Pieśń serca. Green Creak. Tom 3

Macie autora, do którego chętnie wracacie?

Ja mam właśnie tak z poniższym panem 💚

✨✨✨✨✨✨

Z niecierpliwością czekałam na dalsze przygody watahy Bennetów, by zagłębić się w ich cudowny, pełen miłości świat.

Tym razem poznajemy losy Robbiego, którego wataha przygarnęła w poprzedniej części.

Chłopak szuka swojego miejsca, bo nie pragnął niczego tak bardzo jak przy alezbosci do miejsca, rodziny, osoby... Kiedy zaczynają go nawiedzać dziwaczne sny, postanawia odkryć skąd pochodzą.

Książki TJ Klune to ostoja. To miejsce, do którego wracam, by przypomnieć sobie, że świat może być inny. Uświadamiam sobie wtedy, że istnieje coś więcej niż miłość. Ta wataha to symbol przywiązania, odpowiedzialności za drugiego człowiek, bezbrzeżnej bezinteresowności i lojalności.

Znacie powiedzenie “samotny wilk”? Tutaj tej samotności nie znajdziecie, tu rządzi miłość ponad podziałami. Nie zabraknie również ciekawej akcji i niebezpiecznych momentów.

Uwielbienie po raz kolejny💚

Kiedy myślisz, że wracasz w znane ci miejsce, do bohaterów jak do starych przyjaciół, przychodzi on ze swoją pieśnią i na nowo druzgocze ci serce… TJ Klune i jego „Pieśń serca” nadają nowy sens słowom watahawatahawataha…

Robbie Fontaine całe swoje życie szukał miejsca, które byłoby jego. Choć wreszcie czuje się swój, w jego świadomość wkradają się sny rodzące wątpliwości, a instynkt każe dociekać prawdy. Dokąd ta go zaprowadzi?

Kolejny powrót do Green Creek okazał się trudniejszy i dużo bardziej bolesny niż sądziłam. Zwłaszcza że początek książki to jeden wielki chaos i wściekle wirująca niczym bąk myśl: WTF?! Gdy już jednak zaczęło do mnie docierać, co się dzieje, nie potrafiłam powstrzymać niebieskiej lawiny uczuć, które wylewały się ze mnie z każdym kolejnym rozdziałem. A najtrudniejsza była chyba świadomość, że to, co spotkało głównego bohatera, może dotknąć człowieka w prawdziwym życiu i nie potrzeba do tego ani odrobiny magii.

🐺 „Wspomnienia to dziwna sprawa. A ja swoje nosiłem niczym blizny”.

Nie wiem, jak Klune to robi, ale każda książka tej serii jest inna w stylu, tak samo, jak bohaterowie, których dotyczy. Potrafi prowadzić narrację w sposób odzwierciedlający charakter postaci, jego emocjonalność, myślenie i sposób bycia tak, że nie ma się wątpliwości, kogo tym razem dotyczy perspektywa i czyją historię śledzimy. A ta oczami Robbiego jest tak samo przejmująca, bolesna, zagubiona, wrażliwa i wzruszająca jak ona sam.

🐺 „Wspomnienia to zabawna sprawa. Potrafią do ciebie przyjść, kiedy najmniej się tego spodziewasz. I wtedy, kiedy najbardziej tego potrzebujesz”.

Po raz kolejny dostałam to, za co pokochałam tę serię – oprócz dynamicznej fabuły, autor opowiada uczucia i emocje, które chwytają za serce, na zmianę albo wyciskając łzy z oczu, albo wydzierając śmiech z gardła. Z tym samczym humorem, bandą niereformowalnych wilczych chłopaków i tą jedną kobietą, która potrafi utrzymać całe to towarzystwo w ryzach, nie da się inaczej. Tak samo, jak nie można przejść obojętnie obok samotności i rozpaczy, poszukiwań prawdziwego domu, rodziny oraz prawdy o samym sobie i dokonywanych wyborach. To wreszcie wstrząsające wydarzenia, od których serce przestaje bić, i jedno słowo: „mamo”, przeszywające do szpiku kości i zostawiające z ziejącą dziurą w duszy….

🐺 „Wspomnienia to wspaniała sprawa. Pomagają nas kształtować, to dzięki nim jesteśmy tym, kim jesteśmy. […] Ale wspomnienia to nie wszystko. Bo oto jesteś, taki, jaki jesteś”.

Jeśli nie boicie się kaca książkowego i serca na temblaku, polecam Wam tę emocjonalną, niebieską ucztę.

🐺🍂 Kocham książki Kluna okej? Tak po prostu. To dlatego totalnie nie mogłam się doczekać, kiedy mój grafik w końcu przesunie się tak, aby dać tej książce przestrzeń. Seria Green Creek jest dla mnie jak powrót do domu po długiej podróży. Zawsze przy tym odpoczywam i może trochę mało krytycznie odbieram — ale za każdym razem bawię się wybornie i Pieśń Serca nie jest wyjątkiem od reguły.

⠀

🐺🍂 Robbie Fontaine jest ograbiony — pozbawiono go bowiem wspomnień ukochanego stada, towarzysza życia i wszystkich innych wartościowych wspomnień. Od zwyczajnie stał się klasyczną pustą kartką, którą musi teraz jakoś zapełnić. Ale jak to zrobić, kiedy twoje życie to jedynie podarte kawałki papieru? Jak skleić te skrawki kiedy pozornie nic do siebie nie pasuje? Czy w tym pogorzelisku jest miejsce na nowe stado, nowe uczucia i wartości?

⠀

🐺🍂 Pieśń Serca to na ten moment najpoważniejszy z tomów Green Creek, ale wiecie co? To bardzo dobrze. Klune ograbił tą część z odrobiny patosu na rzecz bardzo wartościowych rozważań o uczuciach i odnajdywaniu swojego miejsca w świecie. Innymi słowy, liznął bolączek które dotykają coraz więcej osób. Czy po pierwszych porażkach w życiu można jeszcze coś osiągnąć? A co jeżeli nasze życie jest pozornie nienaprawialne? Czy drugą szansę dają nam inni? A może to my musimy dać ją sami sobie? Wszystko to doprawione dosłownością języka autora sprawia, że nie sposób tej książki nie pokochać. Od zwyczajnie autor przyzwyczaił już swoich odbiorców do wysokiego tomu emocji, na których operuje. Tutaj, jeżeli ktoś jest zakochany - kocha całym sercem, jeżeli cierpi to ty cierpisz wraz z nim. To właśnie kwintesencja magii tych książek nie sposób nie być na nie obojętnym.

🐺🍂 Na osobne wyróżnienie zasługuje fakt jak dobre i płynne było tempo tego tomu. Zaczynamy od początkowej dezorientacji wszak nie umiemy wyjściowo określić co się dzieje, aby płynnie przejść do bardzo powolnego i naturalnego budowania uczuć między bohaterami. Bardzo zachwycił mnie fakt, że Klune po raz kolejny zwyczajnie się nie śpieszył. Zdaje się doskonale świadomy faktu, że jego bohaterowie, aby czarowali potrzebują czasu aby wybrzmieć odpowiednio i tutaj idealnie się to udaje. Jak zawsze zresztą. PS. KOŃCÓWKA... BOŻE ŚWIĘTY KOŃCÓWKA!!! Sprawia z chyba dostanę zawału przy czytaniu ostatniego tomu do świętej makreli 🐟