Pianistka

Równo rok minął, gdy mogłem przeczytać dalsze losy Amelii Bogdańskiej, która była główną bohaterką powieści pani Anety Krasińskiej pt.: Sanitariuszka.

W drugiej odsłonie powieści poznajemy dalsze losy bohaterskiej kobiety, która była sanitariuszką w Powstaniu Warszawskim. Co wydarzyło się po upadku powstania? Zanim przejdę do tego, co będziecie mogli przeczytać w drugiej części, kilka słów o autorce książki.

Aneta Krasińska w swoich przepięknych powieściach obyczajowych, osadzonych w historycznych chwilach naszego kraju, porusza bardzo ważne problemy kobiet, które muszą odnaleźć się w realiach, w jakich przyszło im egzystować. Czy to będzie Powstanie Warszawskie, czy życie w PRL-u, zawsze płaszczyzna historyczna jest bardzo wiernie odwzorowana. Na scenie wydawniczej zadebiutowała książką Finezja uczuć (niestety jeszcze jej nie czytałem). Pani Aneta jest mieszkanką Mazowsza i Powiatu Legionowskiego, a swoje powieści pisze w zaciszu domowym w Bożej Woli.

Literacka uczta w tym przypadku zaczyna się od okładki, która nawiązuje stylem do pierwszej części. O ile tam mogliśmy podziwiać Amelię w stroju sanitariuszki, w drugiej możemy domyślać się, że tyłem do nas, gdzieś ulicą maszeruje kobieta i na pewno będzie to główna bohaterka dwutomowej powieści.

Warto przypomnieć krótko, co wydarzyło się w pierwszym tomie. Jak wspomniałem, główną bohaterką Sanitariuszki była Amelia Bogdańska. Jej pasją była muzyka, a dokładniej gra na pianinie. I to gra, którą pokazywała ogromny talent artystyczny w tym kierunku. Szczególnie upodobała sobie muzykę wielkiego mistrza, Fryderyka Szopena. Wybuch powstania rzucił ją w wir pracy, jako sanitariuszka, do której zostaje przyuczona wraz z innymi warszawiankami.

W drugiej części przeniesiemy się do... Gdyni. Tam na stare lata zamieszkała Amelia. Co ją zaprowadziło nad polskie morze? Co wydarzyło się po Powstaniu Warszawskim w jej życiu?

Autorka w bardzo ciekawy sposób połączyła jej kres życia, wraz z tym, co wydarzyło się po wojnie. Nie będzie tajemnicą, że kobieta znalazła się tuż po wyzwoleniu z niemieckiego obozu, w Wielkiej Brytanii, w Londynie. Tam musiała się odnaleźć w nowej, trudnej rzeczywistości, bez znajomości języka, bez najbliższych. Jej myśli nadal krążyły daleko, do ukochanej Polski, która trafiła pod czerwony but wschodniego wyzwoliciela, Związku Radzieckiego. Przecież tam zostali jej najbliżsi.

Jak potoczyły się losy dzielnej sanitariuszki i pianistki? Koniecznie przeczytajcie obie części powieści, które tworzą niezwykle piękną, wzruszającą, dającą wiele do myślenia na temat patriotyzmu, historii, która nie raz spowoduje, że Wasze oczy staną się wilgotne.

„Pianistka” to poruszająca powieść o ludziach, którzy po wojnie wyemigrowali do innego kraju. O ich tęsknocie i o strachu o bliskich, którzy pozostali w kraju.

Amelia Bogdańska po wojnie wyemigrowała z Polski. Nie było jej jednak łatwo odnaleźć się w kraju, w którym nie znała nikogo. Nie umiała angielskiego i nie znała kultury Brytyjczyków. Nie poddała się i postanowiła zawalczyć o siebie. Z każdym dniem staje się lepszą pianistką. Wiedziała, że powrót do Polski, w której jest niebezpiecznie wchodzi w grę.

Autorka z niezwykłą wrażliwością opisuje los ludzi w Polsce Ludowej. Ludzi, którzy marzyli o wolności, która jeszcze nie była na wyciągnięcie ręce. Pani Aneta opisuje również los tych co wyemigrowali i borykali się z nowymi warunkami życia. Czy lepszymi? Być może. Ale pełnymi strachu o bliskich i tęsknoty za domem.

„Pianistka” to wzruszająca opowieść z historią w tle i muzyką fortepianu. Jest na pewno lektura obowiązkową dla tych, którzy lubią powieści obyczajowe.

"Pianistka" – powieść o życiu, które trwa pomimo wszystko. Przyznam szczerze, że "Sanitariuszka" przeszła przeze mnie bez wielkich emocji. Ukazała się w sierpniu, przy okazji 80. rocznicy Powstania Warszawskiego, kiedy byłem już lekko znużony literaturą faktu na ten temat. Wtedy więcej czytałem o faktach historycznych, więc powieść była czymś nowym. "Łyknąłem i już". Ale to byłoby niesprawiedliwe… Jedna historia poruszyła mnie dogłębnie – opowieść o braciach-bliźniakach Sanitariuszki, z których jeden zginął w Powstaniu. Ani brat, ani ona nie mieli odwagi powiedzieć matce o jego śmierci, a ta umarła w nieświadomości. Dotknął mnie także los pieska przybłędy, któremu Sanitariuszka, w rzeczywistości Pianistka, dała nieoczywiste imię: Chopin. Poza tym, z powieści przebił się coraz częściej pojawiający się dylemat: czy młodzi ludzie dobrze zrobili, przystępując do wolnościowego zrywu.

Kiedy rok później pojawiła się "Pianistka", sięgnąłem po nią w ciemno. Zdecydował o tym wcześniejszy lektury Anety Krasińskiej, które przeczytałem. Już po kilku stronach zorientowałem się, że to dalsze losy bohaterki, Amelii, która po wojnie trafia na emigrację do Anglii. Jej losy wcale nie płynęły miodem i mlekiem. W rzeczywistości zmagała się z biedą, odrzuceniem i dylematem: zostać w obcym kraju, czy wrócić do Polski, wpadając w paszczę nowego wroga. Dzięki dobrym ludziom Amelia staje na nogi i zaczyna realizować swoją życiową pasję, zostając pianistką. Ale to nie wszystko. Po latach otrzymuje niesamowitą wiadomość o zaginionym i uznanym za zmarłego chłopaku, Felicjanie. Wie, że nadszedł moment, w którym musi postawić świat na głowie i zrobić wszystko, by sięgnąć po życiowe szczęście.

Amelia opowiada o swoim życiu, o powrocie do Polski po upadku komuny i o nauczaniu muzyki. Jej najzdolniejsza uczennica, Eliza, namawia ją do spisania swoich przeżyć w pamiętniku. I tak, kartka po kartce, zdanie po zdaniu, dowiadujemy się o jej życiu po wojnie na emigracji, a potem w Polsce.

Do napisania książki autorkę namówili czytelnicy, głodni dalszych losów Amelii, Felicjana i Zygmunta. Powstaje bardzo fajna opowieść, jest także kolejny piesek przybłęda, tym razem Vivaldi, o uczuciach osób bardzo dojrzałych, o odchodzeniu i przemijaniu. Może wiele rzeczy jest niedostrzeganych przez młodsze pokolenie, ale dla mnie ta książka jest bardzo bliska… Dziękuję autorce, bo nie często pojawiają się książki o odchodzeniu i przemijaniu. Zazwyczaj przytłaczają je opowieści o młodości, radości, często luksusie. Po zamknięciu książki jeszcze długo myślałem o tym, co zostało napisane na jej kartach. No i "Sanitariuszka" też pojawiła się w zupełnie innym świetle.

"Pianistka" Aneta Krasińska / Kontynuacja "Sanitariuszki"

Napięcie wciąż wibruje w powietrzu, a echa wojny nie milkną. Aneta Krasińska - autorka powieści chwytających za serce , mistrzyni pióra, ponownie zabiera nas w podróż do świata, gdzie sztuka i miłość zderzają się z brutalnością historii. W "Pianistce" kontynuacji "Sanitariuszki" autorka maluje portret kobiety, która, choć ocalała, wciąż walczy o odnalezienie siebie na gruzach dawnego życia. To poruszająca opowieść o sile ducha, dylematach moralnych i niełatwej próbie stworzenia przyszłości w świecie, który na zawsze zmienił się w popiół. Przygotujcie się na lekturę, która chwyta za serce i nie wypuszcza aż do ostatniej nuty.

Amelia to kobieta, której historia nie kończy się na wojnie. Wręcz przeciwnie, po upadku Powstania Warszawskiego jej walka dopiero się zaczyna. Przetrwała piekło, ale nosi je w sobie. Jest samotna, zagubiona i zmuszona do opuszczenia wszystkiego, co znała. Londyn jest dla niej miejscem paradoksalnym – bezpiecznym, a jednocześnie obcym i zimnym. Amelia nie może znaleźć sobie miejsca, a trauma manifestuje się na różne sposoby – od bezsenności, przez poczucie winy, po niemożność nawiązania głębszych relacji. To właśnie w tej nowej rzeczywistości musi od nowa uczyć się żyć.

Jedynym elementem, który połączył Amelię z jej dawnym życiem, jest Fortepian. To właśnie przy nim bohaterka czuje się sobą. Kiedy gra, wracają wspomnienia – te bolesne i te piękne. Muzyka staje się jej językiem, którym wyraża to, czego nie potrafi ubrać w słowa. To przez klawisze opowiada o swoim strachu, tęsknocie za utraconym domem i bliskimi, a także o rodzącej się nadziei. Autorka pokazuje, że fortepian to nie tylko źródło pięknych dźwięków, ale narzędzie leczenia duszy i powolnego godzenia się z przeszłością.

Chociaż Amelia początkowo izoluje się od świata, jej historia nie jest opowieścią o całkowitej samotności. W Londynie poznaje inne postacie, które mają wpływ na jej los. Są to Polacy, którzy, podobnie jak ona, zostali zmuszeni do emigracji. Wśród nich znajdują się zarówno weterani wojenni, jak i cywile. Tworzą oni małą, polską społeczność, która w obcym kraju próbuje stworzyć namiastkę domu. Te interakcje są bardzo ważne, ponieważ to właśnie dzięki nim Amelia powoli zaczyna otwierać się na innych i szukać swojego miejsca w świecie.

W miarę jak nasza bohaterka wychodzi ze swojej izolacji, w jej życiu pojawia się możliwość nawiązania nowej, głębokiej relacji. To jedna z najdelikatniejszych części fabuły. Autorka z wielką wrażliwością ukazuje proces, w którym osoba straumatyzowana powoli uczy się ponownie ufać i kochać. Ten wątek miłosny nie jest romantyczny w typowy, przesłodzony sposób. Jest raczej opowieścią o zmaganiu się z bliznami przeszłości i odważnym patrzeniu w przyszłość. To właśnie to uczucie daje Amelii siłę, żeby zacząć leczyć swoje rany i uwierzyć, że życie po wojnie ma jeszcze sens.

Czy można uciec od wojny, jeśli nosi się ją w sercu? Krasińska z mistrzowską precyzją maluje portret kobiety, która jest niczym strzaskane lustro – każdy jej fragment odbija ból, traumę i strach. W Londynie, w cieniu obcych katedr i na tle obcych twarzy, Amelia próbuje na nowo złożyć siebie w całość. Jej fortepian staje się spowiednikiem, świadkiem cichej rozpaczy i jedynym miejscem, gdzie jej dusza może znaleźć ukojenie. Klawisze to nie tylko czarne i białe kości, ale most, po którym bohaterka przechodzi od przeszłości do – miejmy nadzieję – przyszłości.

Krasińska z niezwykłą wrażliwością ukazuje, jak muzyka staje się dla Amelii schronieniem, tarczą i lekarstwem. Kiedy dotyka klawiszy, nie gra tylko nut – gra swoje życie, swoje wspomnienia, swoje marzenia. Jej palce wędrują po klawiaturze, a każda zagrana melodia jest jak list do tych, którzy odeszli, jak rozmowa z utraconymi bliskimi. Ale cisza, która zapada po skończonej grze, jest jak uderzenie obuchem – przypomina jej o pustce, samotności i niemożności powrotu do domu.

Powieść jest też pięknym, a zarazem bolesnym portretem pokolenia Polaków, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swojej ojczyzny. Krasińska z empatią oddaje ich dylematy, tęsknoty i wysiłki, by zachować swoją tożsamość. To opowieść o wsparciu, o przyjaźni, ale też o cichym cierpieniu i samotności w obcym świecie. Autorka bez zbędnego patosu pokazuje, że bycie emigrantem to wieczne życie na granicy dwóch światów – tego, który był, i tego, który dopiero się tworzy.

Tę książkę nie tyle się czyta, ile przeżywa. To jest opowieść, która łapie za serce od pierwszej strony, bo Aneta Krasińska nie opisuje historii, ona ją czuje, a potem pozwala nam ją poczuć. Nie jest to sucha relacja z przeszłości, ale żywy, pulsujący emocjami pamiętnik duszy. Przez karty tej powieści przechodzi się z bijącym sercem, czując na własnej skórze ból, tęsknotę i tę straszliwą, powojenną pustkę.

Amelia Bogdańska, nie jest superbohaterką. Jest człowiekiem takim jak my. Kiedy czytamy o jej udziale w Powstaniu Warszawskim, nie widzimy bohatera z marmuru, ale dziewczynę pełną strachu, nadziei i woli walki, która musiała przetrwać, by móc grać. Każdy dźwięk fortepianu, każde naciśnięcie klawisza, jest echem jej wspomnień. W jej muzyce słychać huk bomb, płacz utraconych bliskich, ale też upartą nadzieję na nowy początek. Język tej powieści to poezja. Krasińska maluje słowami obrazy tak plastyczne, że niemal czuć zapach spalonej Warszawy i słyszeć kroki na londyńskich ulicach. Ale to emocje są tu na pierwszym planie. To jest opowieść o miłości, która musiała ustąpić miejsca wojnie, o przyjaźniach, które przetrwały najcięższe próby, i o samotności, którą niesie ze sobą trauma.

"Pianistka" to nie tylko historia, to lustro, w którym każdy z nas może odnaleźć kawałek siebie – strachu przed utratą, marzeń, które trzeba chronić, i siły, która pozwala iść naprzód, nawet gdy serce krwawi. Pianistka” to głębokie zanurzenie w psychikę człowieka po przejściach. Pokazuje, jak muzyka może być terapią, sposobem na oswojenie demonów przeszłości. Zamiast użalać się nad losem, Amelia gra. W jej grze jest rozpacz, ale też piękno. Krasińska sprawia, że czujemy każdą nutę, która dla Amelii jest jak oddech.

Ta książka jest hołdem dla tych, którzy musieli uciekać, by żyć, ale nigdy nie zapomnieli, skąd pochodzą. To przypomnienie, że nawet w najgłębszej ciemności jest światełko nadziei, a nasza siła nie leży w tym, ile znieśliśmy, ale w tym, jak umiemy się podnieść i grać dalej. To obowiązkowa lektura dla każdego, kto wierzy w moc ludzkiego ducha.

Ten tytuł to książka niezwykła, która przekracza granice gatunków. To poruszająca powieść psychologiczna, historyczna i obyczajowa w jednym. Autorka z chirurgiczną precyzją buduje świat, w którym każdy szczegół ma znaczenie. To opowieść o nadziei, sile człowieka i ludzkiej potrzebie przynależności. Powieść Krasińskiej to obowiązkowa lektura dla wszystkich, którzy szukają w literaturze autentycznych, głębokich emocji. Lektura, która zostaje w sercu na długo po tym, jak zamknie się ostatnią stronę. To głęboka, psychologiczna proza, która skłania do refleksji nad tym, co to znaczy być człowiekiem w obliczu traumy. Aneta Krasińska stworzyła dzieło pełne emocji, subtelności i piękna, które zasługuje na uwagę każdego, kto po przeczytaniu książki chce odłożyć ją na półkę w poczuciu naprawdę wartościowo spędzonego czasu. To literacki hymn ku pamięci ocalałych, którzy musieli znaleźć w sobie siłę, by grać dalej, nawet gdy orkiestra życia ucichła.

Dziś chciałabym opowiedzieć Wam o książce “Pianistka” autorstwa Anety Karasińskiej, wydanej przez Skarpę Warszawską.

Po zakończeniu wojny nastały bardzo trudne czasy – zarówno dla Polaków żyjących w kraju, jak i dla tych, którzy wyruszyli za granicę w poszukiwaniu lepszego życia. Amelia, główna bohaterka powieści, to polska emigrantka mieszkająca w Wielkiej Brytanii. Nie zna języka ani kultury obcego kraju, w którym przyszło jej żyć. Szybko zdaje sobie sprawę, że powrót do ojczyzny jest niemożliwy – zbyt niebezpieczny.

Amelia martwi się o swojego brata oraz lekarza, z którym straciła kontakt. Jak potoczą się jej losy?

Otrzymałam piękną, poruszającą powieść, pełną tęsknoty – za rodziną, ojczyzną, a także za miłością, której brutalnie stanęła na drodze wojna. Choć Amelia w Anglii znalazła namiastkę swojego świata, realizuje się zawodowo i rozwija karierę muzyczną, to jednak tęsknota wciąż nie daje o sobie zapomnieć.

Bohaterka nie ma szczęścia w miłości – spotyka mężczyzn, którzy nie rozumieją, a często nawet krytykują ludzi, biorących udział w powstaniu. Fabuła książki toczy się w dwóch płaszczyznach czasowych. Obserwujemy Amelię jako starszą kobietę, która nadal uczy młode pokolenie gry na pianinie, przekazując im miłość do muzyki. Równocześnie poznajemy młodą Amelię – piękną kobietę, której kariera muzyczna nabiera rozpędu, choć stawia dopiero pierwsze kroki na obcej ziemi.

W książce autorka doskonale oddała realia życia na emigracji – trudne początki, samotność, tęsknotę za krajem i rodziną, ale również nadzieję na lepsze jutro.

Z całego serca polecam Wam tę książkę.