Po zmroku

Bartosz Szczygielski przybywa do nas "Po zmroku". Lubię powieści autora, cenię jego styl i niestandardowe rozwiązania fabularne, dlatego też bez chwili zastanowienia sięgam po każdą jego książkę.

Akcja powieści przenosi nas w mazurskie lasy do pensjonatu Uroczysko. To właśnie tam w celach zawodowych udaje się znana dziennikarka Kasandra Lit. Po przybyciu na miejsce czuje się dość nieswojo, a opowieści okolicznych mieszkańców o tajemniczych zaginięciach tylko potęgują to wrażenie.

"Po zmroku" to mroczny, owiany grozą thriller psychologiczny, który wywołuje spory niepokój.

Kasandra jest bardzo intrygującą postacią, ma za sobą traumatyczne doświadczenia, które pozostawiły trwały ślad na jej ciele i psychice. Nie tylko one nie pozwalają jej spokojnie zasnąć, kobieta ma stalkera, który skutecznie zatruwa jej życie.

Wzmianki na temat tajemniczych zaginięć z przeszłości oraz pojawiające się raz za razem ostrzeżenia przed tym, co czyha w lesie, potęgują nieznośnie narastające napięcie. Atmosfera jest tu tak gęsta, że można by ją kroić nożem. Świetna kreacja postaci, intryga kryminalna doprawiona szczyptą grozy i zaskakujące zwroty akcji sprawiają, że trudno oderwać się od tej lektury.

Nie wiem, kto to przeczyta,
ale jeśli ktoś to znajdzie, proszę – posłuchaj mnie, zanim będzie za późno.

Piszę w pośpiechu, dłoń mi drży.

Odgłosy zza okna...

one nie należą do zwierząt.

Monika zniknęła wczoraj. Wyszła tylko na chwilę. Miała wrócić. Miała…

Ale nie wróciła.

Uroczysko nie jest zwykłym pensjonatem. To miejsce żyje, oddycha pod ziemią i między drzewami. Coś tu zostało uwięzione, albo – co gorsza – coś się obudziło. Ludzie tu nie tylko znikają. Oni… zacierają się. Jakby nigdy nie istnieli.

Jeśli przyjechałaś tu mnie szukać – nie próbuj.


Jeśli usłyszysz mój głos – to nie ja.

Nie wchodź do lasu.
Nie patrz w okna po zmroku.
Nie zagłębiaj się w to.

Oni wrócili.

K.

__________

Sięgając po „Po zmroku”, spodziewałam się klimatycznego thrillera, ale dostałam coś znacznie więcej. To książka, która nie tylko trzyma w napięciu, ale też świetnie gra atmosferą – tą gęstą, niepokojącą, która sprawia, że zaczynasz zerkać na zasłony, nawet jeśli jesteś pewny, że jesteś sam w domu.

Pomysł? Bardzo trafiony. Tajemniczy pensjonat na Mazurach, las, do którego lepiej nie wchodzić po zmroku, lokalne legendy i przeszłość, która nie daje o sobie zapomnieć. Wszystko to idealnie się zazębia i wciąga już od pierwszych stron. Autor ma świetne wyczucie tempa – nic nie dzieje się za szybko, ale też nie ma tu nudy. Każda scena coś wnosi, każda buduje napięcie.

Kasandra Lit, główna bohaterka, to duży atut tej historii – nie jest typową „dzielną dziennikarką z miasta”, tylko osobą pełną wewnętrznych rozdarć, niepokoju i trudnych wspomnień. Jej perspektywa dodaje całej historii głębi i sprawia, że naprawdę chce się wiedzieć, jak to wszystko się dla niej skończy.

Ogromnie polecam.

Przeszłość napawa ją lękiem, a mieszkanie traktuje jako bezpieczną przystań, z której nie chce wypływać. Niestety zobowiązania w pracy zmuszają ją do wyjazdu i konfrontacji z własnymi demonami.

Kasandra jest dziennikarką i ma napisać artykuł o mazurskim pensjonacie. Uroczysko już od początku nie wywołuje w kobiecie dobrego wrażenia. Wręcz przeciwnie, emanuje dziwną energią i skrywa pewną tajemnicę. Informacja o niewyjaśnionych zaginięciach w okolicy jedynie wzmaga uczucie niepokoju.

"Nie wchodź do lasu po zmroku", ale przecież wiadomo, że dziennikarski instynkt nie pozwoli jej odnieść się do tej przestrogi...

Autor tak namieszał w fabule, że momentami ciężko określić co jest jawą, a co swego rodzaju mirażem. Bohaterka również gubi się w przemyśleniach i obrazach, które podsuwa jej pamięć. A ta bywa zwodnicza. Las stał się pełnoprawnym bohaterem. Świadkiem bólu, zła oraz powiernikiem tajemnicy. Lokalne legendy współgrają z szumiącą knieją, kryjąc się w gęstwinie i raz po raz dają o sobie znać. Dwie osie czasowe z biegiem fabuły szczelniej się zazębiają, by ostatecznie dobrnąć do zaskakującego, choć lekko nieprawdopodobnego zakończenia.

Bartosz Szczygielski ponownie pojawia się na scenie. I to z przytupem! Jego niepozorne "Po zmroku" od pierwszych stron otula nas wyjątkowym klimatem trzymając w napiciu do ostatniej strony.

Kryminał łączy się z sensacją, akcją oraz prozą obyczajową serwując nam całkiem sporo różnych motywów połączonych w spójną całość. Do tego autor dorzuca ciekawy wątek psychologiczny i zamyka całość w odpowiednio przedstawionej treści, plastycznym przekazie, wiarygodnym stylu, dzięki czemu akcja od razu wpływa na naszą wyobraźnię a losy bohaterów ani przez moment nie są nam obojętne.

Kasandra docenia swoją pracę, ponieważ nie musi wychodzić do ludzi. Pracuje dla dużego portalu informacyjnego z wnętrza swojego mieszkania. Wie, że poza jego murami jest ktoś, kto już raz zrobił jej krzywdę. Do walki z własnymi demonami zmusza ją wyjazd do mazurskich lasów, by tam napisać artykuł o pewnym pensjonacie. Nie spodziewa się, że w ten sposób zapoczątkuje szereg zaskakujących zdarzeń, które wywrócą jej życie do góry nogami.

Okoliczny mieszkańcy szepczą między sobą o tych, którzy bezpowrotnie zaginęli. Pensjonat Uroczysko został napiętnowany lękiem o nadchodzące jutro. Kasandra zaangażowana w sprawę zdecyduje się rozwiązać tajemnicę wiszącą w powietrzu a tym samym otworzy przed czytelnikiem drzwi do angażującej akcji, w której wszystko może się wydarzyć. Krok po kroku łączyć będziemy fakty, przypatrywać się sylwetkom postaci a także czytać między wierszami, by spróbować jeszcze przed finałem rozwiązać zagadkę. Czy to będzie możliwe? O tym przekonacie się sami sięgając po dopracowaną lekturę pisaną skrajnymi, silnymi emocjami, która przywołuje demony przeszłości, buduje mroczny klimat, zaskakuje w odpowiednich momentach. A kiedy główna bohaterka włoży już kij w mrowisko - wówczas nie będzie odwrotu.

"Po zmroku" oto przed nami kawał dobrze przedstawionego thrillera, który pełen jest wybuchowych sekretów. Książka pisana z zaangażowaniem co odbija się na dobrze przedstawionej treści. Bartosz Szczygielski sięga po znane motywy w zupełnie nowej otoczce, pobudza nasze szare komórki do intensywnego myślenia i zapewnia kilka godzin intensywnej przygody, w której każdy ruch bohaterów wydaje się mieć podwójne znaczenie.

"Nie wchodź do lasu po zmroku"

Serce mazurskich lasów, teren pełen mrocznych tajemnic i specyficzny pensjonat Uroczysko, należący do tych miejsc, w których człowiek czuje, że coś ewidentnie jest nie tak... i znikający w tajemniczych okolicznościach ludzie. W takie otoczenie udają się dziennikarka Kasandra Lit wraz z fotoreporterką Moniką Wawrzyniak, które mają stworzyć materiał o pensjonacie. Jeszcze nie wiedzą z czym przyjdzie i się zmierzyć...

Nie jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, więc wiedziałam czego się spodziewać, a mimo to i tak zostałam zaskoczona. I to pozytywnie!

Lekkość pióra autora, w połączeniu z umiejętnością tworzenia mistycznej aury opisywanych miejsc bardzo przypadła mi do gustu. Do tego ciekawa intryga, zaskakujące zwroty akcji i dobrze budowane napięcie. Zupełnie nie spodziewałam się kierunku, w którym potoczy się fabuła, a to wywoływało moje ciągłe zainteresowanie. Żaden z tworzonych w głowie scenariuszy się nie sprawdził, a zakończenie było bardzo zaskakujące.

Uważam, że książka zasługuje na wyższą średnią ocen, niż obecnie ma na LC. Może nie jest to historia, która na długo zapisze się w mojej pamięci, ale mocno mnie wciągnęła i spędziłam z książką miły, emocjonujący czas, dlatego polecam wszystkim fanom thrillerów.