Paprotniki

Paprotniki mała wieś liczącą czterystu mieszkańców, trzydzieści lat temu we własnym domu brutalnie została zamordowana dziennikarka. Sprawa nie została wyjaśniona do końca. Mąż dziennikarki policjant sprawdzał każdy trop, szukał winnego mimo to śledztwo utkwiło w martwym punkcie.

Po trzydziestu latach córka kobiety również dziennikarka wraca do tamtego dnia i zbrodni, która zostawia nitki wspomnień i traumatyczne przeżycia. Basia Domańska pisząc artykuły, do każdej sprawy podchodzi indywidualnie jest konsekwentna i dobra w tym co robi.

Spokój na wsi zostaje wzburzony dochodzi do morderstwa zostaje w okrutny sposób zabita młoda dziewczyna, tego dnia zamieniła się z Basią i to ona prowadziła w świetlicy zajęcia fitness. Morderca zostawia przy ciele kwiat. W stolicy doszło też do zbrodni kobiet i ofiary miały na ciałach kwiaty. Czy te zbrodnie coś łączy?

Basia zastanawia się czy to nie ona była celem mordercy. Może ktoś chce ją uciszyć, może matka pisała artykuł, który był niewygodny i krył tajemnice, które nie powinny ujrzeć światła dziennego. Basia zbierając materiały balansując pomiędzy przeszłością i teraźniejszością odkrywa wiele mrocznych faktów, jest blisko by odkryć prawdę. Prawdę strzeżoną przez trzydzieści lat okrutnej zbrodni.

Tajemniczy koneser bólu, czerpie radość i szczęście z bólu, cierpienia ludzi i krwi, postać pojawia się między stronami fabuły i jest znakiem zapytania.

Paprotniki to mroczny kryminał, brutalne morderstwa, zadawanie pytań jest bardzo niebezpieczne. Spokojna wieś i okrutne morderstwa na przestrzeni tylu lat. Młoda dziennikarka ryzykuje życie bo poznać prawdę o śmierci swojej matki. Prawdy, która nigdy nie miała zostać ujawniona.

Polecam 😈

Macie jakieś traumatyczne wspomnienia z dzieciństwa? Takie, po których rany do końca nigdy się nie zagoją?

“Wierzyła, że kiedyś wszystkie puzzle wpadną na odpowiednie miejsca i obraz zrobi się bardziej wyrazisty. W sumie sama to przeżywała, siedząc nad mikrokafelkami.”

Paprotniki. Mała miejscowość gdzie życie toczy się spokojnie i nic szczególnego się nie dzieje od lat… Tak, bo prawie 30 lat minęło od dnia, w którym Basia, będąc jeszcze dzieckiem, znalazła ciało swojej matki. W ich domu, azylu, bezpiecznej przystani i zarazem tej spokojnej miejscowości, ktoś ją zabił i do dziś jej rodzina nie czuje pewności, że odpowiedzialność za ten czyn została realnie poniesiona.

Tyle lat względnego spokoju, a zarazem walki z myślami i wątpliwościami. Aż nagle, zostaje zabita dziewczyna podobna do Basi, zastępująca ją tego dnia na zajęciach. Zbieg okoliczności ? Czy ma to związek ze śmiercią Gosi Domańskiej i / albo z morderstwami w stolicy?

Są obrazy, których nigdy nie będziemy w stanie zapomnieć. Naturalną rzeczą jest, że dzieci żegnają swoich rodziców ale chcemy żeby to nastąpiło w takich “zwyczajnych” okolicznościach. Jednak niestety nie zawsze mamy to szczęście, że nasi rodzice dożywają spokojnej starości. Basia przeżyła tragedię ale nie tylko ona. Jej brat choć był wtedy jeszcze młodszy od niej, również odczuł stratę matki. Ich ojciec będący wówczas policjantem, do dziś walczy z przekonaniem, że zrobił za mało, że coś przeoczył i że to mogło być jego winą. Wierzy też, że jego dociekliwa córka jest w stanie poznać prawdę. I wszystko ją ku temu pcha.

Okoliczności obecnych zabójstw, nasuwają myśl, że nie wszystko co ustalono 30 lat temu, zgadzało się z rzeczywistością. Ile sekretów skrywają te niepozorne Paprotniki ? I czy uparta dziennikarka jest w stanie je odkryć?

Mam nieco mieszane uczucia co do tej książki. Z jednej strony zawiera w sobie wiele wątków, które mnie zaciekawiły. Autorka nie skupia się wyłącznie na zabójstwie matki Basi i Bartka. No właśnie - w pierwszej kolejności mamy tu silną więź rodzinną, która zarazem w pewnych aspektach została zaniedbana. Rola Bartka i jego odczucia po tragedii jaka ich dotknęła, zostały zbagatelizowane. Basia z kolei przyzwyczaiła się do roli pierwszoplanowej. Nie jest bohaterką negatywną ale realistyczną, nieidealną i pozostaje nam pytanie czy będzie w stanie dostrzec swoje wady oraz błędy.

Kolejna zaleta tej książki to fakt, że Agnieszka Peszek wplątała tu wiele opisów dziennikarskich śledztw jakie przeprowadziła Basia i które z pewnością potrafią przyciagnąć uwagę, a zarazem są pewną przestrogą dla czytelnika. Wśród tych drobnych dochodzeń, mamy dwa główne wątki, które … No właśnie. Mają moc, intrygują, jednak zarazem odniosłam wrażenie, że książce zabrakło dynamiki, akcja toczyła się wolno i choć co prawda książka mnie nie nudziła, udzielenie odpowiedzi na tak wiele pytań na samym końcu, nieco mnie rozczarowało. Wolałabym jakby kolejne sekrety były odkrywane stopniowo w trakcie całej sprawy.

Pojawienie się byłego Karola Gawrońskiego i jego znajomość z Basią, dały mi nadzieję na pewne dodatkowe atrakcje, że tak to ujmę i tu też byłam nieco zawiedziona. Ale za to atutem z pewnością jest kreacja pewnego psychopaty / mordercy. Autorka przedstawia nam wyraźnie jego profil psychologiczny, daje nam wgląd do jego toku myślenia, podejścia do życia, codzienności, wybranych ofiar… To było zarazem szokujące i przerażające ale też niesamowicie przecież ciekawi nas czym taki zwyrodnialec się kieruje, dlaczego decyduje się odbierać życie. I z pewnością gdy dowiecie się co nakręcało bestię z tej książki, będziecie bardzo zaskoczeni.

Nie mogę powiedzieć, że książka była przewidywalna. Rozwiązanie licznych zagadek było dla mnie szokiem. Podejrzewałam, że pewne osoby mogą mieć na sumieniu wiele grzechów dokonanych przed laty ale nie brałam pod uwagę tego kto i jak postanowił je ukryć. Czy i Was zaskoczy ten finał ?

Nawet małe miejscowości mają swoje mroczne sekrety. Chcecie poznać Paprotniki to serdecznie polecam. Nie jest to co prawda najlepsza z książek autorki jaką czytałam ale też nie żałuję, że spędziłam z nią czas. Po prostu Peszek już mi pokazała na co ją stać i robię się chyba wymagająca ;) Też lubicie stawiać wysoko poprzeczkę swoim ulubionym autorom?

Dziękuję za egzemplarz do recenzji.

Barbara Domańska to młoda dziennikarka, która od dzieciństwa niesie ze sobą bagaż tragicznych doświadczeń. Gdy była maleńka była świadkiem śmierci swojej matki. Pochodzi z policyjnej rodziny. Ojciec były policjant, brat ten w służbie czynnej. Ona za to postanowiła szukać prawdy w inny sposób.

Pewnego dnia dostaje nowe zlecenie. Jej szef prosi ją o zrealizowanie reportażu dotyczącego jej matki. Dzieje się to w momencie kiedy w Warszawie zaczynają ginąć młode kobiety. Czy możliwe jest, że to dzieło tego samego sprawcy?

Nieświadoma bliskości zagrożenia Barbara podejmuje prywatne śledztwo, które być może wyjaśni wydarzenia z jej młodości i zamknie falę zbrodni jaka nawiedziła tytułowe Paprotniki.

„Paprotniki” to najnowsza powieść Agnieszki Peszek. Od jakiegoś czasu staram się czytać wszystko co wychodzi spod jej pióra. Autorka napisała już kilkanaście powieści. Mimo to ja wciąż widzę progres i muszę przyznać, że po raz kolejny jestem zmuszony napisać magiczne zdanie: „To jej najlepsza powieść”.

Agnieszka Peszek w niezwykle umiejętny sposób łączy elementy thrillera z dramatem psychologicznym. Z jednej strony mamy tu typową historię dochodzenia do prawdy – krok po kroku odkrywamy nowe tropy, zaskakujące zwroty akcji i mroczne tajemnice z przeszłości. Z drugiej – to opowieść o relacji matki i córki, o potrzebie zrozumienia, kim naprawdę była osoba, którą się kochało, ale której być może nigdy się w pełni nie znało.

Atmosfera niepokoju i niedopowiedzeń narasta aż do finału, w którym prawda okazuje się dużo bardziej złożona i bolesna, niż można się było spodziewać. Zakończenie dosłownie wgniata w fotel.

„Paprotniki” to książka godna poznania.

Polecam gorąco.

„Paprotniki” to nie jest zwykły kryminał.

To książka, która udaje, że chce cię tylko wciągnąć w zagadkę, ale tak naprawdę w pewnym momencie zaczyna wciągać w głąb samego siebie. W to, co jest ukryte, co przemilczane, co kiedyś bolało, a teraz po prostu trzeba z tym żyć. To opowieść o kobiecej sile, która nie krzyczy, nie błyszczy, tylko trwa, cicha, konsekwentna, czasem zagubiona, ale niezłomna.

Barbara Domańska nie jest bohaterką idealną. Popełnia błędy, rani i jest raniona. Ale w tej jej zwyczajności, w jej codziennym zmaganiu z przeszłością, z rodzinnymi sekretami i z własnym sercem jest coś bardzo prawdziwego.

Czytając o niej, miałam wrażenie, że autorka postawiła lustro między wierszami. Nie takie, które pokazuje piękne odbicie, ale takie, które zmusza, by spojrzeć głębiej.

Książka zaczyna się jak klasyczny kryminał, trup, śledztwo, tajemnica. Ale im dalej, tym bardziej czujesz, że to nie o zbrodnię chodzi, tylko o to, co zbrodnia odsłania. Pod warstwą fabuły kryje się historia o pamięci, o winie, o tym, jak bardzo przeszłość potrafi nas kształtować, nawet gdy udajemy, że już jej nie pamiętamy. W „Paprotnikach” każdy nosi w sobie coś, co chciałby ukryć pod liśćmi paproci.

Peszek pisze z niezwykłą wrażliwością, prostym językiem, ale takim, który trafia w punkt. Czasem zdaniem, które wygląda zwyczajnie, a jednak uderza w serce. Potrafi jednym akapitem pokazać ciepło rodzinnego wspomnienia, by chwilę później wprowadzić chłód i strach. To ten rodzaj pisania, gdzie nie ma fałszu, czujesz, że autorka zna emocje, o których pisze.

„Paprotniki” zostawiają człowieka z pytaniem, jak dobrze zna własnych bliskich i czy prawda zawsze ma sens, jeśli może zaboleć bardziej niż kłamstwo. To książka, po której trudno od razu sięgnąć po następną bo trzeba ją trochę ponosić w sobie. Jak zapach lasu po deszczu, jak echo rozmowy, której się nie dokończyło.

Czy można uciec przed przeszłością, jeśli to właśnie ona zna nas najlepiej? Jeśli to ona wciąż stoi w drzwiach, czekając, aż znowu na nią spojrzymy? „Paprotniki” Agnieszki Peszek to opowieść o tym, że niektóre tajemnice nie starzeją się z czasem - tylko nabierają mocy.

Basia Domańska ma wszystko, by powiedzieć, że żyje spokojnie: pracę w lokalnej gazecie, zajęcia fitness w świetlicy, codzienność poukładaną jak dobrze znany rytuał. Ale to tylko pozory. Bo kiedy dostaje zlecenie, by napisać artykuł o swojej matce - słynnej reporterce, zamordowanej przed laty - przeszłość zaczyna pukać do jej drzwi coraz głośniej. W tym samym czasie w okolicy pojawia się morderca kobiet, który na ciałach ofiar zostawia kwiaty. Zbieg okoliczności? A może coś znacznie mroczniejszego?

Agnieszka Peszek, znana z umiejętności łączenia kryminału z obyczajową głębią, po raz kolejny pokazuje, że zbrodnia to tylko pretekst. Bo „Paprotniki” to przede wszystkim historia o rodzinie - o więziach, które czasem bolą bardziej niż ich brak. To też portret kobiety, która musi zmierzyć się z demonami dzieciństwa, wspomnieniem matki i tajemnicą, która przez trzydzieści lat ciążyła nad jej domem jak mgła.

Uwielbiam w tej książce to, że nie goni za tanim napięciem. Autorka pozwala czytelnikowi wejść w świat Paprotników - małej miejscowości, w której każdy zna każdego, a mimo to nikt nie mówi wszystkiego. Tu każde spojrzenie ma drugie dno, a każde milczenie brzmi głośniej niż krzyk. Peszek kreśli to miejsce z niezwykłą precyzją - czuję zapach lasu po deszczu, widzę spękaną drogę, którą Basia wraca do domu, i słyszę szepty, które niosą się po wsi, gdy dochodzi do kolejnej zbrodni.

Narracja prowadzona jest wielowymiarowo - przeszłość miesza się z teraźniejszością, a obok perspektywy Basi pojawia się głos mordercy. Te fragmenty są niepokojąco dobre. Autorka wchodzi w umysł sprawcy z przerażającą lekkością - bez przesady, bez taniego efektu, a jednak wystarczy kilka zdań, by na plecach pojawiły się ciarki.

„Paprotniki” to nie tylko kryminał - to także powieść o pamięci, o tym, jak bardzo nasze wspomnienia potrafią być wybiórcze. Peszek stawia pytania, które zostają z czytelnikiem długo po lekturze: czy można naprawdę poznać swoich bliskich? Czy każda rodzina ma coś, o czym woli nie mówić? I czy prawda zawsze przynosi ukojenie?

Bohaterowie są tu żywi - zwyczajni, nieprzesadzeni. Basia to kobieta silna, ale nie idealna. Czasem zbyt impulsywna, czasem zagubiona, momentami ironiczna - jakby tą ironią chciała przykryć ból, którego nigdy nie przepracowała. Właśnie dlatego jest tak wiarygodna. Peszek potrafi pisać o emocjach subtelnie, ale trafia celnie - w te miejsca, które bolą najbardziej.

Nie ukrywam, że tempo tej powieści jest spokojniejsze. To nie thriller, który pędzi jak ekspres - raczej historia, która narasta, jak mrok w małym miasteczku, gdy słońce zachodzi za las. Ale właśnie w tym tkwi jej siła. Autorka daje nam czas, by poznać bohaterów, zrozumieć ich motywacje i poczuć ciężar przeszłości, który każdy z nich dźwiga inaczej.

Zakończenie? Nieoczywiste, nie do końca zamknięte, zostawiające w głowie niepokój i mnóstwo pytań. I to jest świetne. Bo po przewróceniu ostatniej strony nie da się po prostu przejść dalej. „Paprotniki” zostają – jak echo rozmowy, której nie zdążyliśmy dokończyć.

Ocena: 8,5/10 - dla mnie to historia o tym, że zło nie zawsze przychodzi z zewnątrz. Czasem mieszka obok. A czasem - w nas samych.