Piękne zgliszcza

Nie podzielam zachwytu poprzedników. Przyznaję, książka jest bardzo dobrze napisana a w tym także tkwi jej zaleta, że pisarz używa zupełnie innego języka dla wydarzeń przeszłych i innego dla tych współczesnych, dziejących się w Ameryce. Tych współczesnych, niestety, nie mogłam przetrawić. Świat ludzi filmu, nastawionych na karierę i sukces odpycha mnie i nudzi, więc te rozdziały kartkowałam, by tylko" złapać sens".

Delektowałam sie natomiast opisami życia we Włoszech w latach 60. Było to dla mnie bardzo ciekawe, ponieważ znam opisywane miejsca i zafascynowały mnie wtedy, gdy tam byłam, właśnie swoją zaściankowością. Zresztą okładka ze zdjęciem bardzo popularnego ujęcia widoku miasteczka Manarola przyciągnęło moja uwagę do książki. Dlatego ją kupiłam.

Podsumowując, pomysł na powieść był znakomity. Przesłanie także. Mimo że książkę pochłonęłam przez dwa wieczory, a było to jakiś czas temu, przesłanie to tkwi wciąż we mnie i nie daje o sobie zapomnieć.

Na początku bałam się tej książki. Kusiła mnie piękna okładka oraz intrygujący opis, ale jednocześnie miałam z tyłu głowy poczucie, że mogę się rozczarować. Zbyt pięknie wszystko się zapowiadało choć czułam, że to książka jakby stworzona dla mnie. Zdecydowałam się więc na "Piękne zgliszcza" z pewną dozą rezerwy, która ulatniała się wraz z kolejno przeczytaną stroną.

Podobno Jess Walter wkupił się w łaski czytelników za sprawą "Straconych milionów". Trudno mi to ocenić, ponieważ mnie przyjemność czytania tego tytułu ominęła, ponieważ przeskoczyłam od razu do najnowszej książki autora, która - jak na mój gust - również może pochwalić się tą, która zjedna sporą liczbę fanów. Bardzo przypadł mi do gustu styl autora, podobała mi się jego oryginalność, wyobraźnia a także kreacja bohaterów co w rezultacie przełożyło się na jedną konkretną i dobrze napisaną całość.

Akcja powieści rozgrywa się we Włoszech, w latach sześćdziesiątych XXw. I to się czuje. Wyjątkowy klimat otula czytelnika niczym mięciutki koc i towarzyszy nam podczas wyprawy w nieznane, podsycając ciekawość oraz niosąc ze sobą obietnice dobrze spędzonego czasu. Młody hotelarz obserwując morze z wysoka widzi zjawę, która pobudza jego wyobraźnię. Piękna, tajemnicza, zmysłowa, ale jednak materialna. To bowiem aktorka amerykańskiego kina, w dodatku umierająca. Jednak rzecz dzieje się w roku 1962 a fabuła szybko przeskakuje ku współczesnym czasom, gdy pewien Włoch poszukuje kobiety widzianej pięćdziesiąt lat temu. Tak zazębia się przeszłość oraz teraźniejszość w pięknym tańcu popełnianych błędów oraz niewykorzystanych szans.

Jess Walter pięknie przekazał prozę życia. Opowiedział w iście romantycznym stylu historię, która w pewnym sienie wręcz odbiega od typowej historii miłosnej. A może jest właśnie kwintesencją tego uczucia? To historia wielowymiarowa, wielopoziomowa, która ma w sobie znacznie więcej pytań niż odpowiedzi, więc trudno ją jednoznacznie ocenić, ale na pewno mogę śmiało napisać, że to jedna z ciekawszych i oryginalniejszych książek jakie miałam w swoich dłoniach. I w dodatku bardzo wyjątkowa. Opowiada o wielkim świecie, który skrywa się za pozorami, o sławie niszczącej od środka, o wartościach, które nie zawsze reprezentują sobą to co istotne.

"Piękne zgliszcza" to powieść nieoczywista i chyba właśnie ta cecha sprawia, że jest wyjątkowa. Mocna w przekazie, pięknie przedstawiona, trzymająca czytelnika w napięciu oraz w poczuciu, że to opowieść, która kryje wiele znaczeń. Wart czytać między wierszami, warto zatopić się w emocjach, które otaczają nas ze wszech stron, ponieważ Jess Walter składa na nasze dłonie jedną z najpiękniejszych historii jakie przyjdzie nam czytać - o miłości, o życiu, o człowieczeństwie.

Włochy to piękny region, którego wszystkich walorów jeszcze nie odkryłam. Dopiero Walter Jess otworzył mi oczy na atrakcje regionu. Bardzo plastyczne opisy bujnej roślinności i zamieszkujących domostwo zwierząt (popielnice, żaby, węże). Opisuje w niebywaly sposób włoskie życie, problemy z zapamiętaniem imion i koligacji rodzinnych mieszkańców, proces oswajania mieszkańców, pełna niedoskonałych, lecz fascynujących postaci błądzących po urwiskach codzienności w poszukiwaniu lepszego życia. Kocham tę pozycję, na pewno do niej kiedyś wrócę!

Pisarstwo Jessa Waltera spodobało mi się już po zapoznaniu z jego powieścią Stracone miliony. Dlatego też jak tylko spostrzegłam, że stworzył coś nowego, postanowiłam i tę powieść, skonsumować.

Akcja rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych oraz w kilku miejscach. Najczęściej są to Włochy w 1962 roku i Stany Zjednoczone współcześnie, ale nasi bohaterowie pałętali się również ulicami Londynu czy Edynburga. Postacie występujące w książce nie są na szczęście szczególnie liczne. Początkowo nie mamy pojęcia, jak ich losy się splotą i zazębią jednak Autor w sposób bardzo płynny, intrygujący krok po kroku sprawił, że wszystkie wydarzenia i ich bohaterowie łączą się w spójną i logiczną całość. Co ma Włoch, który odziedziczył hotel po ojcu w miejscu tak niedostępnym dla turystów, że bieda w mieścince aż piszczała, z niezadowoloną z życia producentką Clarie, ciapowatym rozwodnikiem, któremu marzy się sprzedaż filmowego scenariusza z Liz Taylor, Richardem Burtonem i kultową Kleopatrą?

Piękne zgliszcza to nie tylko piękna i przyciągająca wzrok okładka. Pod tym tytułem kryje się piękna i bogata powieść obyczajowa. Nieoczywista, pełna ukrytych znaczeń, które każdy odczyta według osobistych doświadczeń. O czym jest ta historia? O życiu i różnych jego aspektach. O tym, że nic nie jest tylko białe lub tylko czarne. O nas samych. O wzlotach i upadkach, konsekwencjach podejmowanych decyzji. Niektóre do samego końca będą kładły się cieniem na nasze życie i nawet w najbardziej skwarny dzień dopadnie nas chłód ich konsekwencji. Jest to historia o miłości, niespełnionych marzeniach i rozmyślaniach, „co by było, gdyby…”.

Powieść czyta się świetnie, jednak miała i gorsze momenty. Chwilami nużyła i wiało nudą, a może akurat ja to tak odebrałam ze względu na to, że za jednym z bohaterów nie przepadałam i nie interesował mnie zbytnio jego los i dlatego te fragmenty przemęczyłam. Niemniej całość jest naprawdę dobra czasem nostalgiczna, czasem zabawna, czasem zdumiewająca. Podobało mi się powolne, leniwe snucie fabuły. Walter posiadł naprawdę dobry warsztat i w stosunku do poprzedniej powieści znacznie go udoskonalił. Potrafił wciągnąć w wykreowany przez siebie świat i zmusić czytelnika do uważnego śledzenia życia bohaterów. Na uwagę zasługuje fakt, że Autor nie zrobił z żadnej z postaci człowieka kryształowego. Bezwzględnie obnażał wady, upadki, dziwaczne ambicje, niedoskonałości. Z takimi bohaterami można się utożsamić, bo kto z nas nie podjął błędnej decyzji, kto z nas nie ma niczego za uszami, kto z nas nie miewa żalu do świata i siebie samego za niespełnione pragnienia? Ot samo życie, jednak z chwilą, w której nasze błędy zrozumiemy i będziemy się starali je naprawić, odejdziemy spełnieni.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Poradnia K.