Pandemia. Raport z frontu

Paweł Kapusta, dziennikarz związany z Wirtualną Polską, wydał swoją trzecią książkę, a ponieważ dwie poprzednie mnie nie zawiodły, bez wahania sięgnęłam po nowy reportaż. "Pandemia. Raport z frontu" przeczytałam na wdechu i zapamiętam go do końca życia. To jedna z niewielu książek, których akcja już po 3 godzinach od lektury, przeniosła się do rzeczywistości. Miałam okazję jechać karetką, obserwować działanie SOR-u w czasach COVID-19 i doświadczać opieki lekarskiej, jako pacjent. Pierwszy wniosek, jaki mi się nasuwa (po zapoznaniu się z treścią i po niespodziewanym pobycie w szpitalu), to absolutnie zły tytuł tego reportażu, prawidłowy powinien brzmieć: "Pandemia. Wielka Księga Absurdów".

W książce znajdziemy głównie opis pierwszych tygodni działania Państwowego Ratownictwa Medycznego, pracę lekarzy i pielęgniarek, ale nie tylko. Mamy też historię sprzedawcy, absolutnie wzruszającą opowieść z hospicjum, równie wzruszające wyznanie nauczycielki nauczania początkowego, opis pracy ludzi prowadzących zakłady pogrzebowe. Każdy rozdział jest inny i każdy wzbudza jakieś emocje, a ich skala jest rozpięta do maksimum. Początki pandemii to zaskoczenie, strach, niewiedza, podziw, absurd, hipokryzja i mogę tak wymieniać bez końca. Ogólnie obraz nędzy i rozpaczy. Wisienką na torcie jest wywiad z profesorem Łukaszem Szumowskim, który jest jak nagły policzek, jak skok na bungee, jak katapultowanie się w kosmosie, zupełnie inny świat. Szumowski o niebie, Kapusta o chlebie, parafrazując znane przysłowie polskie. Za to całkiem logiczne i bardzo ciekawe wypowiedzi udzielili profesor zwyczajny Krzysztof Simon oraz Witold Orłowski, profesor nauk ekonomicznych.

Gorąco zachęcam do lektury tej książki, choć wiem, że temat wylewa się już nawet z lodówki. Znajdziecie tu wiele ciekawych historii, choćby informację o testach, o których głośno się nie mówi. Po raz kolejny doceniam pracę autora. Dziękuję.

Paweł Kapusta relacjonuje walkę z pierwszej linii frontu podczas tak zwanej pierwszej fali koronawirusa. Poznajemy relację przede wszystkim tych osób, które stawały bezpośrednio do walki, czyli ratowniczki medycznej, pielęgniarki pracującej na oddziale intensywnej terapii, pracowniczki hospicjum i laboratorium diagnostycznego. Mamy możliwość wglądu w ich trudną codzienność, pełną sprzeczności i absurdów. Autor sięgnął jednak też po mniej oczywiste zawody, które może i nie walczą na pierwszej linii frontu, ale zdecydowanie odczuwają skutki pandemii. W książce znajdziemy więc relacje pracownika zakładu pogrzebowego, listonosza, rolnika, nauczycielki, pracownika sklepu i strażnika więziennego. To daje bardzo szeroki przekrój tego, jak ogromny wpływ na Polskę ma epidemia oraz (a może przede wszystkim) decyzje rządu. Relacje te są opowiedziane z puntu widzenia bohaterów, ich słowami, dlatego wydźwięk emocjonalny jest bardzo duży.

To nie wszystko, autor uzupełnił swoją książkę o obszerne wywiady z ekspertkami do walki z pandemią, z (byłym) ministrem zdrowia Łukaszem Szumowskim, profesorem Krzysztofem Simonem. Ich wypowiedzi uzupełniają też wypowiedzi profesora nauk ekonomicznych Witold Orłowski oraz profesor nauk humanistycznych Marcin Król. To właśnie ten ostatni wywiad z profesorem Królem skłonił mnie do pewnych przemyśleń. Pan profesor zauważył, że przez pandemię cale nasze życie przenieśliśmy do sieci, zdalne nauczanie, zdalna praca, kontakty rodzinne czy towarzyskie również zdalne. Jeżeli ta sytuacja potrwa dłużej, to z czasem możemy mieć problem z odbudowaniem i nawiązywaniem normalnych relacji międzyludzkich. To są te nieoczywiste skutki pandemii, o których nie wspomina się w pierwszej kolejności, najważniejsze jest ratowanie życia, ale warto też spojrzeć na ten stan rzeczy z szerszej perspektywy, a przytoczone wywiady właśnie nam to umożliwiają.

Jeżeli macie ochotę na spojrzenie na pandemię z trochę innej strony, z pozycji zwykłego człowieka, to ogromnie polecam Wam reportaż Pawła Kapusty. Nie warto szukać w nierzetelnych źródłach, które krzyczą na nas krzykliwymi tytułami, a jedyne co mają do zaoferowania to wzbudzenie strachu. „Pandemia. Raport z frontu” to mocna i wstrząsająca lektura, ale bardzo osobista, ukazana z wielu perspektyw. Jedyne, nad czym się zastanawiam, to czy ta książka nie powstała za wcześnie, w końcu do zakończenia epidemii jeszcze daleka droga.