Para spod numeru 9

Na książkę autorstwa Claire Douglas trafiłam w bibliotece, a zaprzyjaźnione ze mną bibliotekarki poleciły mi ją jako świetny thriller. Sama lubię mieszanki obyczaju z mordem w tle, ponieważ jestem przekonana, że nasze życie jest po prostu plecionką: raz jest dobrze, a raz nie. Przynajmniej ja takiego miksu doświadczam nieustannie.

Okładka „Pary spod numeru 9” kojarzyła mi się z wielotomową serią Z DOMKAMI autorstwa Agaty Przybyłek. Na widoku domku na okładce podobieństwo się jednak kończy. Claire Douglas udowodniła, że istotne jest to, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami. Ludzie uwielbiają się maskować, a to, co złe, wciąż łatwo można zamieść pod dywan.

Omawiana książka podzielona jest na 4 części. Początkowo sądziłam, że taki podział będzie wzmagać moją ciekawość, ale tym razem tak się nie stało. Za potrzebną i ciekawą uważam wyłącznie część pierwszą i czwartą, a pozostałe w ogóle nie są tu ważne. Przegadanie to na pewno cecha tej powieści.

Młoda para- Saffy i Tom, a także ich pies, pragną zamieszkać w bardzo spokojnej okolicy, konkretne w małej wiosce. Mają taką okazję, gdyż Saffy odziedziczyła uroczy dom po swojej babci. Starsza kobieta mieszkała tak kilka dekad temu, natomiast teraz jej postępująca demencja sprawia, że najlepsze dla niej miejsce to dom opieki. Bajka zamienia się w koszmar, gdy robotnicy odnajdują w ogrodzie szczątki dwóch osób. Kto je tam zakopał, dlaczego doszło do morderstwa i kim były te osoby? Tego nie zdradzę, ale w tym przypadku nieodzowne było zastosowanie retrospekcji. Poznajemy bowiem dawne życie Rose Grey, babci Saffy. Czy było ono interesujące? Dla mnie tylko w niektórych partiach. Zdecydowanie bardziej wolałam śledzić życie Lorny, matki Saffy. Kobieta uchodzi za wyzwoloną, ale czy w Hiszpanii, z dala od córki. jest szczęśliwa? Warto się o tym przekonać i zrozumieć, że powiedzenie: jaka matka, taka córka nie zawsze jest prawdziwe.

Nie chcę pisać o szczegółach śledztwa, a także ujawniać postawy każdego bohatera, zarówno pierwszo, jak i drugoplanowego. Wydawało mi się, że szczegóły śledztwa będą naprawdę wstrząsające, ale było tak tylko fragmentarycznie. W przypadku bohaterów- miałam swoich faworytów, a niektóre postaci wywoływały we mnie mocne współczucie Jestem pewna, że całą historię można skrócić o dobre 100 stron. Zawsze najważniejsza powinna być jakość, a nie ilość.

„Para spod numeru 9” to moje pierwsze spotkanie z twórczością pisarki, dlatego od razu nie skrytykuję jej pióra. Jestem przekonana, że podczas czytania kolejnej opowieści dokonam czegoś w rodzaju porównania. Tym razem zapowiadało się dynamicznie, lecz było przeciętnie.

"Para spod numeru 9" to dość ciekawa historia. W ogrodzie domu młodej pary zostaną znalezione dwa szkielety. Jaka historia łączy szczątki i właścicielkę domu? Fabuła książki nie jest może dynamiczna i nie trzyma mocno w napięciu, ale odkrywanie historii stworzonej przez Claire Douglas, która łączy przeszłość i teraźniejszość, była dla mnie miłym relaksem.

Można przeczytać.

Podczas prac remontowych domu odziedziczonego po babci, Saffron i Tom, para spodziewająca dziecka, odkrywają zakopane w ogrodzie ludzkie szczątki. Bezpieczeństwo pary szukającej spokoju zostaje zachwiane. Wraz z odkryciem ciał, młodzi wstępują na ścieżkę wieloletnich tajemnic rodzinnych i zadawnionych zbrodni. Sprawę dodatkowo komplikuje fakt, że jedyna osoba mogąca rzucić jakieś światło na sprawę, cierpi na demencję.

„Para spod numeru 9” to dobrze skomponowana, wielowątkowa powieść, której akcja toczy się w dwóch płaszczyznach czasowych. Współcześnie – kiedy to Saff i Tom znajdują szczątki i próbują dotrzeć do prawdy, oraz na przełomie lat 1979-1980 – kiedy zdarzenia miały miejsce. I to właśnie w przeszłości toczy się faktyczny wątek kryminalny…

Wg deklaracji wydawcy powieść zaliczana jest do grupy kryminał/thriller. Ja się z tym nie zgadzam, ponieważ mimo wielu zwrotów akcji i zaskakujących nowych faktów, książka nie przyciągała mnie jakimś szczególnym magnetyzmem, owszem ciekawiło mnie prowadzenie fabuły, ale przysłowiowa szczęka mi nie opadała. Nie czułam napięcia właściwego thrillerom. Na końcu nie zostałam też z buzią otwartą z oszołomienia. Powiedziałabym, że im więcej wątków było odkrywanych, tym bardziej lektura stawała się przewidywalna. Ekspozycja części związanej z przeszłością odbywa się poprzez wspomnienia Rose – kobiety współcześnie chorującej na demencję i w ten sposób poznajemy również kryminalną część tej historii. Niestety nie wysuwa się ona na plan pierwszy i nie wokół niej kręci się fabuła. Przeszłość koncentruje się raczej wokół perypetii życiowych Rose, a współczesność wokół rozwikłania zagadki odkopanych ciał, dlatego właśnie uznaję powieść bardziej za obyczajówkę z wątkiem kryminalnym.

Nie znalazłam też tutaj jakichś głębszych kreacji psychologicznych. Owszem, postaci są różnorodne, bohaterowie mają swoje unikalne cechy, ale raczej nie wnikamy zbyt mocno w ich charaktery, motywacje i emocjonalność. Pod względem emocjonalnym najbardziej wyrazista jest Saffron, która od pierwszego zdania aż poraża nieporadnością, wewnętrznym rozedrganiem i ciapowatością. Ja rozumiem – ciąża i hormony, ale czy to powoduje w kobiecie aż taką nadwrażliwość?

Powieść napisana przyjemnym w odbiorze językiem, a „cockneyowskie” wstawki językowe w wykonaniu Rose, bardzo przypominały mi krakowską gwarę z partykułą „że” używaną głównie przy wyrażaniu formy rozkazującej, np. chodźże, weźże, itp.

Chwilami, szczególnie przez pierwsze 150 stron, wpadałam w monotonne i nudne jak flaki z olejem dłużyzny narracyjne i płaczliwe wywody Saffron, potem, gdy zostaje ujawnione trochę więcej faktów, a na arenę wkraczają nowe postaci, powieść nabiera większego tempa i robi się znacznie ciekawiej.

Niestety spotkałam w fabule kilka nieścisłości. Około roku 1976 Rose zachodzi w ciążę, która jest wynikiem zabiegu in vitro. Jak to możliwe, skoro pierwsze dziecko poczęte tą metodą urodziło się w lipcu 1978 r.? Na jesieni roku 1980 dziecko Rose ma już dwa i pół roku – tu mi nie styka. Nie styka mi również epizod, kiedy Mielissa wskazuje na zdjęciach Rose i Daphne – znała je obie i nie pojmuję, jakim cudem z całą pewnością mogła wskazać, kto jest kim na zdjęciu (nie mogę wyjaśnić tego bardziej, bo puszczę spojler). Trzeci epizod, który mi nie pasuje, to moment, kiedy Daphne nasłała Seana, żeby nastraszył Rose, uznając, że jest on bardzo podobny do człowieka, przed którym Rose uciekała. „Sean z daleka przypominał „XY”, o czym ona niewątpliwie wiedziała”. Skąd? Nie mogła tego wiedzieć, bowiem Rose nigdy nie pokazała jej zdjęcia tego człowieka, a jedynie wspomniała o nim w kontekście jego udziału w jej życiu. No chyba że mi coś umknęło…

Mimo tych kilku minusów powieść mi się podobała. Miała fabularny rozmach, a tak właśnie lubię.

To pierwsza książka Claire Douglas, jaką przeczytałam. Początkowo sądziłam nawet, że to debiut, bo nazwisko autorki jakoś nigdy nie przewinęło mi się w moich lekturowych wyszukiwaniach. Tak naprawdę wynalazł ją mąż w ramach naszego czytania synchronicznego. Jak zwykle w takim wypadku, ocena jest średnią naszych indywidualnych not i, co rzadkie, byliśmy zgodni co do nich.

Od zawsze kochałam domy owiane tajemnicą, czy też brudnymi sekretami. To jest mój ulubiony motyw w książkach, więc nic dziwnego, że ta powieść tak bardzo mi się spodobała. Tutaj poznamy kilka postaci, które będą związane z pewnym domem. Wiążą się one bezpośrednio i pośrednio. Jedni wiedzą co się w tej posesji działo, inni nic o tym nie wiedzą, a my wiemy, że kłamią, a jeszcze ktoś ma problem z pamięcią i nie wiemy na ile możemy ufać jej osądom. Starsza kobieta ma przebłyski pamięci i przyznam, że to o czym opowiadała bywało przerażające. W ogóle podobało mi się to, kiedy dochodziło do zwyczajnej sytuacji i nagle ktoś mówił coś dziwnego, bądź gdzieś ktoś się ukrywał. Zawsze była to taka odrobina, która bardzo nas interesowała. Autorka ma bardzo dokładne i wylewne opisy, dlatego to właśnie w nich przemycała rzeczy niepokojące. Jakby nie chciała, byśmy stracili uwagę z rzeczy najważniejszych.

W momencie, kiedy pod posesją trwają remonty, robotnicy zauważają kawałek ludzkiej kości. To od tego zaczynają się te mroczne elementy i tajemnice. Jest wiele osób, które wstrząsają się na tą wiadomość. Trudno jest znaleźć sprawcę zbrodni, gdyż każdy zachowuje się dziwnie. Podejrzaną niby wydaje się starsza kobieta, która wciąż pamięta swoją pierwszą miłość. Na słuch o domku robi się niespokojna i wspomina coś o niegrzecznej dziewczynce. Równie podejrzana jest matka Saffron, która będąc po czterdziestce wciąż ubiera się jak nastolatka i ma dużo młodszych partnerów. Bardzo zazdrości córce wszystkich czułości, które ona wymienia ze swoim partnerem. Jest nieco zaniepokojona faktem, że jej dziecko jest w ciąży, gdyż wydaje jej się, że zniszczy tym swoje życie. Często ucieka pamięcią do dawnych lat, w tym do momentów, kiedy sama mieszkała w tym domu, lecz nie kończy myśli, gdyż zbyt szybko jej ulatują. Ulatują, albo nie chce o tym mówić. Również dziwne zachowanie miał partner Saffron, który często gdzieś wychodził i autorka zaznaczała, że niby wiadomo gdzie wychodzi, ale grymasy na jego twarzy sugerowały coś innego. Jest też pewien mężczyzna, który interesuje się całą sprawą. Wiemy, że bardzo śledzi tok śledztwa i nie jest z niego zadowolony. W międzyczasie pojawiają się też inne osoby, które nieraz na chwilę, ale sieją spory zamęt. Jakby wszyscy wiedzieli co się tam stało, ale byli na tyle z tym związani, że nie chcieli, by cokolwiek wyszło na jaw i by ktokolwiek ich z tym powiązał. Jest też główna bohaterka, która będąc w siedemnastym tygodniu ciąży bardzo przeżywa całe zajście. Mamy również ukryty motyw jakim jest więź matki i córki w różnych pokoleniach. Osoby z perspektywy czasu widzą pewne błędy, niekiedy mają ukryty żal, boją się o swoje dzieci i choć mają kogoś, to jednak czują się samotni. My opowieść poznamy z czasu obecnego i dawniejszego. Różne osoby za pomocą narratora wypowiadają się o swoich obawach. Wiemy co ich boli, czym są zaniepokojeni i te emocje przechodzą na czytającego. Niby toczy się sprawa dwóch zgonów, jednak my czytamy ją z perspektywy ludzi, nie prowadzonego śledztwa. To daje bardziej emocjonalny wydźwięk i zmienia ją w thriller obyczajowy. Jesteśmy bardzo długo trzymani w napięciu i niekiedy ich traumy bardziej nas interesują, niż osoba, która dopuściła się zbrodni. Zamiast się bać, częściej byłam wzruszona i poruszona. Bardzo mi się ta książka podobała, gdyż wpadła nie tylko w pamięć, ale i w serce. Bardzo ją polecam!

Saffron Cutler wraz ze swoim chłopakiem, Tomem przeprowadza się do nowego pod numerem 9 w Skelton Place, a ich dotychczasowe poukładane życie nagle przybiera nieoczekiwanych kształtów. Wszystko za sprawą niecodziennego odkrycia robotników, którzy w ich ogrodzie odnajdują dwa ciała. Kiedy okazuje się, że ciała zostały pogrzebane przynajmniej 30 lat temu, policja decyduje się przesłuchać byłą właścicielkę posesji, Rose. Problem w tym, że Rose to staruszka i choruje na Alzheimera. Nie oznacza to jednak, że niczego nie pamięta…

„Para spod numeru 9” to thriller, który tylko z pozoru ma nieskomplikowaną i łatwą do przewidzenia fabułę. Na przekór wszystkiemu makabryczne odkrycie w ogrodzie głównych bohaterów staje się początkiem historii, od której z każdym kolejnym rozdziałem trudno się oderwać. Czynników na taki przebieg zdarzeń jest w tej pozycji całkiem sporo, a najważniejszymi z nich zdają się być dwie linie czasowe opowiadanej historii, z których żadna nie ustępuje jakością tej drugiej. Nie brakuje też ilości wątków, które nie wiedząc czemu mnożą się niczym grzyby po deszczu, by pod koniec połączyć się w zgrabną całość. Efektu końcowego dopełnia niepokojący klimat i rzecz jasna zaskakujący finał.

Claire Douglas swoją książką pokazała, że może napisać thriller na wysokim poziomie, który absolutnie w niczym nie ustępuje swoim konkurentom. Bohaterowie, z których moją ulubioną jest bez wątpienie Rose, sprawiają wrażenie „ludzkich”, a fabuła w żadnym momencie nie pozwala na nudę. Świetna propozycja dla miłośników gatunku.

Współpraca z wydawnictwem Filia.