Piękna brzydota

"Piekna brzydota" autorstwa Alice Feeney to historia o kłamstwach. Historia która z pozoru wydaje się dosyć prosta jednak ze strony na stronę akcja się trochę rozkręca. Tajemnicza szkoda wyspa. Miał tak pisać swoją kolejną książkę i odpocząć od codziennych problemów, tymczasem jego życie niespodziewanie się zmienia. Dowiaduje się prawdy..

Czy na prawdę Grady widział swoją żonę?

Książka odpowiednia na jesienny wieczór, wciąga praktycznie od początku. Największą robotę w tej książce robi klimat. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i raczej po więcej nie sięgnę. Jeśli lubicie książki z masą tajemnic, kłamstw, dziwnych bohaterów to będzie odpowiedni wybór.

Dzień, w którym książka Grady Greena zdobywa w końcu wyczekiwany tytuł bestsellera New York Timesa, miał być powodem do radości i celebrowania, tymczasem okazuje się najgorszym dniem jego życia. Jego ukochana żona Abby znika w tajemniczych okolicznościach, a Grady pogrąża się w rozpaczy i niemocy, także tej pisarskiej. W poszukiwaniu utraconego spokoju i inspiracji przystaje na propozycję swojej agentki Kitty i wybiera się na maleńką, szkocką, odciętą od świata wyspę Amberley. Czy znajdzie to, czego szuka?

Thriller psychologiczny to jest to, co kocham najbardziej, a ten w wydaniu Alice Feeney przeszedł moje najśmielsze oczekiwania!

Panująca tutaj atmosfera niepokoju, a momentami nawet grozy przyprawia o ciarki na całym ciele. Jest gęsto, duszno i mrocznie. Nie sposób przewidzieć, co się wydarzy, choć wyobraźnia gimnastykuje się jak Nadia Comaneci.

Alice Fenney utrzymuje tu swój typowy, rozpoznawalny styl i formę, a jednak nie sposób się domyślić, dokąd zmierza ta historia. Trzyma w napięciu od początku do samiuśkiego końca, a nawet jeszcze dłużej. Jej tłem jest tajemnicza, wręcz mistyczna szkocka wyspa, która zapiera dech w piersiach nie tylko swoim pięknem, ale też klaustrofobiczną atmosferą. To miejsce połączone z bezsennością głównego bohatera i hermetycznością społeczności grozi utratą zmysłów. Zarówno postać literacka, jak i czytelnik gubią grunt pod nogami i umiejętność rozróżnienia rzeczywistości od halucynacji.

“Piękna brzydota” była dla mnie fascynującą przygodą. Zakończenie nie do końca mnie usatysfakcjonowało, ale zafundowane przez autorkę emocje pozwalają mi na przymknięcie oka w tej kwestii.

Za każdym razem, kiedy w zapowiedziach pojawia się nowy thriller, zacieram ręce. Uwielbiam ten gatunek i przepadam za dreszczem ekscytacji jaki ze sobą niesie. Tym razem trafiłam na najnowszą książkę Alice Feeney i bawiłam się lepiej niż dobrze!

Czytałam wcześniejsze propozycje autorki i muszę przyznać, że jej twórczość jest dość nierówna. Czasami pisze naprawdę dobrze, kiedy indziej opiera się na powielonych schematach. Tym razem jednak wydaje się, że przebiła samą siebie składając na nasze dłonie najciekawszą fabułę, nastawioną na zaskoczenia, domysły, wiszące w powietrzu tajemnice. Na przestrzeni ponad trzystu stron rozegrał się dobrze skonstruowany, przemyślany dramat, który pochwalić się mógł realnością, odpowiednio poprowadzonym klimatem a także silnymi emocjami.

Wszystko rozpoczyna się od tragicznego w skutkach telefonu do żony. Grady Green słyszy w słuchawce zaniepokojony głos Abby a później już tylko niemal bolesną ciszę. Mężczyzna odnajduje samochód na krawędzi klifu, ale po żonie pozostały jedynie wszystkie prywatne rzeczy. Ona sama zniknęła bez śladu. Mijają miesiące a tajemnicze zaginięcie nie zostaje wyjaśnione, więc by ratować swoją pisarską karierę Grady wyjeżdża na małą szkocką wyspę. Chce zapomnieć o wszystkim i na nowo zacząć pisać. Nie spodziewa się, że tam odkryje zaskakującą tajemnicę.

Muszę przyznać, że fabuła od początku do końca niosła ze sobą mrok ukryty na drugim planie. Gęsta atmosfera niepewności prowadziła nas ku rozwiązaniu zagadki, ale największą zaletą był bez wątpienia wątek psychologiczny. Autorka zręcznie żonglowała niedomówieniami, igrała z naszą podświadomością, budowała ślepe zaułki i mylne tropy, by zaraz po tym uderzyć z podwójną siłą. Sam Grady wydał mi się postacią trochę rozmytą, jakby nie potrafił się odnaleźć w nowej sytuacji, ale chyba właśnie tak miało być, ponieważ kontrastowo nieobecna Abby była wciąż wywoływana do tablicy. I chociaż całość była niespieszna, dyktowana smutkiem po stracie bliskiej osoby, okazała się solidną podstawą do poprowadzenia zaskakujących wydarzeń.

"Piękna brzydota" to historia o prawdzie kryjącej się tuż pod powierzchnią. Na pierwszy rzut oka banalna, ale z każdą kolejno przerzuconą stroną budująca pomysłową akcję. Idealna jako wybór na jesienne wieczory, pozwalająca otulić się kocykiem i z kubkiem gorącej herbaty w dłoni wraz z głównym bohaterem odkryć tajemnicę zaginięcia żony. Jesteście gotowi na wyzwanie? Uważajcie, prawda może być zabójcza!

Grady Green jest znanym pisarzem, który rok po zaginięciu swojej żony wyjeżdża na szkocką wyspę. Ma nadzieję odzyskać spokój i wenę, jednak spotkanie z kobietą łudząco podobną do Abby wciąga go w niebezpieczną sieć tajemnic.

"Piękna brzydota" to historia o tajemnicach, napięciu i emocjonalnych zawirowaniach, które trzymały mnie w ciągłej niepewności. Książka wciągnęła mnie już od pierwszej strony, a wyspa na której rozgrywa się akcja, zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Surowe i odludne krajobrazy z jednej strony były fascynujące, ale jednocześnie wzbudzały one niepokój. Czułam jej chłód, dzikość oraz izolację, jakby sama wyspa obserwowała bohaterów i skrywała własne sekrety. Nadała ona historii wyjątkowy klimat.

Główny bohater Grady był postacią realistyczną, łatwo można było się z nim utożsamić. Jego żal, niepewność i sprzeczność były tak prawdziwe, że niemal czułam je razem z nim. Widać było, że kocha swoją żonę i tęskni za nią, a pragnienie odkrycia prawdy, co się z nią tak naprawdę stało, popychały go do ryzykownych decyzji. Gdy spotkał kobietę, która z wyglądu przypominała jego żonę, poczułam ten sam dreszcz niepewności i zaczęłam się zastanawiać, co jest prawdą, a co nie. Były momenty, że czułam wręcz jego panikę oraz determinację, co sprawiło, że byłam całkowicie pochłonięta historią.

Autorka w mistrzowski sposób buduje napięcie, a zwroty akcji były tak poukładane, że każda strona przynosiła coś nowego. Czułam się, jakbym sama wędrowała po wyspie odkrywając jej tajemnicę i ciekawa, co dalej się wydarzy. Czułam niepokój, zaskoczenie oraz strach.

Zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło, zupełnie nie spodziewałam się czegoś takiego. Jest to jeden z finałów, który zostaje na długo w pamięci i wywołuje mieszankę szoku, podziwu i satysfakcji z tak dobrze poprowadzonej fabuły. To właśnie on sprawił, że książka nabrała dodatkowej głębi oraz emocjonalnego znaczenia. Polecam

„Piękna brzydota” to powieść, która od pierwszych stron przyciąga atmosferą niepokoju i aurą tajemnicy, tak charakterystyczną dla Alice Feeney. To już piąta książka tej autorki, którą miałem okazję przeczytać – i choć znałem jej styl, tym razem zostałem zaskoczony na nowo.

Historia Grady’ego Greena, pisarza zmagającego się z zaginięciem żony, wciągnęła mnie przede wszystkim przez psychologiczne niuanse i gęstą sieć emocji, w której każdy gest i każda myśl mogą być zarówno prawdą, jak i złudzeniem. Feeney mistrzowsko gra z czytelnikiem – narracja prowadzona z perspektywy Grady’ego, a później także Abby, zmusza do ciągłej czujności i poddawania w wątpliwość wszystkiego, co wydaje się pewne.

Najmocniejszym punktem książki jest jednak sama wyspa Amberly – miejsce odizolowane, niemal mistyczne, które staje się osobnym bohaterem tej opowieści. Atmosfera odludzia, brak mężczyzn i dzieci, a także obecność legendy niedokończonej powieści Charlesa Whittkera budują klimat gęsty jak mgła nad szkockim morzem. To właśnie w tej przestrzeni odbija się temat przewodni książki – dualizm piękna i brzydoty, światła i ciemności, dobra i zła.

Podczas lektury towarzyszyło mi uczucie narastającego dyskomfortu, ale też fascynacji. Feeney udowadnia, że nie trzeba sięgać po widowiskowe zwroty akcji, aby skutecznie wciągnąć czytelnika – wystarczy konsekwentnie budować napięcie i umiejętnie prowadzić narrację tak, byśmy nie wiedzieli, komu ufać.

Choć momentami miałem wrażenie, że autorce zdarza się przeciągać opisy, a niektóre przemyślenia bohaterów brzmią nazbyt filozoficznie, całość rekompensuje spójny klimat i przesłanie, które zostaje ze mną długo po odłożeniu książki: „życie jest jednocześnie piękne i brzydkie, a my musimy nauczyć się dostrzegać obie strony tej samej monety”.

„Piękna brzydota” to powieść nie tylko dla fanów thrillerów psychologicznych, ale także dla tych, którzy lubią literaturę zmuszającą do refleksji nad tym, co kryje się pod powierzchnią pozornie zwyczajnych relacji. To historia o miłości, stracie i złudzeniach, które mogą być równie niebezpieczne jak prawda.