Podwójna rozgrywka

Komedia detektywistyczna ,,Podwójna rozgrywka" to debiut literacki Mai Gulki, który miał premierę 03.09.2021r.

Marta lektorka w szkole językowej przeprowadza się do kawalarki na wrocławskim Borku. Z mieszkania na poddaszu, do którego wprowadziła się ginie drogocenny obraz. Marta postanawia prowadzić prywatne śledztwo. Do grona podejrzanych zalicza sąsiadów, właściciela kawalerki, a także firmę kurierską, która przewoziła rzeczy z jej rodzinnego domu. O pomoc w śledztwie prosi swoich znajomych. Podczas prowadzenia śledztwa Marta trafia na trop grubszej afery i postanawia prowadzić podwójną rozgrywkę. Ponadto będzie musiała uporać się z niesfornymi uczniami oraz coachem z Warszawy, którego zatrudniła szkoła językowa dla poprawy pracy nauczycieli. Czy skradziony obraz odnajdzie się ? Jakie konsekwencje prywatnego śledztwa poniesie Marta ?

Książkę czytało się jak lekki kryminał. Jednak poszukiwania obrazu śledziłem z takim zacięciem jakby główna bohaterka szukała groźnego zabójcy. Dodatkowo mamy lekki styl i dobry humor oraz śmieszne sytuacje. Wciągająca intryga, ciekawe śledztwo, pojawia się również niejedno zabójstwo. Mam nadzieję, że autorka wybaczy mi to, ale twierdziła, że będzie to zupełnie inna książka od tych które czytam. Jednak ,,Podwójna rozgrywka" okazała się kolejnym dobrym kryminałem jaki przeczytałem w tym roku, który mogę szczerze polecić. Epilog pozostawia otwartą sprawę w dalszych losach Marty.

Marta, młoda nauczycielka z Wrocławia, wprowadza się do swojego wynajętego nowego mieszkania. W dniu przeprowadzki szybko orientuje się, że ze ściany zniknął cenny obraz, własność właściciela lokum. Dzieło sztuki trzeba jak najszybciej znaleźć, bo biedaczka się z tego nie wypłaci! I tak rozpoczyna się śledztwo...

Moje pierwsze wrażenie, którym chcę się podzielić - to było mega wciągające. Może nie ma tutaj jakiejś niepozwalającej na chwilę oddechu akcji (wybuchy, lasery itp.), ale naprawdę się wkręciłam i razem z główną bohaterką rozważałam różne rozwiązania zagadki. Czytałam rozdział za rozdziałem bez przerwy, bo chciałam się dowiedzieć, co się w końcu stało z tym obrazem.

Amatorskie śledztwo zaczyna zataczać coraz szersze kręgi i w pewnym momencie aż strach pomyśleć, w co myśmy się wpakowali! A może nie jest tak źle, tylko główna bohaterka błędnie interpretuje różne fakty?

Marta jest... roztrzepana. Tym słowem chyba najlepiej można ją opisać. Jest sympatyczna, ja ją z marszu polubiłam, ale rozumiem, dlaczego niektórzy czytelnicy odebrali jej zachowanie jako infantylne. Według mnie była świetnie skonstruowana i spójna od początku do końca. To taka postać, przy której od razu wiesz, że coś jej się stanie. Mogłaby pójść prostą drogą, ale woli trochę pokombinować i na własną rękę posznupać. W końcu inaczej nie byłoby tej przygody.

Komedia rozgrywa się tutaj na poziomie języka. Bardziej chodzi o żartobliwy sposób opisania rzeczywistości niż sytuacje, przy których czytelnik śmiałby się w głos. Miało to swój urok. Ogólnie cała narracja była bardzo przyjemna w odbiorze, pisana z perspektywy Marty, więc tym lepiej możemy poznać jej punkt widzenia.

Powieść w moim odczuciu była ciekawa, zapewniła mi rozrywkę, na pewno będę ją miło wspominać. Czytało mi się szybko i lekko, dlatego gorąco polecam wszystkim czytelnikom, którzy chcieliby się trochę odprężyć i zabawić w detektywów. Z chęcią sięgnę po inne książki autorki, jeśli tylko się pojawią.

Marta po ukończeniu studiów podejmuje pracę nauczycielki języka angielskiego i postanawia w końcu się uniezależnić. Pierwszy krok ku samodzielności to przeprowadzka. I choć nowe lokum jest małe, ciasne i niestety nie własne, bo wynajęte od miejscowego biznesmena niejakiego pana Szpakowskiego, to sam fakt, że jest to kolejny ważny krok w jej życiu powoduje, że serce Marty bije nieco szybciej. A w dniu wyprowadzki to wręcz łomocze. To wszystko za sprawą licznych przeprowadzkowych perturbacji, z jakimi Marta musi się zmierzyć. Wydawać by się mogło, że przeniesienie mebli i różnego rodzaju szpargałów z miejsca A do miejsca B jest rzeczą niezbyt skomplikowaną, ale w przypadku naszej bohaterki od samego początku ciągle coś idzie nie tak, zepsuty samochód, efektowny upadek zakończony stłuczeniem pamiątkowych miseczek, wścibska sąsiadka, która co rusz przeszkadza w przenosinach i wisienka na torcie...ZNIKNIĘCIE OBRAZU EDWARDA SUCHODOLSKIEGO.

Jako że płótno należało do właścicieli mieszkania Marta nie chce ujawniać braku malowidła i postanawia sama dowiedzieć się co się z nim stało. A dla ścisłości kto dopuścił się jego śmiałej kradzież. Lista podejrzanych nie jest długa – sąsiedzi, kurierzy i sam Szpakowski. Czy zabawa w domorosłego detektywa to był dobry pomysł? Jaką aferę wykryje Marta podczas swojej misji i gdzie podział się nieszczęsny Suchodolski? Na te wszystkie pytania znajdziecie w odpowiedź w książce „Podwójna rozgrywka”.

***

„Podwójna rozgrywka” to debiut Mai Gulki i należy dodać, że bardzo udany. Powieść przyciąga czytelnika świetnie przemyślaną i dopracowaną w najdrobniejszym szczególe intrygą, bardzo dobrymi dialogami oraz ciekawymi i, co ważne, autentycznymi postaciami. Sama Marta to dziewczyna, która wykazuje niewątpliwy talent do utrudniania sobie życia i gmatwania rzeczy prostych. Analityczny umysł, który zmusza ją do rozkładania na czynniki pierwsze każdej nowej hipotezy pojawiającej się w śledztwie powoduje, że wszędobylska pani nauczycielka co i rusz pakuje się w nowe kłopoty. A jakby tego było mało wciąga w nie swoich przyjaciół, znajomych i sąsiadów.

Jeśli lubicie komedie kryminalne, to jestem pewna, że ta komedia detektywistyczna także przypadnie Wam do gustu. @maja_gulka udowodniła, że nie tylko trupy mogą bawić nas do łez. Zuchwała kradzież i świetnie skonstruowana intryga to również wyśmienity materiał na książkę, której zadaniem jest wprowadzenie nas w dobry humor i zapewnienie rozrywki na najwyższym poziomie.

Ja, czytając „Podwójną rozgrywkę” bawiłam się pierwszorzędnie i z przyjemnością sięgnę po kolejną książkę autorki, bo oczywiście zakładam, że po tak udanym debiucie takowa z pewnością się pojawi.

Kiedy mam ochotę na lekką książkę, najchętniej sięgam po komedie kryminalne, Olga Rudnicka, Alex Rogoziński wiodą u mnie prym, myślę że do tego grona dołączy też Maja Gulka.

Wrocław, młoda nauczycielka wyprowadza się od rodziców do wynajętego mieszkania, nareszcie chce żyć na własną rękę. Kawalerka na poddaszu może nie jest szczytem jej marzeń ale przypada dziewczynie do gustu. Na ścianie wisi cenny obraz, który znika nie wiadomo w jakich okolicznościach, ktoś go ukradł, ale kto? Przez mieszkankę przewijało się tego dania tyle osób. Marta rozpoczyna właśnie śledztwo, musi znaleźć obraz zanim właściciel zorientuje się że ściana jest pusta, ale czy i ten ma dobre intencje i prowadzi legalne interesy.

Książka lekka i przyjemna. Czyta się ją szybko i ciężko ją odłożyć. Dużo się tu dzieje ale nic nie jest chaotyczne, wszystko ze sobą współgra. Uważam że to bardzo udany debiut i już czekam na kolejne książki autorki.

Przepis na komedię detektywistyczną według @maja_gulka to:

⭐️Zaginiony obraz.

⭐️Cała kamienica podejrzanych.

⭐️Samozwańcza detektyw.

I to naprawdę działa!

Marta, młoda nauczycielka angielskiego wynajmuje mieszkanko, które choć niewielkie przyciąga ją obrazem jej ukochanego artysty. Kosztowne dzieło wisi w korytarzu i zachwyca wchodzących, cóż… do czasu aż znika. Nieustępliwa bohaterka, z niesamowitym talentem do tworzenia teorii spiskowych i zachwycająco nieprawdopodobnych, a jednak jakby możliwych związków przyczynowo-skutkowych, stawia sobie za cel odnalezienie płótna.

Autorka ma lekkie pióro, czyta się to szybko i przyjemnie, książkę można pochłonąć w jeden wieczór. Bohaterowie są fajnie wykreowani, po kilku słowach, jednej scenie jesteśmy ich w stanie polubić, zainteresować się tym co, jak i dlaczego robią.

Zwariowany świat Marty pochłonął mnie bez reszty. Pokochałam Basię i Kudłacza, a Adam to świetny facet.

Bohaterka jest szalona, szybka, zwariowana, z uroczą rodzinką i równie szalonymi przyjaciółmi. Polubiłam ją, choć chwilami miałam takie „Dziewczyno weź wdech i pomyśl jeszcze raz” to na tym polega jej urok. Jest bardzo konsekwentnie wykreowaną, pokręconą, uroczą i zabawną panikarą. Jej teorie szybko „wkręcają się” czytelnikowi. Nawet jeśli wiedziałam, że to co wymyśliła jest nieprawdopodobnie i tak z chęcią śledziłam jej galopujące myśli. Przez to całe śledztwo było ciekawe i niesamowicie zabawne.

Też jestem dość… powiedzmy, że łatwo wyciągam wnioski i bywają one średnio prawdopodobne😂 Być może dlatego poczułam więź z Martą i w żadnym momencie, jej wariacje mnie nie męczyły. Poczułam jakbym ją znała, jej charakter, relacje z bliskimi, podejście do życia, stała się dla mnie realna. Chętnie skoczyłabym z nią na kawę.