Podziemie. Największy zamach w Tokio

Wstrząsająca książka o wstrząsających wydarzeniach. To jest wręcz niewiarygodne, by coś takiego mogło się wydarzyć. Tak straszną rzecz mógł zrobić człowiek drugiemu człowiekowi. Do czego jeszcze będziemy zdolni, skoro nie patrzymy na drugą osobę i potrafimy zrobić jej krzywdę. Tym bardziej że podczas drugiej wojny światowej ich kraj przeżył dwa wybuchy bomby atomowej. Jednak to i to wydarzenie nie nauczyło niektórych z nich szacunku do życia drugiego człowieka. Czytając tę książkę, miałem ciarki na plecach, to było wstrząsające przeżycie. Książka opisuje to wydarzenie w tak realistyczny sposób. Z dreszczami na ciele polecam tę książkę.

Po reportaże sięgam coraz częściej i coraz większa ilość tych książek przyciąga moją uwagę. Nie inaczej było z powieścią non-fiction Harukiego Murakamiego, która rzuciła mi się w oczy przy okazji przeglądania zapowiedzi. Dziś już mogę opowiedzieć Wam kilka słów na temat tej pozycji i o tym, czy przypadła mi ona do gustu.

Autor postanowił ukazać relację przede wszystkim świadków oraz ofiar zamachu w tokijskim metro w 1995 roku. Zamach ten został zaplanowany, a sprawcy użyli do tego cichego zabójcy - gazu, zwanego sarinem. Osoby podróżujące danymi liniami do pracy w okolicach godziny siódmej natknęły się na tę tragedię i same stały się ich ofiarami. Haruki Murakami dotarł do kilkunastu osób, które zechciały podzielić się z nim swoimi wspomnieniami z tego dnia. By jednak nie stawać tylko po jednej stronie barykady, postanowił ON zestawić również relację i myśli członków sekty, która jest winna temu zamachowi.

Z piórem tego autora miałam już kiedyś do czynienia, jednak nie było to coś, co mnie wówczas zachwyciło. Postanowiłam dać jednak mu drugą szansę i tym razem sięgnąć po reportaż, gdyż ten mógł okazać się dla mnie po prostu ciekawszy. Tak się też stało, ponieważ od pierwszej strony zostałam wciągnięta w relacje i wspomnienia osób, które w taki czy inny sposób zostały poszkodowane podczas tego zamachu. Autor zdecydował się przepytać kilkanaście osób i teoretycznie każda z nich mówiła to samo – wyszli do pracy, wsiedli do metra i się zaczęło. Jednak, gdy się zagłębiłam bardziej w te wspomnienia, zauważyłam, że tak naprawdę każdy z nich zapamiętał ten dzień zupełnie inaczej.

Pierwsza część tej pozycji, czyli właśnie rozmowy z ofiarami bardzo mnie zaciekawiła i przypadła do gustu. Jednak ta druga, w której autor skupia się już na drugiej stronie, czyli członkach sekty, już niekoniecznie. Przyznaję to z bólem serca, ponieważ liczyłam na to, że ta druga połowa sprawi, iż nie będę mogła tej książce postawić niższej oceny. Nie chodzi o to, że te rozmowy zostały przedstawione źle, absolutnie nie – w jakiś dziwny sposób ta część mnie znużyła, utrwaliła w mojej głowie obraz tej sekty, jako zbiór ludzi zagubionych, niewiedzących kim tak naprawdę są i takich nieporadnych w życiu społecznym. Oczywiście, na pewno się mylę i wiele jej członków to ludzie szalenie inteligentni i towarzyscy, jednak takie odniosłam wrażenie.

Pióro autora jest tutaj naprawdę dobre i z nieukrywaną przyjemnością stwierdzam, że dzięki temu też tę książkę czytało mi się tak dobrze. Gdybym ktoś zapytał mnie, czy może ją przeczytać jako wstęp do literatury non-fiction, to powiedziałabym: jasne, jak najbardziej! Z drugiej strony jednak nie wiem, czy taka większa książka nie odstraszyłaby zapalonego czytelnika, a cieńsza pozycja nie byłaby bardziej odpowiednia. Tę decyzję pozostawiam już Wam, a jeżeli interesujecie się Japonią, ich kulturą czy też po prostu tą historią - ta książka powinna znaleźć się na Waszej półce.

Było to moje drugie podejście to reportażu wydanego przez wydawnictwo Czarne, jednak pierwsze spotkanie z autorem. Haruki Murakami kojarzy się jednak z literaturą piękną i jest już bardzo dobrze znanym nazwiskiem wśród czytelników. Japonia kojarzy się z krajem, w którym wszystko jest uporządkowane, a obywatele tego kraju skupieni są przede wszystkim na pracy, co również poruszane jest w tej książce w związku z omawianiem reakcji na zamach niektórych jego ofiar. Atak gazowy w tak wielkim i zaawansowanym cywilizacyjnie mieście brzmi szczególnie niebezpiecznie, a wcześniej nie słyszałem o tej historii. Dla osób zainteresowanych tematami terroryzmu będzie to zdecydowanie ciekawa propozycja.

Byłam zaskoczona, że Murakami napisał reportaż. Wyszło mu to bardzo dobrze, książka jest wciągająca i bardzo ciekawie napisana. Ciężko się oderwać.