak. Chłopak miał skłonności kleptomańskie więc kiedyś ukradł nagrodę Haysa, Hattie postanawia zwrócić mu nagrodę, chce by jej już były chłopak wyleciał z pracy.

Nie wiesz tylko jeszcze jednego, Hayes jest śmiertelnym wrogiem jej rodziny. Jednak dziwnym trafem Hattie zaczyna u niego pracować. Jak to mówią od nienawiści do miłości jeden krok i tak jest też w tym przypadku.

Czy uda im się być razem, pomimo sprzeciwu rodziny? Czy jednak przeciwności losu ich rozdzielą? Tego dowiesz się czytając tę książkę.

„Jak ja go nie cierpię” autorstwa Meghan Quinn to historia Hattie, młodej kobiety, która po zawaleniu ostatniego semestru studiów wraca do swojego rodzinnego miasta, szukając pocieszenia u swojego chłopaka. Jednak jej plany legną w gruzach, gdy chłopak rzuca ją, twierdząc, że jest nudna. Rozgoryczona i zraniona, Hattie postanawia zemścić się, zabierając pudełko z cennymi przedmiotami, które jej były ukradł.

Zamierza oddać te rzeczy ich prawowitemu właścicielowi, Hayesowi Farrowowi, przystojnemu, a zarazem aroganckiemu mężczyźnie, który jest także śmiertelnym wrogiem jej brata. Kiedy Hattie próbuje zwrócić pudełko Haysowi pudełko, zostaje przez niego oskarżona o kradzież. Mężczyzna daje jej ultimatum: albo zgłosi ją na policję, albo Hattie odpracuje swoją domniemaną winę.

Zmuszona do pracy dla Hayesa, Hattie stopniowo odkrywa, że życie z nim nie jest takie straszne, jak się spodziewała. A nienawiść, którą do niego czuła, zaczyna przekształcać się w coś głębszego i bardziej skomplikowanego. Jednak rozwijająca się pomiędzy nimi relacja nie jest taka prosta. Hayes jest zrzędliwy i trudno go polubić, a Hattie musi zmierzyć się z konfliktami i trudnymi decyzjami, szczególnie w kontekście relacji z bratem, który jak wcześniej ona, nienawidzi Hayesa. Pomimo trudności, jakie napotyka, Hattie stara się znaleźć równowagę między nowo odkrywanym uczuciem a lojalnością wobec rodziny.

Czy uda jej się pogodzić uczucia do Hayesa z relacjami rodzinnymi?

Quinn prezentuje historię, w której główna bohaterka stopniowo dojrzewa, ucząc się, że miłość może się pojawić w nieoczekiwanym momencie.

Hattie to młoda kobieta, która przeżywa trudny okres w swoim życiu, nieudany semestr, brak wsparcia od chłopaka i porzucenie przez niego. Te niepowodzenia i zranienia prowadzą ją do decyzji o zemście, aby udowodnić, że nie jest tak „nudna” jak się wydaje jej byłemu. Jest ona postacią pełną emocji i sprzeczności – z jednej strony zagubiona i zraniona, z drugiej strony odważna i zdolna do ryzykownych działań. Te sprzeczności czynią z niej bohaterkę, z którą łatwo się utożsamić, szczególnie osobom które jeszcze poszukują swojej drogi i mogą przechodzić przez podobne trudności w poszukiwaniu swojego miejsca w świecie.

Hayes Farrow to typowy „grumpy” bohater – przystojny, ale arogancki i zrzędliwy. Choć na początku wydaje się być bezduszny i traktuje Hattie z wyższością, z czasem odkrywamy, że jego zachowanie ma głębsze przyczyny. Jest on postacią złożoną, pełną ukrytych emocji i wewnętrznych konfliktów. Jego rozwój w trakcie książki, z aroganckiego dupka do kogoś bardziej otwartego i wrażliwego. Obie te postacie wzajemnie się uzupełniają, przez co stanowią ciekawy i wciągający element fabuły.

Ważną role pełni w niej również muzyka, która nie tylko jest zawodem Hayesa, ale pokazuje blaski i cienie bycia gwiazdą rocka oraz odzwierciedla również emocje bohaterów. Lekturę dodatkowo uprzyjemnia załączona na początku mapka miasteczka, która ułatwia i pomaga w zorientowaniu się miejscu akcji.

„Jak ja go nie cierpię” to powieść o przemianie, wybaczaniu, komunikacji rodzinie, leczeniu traum oraz o życiu muzyka - gwiazdy rocka. Jest to typowa opowieść enemies-to-lovers, w której bohaterowie muszą pokonać wiele przeszkód, by znaleźć szczęście. Klimatyczne małe miasteczko, pełne barwnych postaci i uroczych zakątków, stanowi idealne tło dla tej romantycznej historii, która momentami potrafi nawet zaszokować. To świetna i zabawna historia z refleksją nad relacjami rodzinnymi, która stanowi idealną lekturę nie tylko na ten wakacyjny czas ☀.

W moim przypadku było to pierwsze i zdecydowanie udane spotkania z piórem autorki, dlatego z przyjemnością sięgnę w wolnej chwili również po „Zjazd rodzinny” 📖.

Rekomendowany wiek: 18+

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @insignis_media (współpraca reklamowa) 🩷.