Piękni lśniący ludzie

To mój patronat, który polecam z całego serca 🩷

Tokio. John ma siedemnaście lat i wyjątkowo bystry umysł. Pewnego dnia poznaje w małym bistrze dziewczynę, a ich niezręczne spotkanie wcale nie sprawia, że o niej zapomina. Chłopak przywykł do wymiany zdań z botami, teraz coraz więcej czasu spędza z Netonią oraz byłym zapaśnikiem sumo.

Drony i roboty to zwykła codzienność przedstawionej przyszłości. Można manipulować rzeczywistością, zresztą już sztuczna inteligencja potrafi odtworzyć nasz głos, może sprawić, że nałoży naszą twarz na dowolny film. Dowiemy się, że jeśli ktoś zrobi coś złego, coś co zarejestrowały kamery można zwinnie odeprzeć zarzuty mówiąc, że to technologia deepfake. Wielu z nas nie ma pojęcia o mocy technologii, a rozwój przecież się nie zatrzymuje, tylko idzie do przodu.

Jednocześnie jest to powieść o ludziach, ich historii i ich umysłach. Niewyspanie jest na porządku dziennym. Większości doskwiera samotność, brakuje interakcji z innym człowiekiem. Można by rzec, że ludzie sami są zaprogramowani jak roboty - by wstać, jeść i iść do pracy. Tyle tylko, że odczuwają ciągły brak ciepła, miłości i dotyku drugiej osoby. Każdy zatraca się w swoich sprawach i wypiera emocje. Dlatego tak wyjątkowe w swej prostocie są spotkania Johna i Netonii. Bohaterowie stopniowo otwierają się na siebie, czuć przyciąganie, chociaż Netonia czasami jest zimna jak lód. Pragnę wspomnieć, że John pomimo wieku zachowuje się bardzo dojrzale. Podobała mi się scena z wieczorem z sake, który rozwiązał język nawet powściągliwemu zapaśnikowi sumo.

Każdy z nich skrywa tajemnice, którymi nie podzieliłby się z byle kim. Niektóre z nich mogą rozerwać serce na kawałki.

To fascynująca i dającą do myślenia powieść w której chowa się głębsze przesłanie. Wciągnęłam się w fabułę już od pierwszych stron. Nigdy wcześniej nie czytałam podobnej książki - myślę, że na stałe zagości w mojej pamięci. Nie musicie obawiać się zawiłości w akcji i poruszanej tematyki, wszystko jest pięknie i klarownie opisane.

“Piękni lśniący ludzie” autorstwa Michaela Grothausa to powieść, która przenosi czytelnika w nieodległą przyszłość, gdzie świat, choć na pierwszy rzut oka wydaje się znajomy, kryje w sobie głębokie zmiany technologiczne i społeczne. Michael Grothaus z wirtuozerią łączy elementy cyberpunku z poetyckim językiem, tworząc opowieść, która jest równocześnie refleksją nad kierunkiem, w którym zmierza ludzkość, jak i intymnym portretem młodego geniusza technologii, Johna.

Grothaus zręcznie operuje kontrastami, z jednej strony mamy świat autonomicznych samochodów i robotów, z drugiej, głęboko ludzką historię o poszukiwaniu tożsamości, miłości i sensu w życiu. John, jako postać centralna, jest wyrazicielem tych dylematów. Jego spotkanie z tajemniczą Neotnią i jej niezwykłym psem staje się katalizatorem zmian, które prowadzą do odkrycia sekretów przeszłości i zmuszają do konfrontacji z rzeczywistością.

Autor z niezwykłą precyzją kreuje swoje postacie. John, młody geniusz technologii, jest postacią wielowymiarową, której wewnętrzne konflikty i dylematy są odzwierciedleniem współczesnych problemów młodzieży. Jego samotność i lęk przed ludźmi są uniwersalnymi uczuciami, które wielu z nas może rozpoznać w sobie. Neotnia, z kolei, jest postacią tajemniczą, która wprowadza do życia Johna element magii, wyjątkowości i niepewności. Ich relacja, choć pełna niedopowiedzeń, staje się kluczowa dla rozwoju fabuły.

Narracja książki jest wielowarstwowa, a fabuła szkatułkowa. Każde wydarzenie otwiera przed nami kolejne nowe ścieżki i możliwości interpretacyjne. Autor nie boi się zadawać trudnych pytań dotyczących granic technologicznego postępu i roli człowieka w świecie, który sam stworzył. To, co wyróżnia “Pięknych lśniących ludzi”, to umiejętność balansowania między gatunkowymi konwencjami a głęboką humanistyczną wrażliwością, spotykaną w literaturze pięknej.

“Piękni lśniący ludzie” to nie tylko powieść science fiction, ale także głęboka refleksja nad godnością i kondycją ludzkości. Porusza tematykę postępu technologicznego i jego wpływu na społeczeństwo, zadając pytania o moralność i etykę w świecie, gdzie granice między człowiekiem a maszyną stają się coraz bardziej niewyraźne i rozmyte. Stawia również pytania o naturę miłości i ludzkich relacji w czasach, gdy technologia wydaje się dominować nad emocjami.

Świat przedstawiony w powieści jest szczegółowo wykreowany. Grothaus buduje dystopijną wizję przyszłości, w której technologia jest wszechobecna, ale jednocześnie pokazuje, że w takim świecie nadal istnieje miejsce na ludzkie uczucia i piękno. Styl narracyjny i język jest jednocześnie poetycki, przystępny, płynny i wciągający, co sprawia, że z łatwością zanurzamy się w świecie przedstawionym. Autor zręcznie miesza technologiczny jargon z lirycznymi opisami, tworząc unikalną atmosferę, która jest zarówno futurystyczna, jak i głęboko ludzka.

Powieść Grothausa jest przesiąknięta melancholią za światem, który może nigdy nie nadejść, ale jednocześnie jest pełna nadziei na to, że nawet w najbardziej dystopijnej przyszłości istnieje miejsce na piękno i człowieczeństwo. To książka, która zmusza do myślenia, ale też oferuje ucieczkę – w świat, który jest zarówno ostrzeżeniem, jak i obietnicą.

W “Pięknych lśniących ludziach” Grothaus udowadnia, że literatura science fiction może być nie tylko rozrywką, ale i medium do przemyśleń nad kondycją współczesnego świata. To lektura obowiązkowa dla tych, którzy cenią sobie powieści, które angażują zarówno intelekt, jak i emocje, zostawiając po sobie ślad długo po zakończeniu czytania i inspirując do dalszych przemyśleń i rozmów na temat przedstawionych w niej idei. Polecam z całego serca ✨🩷

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @insignis_media @wydawnictwostorylight (współpraca reklamowa) 🩷.

Dzisiaj zabiorę Was do kraju kwitnącej wiśni.

Lecz będzie to podróż do przyszłości.

Wszystkie aktualne nowinki jak panele fotowoltaiczne czy wszechobecna AI w książce są już przeżytkiem, starą technologią.

Prawdziwego krajobrazu niemalże nie ma a na świecie rządzą jedynie dwa wielkie, potężne mocarstwa.

Technologia jest tak rozwinięta, że z jednej strony ciężko sobie to wyobrazić a z drugiej właśnie tak rysuje się nasza przyszłość.

Zdecydowanie gdy teraz oglądamy stare filmy, które miały fabułę osadzoną w przyszłości możemy w większości przypadków stwierdzić, że tamta przyszłość dzieje się tu i teraz.

Płacimy już skanując siatkówkę oka, mamy sztuczną inteligencję do dyspozycji, niektóre operacje są wykonywane przez roboty etc.

Josh trafia do Japonii jako osoba, która potrafi kodować kwantowo.

Jest tzw. cudownym dzieckiem Sony.

Gdy włóczy się nocą po mieście trafia na pewne bistro z byłym zapaśnikiem sumo i przepiękną, młoda dziewczyną.

Josh jednak skrywa pewien sekret ale to Neotnia ma większą tajemnicę...

Trzeba zaznaczyć, że akcja książki toczy się niespiesznie.

Wolno i płynnie się rozkręca ale jednostajnie dobija do brzegu takim samym tempem.

Jest wątek post apo, są różnego rodzaju niedoskonałości czy traumy.

Jest także wątek miłosny z lekkim age gap - ona starsza.

To, co mnie urzekło poza jakże moim zdaniem trafna wizją naszej przyszłości, to są wartości do przekazania.

Z tej książki możemy wysnuć wiele mądrości życiowych, docenić także inne aspekty.

Zaakceptować swoje słabości i się z nimi zmierzyć.

Znaleźć rozwiązania na różne problemy a także dostrzec sens życia, jakim z pewnością nie jest dążenie za pieniędzmi.

Ciekawa była to przygoda, nie spotkałam się jeszcze z taką historią.

Byłam zaskoczona odkryciem tajemnicy Neotni, nie spodziewałam się tego, co dziewczyna ukrywa.

Bohaterowie są świetnie wykreowani, da się ich darzyć sympatią, każda ma swój charakter i rozum.

Każda pokazuje pełen wachlarz emocji.

Emocje te są przelane na papier i my, czytelnicy, reagujemy na nie swoimi własnymi.

Nie jest to książka na jeden wieczór.

Przeczytanie jej zajęło mi kilka dni ale warto się nie poddawać i czytać do końca, nawet gdy akcja toczy się zbyt wolno a niektóre dialogi mogą wywoływać znużenie.

Ta książka ma piękne przesłanie i mam nadzieję, że je odkryjecie.

Ta książka zaskoczyła mnie w kilku miejscach i zachwyciła. Przedstawia świat za kilkadziesiąt lat i wyzwania jakie przed nami dziś stoją, a w Pięknych, lśniących ludziach już stają się faktem, z którym muszą zmierzyć się bohaterowie. To bardzo udane połączenie cyberpunka i Bildungsroman musiało za miejsce akcji obrać Tokyo, bo żadne inne miasto nie przychodzi mi do głowy i tak nie kojarzy się z nowoczesnymi technologiami i futuryzmem jak stolica Japonii. Atmosfera kraju z jednej strony bardzo oddanego tradycji buddyjsko-shintoistycznej, a z drugiej będącego pionierem w wynalazkach technicznych bardzo pasuje do treści. Jest tu wszystko czego można chcieć od cyber opowieści, a nawet więcej, bo i okraszone jest to historią miłosną. O tyle trudną, że do maszyny. Inteligentnej i czującej, choć jak twierdzą jej twórcy jej emocje to tylko wynik działania kodu. Ale czy aby na pewno? Zakończenie, które pewnie nie u jednego czytelnika wywoła łzę w oku sugerowałoby coś innego. Nowy rodzaj bytu. Nową świadomość zdolną do głębszych reakcji niż te wyuczone. To zdumiewa i trochę przeraża, zwłaszcza kiedy z pozoru niewinna dziewczyna okazuje się być także wysoce zaawansowaną bronią. Niepokojąca jest ta wizja przyszłości, bo możliwa, a właściwie już dziejąca się. Zmierzająca do nas wolnymi krokami, lecz także piękna. Czuć w Pięknych, lśniących ludziach echa Blade Runnera i Ghost in a shell, mimo to książka jest oparta na oryginalnym zamyśle i to czuć od pierwszych stron. Strona techniczna opowieści to tylko pretekst do tego, by zadać nam ważne pytania i porozmawiać o uczuciach, bo to one sprawiają, że nawet androidka jest bardziej ludzka niż my sami, co jeszcze raz powtórzę, zdumiewa, zachwyca i przeraża, a wszystko to uruchamia naszą wyobraźnię i rodzi pytania o naturę rzeczy i granice tego jak bardzo można się posunąć, używając nowych technologii i czy zawsze jest to dobre. Serdecznie polecam!!!

Za książkę dziękuję @wydawnictwostorylight

Zaczynałam tę książkę z wahaniem, czy to na pewno będzie lektura dla mnie, kończyłam z rozbitym sercem i mokrymi oczami.

Powieść rozwija się niespiesznie, długie dialogi wyciszają czytelnika. Kiedy już zapomnimy, z jakim gatunkiem mamy do czynienia, nagle drobny szczegół nas zaskakuje krzycząc "science fiction". Ciężko się oderwać od lektury, szczególnie od połowy książki, gdy już poznajemy sekret głównej bohaterki. Chciałoby się eksplorować ten świat przyszłości jednocześnie znany i zupełnie nowy.

Ta historia musiała rozegrać się w Japonii. Gdzie indziej uwierzylibyśmy w jednoczesne hołdowanie tradycjom sintoistycznym i rozważania niczym z Blade Runnera? Gdzie indziej zakończenie tak dobrze by wybrzmiało, jeśli nie w dotkniętej tragiczną historią Hiroszimie? "Piękni..." są przerażająco prawdopodobni i, nomen omen, piękni.

Nie bójcie się sięgnąć po tę książkę, nie jest trudna w zrozumieniu, a na pewno poruszająca i na długo pozostanie w pamięci. Wszystkie elementy, które z początku mogły się wydawać dziwne, ostatecznie splatają się w spójną całość. Polecam gorąco, ja jestem zachwycona.

PIĘKNI LŚNIĄCY LUDZIE to książka, która przyciągnęła moją uwagę futurystycznymi klimatami, które uwielbiam. Muszę jednak przyznać, że mniej w tej książce science fiction niż się spodziewałam. To bardziej studium ludzkiej natury, tego co czyni nas człowiekiem. To też obraz świata, który niby tak podobny do naszego, a jednak tak bardzo traci kontrolę nad swoimi wynalazkami i tak łatwo wprowadzić w nim chaos. Nasi głowni bohaterowie od początku mają przed sobą tajemnice, a im bardziej zostają one odkrywane, tym smutniejsza prawda o ludzkości wychodzi na jaw. Zaczęłam czytać, licząc na odległe futurystyczne wizje, ale to co ostatecznie otrzymałam spodobało mi się nawet bardziej. John, Neotnia i Goeido mimo wszystkich cech, które czyniły ich nietypowymi, mieli też ze sobą coś wspólnego - zostali w pewien sposób skrzywdzeni przez świat. Nie akceptował ich ze względu na wygląd, odnoszone sukcesy, inność w dobie kultury obrazkowej. Razem, choć tworzyli dosyć oryginalną ekipę, czuli się mniej samotni, bardziej potrzebni.Ta historia nie była dynamiczna i pełna zwrotów akcji, chociaż takowe też się pojawiły, jednak i tak potrafiła wciągnąć czytelnika, by zaciekawiony przewracał stronę za stroną. I przede wszystkim - ta powieść pobudza do refleksji nad naszym życiem i jego sensem, nad tym, do czego ten świat zmierza. Sztuczna inteligencja rozwija się w zastraszającym tempie, a ta książka daje zaledwie kilka przykładów tego, jak wykorzystać ją w złych celach. A co będzie dalej? Czy zatrzymamy się, by nie zabrnąć za daleko? A może już dawno jest za późno...Jeśli lubicie historie, o których myśli się jeszcze jakiś czas po ich zakończeniu, które mają specyficzny, spekulacyjny klimat, trącając też nutką nostalgii, to "Piękni lśniący ludzie" będą idealną lekturą dla Was. Polecam!

Amanda Says

🌸🍔 Ta książka miała się tu pojawić praktycznie miesiąc później, lecz niestety a może i stety sytuacja wyglądała tak, że kiedy tylko wpadła mi w dłonie przeczytałam ją praktyczne w półtorej dnia? (Miałam w planie sobie dawkować, wyszło jak zwykle) I w sumie dobrze się złożyło bowiem dzięki temu spotkałam absolutnie przepiękną historię mającą niesamowity vibe surrealizmu magicznego który spotykałam dotychczas tylko i wyłącznie u Murakamiego (kochacie literaturę japońską? Koreańską? Matko jedyna! MUSICIE PRZECZYTAĆ Pięknych lśniących ludzi!)

🌸🍔 John to młody bowiem ledwie siedemnastoletni geniusz. Przybywa do Tokio pragnąc dopiąć kontakt z jedną z popularnych firm technologicznych. Problem jednak polega na tym ze bohater jest osobą bardzo nieśmiałą i pomiędzy jedną a drugą rozmową biznesową raczej włóczy się bez celu niżeli poznawać innych na ulicach oszałamiającego pięknem Tokio. Kiedy więc podczas jednej z pierwszych nocy w mieście chłopak cierpi na potęzny jet lag o dziwo zamiast cierpieć w łóżku john decyduje się rozchodzić problem na świeżym powietrzu. Tak w godzinach późnowieczornych kiedy wszystko powinno już być raczej zamknięte.. Trafia na cudem otwartą jeszcze knajpkę skuszony reklamą czyszczenia uszu? Tak zacznie się jedna z poważniejszych przygód w życiu bohatera. Bowiem kiedy tylko zamknie za sobą drzwi spotka tam psa o wręcz idealnie okrągłej i puchatej główce, barmana, który z wyglądu absolutnie mógłby każdym tylko nie barmanem.. oraz tajemniczą Neotnię.

🌸🍔 John wchodząc do knajpy nie spodziewa się że to spotkanie przewróci jego życie do góry nogami. Tak o to nie tylko zwiedzi tokyo, ale i odwiedzi dom spokojnej starości, bardzo nietypowe kino, jak i znaną nam wszystkim Hiroszimę czy obsypane puchem góry Nagano. Wszystkie te miejsca coś zmienią w osobowości bohatera, każda napotkana osoba sprawi, że zacznie patrzeć na swoje życie nieco innaczej, by pod koniec móc się stać kimś kompletnie innym.

🌸🍔 Piękni lśniący ludzie to absolutny majstersztyk — piękno języka Michaela Grothausa jest nie do podrobienia. Z jednej strony niesamowicie oszczędny w opisach przestrzeni, wystroju lub ubioru bohaterów. Z drugiej strony cudownie kwiecisty i głęboki, kiedy przechodzimy do odczuć i myśli wszystkich postaci. Akcenty emocjonalne i zwroty akcji na tle całej książki są rozłożone z niezwykłą naturalnością. Książka nie przynudza i nie wlecze się mimo faktu, że troszkę tych stron jednak posiada. Jeżeli więc uwielbiacie cyberpunk, książki murakamiego czy bory chung — koniecznie, naprawdę koniecznie musicie przeczytać tę książkę. Marzy wam się od zawsze wypad do Japonii? Też odnajdziecie się w tej książce! Wiele ciekawostek z kraju kwitnącej wiśni z pewnością cudownie dopełni lektury. Ta książka ma po prostu swój własny indywidualny smak, smakuje niczym wasze ukochane lody w parny majowy dzień albo kubek ukochanej kawy, którą w środku lata będziecie pić na balkonie. Po prostu coś idealnego. Ta historia cudownie przypomniała mi jak bardzo kocham tego typu historie i jak cholernie mocno potrzebuje już jesieni, bo wtedy wpadnie mi w ręce najnowszy murakami.

🌸🍔 PS. Ważne — bardzo proszę nie sugerujecie się datą premiery z okładki. Wydawca potrzebuje odrobinkę więcej czasu, aby dopieścić to małe dzieło sztuki i książka trafi do was na początku czerwca. Ale błagam! Zapisujcie tę książkę w kajecikach. MEGA WARTO.