Pan Lodowego Ogrodu. Tom 3

Vuko to niebanalna postać poruszająca się po zdecydowanie wyjątkowym świecie. Mnie prędko zauroczył zarówno swym humorem, jak i przygodami, którymi Jarosław Grzędowicz hojnie obdarował swojego bohatera. Nic więc dziwnego, że po trzeci tom cyklu o Lodowym Ogrodzie sięgnąłem z wielkimi oczekiwaniami i absolutnie zostały one zaspokojone. Otrzymałem wspaniałe dwa główne wątki, które do samego końca trzymały mnie w napięciu i przekonały do natychmiastowego sięgnięcia po kolejny tom. Wiem jednak, że długie opisy świata, które dla mnie – fana odkrywania tego skomplikowanego, pięknego uniwersum – są dobrą rozrywką, nie każdemu mogą przypaść do gustu. Nie jest to także tom, w którym dynamiczna akcja stanowi sedno – Grzędowicz skupił się bardziej na podróży dwojga bohaterów i na celach, które pragną zrealizować, tworząc z tomu trzeciego niejako pomost między poprzednim, a kolejną częścią cyklu. Moim zdaniem niczego to jednak tej książce nie ujmuje, a wręcz przeciwnie – dodaje jej uroku.

"Pan Lodowego Ogrodu" Jarosława Grzędowicza, choć już od premiery minęło kilkanaście ładnych lat, jest moim odkryciem 2021 roku. Fabryka Słów odświeżyła wydanie, co z kolei skutecznie przyśpieszyło podjęcie decyzji o sięgnięciu po cykl. I nim się obejrzałam, została mi do przeczytania już ostatnia część. Zanim jednak przejdę do finału, chciałabym opowiedzieć wam pokrótce o trzeciej księdze, bo myślę, że warto o niej usłyszeć.

Wydarzenia zaczynają się dokładnie w miejscu, gdzie zakończyły w drugim tomie. Vuko wsiadł do lodowego drakkara i płynie wprost do owianego tajemnicą, tytułowego Lodowego Ogrodu. A raczej próbuje płynąć, ponieważ nijak nie ma pojęcia, jak kierować statkiem. Przez większość czasu więc wraz z najbliższymi towarzyszami dryfuje po morzach Midgaardu poniekąd na darmo, a z ogromną nadzieją na osiągnięcie celu i nagminnie cisnącym się na usta "perkele".

Prawie na drugim krańcu świata tohimon Filar pod postacią Amitraja wiedzie życie wynędzniałego niewolnika. Na szczęście towarzyszy mu wierny Brus, bez którego ciężko byłoby się pozbierać... Zwłaszcza że w tej części Grzędowicz rzuca mu kłody pod nogi niemal co wątek.

Czy Vuko uda się wykonać zadanie, z którym przybył z Ziemi? Pokona krajana mianującego siebie Królem Węży i niszczącego w sposób brutalny i obrzydliwy całą planetę? Co się stanie ze zniewolonym Filarem - prawowitym władcą królestwa?

Księga trzecia "Pana Lodowego Ogrodu" nie zawodzi ani przez chwilę, mimo spokojnie płynącej fabuły (oczywiście, w porównaniu z poprzednimi częściami - zwłaszcza po stronie Vuko). Tutaj akcja dobitniej skupia się na Filarze, co moim zdaniem jest strzałem w dziesiątkę. Każdy rozdział widziany oczami tohimona czyta się z ogromnym zaangażowaniem, kibicując pomysłom i trzymając kciuki, żeby niknąca w oczach wola dalszego przeżycia całkowicie nie zniknęła.

W tej części bohaterowie wskakują na wyższy poziom, a już szczególnie Drakkainen. Jego postawa, język myśli, sposób prowadzenia się czy zwyczajne prowadzenie rozmów z kompanami podróży (albo z Cyfral) skutecznie urozmaicają lekturę. Wzbudzają zachwyt, śmiech, na zawsze przypieczętowując więź mającą istotę bytu wyłącznie między czytelnikiem a postacią fikcyjną. Z Filarem jest podobnie. Z uwagą obserwuje się poczynania tego młodego, dobrze wyszkolonego młodzieńca, totalnie się z nim zżywając.

Zakończenie trzeciego tomu "Pana Lodowego Ogrodu" wgniata w fotel. Dobrze, że w podorędziu miałam kontynuację, inaczej przez kilka następnych dni zastanawiałabym się: perkele, co dalej?!

"Pana Lodowego Ogrodu", cały cykl jak i tą konkretną część, polecam bez wahania. Historia żyje własnym życiem, podobnie jak jej bohaterowie. Oryginalne wątki przeplatają się z dynamiczną akcją pełną zwrotów. Fabuła wzbudza tony emocji, powodując śmiech, wywołując strach albo niedowierzanie, a to wszystko w akompaniamencie magii, walki i gryfiego mleka.

Muszę się przyznać, że do lektury trzeciego tomu serii stworzonej przez Jarosława Grzędowicza zabierałem się z pewną rezerwą. Jeśli chodzi o pierwszą część przygód Vuko Drakkainena, to pozostaje ona w mojej opinii jednym z najlepszych dzieł polskiego fantasy z ostatnich kilku dekad. Niestety, druga część serii była już wyraźnie słabsza i po prostu... nużąca. Na szczęście w trzeciej części autor powraca do swojej dawnej formy, a powieść jest tak samo dobra (jeśli nie lepsza), niż pierwszy tom. Ciekawe zwroty akcji, nietuzinkowi bohaterowie... tak, trzecia część serii zasługuje na ocenę 9/10. Oby tak dalej!

Krok bliżej do wielkiego finału!

Tom trzeci "Pana Lodowego Ogrodu" daje odpowiedzi na kilka ważnych pytań. A, co najważniejsze, akcja w tej części OŻYWA, co każdemu zawiedzionemu drugim tomem czytelnikowi jest i będzie zapewne na rękę ;)

Mam małą zagwozdkę jakby tu napisać coś o tej książce, a nie zdradzić nic istotnego z fabuły... Hm... Zdradzić by wypadało, że główni bohaterowie naszej opowieści (Vuko i Filar) w końcu się spotykają (!), rzecz jasna po serii perypetii (tj. m.in. po odkryciu przez Vuko, jak wielkie szkody poczynili w Midgaardzie swą obecnością zaginieni naukowcy i po popadnięciu Filara w niewolę). Nadmienić też wypada, że zawitamy wreszcie do tytułowego Lodowego Ogrodu! :) Czy poznamy przy tej okazji jego Pana? ;) ...

Grzędowicz posiada pewien rzadki, specyficzny dar, który przejawia się w tym, że czytający ma ochotę go zamordować za to, w jaki sposób kończy kolejne części swych kilkutomowych opowieści... Nie inaczej jest tym razem - no jak ON mógł!... ;) ... Aż chce się sięgnąć po tom czwarty! :)

Gorąco polecam!

Dziękuję Fabryce Słów za egzemplarz recenzencki.

Recenzja znajduje się także na moim blogu:

[Adres usunięty]

Wydanie serii Mistrzowie Polskiej Fantastyki skłoniło mnie do bliższego spotkania z polskim gatunkiem. Nie było łatwo, bo w żadnym wydaniu powieści fantasy nie są moją mocną stroną o czym często Wam piszę. Jednak dałam się namówić i nie żałuję - zaczęłam od powieści Jarosława Grzędowicza co z mojego punktu widzenia było dobrym posunięciem.

Trzeci tom serii Pan Lodowego Ogrodu to kontynuacja przygód bohaterów rozpoczynająca się w momencie zakończenia drugiej części. To dobre posunięcie, ponieważ wydarzenia się na tyle intensywne i skomplikowane, że jakikolwiek ustęp w historii mógłby podziałać na niekorzyść jej odbioru. Równolegle prowadzone są dwie historie - na pozór zupełnie ze sobą niepołączone, co wprowadza podwójną liczbę wątków i bohaterów. Wymaga to niemałego skupienia ze strony czytelnika, ale jeśli ktoś lubi gdy w książce naprawdę sporo się dzieje: nie poczuje się rozczarowany.

Autor ma talent do plastycznych scen, malowniczych opisów i głębokich kreacji bohaterów. W dodatku uroku powieści dodaje indywidualny i charakterystyczny klimat, który motywuje do kontynuowania lektury. W tym wszystkim po raz kolejny mamy możliwość śledzenia przygód dwójki bohaterów. Z jednej strony Vuko Drakkainen na lodowym statku zmierza do jednego z Ziemian, by rozwiązać problem zaistniały na planecie Midgaard. Z drugiej Filar zaprasza do poznania jego dalszych losów. Jak zatem nie dać się porwać akcji, która mocno wtapia się w tło typowej powieści fantasy?

Nie jest łatwo odnaleźć się w rozgrywanych wydarzeniach i czytelnik, który sporadycznie sięga po ten gatunek będzie potrzebował chwili by zrozumieć co dzieje się dookoła. Ciężki klimat potęguje uczucie obcości na nieznanej planecie a śmiałe opisy akcji nie ułatwiają wkupienia się w łaski powieści. Jednak biorąc pod uwagę, że to już trzeci tom uważam, że nie mogło być inaczej - wszystko utrzymane na dokładnie takim samym poziomie jak pierwsza część jest dobrą kontynuacją, która dynamicznie porusza się na przód. Jednak nie tylko to znajdziecie wewnątrz: są tutaj bowiem inteligentne dialogi w których można doszukać się wysokiej klasy stylu autora, bogaty świat przedstawiony który zachwyca czy walki zapierające dech. To wszystko składa się na kompletny obraz bardzo charakterystycznego świata, który nie nudzi a z tomu na tom co raz bardziej intryguje.

Dużo akcji i jeszcze więcej zaskoczeń składa się na trzeci tom serii Pan Lodowego Ogrodu. Dwie równolegle biegnące historie nie tylko ciekawią, ale i budzą chęć poznania ostatecznego rozwiązania, bo wiadome jest, że dwójka bohaterów w końcu musi się spotkać. Jak i kiedy? Tego autor nie zdradza i wciąż intrygująco odwleka nieuniknione. Innymi słowy: powieść to gratka pod względem fabuły i stylu, która ucieszy wszystkich fanów gatunku.