Perfidna gra (barwione brzegi)

Ależ mam dla Was dzisiaj wyśmienitą książkę! Powieść, której głównym atutem jest klimat rodem ze starych kryminałów. Historię, której lektury nie wyobrażam sobie inaczej niż z filiżanką mocnej kawy, ewentualnie rogalikiem do podgryzania.

Mowa oczywiście o czytanej przeze mnie ostatnio książce Donny Leon z serii o komisarzu Brunettim - „Perfidna gra”. Rozpoczęłam swoją przygodę od tomu jedenastego, nad czym delikatnie ubolewam, ponieważ lubię od początku śledzić losy komisarzy prowadzących śledztwa, ich życiowe perypetie, wzloty i upadki. Nie sprawiło mi to jednak najmniejszych problemów ze zrozumieniem lektury.

Guido Brunetti to typowy Włoch i Wenecjanin, który kieruje się w życiu i pracy twardym kręgosłupem moralnym. Lubi dobrze zjeść, nie potrafi niczego odmówić swojej żonie, której studentka chce dowiedzieć się, jakie są możliwości ułaskawienia powojennego zbrodniarza. Niby lata minęły, a pewne sprawy wciąż głęboko tkwią w weneckiej społeczności. Na tyle głęboko, że niewinne pytanie uruchamia lawinę mrocznych wydarzeń.

To książka, którą można by pokazywać jako wzór idealnej lektury czytanej dla czystej, niczym niezmąconej przyjemności. Wątek kryminalny swobodnie łączy się tutaj z burzliwą wojenną historią Europy, a przede wszystkim Włoch i Wenecji. To prawdziwe mistrzostwo w snuciu barwnej opowieści o rozliczeniach z przeszłością i ciężarze historii.

Skradzione dzieła sztuki, ludzie dorabiający się na cudzej krzywdzie oraz środowisko bogatych weneckich rodzin wyjątkowo dobrze pasują do kryminalnego klimatu tej powieści. Akcja należy do tych spokojniejszych, stopniowo odkrywających przed czytelnikiem kolejne karty. Nic innego nie pasowałoby tutaj równie dobrze. A sceny, w których komisarz wraca do domu i raczy się pysznym obiadem przygotowanym przez żonę, dodają tej historii jeszcze więcej smaku i kolorytu.

Cóż można by napisać więcej? Szalenie mi się podobało. Chciałabym czytać jak najwięcej takich książek, dlatego jestem bardzo podekscytowana perspektywą kolejnych tomów tej serii, które czekają już na mojej półce.

„Perfidna gra” Donny Leon to kryminał o bardzo spokojnym, wręcz melancholijnym klimacie — idealny dla osób, które lubią powolne śledztwa i zanurzenie się w atmosferze Wenecji. Choć momentami miałam wrażenie, że opisów jest trochę za dużo i akcja zwalnia bardziej niż bym chciała, to sama historia naprawdę mnie wciągnęła.

Komisarz Guido Brunetti po raz kolejny udowadnia, że jest jednym z najbardziej przenikliwych literackich śledczych. Z pozoru niewinne pytanie dotyczące unieważnienia powojennego wyroku prowadzi go do świata nazistowskiej grabieży dzieł sztuki, ukrywanych sekretów i ludzi, którzy przez dekady budowali swoje wpływy na cudzej tragedii.

Najbardziej zafascynowała mnie zagadka śmierci młodej Claudii Leonardooraz starszej signory Jacobs. Donna Leon świetnie poprowadziła śledztwo, stopniowo odsłaniając sekrety związane z nazistowską grabieżą dzieł sztuki, chciwością i wpływami elit. Im dalej brnęłam w tę historię, tym bardziej chciałam poznać prawdę. Do samego końca nie przewidywałam takiego rozwiązania.

“Perfidna gra” nie jest kryminałem pełnym zwrotów akcji na każdej stronie. To bardziej inteligentny, klimatyczny kryminał, który skupia się na relacjach, moralnych szarościach i powoli odkrywanych tajemnicach. I właśnie ten spokojny klimat ma w sobie coś wyjątkowego. Polecam tę książkę wszystkim, którzy lubią kryminały z historycznym tłem i tajemnicami sprzed lat.

„Perfidna gra” to jedenasty tom z serii o Komisarzu Brunettim. Włochu, a dokładnie Wenecjaninie. Jest rok 2002. Z naszym niezłomnym komisarzem pragnie porozmawiać studentka jego żony Paoli, Claudia. Chodzi o jej dziadka. O nielubianego wśród weneckich kręgów artystycznych a także arystokratycznych Lucę Guzzardiego. Dziewczyna pragnie, nawet nie dla siebie a dla swojej przyszywanej babci, oczyścić jego imię. Zmarł w latach 70-tych ubiegłego wieku w szpitalu dla obłąkanych. Skazany za kradzieże dzieł sztuki. Chociaż, bliżej było do jego faszystowskich poglądów, to przez ogłoszenie amnestii sąd nie mógł go za to skazać. Jednak zanim komisarz zdążył rozpatrzyć się w prośbie Claudii, został wezwany do jej mieszkania. Okazało się, że została zamordowana. I tu pojawia się pytanie. Dlaczego? Czy to miało związek z jej próbą uzyskania pośmiertnego ułaskawienia dla Luci? Wiele pytań na które Guido będzie musiał znaleźć odpowiedzi.

W trakcie śledztwa prowadzi dysputy z teściem, marchandem Lele i współpracownikami o wydarzeniach, które się rozgrywały w Wenecji w trakcie IIWŚ. O ich następstwach. O tym jak ludzie starali się ocalić siebie oraz cenne dzieła sztuki. Zaznajamiając się z kryminalną stroną powieści, czytelnik równocześnie czyta jak i sam zastanawia się nad tą cienką granicą ludzkiej moralności, która nie pozwala do końca rozprawić się z przeszłością bo stoi w opozycji do chciwości. Czy posiadanie pięknych dzieł sztuki zdobytych legalnie lub nieco mniej legalnie warte jest tego aby wymazać to w jaki sposób rodzina stała się ich właścicielami? Dużo moralnych pytań, na które zarówno komisarz jak i my sami musimy sobie odpowiedzieć. I chociaż akcja nie pędzi jak pendolino to książkę czyta się szybo i z przyjemnością mimo, że serię zaczęłam od tomu 32 to w niczym mi to nie przeszkodziło. Polecam.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Noir sur Blanc.

Wydaje się, że Wenecja to tylko kanały, maski i kawa wypita w cieniu bazyliki. Ale u Donny Leon to miasto ma drugą twarz – tę ukrytą w zakurzonych archiwach i za zamkniętymi drzwiami pałaców. „Perfidna gra” to lektura, która zaczyna się od niewinnego pytania, a kończy tam, gdzie nikt z nas nie chciałby zaglądać: w mrocznej przeszłości, o której Włosi woleliby zapomnieć.

Kiedy do komisarza Guido Brunettiego zgłasza się Claudia Leonardo, studentka jego żony, z prośbą o pomoc w sprawie unieważnienia powojennego wyroku ciążącego na jej dziadku, nikt nie przypuszcza, że to pozornie błahe spotkanie uruchomi lawinę tragicznych zdarzeń. Sprawa dawnego funkcjonariusza partii faszystowskiej, skazanego za kradzież cennych dzieł sztuki, staje się dla komisarza pretekstem do zejścia w najgłębsze warstwy weneckich archiwów, gdzie pod grubą warstwą kurzu spoczywają tajemnice nazistowskiej grabieży i powojennej hipokryzji.

To, co początkowo zapowiada się jako spokojne, niemal akademickie dochodzenie historyczne, błyskawicznie nabiera złowieszczej i krwawej aktualności. Donna Leon z niesamowitą precyzją pokazuje, jak łatwo dawne zbrodnie mogą przeniknąć do teraźniejszości, gdy tylko ktoś odważy się naruszyć status quo wpływowych rodzin. Śmierć Claudii zmienia charakter śledztwa, zmuszając Brunettiego do konfrontacji ze światem nieuczciwych marszandów i obłudnych elit, które za fasadą nienagannych manier i bogactwa skrywają mroczne dziedzictwo. Odkrycie niezwykłej, ukrytej kolekcji sztuki staje się dowodem na to, że pazerność i chciwość, które motywowały do zbrodni w czasie wojny, wciąż są siłami napędowymi dla współczesnych, cynicznych graczy. Autorka mistrzowsko łączy tu klasyczną intrygę kryminalną z gorzką refleksją nad włoską amnezją historyczną, obnażając mechanizmy, które pozwalają winnym unikać odpowiedzialności przez całe dziesięciolecia.

„Perfidna gra” to lektura, która nie pozwala na obojętność, zmuszając do postawienia pytań o granice moralności i cenę sprawiedliwości. Brunetti, lawirując między lojalnością wobec prawdy a naciskami systemu, staje się symbolem walki z korupcją, która zdaje się być wpisana w tkankę tego pięknego miasta. Leon maluje portret Wenecji rządzonej przez ludzi przekonanych o swojej bezkarności, dla których etyka jest jedynie zbędnym balastem w pomnażaniu majątku. To nie jest tylko sprawnie napisany kryminał, to przede wszystkim bolesna diagnoza społeczeństwa, które woli luksus zapomnienia od trudu rozliczenia się z przeszłością. Zamykając tę książkę, zostajemy z obrazem Brunettiego – człowieka rozdartego, który wie, że sprawiedliwość w świecie wielkich pieniędzy i starych nazwisk bywa jedynie luksusem dla nielicznych, a mury weneckich pałaców będą milczeć tak długo, jak długo będzie to opłacalne.

Bardzo polecam!

(...) Przed komisarzem Brunettim pojawia się kolejne trudne śledztwo w związku z zabójstwem. A wszystko zaczyna się od spraw zamierzchłych, związanych z kradzieżami dzieł sztuki i sprawą faszystowskiego funkcjonariusza. Brunetti odkrywa poraz kolejny mroczną stronę Wenecji. To co wydaje się początkowo odległe, staje się aktulane i przynosi pierwszą ofiarę. Komisarz krok po kroku zmierza do rozwiązania zagadki, a po drodze przekonuje się o wciąż świetnie prosperującym świecie zakłamanych, nieuczciwych marszandów, gdzie chciwość sprawia, że człowiek zdolny jest, tak dawniej jak i dziś, do najgorszych uczynków.

"Perfidna gra" to wyśmienity, włoski kryminał Donny Leon, w nowym wydaniu. Seria z komisarzem Brunettim nie przestaje intrygować i wciąga świetnie poprowadzoną fabułą. Autorka doskonale oddaje klimat weneckiej codzienności, z którą musi mierzyć się Brunetti. Śledztwo trzymające w napięciu, relacje komisarza z rodziną, współpracownikami, kulinarne smaczki, miasto widziane oczami Brunettiego, to wszystko tworzy przepis na samoczytającą się lekturę, której nie chce się odkładać. Uwielbiam w książkach Donny Leon to, że nie potrzebuje ona umieszczać w nich scen ociekających krwią, żeby stworzyć świetny, trzymający w napięciu kryminał. Wyśmienicie potrafi połączyć elementy typowe dla tego gatunku, z psychologiczną odsłoną, i szczyptą ironii, zmuszającą do refleksji nad światem, nieustannie rządzonym przez wpływy i ciemne interesy. Odziera podejmowane decyzje i działania z kamuflujących masek, odsłaniając chciwość, cynizm, podążanie za władzą i pieniądzem. I z tym wszystkim zmaga się komisarz Brunetti na drodze do rozwiązania zagadki. A móc mu towarzyszyć, to dla czytelnika sama przyjemność.

Polecam!!