Pensjonat marzeń. Szkoła żon. Tom 2 (barwione brzegi)

"To jest miejsce dla szczęśliwych kobiet. Albo inaczej, to powinno być miejsce, gdzie kobiety stają się szczęśliwe."

"Pensjonat marzeń" to urocza kontynuacja "Szkoły żon" Magdaleny Witkiewicz. Powiedziałabym, że już nieco inna nie pierwszy tom, taka bardziej "witkiewiczowa". Owszem, mamy tu zachowany pazur znany nam z pierwszej części, jednak mam poczucie, że jest on lekko stępiony. Erotyki jest już mniej, natomiast więcej miejsca autorka poświęca przemyśleniom bohaterów dotyczących ich życia osobistego. Na przykładzie poszczególnych postaci pokazuje nam, co jest naprawdę w życiu ważne i co trzeba zrobić, żeby ten cel osiągnąć. Nie pozostawia nam przy tym wątpliwości, że opowiedziana przez nią historia będzie miała szczęśliwe zakończenie.

Ale przecież Magdalena Witkiewicz znana jest z tego typu zabiegów. Jej bohaterowie są pełni ciepła i nad wyraz dojrzali, co też ma miejsce w "Pensjonacie marzeń". Każda z postaci jest inna i doświadcza odmiennych rzeczy, jednak w finale ostatecznie wszyscy znajdują szczęście, o które tak bardzo zabiegali. To taki trochę bajkowy happy end, ale wcale nie zamierzam upierać się przy tym, że niemożliwy. Przyznam, że z przyjemnością obserwowałam działania bohaterów, którzy owszem, mieli momenty zawahania, jednak po chwili zastanowienia wiedzieli jak postąpić. Zawsze przy tym kierowali się sercem i szacunkiem do drugiego człowieka.

Jednak poza powyższym, "Pensjonat marzeń" zwraca uwagę na zdrowy egoizm, czyli coś, czego często wielu z nas brakuje. Nierzadko my, kobiety, poświęcamy się na rzecz dzieci, męża, kładziemy na szali nasze szczęście i dobre samopoczucie w imię wyższego dobra. Z pewnością jesteśmy w stanie udźwignąć wszystkie konsekwencje tych działań, jednak czy warto przez cały czas po prostu wegetować? Pozbawiać się szczęścia, miłości, poczucia bycia potrzebnym, czyli wszystkich rzeczy pozwalających nam na godziwe życie? My, kobiety, chcemy robić wszystko na najwyższym poziomie. Jak czytamy w "Pensjonacie marzeń", jesteśmy jak jeden wielki wyrzut sumienia, bo wciąż mamy do siebie pretensje o to, że czegoś nie zrobiłyśmy lub byłyśmy niewystarczające. A może najwyższa pora trochę odpuścić i pomyśleć o sobie?

Jak wynika z lektury książki, na szczęście nigdy nie jest za późno, ani za wcześnie. Szczęścia nie można też szukać na siłę, gdyż zawsze przychodzi ono do nas w najmniej oczekiwanym momencie. Tak, miałam nawet okazję osobiście się o tym przekonać. Długo skupiałam się na jednej rzeczy, robiłam wszystko żeby ją osiągnąć, a gdy zrezygnowana, w końcu odpuściłam, zdarzył się cud. Myślę, że wielu z nas może potwierdzić zasadność tego stwierdzenia. Niestety, bardzo często chcemy mieć wszystko na już, najlepiej żeby całe życie ułożyło się według naszego scenariusza i to bez chwili zwłoki. Taka roszczeniowa postawa jest szczególnie domeną ostatnich lat, kiedy szkoda nam tracić czasu na jakiekolwiek, zbyteczne w naszym mniemaniu, czynności.

"Pensjonat marzeń" to piękna historia, która uzmysławia nam, co w życiu jest tak naprawdę ważne oraz, że na wszystko zawsze jest odpowiednia pora. Podkreśla też potrzebę dbania o siebie, gdyż odrobina zdrowego egoizmu jeszcze nikomu nie zaszkodziła.

Moja ocena 8/10

„Pensjonat marzeń” to drugi tom serii „Szkoła żon”. Książka opowiada o dalszych losach czterech przyjaciółek: Julii, Michaliny, Marty i Jadwigi, które po trzech tygodniach spędzonych w tytułowym pensjonacie postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce i przekształcić podupadły hotel w urokliwe miejsce spotkań dla kobiet. Muszę przyznać, że byłam zaskoczona, ponieważ nie sięgam zazwyczaj po takie lektury, a tak jak w poprzednich tomach, tak i tutaj miło spędziłam czas.

Ciekawi mnie, czy powstanie trzeci tom. Przed Wami ciepła, wzruszająca opowieść o kobiecej przyjaźni, sile i odwadze. Autorka z lekkością i humorem opisuje perypetie bohaterek, które muszą zmierzyć się z nowymi wyzwaniami i przeciwnościami losu. „Pensjonat marzeń” pokazuje, że nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń i że prawdziwa przyjaźń potrafi przetrwać wszystko.

„Pensjonat marzeń” to idealna lektura dla fanek Magdaleny Witkiewicz i wszystkich, którzy szukają ciepłej i optymistycznej powieści o kobiecej przyjaźni. Książka z pewnością poprawi humor i sprawi, że na twarzy zagości uśmiech. Stanowi wytchnienie dla kobiet (i nie tylko) od wszystkiego, co nas otacza, przeraża i z czym się borykamy. Każda z nas potrzebuje kogoś, z kim można spędzić czas, ale także, przy kim można być po prostu sobą.

Zdałam sobie sprawę, że milczenie nie jest tylko umiejętnością, ale także czymś, co warto dzielić z inną osobą. Pomyślcie sami: czy macie kogoś, przy kim cisza nie jest krępująca? Polecam tę książkę każdemu, bez względu na poglądy, płeć czy inne różnice.

Tak jak w poprzedniej części, tym razem Autorka również zabiera swoich czytelników w iście magiczną, refleksyjną, sensualną podróż, w czasie której nie tylko poznają oni dalsze, burzliwe losy bohaterek, jakie już zdążyli pokochać całym sercem, ale również popadają w niebywałą melancholię, zadumę na temat własnego życia, ulotności, zmian, które tak bardzo chcieliby wdrożyć, lecz się ich obawiają bądź odkładają na nieokreślone potem. Opowieść momentalnie trafia do serca, porusza najczulszą strunę, a im dalej zabrniemy, tym emocje będą silniejsze. W pewnym momencie wręcz, historia staje się wyjątkowo intymna i przeszywająca, trafiająca w najczulszy punkt, w skutek czego angażuje wszystkie zmysły, wsiąka w każdą cząstkę ciała i duszy, wręcz nakazuje zawalczyć o siebie i własne szczęście! Tak, to zdecydowanie jedna z tych lektur, które pozostają w pamięci i w sercu na bardzo długo!

Pióro pisarki jak zawsze zachwyca! Magdalena Witkiewicz operuje niesłychanie lekkim, sugestywnym językiem, dzięki czemu kartki właściwie same przelatują przez palce. Autorka umiejętnie gra na czytelniczych emocjach, doskonale stopniuje napięcie i wielokrotnie wprawia w osłupienie. Co ciekawe, tym razem ukazuje bohaterki w trochę innym świetle, co umożliwia ich głębsze poznanie. Bezsprzecznie, nie sposób nie utożsamić się z postaciami i nie wspierać ich ze wszystkich sił, zwłaszcza, gdy doskonale wiemy, jak wiele przeszły i ile wysiłku kosztowało ich wkroczenie na ścieżkę ku rozbudzeniu własnej kobiecości i odnalezieniu spełnienia. Czy mają jeszcze szansę zaznać prawdziwej miłości?

„Pensjonat marzeń” jest niezwykłą, przyjemną, a zarazem przejmującą opowieścią, nie tylko o niełatwych wyborach na ścieżce ku odnalezieniu zagubionej w natłoku obowiązków własnej tożsamości oraz prawdziwego szczęścia, ale także refleksyjną, pełną skrajnych emocji historią o skomplikowanych relacjach, solidarności i niezłomnej sile kobiecej przyjaźni! Pełna refleksji, ukojenia, niosąca wytchnienia i nadzieję! Ta hipnotyzująca, życiowa historia podbije Wasze serca!❤️

Po Szkole żon przyszła pora na drugi tom, Pensjonat marzeń.

Poznajemy dalsze losy naszych bohaterek, które zmagają się z nowymi wyzwaniami a także pojawiają się kolejne nowe osoby.

Misia ma kryzys miłosny, Ewelina szuka budynku pod drugą szkołę żon, Jadwiga/Jagoda jest na rozstaju dróg a Konrad naciska na ślub, do tego Marta walczy ze samą sobą i trenuje silną wolę.

To tak w skrócie o tym, czego można się spodziewać tym razem, sami musicie przeczytać całość by poznać losu naszych bohaterek.

Książka nie jest duża objętościowo więc spojlerów więcej nie będzie.

Powiem Wam tylko, że miejsce, które dziewczyny postanowiły zaadaptować na pensjonat marzeń jest miejscem z duszą i historią.

O ile Szkoła żon stawiała głównie na kobiety i ich szczęście oraz życie w zgodzie ze sobą, o tyle Pensjonat marzeń pokazuje, że siła może tkwić w miłości i warto mieć wsparcie w postaci drugiej osoby, na dobre i na złe.

Tę część również przeczytałam szybciutko jednak jeśli miałabym wybrać, to pierwszy tom wywołał we mnie dużo więcej emocji i skłonił do refleksji.

Natomiast druga część to już comfort book, przyjemna aczkolwiek niepozbawiona dramatów lektura idealna na ten zimowy czas.

Książka o kobietach i dla kobiet, o wyborach i ich konsekwencjach, o rodzinie i przyjaźni oraz marzeniach.

Fantastyczne jest to, jak wszystkie osoby mogą na sobie polegać i mają wsparcie przyjaciół, nawet kiedy skrytykują to robią to w dobrej wierze i by ich bliskim było lepiej.

Muszę także przyznać, iż myślałam, że ten pensjonat będzie jednak miał inne zadanie bo po drodze wydarzyło się trochę, co mogłoby zmienić przeznaczenie obiektu jednak nadal pozostanie to Szkoła żon, tyle, że w innej lokalizacji.

Oczywiście dalej występują pikantne (nawet bardzo) sceny co jednak się świetnie składa, że jest ich dużo mniej niż w poprzednim tomie.

Tym razem focus jest ustawiony na emocje i bardzo mi się ta odmiana podobała.

Romans, przyjaźń, miłość, rodzina, marzenia i nadzieje a także przeszłość - taki miks można odnaleźć w tej niewielkiej ilości stron.

Dzielić szczęście to tak naprawdę je mnożyć. Czasem zdaje się ono nam jakoś znikać z horyzontu, lecz jeśli mam wokół siebie przyjaciół i bliskich to ponownie zaczynamy je widzieć wyraźnie, dzięki ich pomocy. Marzenia same nie spełniają się, ale niektórym potrzebne jest wsparcie by zrobili pierwszy, drugi i kolejny krok w ich realizacji.

Kiedy pozna się smak marzeń trudno i nim zapomnieć, chociaż codzienność czasem stara się zepchnąć go na bok. Julia, Marta, Jadwiga i Michalina mogą na siebie liczyć, chociaż dzieli je odległość, wiek i życiowe doświadczenia. Czy uda im się utrzymać przyjaźń, jaka narodziła się jakiś czas temu? Każda z kobiet ma swoje problemy, a powrót do domowych pieleszy oznacza, że wcale nie zniknęły. Samotnie nie tak łatwo stawić czoła temu, co było, jest i czego pragnie się. Jednak przyjaciółki potrafią zmotywować jak mało kto i to jeszcze skutecznie, pocieszyć także i dać pozytywny „kopniak” do przodu, bo w końcu w grupie siła. A jeśli może być już za późno, tylko na co? Na spełnienia marzeń? Siebie? Nowy rozdział w życiu? I tutaj warto zaczerpnąć siły, inspiracji i pozwolić sobie na przekroczenie granic, jakie często najbardziej tkwią w naszych głowach!

Kto może pomóc w spełnianiu marzeń? Przyjaciele oraz ci, którzy wiedzą jak smaku ich smak. Jeśli lubicie książki nie tylko z pozytywnym przesłaniem, lecz też takie, pokazujące siłę siostrzeństwa oraz odkrytej na nowo własnej. Kolejne spotkanie z bohaterkami „Szkoły żon” to nie jedynie kontynuacja, lecz i coś o wiele więcej. Nowy rozdział w życiu bohaterek, w jakim nie brakuje niespodzianek, odważnych decyzji i dalszego poznawania siebie, niekiedy od całkiem nieoczekiwanej strony. Magdalena Witkiewicz nie poprowadziła wątków prostymi i bezpiecznymi ścieżkami, lecz pokazała je od realnej strony, w jakiej nie brak robienia kroku, albo i więcej, w tył, lęku o przyszłość i podejmowania odważnych decyzji. „Pensjonat marzeń” to przede wszystkim historia o kobietach, lecz nie jedynie dla nich. To również opowieść jak możemy nawzajem inspirować się, wspierać, wyciągać pomocną dłoń, lecz też walczyć o swoje szczęście bez względu na wiek i życiową sytuację. Jak ważna jest przyjaźń napisano niejedną książkę, ale ta pokazuje jak ona ewoluuje, zacieśnia się i wzmacnia nie tylko, gdy pojawiają się gorsze momenty, lecz także kiedy osiąga się sukcesy.