Perła czasu

Śledzę serię od samego początku i Celina Stefańska jest rewelacyjna – inteligentna, empatyczna, uparta, zmieniająca się z tomu na tom, a przy tym tak prawdziwa, że po każdej książce najchętniej zaprosiłabym ją na kawę i długą rozmowę.

Tym razem Celina zajmuje się kradzieżą bezcennych, rodzinnych zegarków Laury Tynieckiej – unikatowych czasomierzy odziedziczonych po matce. Policja rozkłada ręce, więc do gry wkracza Stefańska. Klucz do zagadki kryje się w słowach osiemdziesięcioletniej Jadwigi Mostowskiej – sąsiadki, której demencja splata teraźniejszość z wojną i powojenną Warszawą. Wszyscy uważają, że „babcia bredzi”. Celina słucha. Jeszcze nie wie, jak połączyć kropki, ale słucha i koduje.

W „Perle czasu” nie mogło zabraknąć Szyszki – pisarki kryminałów i najlepszej przyjaciółki Celiny. Jest przy niej praktycznie przez całą książkę: komentuje, podpowiada, czasem realnie pomaga w śledztwie, a przy okazji bezczelnie zbiera materiały do swojej nowej powieści. Jej cięty humor i wymiany zdań z Celiną to jak zawsze złoto – rozładowują napięcie i przypominają, że prawdziwa przyjaźń potrafi przetrwać nawet najbardziej pokręcone dochodzenie.

Jak zawsze u Rogali nie brakuje genialnie wplecionych smaczków historycznych i ciekawostek – tym razem o sztuce zegarmistrzowskiej, dawnej Warszawie, losach jej mieszkańców. Czytam kryminał, a jednocześnie czuję się, jakbym spacerowała po starych kamienicach z bardzo mądrą przewodniczką.

Serdecznie Wam polecam ten spacer, elegancką intrygę, a zakończenie? Niesamowity twist – jestem pod wrażeniem. Celina inspiruje, Szyszka bawi, a pani Jadwiga… no cóż, z nią można wypić popołudniową herbatkę i również się uśmiechnąć. Książki Małgorzaty Rogali biorę w ciemno.

Cytaty:

„ – Cześć Karo! – przywitała przyjaciółkę, która od kilku dni nie odbierała połączeń i nie otwierała drzwi mieszkania. Na jej poczcie głosowej można było usłyszeć nagrany komunikat: „Cześć, nie dzwoń do mnie teraz i nie składaj mi wizyt. Złapałam wenę i pilnuję, żeby nie uciekła”. – Oderwałaś się od klawiatury? - spytała Celina z zaciekawieniem. – Muszę przemyśleć jeden wątek. – Karolina Szyszkowska, zwana Szyszką, westchnęła.

– Chwilowo nienawidzę tego tekstu, nie wiem, czy dam radę go dokończyć.

– O ile pamiętam, mówisz tak przy pisaniu każdej powieści, a później wszystko się spina i czytelnicy są zachwyceni.”

„ – Okej. Wracając do sprawy Tynieckiej... – Xavier podjął wątek.

– Zastanawiam się, czy włamanie w Mysiadle ma związek z innymi kradzieżami zegarków.

– Były tego typu zdarzenia? - zaciekawił się Szpakowski.

– Owszem. Nie trafiły do ciebie, bo nie było zwłok, ale sposób działania podobny.”

Dziś chcę Wam opowiedzieć o ostatnio przeczytanej książce Małgorzaty Rogali „Perła czasu”. To kontynuacja serii (4 tom) z Celiną Stefańską, gdzie prócz zagadek kryminalnych pojawia się również tło, którym jest sztuka. Tym razem poznajemy świat zabytkowych zegarków, bogato zdobionych, z najwyższej jakości szwajcarskimi mechanizmami, naprawdę wyjątkowych.

Laura Tyniecka jest współwłaścicielką Perły czasu – małej rodzinnej firmy, która wytwarza unikatowe czasomierze. Pewnej nocy bohaterka staje się ofiarą włamania i kradzieży. Z jej domu znikają dwa cenne zegarki, które odziedziczyła po rodzicach. Stanowią one ogromną wartość sentymentalną dla Laury. Dziwne jest to, że znikają tylko one…

Śledztwo z ramienia policji prowadzi zespół znany z poprzednich tomów – Ksawery Perrault i Zygmunt Szpakowski, natomiast w związku z brakiem postępów w śledztwie, poszkodowana wynajmuje Celinę Stefańską – prywatną detektyw, która znana jest z niekonwencjonalnych metod pracy. Czy uda się odnaleźć spadek po rodzicach Tynieckiej i odkryć kto ją okradł?

Po raz kolejny spotkałam się z niezwykłą lekkością czytania książki Małgorzaty Rogali. To jedna z cech jej fantastycznego stylu. Bardzo to doceniam. Zamysł na fabułę jest podobny do poprzednich części. Mamy tu kradzież i morderstwo (klasyka), a dodatkowo jest to okraszone smaczkami z świata rzemiosła cennych czasomierzy – zegarmistrzostwa. Bieg wydarzeń na początku jest wolny, ale tuż za połową książki akcja dynamicznie przyspiesza. Udało mi się odgadnąć sprawcę, ale wątek zleceniodawcy kradzieży ogromnie mnie zszokował.

Lubię wracać do ulubionych bohaterów i obserwować ich losy. W przypadku tej serii, którą na ten moment zamyka „Perła czasu”, niezmiernie mnie cieszą postępy Celiny, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Jest coraz bardziej odważna i pewna siebie. Bardzo jej kibicowałam w otwieraniu się na świat po ogromnej traumie.😊

Drodzy, bardzo zachęcam do lektury „Perły czasu”, ale też całej serii z Celiną. Warto! 😊

Czasami szczegół odgrywa istotną rolę i nic nie jest kwestią przypadku. To, co dostrzegane jest przez nielicznych może całkowicie zmienić punkt spojrzenia na sprawę lub skierować uwagę w kierunku, jaki w ogóle nie był brany pod uwagę. Niby nic wielkiego, ot drobiazg, lecz właśnie często w nim tkwi niezwykła siła.

Zbieg okoliczności rzadko kiedy jest źródłem przestępstwa, chociaż mówi się, że to okazja czyni złodziejem. Z pewnością cenne zegarki, które skradzione Laurze Tynieckiej nie zostały utracone przez splot zdarzeń. Zresztą tak samo sądzi policja, lecz dochodzenie nie przynosi spodziewanych efektów. Nie tak łatwo odnaleźć coś, co na legalnym rynku sprzedaży pokaźne kwoty, a na czarnym jeszcze większe. Niejeden wiele zapłaci by móc cieszyć oczy i przede wszystkim chęć posiadania unikatowych rzeczy, jedno drugie odbywa się w tajemnicy, ze szkodą dla prawowitego właściciela. Celina Stefańska już niejednokrotnie potrafiła dostrzec związek pomiędzy zdawałoby się niepowiązanymi ze sobą informacjami. Czy i tym razem uda się znaleźć to, co łączy włamanie oraz dziwne słowa starszej pani mieszkającej niedaleko miejsca przestępstwa? Czas działa na niekorzyść policyjnego i detektywistycznego śledztwa, zacierają się tropy, a skradzione czasomierze wciąż nigdzie nie pojawiły się. Takie kradzieże nie są przypadkowe, krąg zainteresowanych wcale nie jest aż tak duży, ale może trzeba spojrzeć na tę sprawę inaczej niż do tej pory? Zwłaszcza, iż pewne fakty rzucają całkiem nowe światło na nią…

Kto może doskonale połączyć kryminalny gatunek ze światem dzieł sztuki? Małgorzata Rogala w cyklu książek o Cecylii Stefańskiej odsłania przed czytelnikami mroczne kulisy pięknych przedmiotów. Czytelnicy otrzymują nie tylko intrygującą zagadkę, lecz również interesujące informacje związane z szeroko pojętą historią sztuki. Nie można również zapomnieć o warstwie psychologicznej, do której pisarka przykłada dużą wagę, co przekłada się na sylwetki bohaterów oraz ich motywy. „Perła czasu” to kilkuwątkowa historia zbudowana wokół kradzieży unikatowych zegarków, jakie od dziesięcioleci stanowiły dziedzictwo przekazywane kolejnym pokoleniom. Już na samym początku pojawia się pytanie czy mógł to być przypadkowy łup? Odpowiedź nasuwa się bardzo szybko, lecz kolejne znaku zapytania już są tak łatwe do wyjaśnienia. Kto i dlaczego? Czy zignorowana informacja będzie przełomowa? A może do jednego rozwiązania prowadzi więcej niż jedna ścieżka? Małgorzata Rogala odkrywa przed czytającymi sieć powiązań, jakie na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego, lecz gdy przyjrzeć im się z bliska i czasem poczekać cierpliwie pokazują prawdziwe oblicze.

Są takie książki, które bierze się do ręki, by natychmiast zanurzyć się w znajomym, komfortowym świecie. Seria o detektyw Celinie Stefańskiej, spod pióra Małgorzaty Rogali, zdecydowanie do nich należy. Czwarty tom cyklu przygód Celiny Stefańskiej pt. „Perła Czasu”, to idealny przykład relaksującego kryminału – takiego, który dostarcza solidnej intrygi, ale bez niepotrzebnego mroku i psychologicznego ciężaru. To jest ten rodzaj lektury, którą puszczasz sobie jak ulubiony jazz – wiesz, że będzie przyjemnie, a każda nuta (czyt. rozdział) będzie na swoim miejscu.

Tym razem w eleganckim świecie Celiny pojawia się dramatyczny akcent. Laura Tyniecka, współwłaścicielka prestiżowej manufaktury zegarków „Perła Czasu”, pada ofiarą zuchwałego rabunku. Z jej domu znikają cenne, biżuteryjne czasomierze, które stanowią rodzinny spadek i pamiątkę po matce. Ponieważ policja zdaje się rozkładać ręce, zdesperowana Laura prosi o pomoc naszą ulubioną detektyw. I tak rozpoczyna się dochodzenie w świecie luksusowych przedmiotów i skomplikowanych mechanizmów.

To, co niesamowicie wciąga w tej serii, to fakt, że oferuje ona znacznie więcej niż tylko sprawnie skonstruowaną zagadkę kryminalną. Każdy tom to kopalnia wiedzy o pięknie, sztuce i wyspecjalizowanym rynku. W „Perle Czasu” autorka zabiera nas w fascynującą podróż do świata unikatowych zegarków na rękę. Odkrycie skali i zaawansowania rynku kradzieży tych małych dzieł sztuki jest absolutnie intrygujące! Po lekturze mimowolnie zaczynamy wyszukiwać te najbardziej pożądane i luksusowe czasomierze. To jest właśnie siła tej prozy – łączy przyjemną rozrywkę z edukacją na temat pięknych przedmiotów i ich historii.

W centrum kryminalnej intrygi Celina musi zmierzyć się nie tylko ze zorganizowaną przestępczością, ale też z... niepamięcią. Kluczową postacią w sprawie okazuje się osiemdziesięcioletnia Jadwiga Mostowska, sąsiadka Laury. Staruszka coś widziała, ale jej wypowiedzi, z powodu choroby, są niejasne, a teraźniejszość miesza się z odległą przeszłością. To zadanie dla Celiny – rozszyfrowanie słów starszej pani, które mogą okazać się jedynym kluczem do odzyskania pamiątek i złapania rabusiów. Czy to był rabunek na zlecenie? Jaki sekret kryje się za tajemniczym włamaniem?

Oprócz świetnie poprowadzonego wątku kryminalnego, który wciąga od pierwszej strony, autorka przemyca ważny i bardzo aktualny temat społeczny. „Perła Czasu” to subtelne ostrzeżenie przed brakiem ostrożności w mediach społecznościowych. Często nawet mimowolnie ujawniamy zbyt wiele ze swojej prywatności, swojego majątku i planów. Książka wyraźnie pokazuje, jak ta cyfrowa otwartość – a także niefrasobliwość w prywatnych rozmowach o planowanych wyjazdach czy cennych prezentach – może obrócić się przeciwko nam i być wykorzystana przez „złych ludzi”. Wniosek nasuwa się sam: warto być ostrożnym w dzieleniu się informacjami.

Nie można pominąć też wspaniałego, ludzkiego tła tej historii. Oprócz Celiny, mamy tu do czynienia z ciekawie zarysowanymi postaciami, w tym z poruszającym wątkiem dwóch sióstr i zadawnionych pretensji, który dodaje całości głębi.

„Perła Czasu” to lekka, wciągająca lektura, która bawi, uczy i jednocześnie relaksuje. To idealny tytuł na długi wieczór z lampką wina i gwarancja świetnej historyjki. Zdecydowanie warto sięgnąć po ten i poprzednie tomy serii!

To kolejna część przygód prywatnej detektyw Celiny Stefańskiej (można czytać bez znajomości poprzednich).

Tym razem nasza bohaterka dostaje zlecenie odnalezienia skradzionych dwóch zegarków -rodzinnych pamiątek o bardzo dużej wartości. Poszkodowana Laura Tyniecka wraz z siostrą prowadzą manufakturę Perła Czasu, gdzie zajmują się już w kolejnym pokoleniu tworzeniem pięknych, drogich zegarków. Sąsiadka Laury widziała moment kradzieży - próbując zatrzymać dwóch mężczyzn, którzy włamali się do domu obok zostaje zastraszona bronią co w efekcie prowadzi do konfliktu między włamywaczami i śmierci jednego z nich. Śledztwo prowadzone przez policję po sprawdzeniu wszystkich poszlak utknęło w miejscu. Do akcji wkracza Celina. Czy uda jej się odzyskać skradzione fanty? Czy starsza sąsiadka z demencją będzie w stanie coś pomoc? Co kryje otoczenie dwóch sióstr...

Ta część o wiele bardziej przypadła mi do gustu niż poprzednia z tej serii. Tutaj autorka już nie skupiała się tak mocno na szczegółach fachu zegarmistrzów tylko na akcji i kolejnych tajemnicach pojawiających się co krok.

Uwielbiam główną bohaterkę to młoda, sprytna kobieta po przejściach, która swoją dobrocią i dzięki pomocy najbliższej przyjaciółki osiąga często o wiele więcej niż policja.

Bardzo mi się podoba też motyw współpracy naszej pani detektyw z policją. Tutaj nie ma rywalizacji kto lepszy. Celina otwarcie zawiera pakt z policjantami, że będą się wymieniać informacjami co nie psuje fabuły a właśnie wprowadza harmonię. Obie strony informują się o postępach co idealnie uzupełnia ich pracę. Elementy układanki same wskakują na swoje miejsce.

Zakończenie jak zawsze zaskakujące - czyli takie które lubię najbardziej. W książkach z tej serii (przynajmniej dwóch ostatnich), które miałam przyjemność czytać nie znajdziecie wiele krwi czy brūtãlnosci. Autorka stawia na bystry umysł przestępców, którzy planują swoje czyny krok po kroku. Ich kłamstwa i postępowanie jest dobrze przemyślane.