Pitbul. Mroki Kopenhagi. Tom 3

Heloise Kaldan ma w planach napisanie serii artykułów o losie starszych osób w Dani, dlatego też zatrudniła się jako wolontariuszka w ośrodku Czerwonego Krzyża, który zapewnia opiekę schorowanym ludziom w podeszłym wieku. W ten sposób dziennikarka poznała Jana Fischhofa, mężczyznę, który jest w fazie terminalnej raka. W stanie chwilowego zamroczenia starszy pan dzieli się z Heloise pewnym mrocznym sekretem, dotyczącym jego przeszłości. Dziennikarka postanawia odkryć kim był Tom Mázoreck i jaką rolę odegrał w historii Jana. Heloise w pracy bierze urlop i wyrusza w podróż do Jutlandii Południowej. Na miejscu zaskakuje ją zmowa milczenia wśród mieszkańców oraz lokalnej policji. Komuś bardzo zależy, żeby prawda nigdy nie ujrzała światła dziennego…

Długo czekałam na kontynuacje Mroków Kopenhagi, Pitbul okazał się sporym, ale za to bardzo pozytywnym zaskoczeniem. Anne Mette Hancock udowodniła, że z prostego pomysłu może powstać intrygujący scenariusz z morałem. Historia rozwijała się powoli, a autorka na spokojnie wprowadzała mnie w mroczny świat Jana Fischofa, który nie był tak niewinny, jak na początku mi się zdawało. Heloise kolejny raz jest dobrym duchem kryminalnej historii, zrobi wszystko, żeby odkryć prawdę. Lubię styl pracy dziennikarki, jest bystra, nikomu się nie narzuca i robi swoje. Hancock dała swojej bohaterce odsapnąć po serii traumatycznych wydarzeń poprzedniego tomu, doceniam taki gest. Erik Schäfer tym razem był tylko mentalnym wsparciem i odegrał mniejszą rolę tej historii. Przedstawiona historia mimo mocnego przekazu miała w sobie sporo lekkości, co pozytywnie świadczy o warsztacie autorki. Względem postaci Toma Mázorecka miałam mieszane uczucia, wraz z kolejnymi informacjami czułam do niego większą niechęć.

Trochę irytowało mnie szybkie ucinanie kilku kryminalnych wątków, które powinny zostać rozwinięte. Świetnie oddana została mentalność mieszkańców Sønderborga i ta przedziwna zawiść, która nie pozwala im zapomnieć o przeszłości. Scenariusz był systematycznie nadbudowywany o kolejne niepokojące epizody. Wciągnęła mnie ta kryminalna intryga, a zmowa milczenia tylko podsycała moją ciekawość i podkręcała poziom napięcia. Anne Mette Hancock zaskakiwała mnie na każdym kroku, nie da się pisarce odmówić kreatywności i odwagi we wdrażaniu w życie swoich ryzykownych literackich wizji. Moim zdaniem to najmocniejsza część serii, w której autorka pokazała, na co ją stać. Zaserwowane kryminalne smaczki były bardzo satysfakcjonujące i skutecznie podniosły mi poziom adrenaliny. Zakończenie okazało się sporym zaskoczeniem i dosłownie wbiło mnie w fotel. Nadal wychodzę ze stanu emocjonalnego odrętwienia.

Anne Mette Hancock stworzyła świetnie skontrowaną kryminalną serię, do której mam ochotę wracać. Wkręciłam się w świat dziennikarskich śledztw Heloise Kaldan, która stała się jedną z moich ulubionych literackich bohaterek. Książka polecam szczególnie fanom skandynawskich powieści kryminalnych, którzy docenią elektryzujący mrok zaprezentowanej historii.

"Pitbul" jest ostatnim tomem serii Mroki Kopenhagi i żałuję, że to koniec. Autorka ma swój indywidualny i jak dla mnie rozpoznawalny styl pisania, który mi osobiści bardzo odpowiada. Jej powieści, mimo że nie pędzą akcją na łeb na szyję, a raczej rozwijają się powoli, to są na tyle wciągające, że kończą się zdecydowanie za szybko. "Pitbul" nie jest wyjątkiem, zaangażowana w śledztwo para przyjaciół dziennikarka Heloise oraz detektyw Erik, mają do rozwiązania bardzo nietypową sprawę dotyczącą przeszłości pewnego starego człowieka. Jednak komuś bardzo zależy, by to, co zapomniane, nadal takie pozostało.

Wielowątkowość tej powieści nie przeszkadza, bo każda z nici w końcu znajduje swój kłębek, nieoczywiście i bardzo klucząc, ale wszystko układa się w całość. To, co w parze Heloise-Erik zawsze bardzo mi przeszkadzało, czyli zatajanie jeden przed drugim informacji, nadal ma się u nich dobrze. Frustrujące jest to o tyle, że mogliby wszystko rozwiązać wcześniej, a tak czekamy w napięciu, kiedy wreszcie połączą fakty.

Klimat jak zwykle bezbłędny, niezależnie od pory roku Dania wydaje się chodna i surowa. Główny motyw, na którym autorka oparła "Pitbula" niezmiennie szokujący i porażający, a może nie sam motyw, a po prostu ludzie, którzy w nim współuczestniczą? Przecież kiedy odwracamy wzrok, to również tak, jakbyśmy byli winni.

"Pitbula" mimo że to ostatni z serii, można czytać bez znajomości poprzednich, jednak polecam zaznajomić się ze wszystkimi trzema tomami. Polecam gorąco.

Dziennikarka śledcza Heloise Kaldan pracuje nad reportażem o wolontariacie hospicyjnym. Zostaje także wolontariuszką i zaprzyjaźnia się ze starszym mężczyzną Janem Fischofem, który zwierza się jej ze swych tajemnic. Okazuje się, że w młodości przyczynił się do czyjejś śmierci i boi się, że nadal tego nie odpokutował. Heloise postanawia dowiedzieć się prawdy i odkrywa, że śmierć, o której mówił staruszek, widnieje w policyjnych kartotekach jako nieszczęśliwy wypadek. Podczas szukania prawdy poznaje opowieści o lokalnym chuliganie, na którego wołano Pitbul. Co ma wspólnego z umierającym Janem? Czy Heloise zdąży pomóc Janowi skoro nawet policja nie chce powiedzieć jej prawdy? Dlaczego w połowie lat dziewięćdziesiątych znikały młode kobiety i jaki mają związek z tą sprawą?

Trzecia część cyklu ogromnie zaciekawiła mnie swoim opisem. W tym tomie to Heloise odgrywa ważną rolę, ale tutaj również spotykamy znanego nam już policjanta Schafera, który przyjaźni się z dziennikarką. Muszę przyznać, że kontynuacja podobała mi się tak samo jak poprzednie części, w takim samym stopniu, bo nie była dla mnie ani lepsza ani gorsza. Poziom został utrzymany, napięcie jest lekko wyczuwalne, za to nie brakuje tutaj tajemnic z przeszłości tak jak to było w poprzednich częściach. W tym tomie poznajemy historię starszego mężczyzny, który znajduje się w hospicjum. Heloise podąża śladami jego młodości i odkrywa przerażające fakty, które przez lata były ukrywane. Tutaj akcja nie pędzi błyskawicznie, ale mimo tego ja nie nudziłam się ani chwili. Stopniowe odkrywanie tajemnic bardzo mi się tutaj spodobało, a kiedy już poznałam prawdę i myślałam, że wszystko zostało wyjaśnione nagle pojawia się duże zaskoczenie! Na sam koniec autorka szokuje pewną informacją, co całkowicie zburzyło moje wcześniejsze rozmyślania. No muszę przyznać, że bardzo mi się to spodobało, taki niespodziewany smaczek na koniec sprawił, że ta historia spodobała mi się jeszcze bardziej. To kolejna udana część i ciekawa jestem czy pojawi się następna czy już nie. Jeśli jednak zostanie wydana to na pewno też ją przeczytam, bo polubiłam ten cykl i miło spędzam czas z książkami autorki.

W tej części Heloise pracuje nad kolejnym reportażem, tym razem dotyczy ON wolontariatu prowadzonego przez Czerwony Krzyż. Zbierając materiały sama zostaje wolontariuszką i zaprzyjaźnia się ze starszym mężczyzną. Zaprzyjaźnia do tego stopnia, że postanawia mu pomóc. Jan zwierza się jej, że przyczynił się do czyjeś śmierci i martwi się, że Bóg zażąda od niego pokuty. Heloise nie chce dopuścić do tego, żeby Jan odszedł w poczuciu winy i próbuje poznać prawdę o jego przeszłości. Wciąga w tę sprawę również Schafera, który nie do końca rozumie motywy jej postępowania. Coraz bardziej jednak angażują się w sprawę i odkrywają szokującą prawdę. Okazuje się, że stare wydarzenia mają związek z zaginięciami kobiet i pewnym tajemniczym mężczyzną o pseudonimie Pitbul. Heloise to taka postać, którą da się lubić. Zresztą Schafera też polubiłam i z zainteresowaniem czytam o ich losach. Niewiele w tej części mamy ich życia osobistego, ale jednak coś tam się jednak zmienia u Heloise. Podoba mi się ich przyjacielska relacja, z chęcią o niej czytam. Pojawiają się również nowi bohaterowie, co do których nie można być pewnym aż do końca. Nie wiadomo kto jest szczery, a kto nie. Szczególnie na końcu jest to widoczne, co akurat uważam za duży plus fabuły. Każdy z bohaterów coś wnosi do tej historii i dzięki nim nie można się nudzić.

Styl pisania autorki jest mi już znany z dwóch poprzednich części. Jest lekki, nie ma zbędnych opisów. Narracja taka jak w pierwszej i drugiej części - trzecioosobowa. Książkę czyta się przyjemnie i szybko, ja miło spędziłam z nią czas.

"Pitbul" to kolejna ciekawa i wciągająca część cyklu. Nie nudziłam się, chociaż nie ma tutaj bardzo dynamicznej akcji i dużego napięcia. Nie brakuje natomiast tajemnic z przeszłości i ciekawych wydarzeń. W zakończenu autorka zaskakuje, to taki smaczek na sam koniec powieści, który wszystko zmienia. Polecam ten cykl szczególnie fanom thrillerów i kryminałów, może spodoba się Wam tak samo jak mi.

"- Te drzwi, o których mówisz... - Wskazał na niebo. - Tam, w górze. - Chmura przesłoniła słońce i wydawało się, że temperatura spadła o kilka stopni. - Nie jestem pewien, czy mnie tam wpuszczą."

To już jest niestety ostatnia część niesamowitej trylogii „Mroki Kopenhagi”. Jak zakończy się historia Heloise Kaldan?

Nasza główna bohaterka Heloise Kaldan aktualnie w wolnym czasie jest wolontariuszką. Opiekuje się starszym umierającym panem Janem Fischhofem. Jak wiecie Heloise jest również dziennikarką. Staruszek wyjawił jej pewien długo skrywany sekret. Zły czyn, którego dopuścił się w przeszłości. Jan boi się śmierci, bo to czego się dopuścił przed 20 laty zaprowadzi go prosto do piekła. Co takiego ma na sumieniu. Nasza dzielna dziennikarka postanawia odkryć prawdę. Mimo sprzeciwów z góry, wyrusza w nieznane. Co odkryje? To co odkryła mną bardzo wstrząsnęło. Nie mogłam się pozbierać. Czy można wybaczyć zbrodnie przed laty? Kto tak naprawdę zamordował? Dlaczego ginęli ludzie?

Czy życie Heloisy będzie zagrożone? Czy odkryje prawdę nim będzie za późno? Czy starszy pan będzie mógł odejść w spokoju, czy raczej będzie się smażył w piekle?

Całkiem dobre zakończenie całej trylogii. Ta część tak bardzo przypadła mi do gustu, że aż przeczytałam ją dwa razy. Uwielbiam tą całą serię „Mroki Kopenhagi”. Podczas czytania a zwłaszcza na sam koniec mocno płakałam. Tego się nie spodziewałam. Zakończenie – hmm powiem tak nawet nie pomyślicie, że to tak się może potoczyć. Tak samo jak ja nasza główna bohaterka była w szoku. Pozostaje pytanie czy można ufać starszym osobą nie znając ich historii życia? Czy ludzie powinni umierać w samotności, czy raczej nie powinni być sami?

Ta część jest bardzo emocjonalna. Po pierwsze bardzo się przywiązałam do Heloise i muszę jej dać odejść. Mam cichą nadzieję, że jeszcze kiedyś powróci. Po drugie treść książki doprowadza do łez. To co tam się dzieje nigdy nie powinno mieć miejsca. Po trzecie nie lubię, gdy umierają ludzie. Zwłaszcza samotne osoby.

Czy zło i tajemnice skrywane przez wiele lat mogą powodować jeszcze więcej zła? Czy ze zła może urodzić się dobro? Mówią, że za swoje czyny każdy powinien zapłacić. Tylko czy każdy zdąży odpowiedzieć za swoje czyny? A co z tymi ludźmi, którzy ponure tajemnice zabierają ze sobą do grobu?

W „Pitbulu” pierwsze skrzypce gra nasza główna bohaterka i jej prywatne śledztwo dotyczące sprawy ujawnionej przez umierającego pana Jana. Pytanie czy ON mówi prawdę? To spróbuje wyjaśnić nasza Heloise.

Czytając byłam pod ogromnym wrażeniem. Nie miała czasu na nudę. Bardzo dobrze się bawiłam. Uwielbiam płakać przy bardzo dobrych książkach. Barwna bohaterka. Niesamowita historia tytułowego Pitbula. Wartka akcja.

Idealna książka dla fanów kryminałów/thrillerów. Cała trylogia „Mroki Kopenhagi” to znakomity prezent nie tylko na święta.

Z całego serca polecam „Ostrze”, „Cięcie” i „Pitbula”.

Gratuluję Anne Mette Hancock niesamowitej trylogii.

Uwielbiam czytać kryminały i zawsze bardzo chętnie po nie sięgam. Kilka dni temu skończyłem czytać trzeci tom tej kryminalnej serii i muszę przyznać, że zrobiła ona na mnie ogromne wrażenie. Dwie pierwsze części były całkiem przyjemne w odbiorze, ale dopiero w tym trzecim tomie wszystko staje się mocniejsze, intensywniejsze. Fabuła jest spójna, logiczna. Może nawet zbyt logiczna, jeśli mamy do czynienia z kryminałem. Bohaterowie zostali wykreowani dokładnie, z dbałością o każdy szczegół. Mam nadzieję, że nie jest to ostatni tom tego cyklu, i autorka przygotuje dla swoich czytelników kolejną świetną książkę.