Piękne życie

Ile w tej książce można znaleźć znajomych wątków. Ile emocji, trudnych i łatwych, powtarzalnych przez wieki w życiu dorastających dziewcząt. Jak dobrze da się zrozumieć te dziecięce i nastoletnie dramaty, a później ciężkie wybory dorosłych kobiet.

Siostry Emma i Agathe nie miały łatwego życia. Czy było piękne? W ostatecznych rozrachunku o każdym życiu tak można powiedzieć. Kiedy jednak musiały mierzyć się z problemami, walczyć o swoje miejsce na świecie i szukać wsparcia, bo w domu go nie dostawały, na pewno nie uważały siebie za szczęściary.

Emma i Agathe to dorosłe kobiety, które postanawiają spędzić ostatni urlop w domu zmarłej babci, zanim ten zostanie sprzedany. To dla nich okazja do odnowienia kontaktów, do rozprawienia się z pięcioletnią rozłąką i żalami, które się przez to zebrały. Dlaczego dwie tak bliskie sobie i wspierające się kobiety na tak długi czas musiały od siebie odpocząć? Czyja to była decyzja? Czy możliwe jest jeszcze naprawienie ich relacji?

Teraźniejsze wydarzenia przeplatają się ze wspomnieniami dorastających sióstr, od tych najwcześniejszych i najbardziej niewinnych. Poznajemy w nich ich rodzinne dramaty, pełną przemocy i niepewności codzienność. Powoli odkrywamy skomplikowane charaktery kobiet i wydarzenia, które je ukształtowały. Początek był trochę chaotyczny, bo z jednej strony mamy dorosłe kobiety rozmawiające o wydarzeniach, o których jeszcze nic nie wiemy, a z drugiej małe dzieci, które bardzo powoli dzielą się ważnymi informacjami ze swojego życia.

Do tej powieści idealnie pasuje określenie słodko-gorzka. Potrafi zarówno wycisnąć łzy jak i wywołać uśmiech. To historia, która trafia do serca. Właściwie całkiem prosta, powtarzalna w wielu rodzinach, i przez to bardzo dostępna dla każdego czytelnika, łatwa w odbiorze. Mimo że historia mojego życia jest zupełnie inna niż historia Agathy i Emmy, to jednak uczucia, które były tu opisywane, były mi już bardzo dobrze znane. I wczuwałam się całą sobą w lekturę.

Tu nie czeka się na zakończenie, nie snuje domysłów odnośnie do rozwiązania zagadki i ciągu dalszego. Tu się delektuje każdym kolejnym dniem i wspomnieniem. Nie jest to rozrywkowa, wakacyjna opowieść. To emocjonalna historia, pełna wzruszeń, ale w końcowym rozrachunku podnosząca na duchu. Zostawia z przewagą pozytywnych odczuć. Bardzo dobrze mi się ją czytałam. Atmosferę książki poczułam już od pierwszych stron, kiedy siostry zaczęły wspominac swoją babcię. Bardzo to wszystko było szczere. Zdecydowanie polecam.

Virginie Grimaldi nakreśliła niezwykle przejmującą, okrutnie prawdziwą opowieść, która porusza najciemniejsze zakamarki serca. Znajdziemy tu wszystko, czego oczekujemy od pasjonującej lektury, autentyczną, pełną ludzkich namiętności historię, intensywne, zakłócające spokój dylematy, zranione serca, mroczne tajemnice, bolesną rozłąkę oraz intrygujące, wielowymiarowe, głębokie postacie, z którymi nie sposób się nie utożsamić. Sugestywne, przyjemne pióro autorki sprawia, że kartki same przelatują przez palce, poznawaną historię odbieramy, niczym swoją własną, a emocje bohaterek błyskawicznie i nadzwyczaj silnie bombardują naszą duszę. Tak, to zdecydowanie pozycja, o jakiej niełatwo będzie zapomnieć.

Uwielbiam, gdy w powieści akcja dzieje się dwutorowo, teraźniejszość przeplata się z niełatwą przeszłością, tworząc spójną, choć przecież zapętloną i szokującą całość. Takie zestawienie wielokrotnie skłania do zadumy, pozwala spojrzeć na obecne chwile z innej perspektywy, potrząsa i udowadnia, jak ogromny wpływ na dorosłe życie ma nasze dzieciństwo, wszelkie narodzone w nim lęki, traumy i wyrządzone krzywdy. I choć naszkicowana przez pisarkę rodzina niczym nie przypomina tej z idealnego obrazka, to jednak nie można zaprzeczyć, że pewne więzi na zawsze pozostają niezniszczalne i jedyne w swoim rodzaju. Gwarantuję, że historia Emmy i Agathy zakradnie się do waszych dusz, wywoła potok emocji, o jakich istnieniu nawet nie mieliście pojęcia, a po tym wszystkim wywoła lawinę refleksji, mających silny wpływ na wasze życie.

„Piękne życie” jest okrutnie prawdziwą, wzruszającą, niesłychanie wartościową powieścią, która trafia do najskrytszych zakamarków ludzkiego serca. To przeszywająca na wskroś historia o żałobie, przenikającym bólu, traumatycznym dzieciństwie, a także o niełatwej, choć przecież przepięknej roli, jaką jest bycie siostrą. To wreszcie odurzająca opowieść, jaka perfekcyjnie pokazuje, jak ciężko uwolnić się od przeszłości i rozpocząć zupełnie nowe życie, w momencie, gdy zostało one naznaczone lękiem i brakiem stabilizacji już za młodu. Wyjątkowa i nadzwyczaj refleksyjna uczta literacka! Polecam!💙

Książka, która ostatnio mnie emocjonalnie rozbiła to…

…PIĘKNE ŻYCIE. Historia niezwykła, piękna, wzruszająca, łapiąca za serce, historia gdzie śmiech mieszał się ze łzami, historia siostrzanej miłości.

Opowieść, która okazała się mi bardzo bliska, opowieść, która sprawiała, że przewracając kolejne strony cały czas myślałam o mojej siostrze…

„Między rodzeństwem istnieje jakaś niewytłumaczalna więź, która pozwala się porozumieć jednym spojrzeniem i wybaczyć w ciągu sekundy, więź, która jest niczym most dla zmysłów, więź, która spina nam trzewia, kiedy to drugie cierpi, i wprawia nas w radość, kiedy jest szczęśliwe.” Znam tę więź, znam to uczucie i te spojrzenia…

Emma i Agathe spotykają się pięciu latach… co sprawiło, że w ich życiu nastąpiła taka przerwa? Wcześniej były sobie bardzo bliskie, nadal są. To śmierć ich ukochanej babci sprawia, że chcą spędzić ze sobą trochę czasu. Tydzień tylko dla nich, tylko we dwie z wspomnieniami, marzeniami, opowieściami o sobie, o swoich uczuciach, lękach, strachu, nieporozumieniach, trudnej przeszłości. Krok po kroku czytelnik zagląda za drzwi ich życia, dowiaduje się z czym się mierzyły, dlaczego mają w sobie tyle niepewności i obaw. Uśmiecha się do nich i płaczem razem z nimi. Wybrały to miejsce na spotkanie, bo tam czuły się bezpieczne, szczęśliwe i kochane, czy odnajdą w sobie na nowo tę radość życia? Nie miały łatwego dzieciństwa, strata ojca, „strata” matki, bo ta nie była wzorem do naśladowania, to przez nią dziewczynki weszły w dorosłość z traumą i lękiem. Ale zawsze miały siebie, a ich ostoją była tylko Busia…

Poznasz ich całe życie, „wczoraj” to przeszłość od momentu narodzin młodszej siostry, poprzez wszystkie lata dzieciństwa i młodości pełne trudności, buntu, niekiedy kłótni, „dzisiaj” to ten niezwykły magiczny tydzień, a „jutro” powoduje, że serce, które i tak jest już popękane rozpada się na milion kawałków.

Cały czas myślę o tej historii i cały czas mam łzy w oczach… nie mogę zapomnieć o Emmie i Agathe i wiem, że nie zapomnę.

LIteratura francuska ma w sobie pewną magię, niespieszność, refleksję i delikatność.

Ta książka stała mi się bliska z kilku powodów, ze względu na historię, w której odnajduję siebie, na emocje, które cały czas we mnie kotłują i na Kraj Basków, bo tam w ocenie też moczyłam stopy, znam to miejsce i bardzo dobrze je wspominam.

„Piękne życie” to już trzecia powieść autorstwa Virginie Grimaldi, po którą sięgam.

Główne bohaterki, Emma i Agathe, po pięciu latach braku kontaktu, spotykają się w domu swojej zmarłej babci, aby uporządkować przeszłość i naprawić swój kontakt.

Dawno nie czytałam tak prawdziwej powieści o rodzinnych relacjach. Kocham tę wrażliwość, to poczucie humoru i ciepło. Nie brakuje tu również bolesnych momentów: rozwód rodziców, śmierć ojca w wypadku samochodowym, nadużywająca alkoholu, przemocowa matka, śmierć ukochanego dziadka — wszystko to spotkało je już w okresie dzieciństwa. Nie pozostało też bez trwałego wpływu na ich dalsze życie.

Lekki i przyjemny styl pisarki sprawia, że narracja prowadzona z perspektywy zarówno Emmy, jak i Agathe, czyni historię bardziej wielowymiarową i jeszcze ciekawszą, a czytelnikowi daje pełniejszy obraz ich uczuć i myśli. Akcja zabiera nas w podróż do Kraju Basków, gdzie siostry spędzały każde, tak bardzo wyczekiwane lato. Teraz wracając wspomnieniami do tamtych dni, próbują zrozumieć, co poszło nie tak w ich relacji i odbudować rodzinne więzi.

„Piękne życie” to wzruszająca opowieść o siostrzanej miłości, zrozumieniu i przebaczeniu.

Virginie Grimaldi urodziła się w 1977 r. w Bordeaux, gdzie nadal mieszka. Jej pełne poetyckiego piękna i wrażliwości powieści poruszają i bawią czytelników już w ponad 20 krajach. Według „Le Figaro” Grimaldi jest od kilku lat najczęściej czytaną autorką we Francji. Nakładem Wydawnictwa Sonia Draga ukazały się „Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy” i „Niech trwają tylko miłe chwile”.

Emma i Agathe to siostry, które mimo dzielących je różnic od zawsze były sobie bliskie. Przez pięć lat z niepojętego powodu nie utrzymywały ze sobą kontaktu. Po śmierci ukochanej babci decydują się na spędzenie razem czasu w jej domu i uporanie się z przeszłością. Czy tydzień wystarczy, by wyjaśnić nieporozumienia i nadrobić stracone lata?

Sam opis nie wskazywał, że czytanie tej książki będzie dla mnie czymś niezwykłym. Spodziewałam się lekkiej, może trochę głupiutkiej i naiwnej historii o dwóch siostrach, które beztroskie chwile spędzają w malowniczej scenerii. Nie pomyliłam się co do uroku miejsca, ale zdecydowanie nie była to zwykła, błaha opowieść. Przedstawianie rzeczywistości nie było spłycane, czy wyolbrzymiane, było po prostu szczere, tak jak mogły to odbierać dzieci czy nastolatki. Bohaterki nie były sztuczne ani nadmuchane jak wata cukrowa, one przypominały gorzką czekoladę na ciepło; mimo wielu swoich walorów potrafiły być cierpkie lub wybuchowe.

Poruszająca wrażliwość przeplatała się z codziennym humorem do cna nasiąkniętym ironią. Wielokrotnie uśmiechałam się pod nosem, czytając ich dialogi, ale równie wiele razy zastanawiałam się nad trudnością życia młodych osób nieotrzymujących odpowiedniej ilości wsparcia rodziców. Lektura daje czas na zastanowienie się jak budowanie relacji wpływa na nasze zachowanie, jak to, co przeszliśmy oddziałowuje na to co na nas czeka.

Na każdej stronie widać jak siostry się od siebie różnią, jak próbują się zrozumieć i w końcu jak są dla siebie ważne. Przez kartki książki namacalne są wręcz ich miłość i oddanie.

Wydaję mi się, że mimo wielu pochwał z mojej strony, nie uda mi się w pełni oddać ciepła i bólu lektury. Jednak nie musicie mi wierzyć na słowo, wystarczy po prostu sięgnąć po „Piękne życie” i samodzielnie się przekonać czy do Was trafi tak samo, jak do mnie.

A.L.

Szkolny Klub Recenzenta