Pamięć drzewa

Tina Vallès stworzyła kameralną, cichą i wzruszającą opowieść o rodzinie, która musi zmierzyć się z tym, co trudne i bolesne – z chorobą ukochanego męża, ojca i dziadka. Historia rozgrywa się pod katalońskim niebem – poznajemy ją z perspektywy jedenastoletniego chłopca. Dziadek i wnuczek mają piękną więź – i świat pełen spacerów, bajek, drzew, zegarów i liter. Ale wszystko podszyte jest napięciem w obliczu choroby, która coraz bardziej zmienia rodzinną dynamikę i codzienność. Powieść składa się z krótkich rozdziałów – drobnych momentów i wspomnień. Tina Vallès potrafi w niezwykły sposób opowiadać o zwykłym życiu, uczuciach i międzyludzkich relacjach. O przytulaniu się do drzew, grze w domino, gorącym lecie w Vilaverd, tykaniu zegarów i bajkach na dobranoc. W książce spotykają się ze sobą trzy pokolenia oraz dwa światy – dorosłych i dzieci – i Tina Vallès, poprzez miłość, troskę i empatię, wspaniale buduje między nimi mosty. "Pamięć drzewa" urzeka swoim cichym pięknem, prozatorską oszczędnością i prostotą. Przemawia głosem dziecka, ale daje przenikliwy wgląd nie tylko w dzieciństwo, ale również w dorosłość i starość. Vallès precyzyjnie operuje słowem i niedopowiedzeniem – ma zdolność przekształcania detali w wartościowy materiał literacki. Z wrażliwością opowiada o miłości, przyjaźni, rodzinie, pamięci, upływającym czasie i stracie. O życiu i uczuciach w przeróżnych barwach. O zmaganiach chorego mężczyzny i jego bliskich. A wszystko to z ujmującym ciepłem, mądrością i empatią; z postaciami, sytuacjami i tematami, które są bliskie, ważne, jednocześnie intymne i uniwersalne.

Pięknie napisana, niespieszna i refleksyjna powieść. Przytulam do serca i polecam.

Są takie książki, które czyta się sercem, a nie tylko oczami. Takie, które nie krzyczą fabułą, nie pędzą akcją, a mimo to zostają w człowieku na długo. Ta właśnie do nich należy.

To niezwykle symboliczna, czuła opowieść o przemijaniu, odchodzeniu i o tym, co zostaje po człowieku, gdy znika jego obecność. O pamięci — tej kruchej, ulotnej, a jednocześnie tak potężnej. O wspomnieniach, które potrafią zakorzenić się w nas głęboko i trwać, nawet gdy wszystko inne zaczyna się rozpadać.

Autorka w subtelny sposób pokazuje, jak wielką siłę mają relacje rodzinne. Jak ważna jest bliskość, obecność i przekazywanie tego, co najcenniejsze — wartości, historii, emocji. Motyw drzew, który przewija się przez tę opowieść, jest tu czymś więcej niż tylko tłem. Staje się symbolem pamięci — tej, która rozrasta się w nas jak korzenie, splata z przeszłością i daje oparcie, gdy rzeczywistość zaczyna się chwiać.

To również historia o chorobie — trudnej, bezwzględnej, odbierającej człowiekowi to, co najbardziej go definiuje. Chorobie, która nie boli fizycznie, ale zabiera wspomnienia, świadomość i tożsamość.

„Najpierw stracę pamięć, a potem zniknę ja sam”.

Te słowa wybrzmiewają szczególnie mocno, kiedy poznajemy historię z perspektywy 10-letniego Jana. To właśnie ten dziecięcy punkt widzenia nadaje całej opowieści wyjątkowej głębi. Jan, mimo swojego wieku, rozumie więcej, niż mogłoby się wydawać. Widzi, co dzieje się z dziadkiem, i próbuje — na swój sposób — zatrzymać to, co nieuchronne.

Dziadek z kolei, świadomy postępującej choroby, robi wszystko, by zostawić po sobie jak najwięcej. Wspomnienia, lekcje życia, drobne historie. W zwykłych rozmowach, codziennych czynnościach, prostych gestach kryje się tu prawdziwa magia — esencja relacji i sens bycia razem.

To właśnie w tych „małych rzeczach” ta książka jest najpiękniejsza.

Czytając ją, trudno nie wrócić myślami do własnych doświadczeń. Do ludzi, którzy powoli znikali. Do momentów, kiedy patrzy się na bliską osobę i ma się świadomość, że każdego dnia jest jej trochę mniej…

Ta historia poruszyła we mnie coś bardzo osobistego. Przywołała wspomnienia, które gdzieś we mnie były — ciche, schowane, ale wciąż żywe. I może właśnie dlatego wybrzmiała jeszcze mocniej.

To książka melancholijna, wzruszająca, pełna prostych, ale ważnych prawd. Niby zwyczajna, a jednak niezwykle głęboka. Taka, która nie potrzebuje wielkich słów, żeby powiedzieć wszystko.

Jaka relacja, więź łączyła Cię z dziadkiem? Miałaś okazję go poznać, spędzić z nim czas, wsłuchać się w jego opowieści? Wiem, że nie każdy dostał taki dar. Mnie się udało i dziś czuję za to ogromną wdzięczność. Mój dziadek był surowy, czasem milczący, sprawiał wrażenie niedostępnego, a jednak miał serce na dłoni. Dopiero po latach zrozumiałam, że każde nasze spotkanie było lekcją… cichą, nienachalną, ale zostawiającą ślad na całe życie.

Czytając „Pamięć drzewa” wróciłam do tamtych chwil. To historia niezwykle intymna, subtelna i przepełniona czułością. Każdy rozdział jest jak delikatny dotyk wspomnienia, jak rozmowa, którą chce się zatrzymać na dłużej. Autorka prowadzi nas przez codzienność wnuczka i dziadka, zwyczajną, a jednocześnie pełną znaczeń. W prostych gestach, spojrzeniach i krótkich dialogach kryje się ogrom mądrości.

To opowieść o tym, jak ważne jest bycie obok. O zadawaniu pytań, o uważności, o czasie, którego nie da się cofnąć, bo nigdy nie wiemy, kiedy przyjdzie dzień, w którym zabraknie kogoś, kto był naszym drogowskazem. Te krótkie rozdziały niosą w sobie więcej, niż mogłoby się wydawać, wzruszają, zatrzymują, uczą wrażliwości.

Ta książka obudziła we mnie lawinę wspomnień: wspólne spacery, ciepły uśmiech, czasem surową reprymendę, która miała mnie czegoś nauczyć. I wydarzyło się coś niezwykłego, kiedy czytałam tę historię, przyśnił mi się mój dziadek. Jechaliśmy razem autobusem i rozmawialiśmy tak zwyczajnie, jak dawniej. Jak dobrze było go znowu zobaczyć, porozmawiać, przytulić…

To piękna, mądra opowieść o więzi, która nie przemija. O pamięci, która zapuszcza korzenie głęboko w nas.

Dziadku… tęsknię. ❤️

To jedna z tych książek, które czyta się szybko, ale przeżywa długo. „Pamięć drzewa” nie ma skomplikowanej fabuły, ale jej siła tkwi w emocjach. Autorka skupia się na detalach, które tworzą pełny obraz relacji rodzinnej- 10 letniego Jana i jego dziadka. Temat utraty pamięci został przedstawiony bardzo realistycznie, ale zarazem ludzko, poetycko, marzycielsko. Książka uczy wrażliwości i uważności na drugiego człowieka. To wartościowa i poruszająca lektura, którą polecam nie ytlko wrażliwcom. Każdy się w niej zakocha - nie mam co do tego żadnych wątpliwości.

Mało co działa na mnie tak jak książka napisana z perspektywy dziecka i to napisana dobrze, wspaniale, wybitnie nawet. ,,Pamieć drzewa" to historia Jana, który ma niezwykłą więź z dziadkiem Joanem. Jan zgubił w swoim imieniu ,,o", które nosi dziadek, ale z pewnością nie zgubił jego wrażliwości. Dziadek Joan, które całe życie przeżył w małym katalońskim miasteczku Vilaverd i z powodu choroby musi przeprowadzić się z żoną do dzieci w Barcelonie. Jan niezmiernie cieszy się z takiego obrotu spraw, choć rodzice wydają się być nieco zaniepokojeni... Niedlugo Jan odkryje, dlaczego reagują tak, a nie inaczej. Skąd tyle przyciszonych rozmów i smutku w oczach babci. A póki co, czeka go wiele wspaniałych, głębokich rozmów z dziadkiem, wiele ważnych przemyśleń i wspomnień, które na zawsze ukształtują go jako człowieka. Wspaniale było przyglądać się tym momentom, małym radościom i wielkim strachom tej rodziny, która tak wiele mówi o wszystkich nas. Piękna, ludzka, niezapomniana. Taka jest ta powieść.

Książka dotyka trudnego tematu, a jednocześnie jest napisana w prosty sposób. Pamięć drzewa to niewątpliwie książka filozoficzna dająca wiele lekcji o życiu i umieraniu. Pokazana z perspektywy dziecka, ale że sam mam syna to uważam, że naprawdę przybliża perspektywę małego człowieka, który może nie wszystko rozumie na poziomie umysłu, ale wiele czuje na poziomie emocji. To historia o wielu ważnych i ważkich sprawach - o empatii, o odchodzeniu, o pamięci, o więzi z dziedkami, o międzypokoleniowej wymianie doświadczeń i mądrości. Nie sposób tej książki nie polubić i nie docenić. Warto

Jeśli macie przeczytać w tym roku tylko jedną książkę - niech to będzie właśnie ,,Pamięć drzewa", bo żadna inna nie poruszy was i nie wzruszy do łez jak historia więzi wnuczka z dziadkiem, którzy poprzez drobne chwile, gesty i momenty opowiadają świat. Świat, w którym najważniejsze są czułość, relacje i czujność, świat w którym istnieją choroby, zmartwienia i napięcie, które nie mogą ominąć nawet dzieci. Nie da się w kilku zdaniach opisać jak ważna i piękna jest dla mnie ta książka i ile emocji, co właściwie przeżyłam ją czytając. Poetycka, mądra, wspaniała. Dawno nie czytałam nic piękniejszego w swojej prostocie i naturalnego w wyrazie. Tak ludzka, tak urocza.

"Ach, Janie, gdybyśmy wiedzieli tylko to, o co pytamy..."

"- Tylko patrzę. Nie trzeba nic widzieć.

Po jego minie domyślam się, że mam zapamiętać to zdanie i nie mówić już nic więcej, tylko patrzeć w górę i czekać, bo w tej właśnie chwili kiełkuje we mnie wspomnienie."

"Ale wiem również, że gdy tylko poznam wszystkie odpowiedzi, moja twarz zszarzeje, a oczy staną się szkliste."

Niby niepozorna, a przecież o takich lekturach się nie zapomina. Lekka, a przecież tak bardzo filozoficzna. Bez wątpienia, to pięknie napisana historia o umieraniu, stracie, pogodzeniu się z tym, co nieuniknione. O budowaniu wspomnień. O tym, że dziecko może nosić w sobie wielką mądrość, że dziecięca dusza widzi więcej niż nam, dorosłym mogłoby się wydawać.

Pełna metafor, ponadczasowa. Wydaje się oszczędna w słowa, a jednocześnie nie potrzeba w niej ani jednego słowa więcej. Wszystko jest na swoim miejscu. Wszystkiego jest tyle, ile potrzeba.

Lektura na jeden wieczór. Napisana ładnym, prostym językiem. Czytana z młodszymi przyniesie sporo tematów do rozmów, dorosłych zatrzyma w codziennym biegu.

"(...) są słowa, które wypowiada się ciałem, a ciała innych, które je słyszą, ich usta i uszy nie mają tu nic do gadania."

"Gdy słyszysz, jak mówią do ciebie "królu", to czujesz głęboko, w żołądku, jakieś dziwne ciepło i wydaje ci się, że nigdy, przenigdy nie mógłbyś na nic zachorować. Chciałbym umieć powiedzieć to słowo teraz i znaleźć sposób, aby zachować nasze trony na zawsze."

"Pamięć drzewa" katalońskiej pisarki Tiny Vallès to przepiękna opowieść o relacji wnuka z dziadkiem. W tym zbiorze krótkich historia mieści się pełno miłości, piękno natury, siła rodziny, mądrość życiowa i ciepło.

Bije od tej książki tyle dobra, spokoju, miłości i pozytywnej energii. Jest przepełniona także smutkiem, tęsknota za tym co było i lekiem przed tym, co będzie.

Chociaż "Pamięć drzewa" składa się z bardzo krótkich rozdziałów i książkę można by przeczytać w jeden wieczór to piękno tej historii każe nam zwolnić, zatrzymać się, przemyśleć. Smakować i delektować.

Autorka doskonale wciela się w postać chłopca, dziecka, które nie rozumie do końca co się dzieje. Ma szczere dziecięce reakcje i myśli wlasciwe swojemu wiekowi. Oddaje też w sposób prsty i oszczędny emocje całej rodziny. Nie ma tu wielkich słów, a jednek porusza czytelnika do głębi.

Ta książka skłania do refleksji, pochyla czytelnika nad symbolami,  pokazuje, że pamięć to zjawisko wielopłaszczyznowe.

Ta książka jest jak dobry przyjaciel, ciepły kocyk, znakomity gawędziarz.

Współpraca reklamowa

Z powodzeniem można tą książkę przeczytać na raz, ale w sercu zostanie na kilka lat o ile nie na zawsze. Czytałam ją w korytarzy oczekując na moją kolejkę i powiem wam, że z chwili na chwilę coraz bardziej inaczej patrzyłam na otaczających mnie ludzi. Już nie widziałam pani, która wszystkiego się czepia. Innej, która stara się zachować młodość ekscentrycznym ubiorem oraz tej, która oskarżycielsko patrzyła na każdego. Ujrzałam wtedy ludzi samotnych, złych na siebie za to, że czegoś nie zrobili, czy też, że do czegoś nie doszli. Już tłumaczę wam dlaczego.

,,Pamięć drzewa" jest historią, która zahipnotyzuje was od pierwszej strony. Opowiada o chłopcu, który uwielbia swojego dziadka. Ilekroć zaczyna o nim wspominać widzimy jak ważny jest w jego życiu. Pewnego dnia wychodzi na to, że oboje jego dziadków wprowadzą się do jego domu. On te zmiany opisuje nam, jednak jakby nie chciał dopuścić do siebie prawdy. Czytamy o chwilach, kiedy jego dziadek był w pełni sprawny umysłowo. Kiedy ze spokojem wypełniał krzyżówkę i snuł opowieści ze swojego młodego czasu. Jednak nadchodzi czas, że pewnego słowa stają się być niedokończone. W połowie opowieści temat cichnie, a oczy mgielnie wpatrują się w punkt za oknem. Codzienność przestaje być powtarzalna, do jedzenia dochodzą nowe dodatki, a przytulanie drzewa zdaje się być tylko jego cieniem o którym przestaje mówić. Za każdym razem chłopiec złości się tłumacząc, że nic się nie stało. Nie chce aby jego głowa zatwierdziła ubytki do których dochodzi w towarzystwie dziadka.

,,Wtedy ja solidarnie wstaję również i zbieram hałaśliwe szklanki, a zaraz za mną dziadek chwyta obiema dłońmi misę z owocami i niesie ją, ciągnąc za sobą nogi, jakby to ona szła z nim do kuchni, a nie na odwrót."

,,I tym sposobem dokonałem odkrycia, że domy dziadków mają swój szczególny zapach, ale nie wszystkie pachną tak samo,"

,,- Zdjęcia bardzo pomagają pamiętać...

-Ale nie masz żadnego zdjęcia twojej wierzby płaczącej, dziadku?

- Nie. Ale to dobrze.

-Dobrze?

-W ten sposób pamiętam ją tak, jak chcę."

Bądźcie pewni, że takiej książki o przemijaniu nie da się od tak wymazać z pamięci. Jak to dziadek chłopca powiedział, człowiek ma dwie pamięci. Tą w umyśle i tą w sercu. Chłopak zadaje pytania dziadkowi odnośnie demencji. Wiecie jaką dostał odpowiedź? Spytał, czy drzewo wie, że traci liście, czy tylko my to zauważamy? Pomimo krótkich treści tytułowanych dosadnie znajdziecie tutaj bardzo wiele mądrości, wiele wrażliwości oraz opisów sytuacji, które mogą występować, lub wystąpią w życiu wielu osób. W takim stanie jak dziadek chłopca jest moja babcia. Może dlatego bardzo osobiści ją odebrałam...

Są książki, które od pierwszego wejrzenia zapadają ci w serce i pamięć. Takie, które wręcz nawołują do przeczytania i obiecują tak wiele, że nie możesz przejść koło nich z obojętnością. Tak było tym razem.

I choć zupełnie inaczej wyobrażałam sobie tę powieść, to dostałam znacznie więcej niż mogłam oczekiwać.

Piękna, subtelna okładka, z której cisza aż wybrzmiewa i obietnica wzruszenia wpisana w tytuł i postaci. Twarda oprawa gwarantująca wrażenie niezłomności i trwałości rodzinnych więzi.

I ono, drzewo pełne wspomnień, z historią zapisaną i wrośniętą w system korzeniowy. A ponad tym wszystkim powieść pełna czułej treści i słów, które przenikają do głębi. Są niezwykle ciepłe, opiekuńcze i w swej prostocie poruszają najczulsze struny duszy.

To historia widziana oczami małego chłopca, opowiedziana z niezwykłą szczerością, wdzięcznością, a przede wszystkim świadomością godną dojrzałego człowieka. To jego opowieść o codzienności, o relacji z dziadkiem, o przeżyciach, które budują poczucie bezpieczeństwa i pozwalają wzrastać w miłości i przyjaźni. I o wspomnieniach, które ogrzewają serce od środka i zostają zapisane w pamięci na zawsze. Są jak ulubione smaki dzieciństwa, niepowtarzalne, proste i szczere, słyszalne jak tykanie zegara i trwałe jak pamięć drzewa.

Ta powieść roztkliwia i wzrusza, stawia na ogromną uważność w stosunku do życia, do bliskich nam osób, do łączących nas relacji i zależności. Pełna wyjątkowości i metaforycznego przesłania.

To książka, która troszczy się o czytelnika, wzrusza do głębi i pozostawia go z mnóstwem pytań. A na nie odpowiedzi należy szukać w najmniejszych szczelinach własnego serca.

Jeśli kochacie książki nieoczywiste, niespieszne i zostawiające po sobie ślad w duszy i sercu, to ta Was zachwyci. Pozwólcie sobie na rozważanie i spokojną refleksję nad przemijaniem, ale przede wszystkim nad byciem tu i teraz i pielęgnujcie wspomnienia. To one tworzą mosty pomiędzy pokoleniami.

Ode mnie, prosto z serca 10/10.

Zawsze wzruszają mnie książki, w których fabuła opiera się na relacji wnuków z dziadkami. Dzieje się tak pewnie dlatego, że sama byłam blisko z moją ukochaną Stasią. Tęsknię za nią każdego dnia i podobnie jak w przypadku Joana — jej pamięć gasła pierwsza, tym bardziej ta książka jest mi bliższa.

✨️Kto i za co pokocha?

Jeśli lubisz literaturę piękną, niespieszną, uważną i poruszającą narrację, w której metafory są przykrywką dla trudnych wyznań, to pokochasz tę powieść. Jeżeli cenisz sobie w literaturze ukazanie relacji rodzinnych oraz motyw przemijania, to pokochasz tę powieść. Docenisz jej subtelność, ale i siłę emocji. To, jak potrafi być oględna i bezpośrednia zarazem.

✨️Czy ja pokochałam?

Tak, bo nie potrafię przejść obojętnie wobec takich historii. Tu wzruszenia przeplatają się z pojawiającym się cieniem uśmiechu na twarzy. Ten jednak szybko ustępuje smutkowi i perspektywie nieuchronnie zbliżającej się przyszłości. Bo zanim zgaśnie On, najpierw zgaśnie jego pamięć i to jest przerażająco smutne, wywołuje bezradność i strach.

✨️Czy polecam?

Polecam, choć sama nie wiem, czy każdemu. Może na wstępie polecę tym, którzy chcieliby poczuć się mniej samotni, będąc w podobnej, co rodzina Joana, sytuacji, albo tym, którzy tak jak ja, mają to już za sobą. Polecam amatorom niespiesznej, ale bogatej w opisy przeżyć literatury. Takiej, która traktuje o rodzinie, przemijaniu i pamięci.

✨️O czym jest?

Gdy dziadkowie wprowadzają się do domu Jana i jego rodziców, ośmioletni chłopiec nie kryje entuzjazmu. Zaskakuje go jednak niepokój dorosłych, brak radości i szepty w kuchni. Jana łączy z dziadkiem niezwykła więź, zrozumiała tylko dla nich. Chłopiec chłonie każdą chwilę spędzoną z seniorem i każdą historię, którą od niego usłyszy, póki pamięć dziadka jeszcze trwa.

Kiedy okazuje się, że do domu Joana mają przeprowadzić się dziadkowie chłopiec jest przeszczęśliwy.

Zauważa jednak, że rodzice nie cieszą się tak jak on.

Są smutni, zamyśleni, nieobecni...

Joana i jego dziadka Jana łączy szczególna więź.

Jan odbiera codziennie chłopca ze szkoły, co jest idealną okazją do rozmów na najróżniejsze tematy, wymiany przeżyć, doświadczeń bądź kontemplowania ciszy we wspólnym towarzystwie.

Jednak z biegiem czasu chłopiec zauważa, że dziadek się zmienia, nie jest już taki jak kiedyś, rozmowny...aż ktoregoś dnia przestaje przychodzić po niego do szkoły...

🌳 Dla mnie "Pamięć drzewa" była głębokim oddechem w codziennej gonitwie nazywanej życiem.

Książka choć dotykająca trudnych spraw, to jednak dodająca otuchy, nadziei i pozostawiająca czytelnika ze świeżym powiewem refleksji i mądrości.

Świat i codzienne sprawy, te bolesne również, widziane oczami dziecka nadają tej historii autentyczności, prostoty, świeżości i delikatności w patrzeniu na trudne i bolesne doświadczenia...

🌳 Ta przejmujaca historia o chorobie, przemijaniu, pamięci i wspomnieniach pozostawia po lekturze głowę pełną refleksji.

Piękna książka, piękna historia!

Serdecznie polecam!

„Pamięć drzewa” Tiny Vallès to jedna z tych książek, które czyta się sercem, a nie tylko oczami. Już od pierwszych stron wciąga w świat ośmioletniego Jana i jego dziadka, sprawiając, że człowiek zaczyna patrzeć na codzienność trochę inaczej — uważniej, z większą czułością. To opowieść o drobnych gestach, wspólnych spacerach, rozmowach i o tym, jak zwykłe chwile potrafią zostawać w pamięci na zawsze.

Jan, chłopiec wrażliwy i ciekawy świata, cieszy się, gdy w jego domu pojawiają się dziadkowie. Jednak nie wszystko jest takie proste — rodzice chłopca wydają się bardziej zmartwieni niż szczęśliwi, a w domu unosi się subtelne napięcie. Mimo to Jan i dziadek znajdują własny świat — świat pełen historii, które kryją się w drzewach, w nazwach ulic, w wspólnie spędzonych chwilach. To właśnie dzięki nim Jan uczy się patrzeć, słuchać, pamiętać i doceniać to, co pozornie zwykłe, a tak naprawdę bezcenne.

Bohaterowie są prawdziwi i niezwykle poruszający. Jan to dziecko, które obserwuje świat z niewinnością i uważnością, ale też z pewnym ciężarem, bo dostrzega emocje dorosłych, których nie do końca rozumie. Jego dziadek jest pełen ciepła, cierpliwości i mądrości — ktoś, kto uczy, że pamięć to nie tylko wspomnienia, ale także troska o to, co i kogo kochamy. Ich relacja jest piękna w swojej prostocie, a jednocześnie głęboka i poruszająca, bo pokazuje, że bliskość nie zawsze musi być wielkim gestem czy głośnym słowem — czasem wystarczy spacer, wspólna rozmowa i obecność.

Emocje w tej książce są niezwykle subtelne, a jednocześnie mocno oddziałujące. Jest radość, zachwyt nad codziennością, wzruszenie, nostalgia, a momentami lekki smutek, bo Vallès przypomina nam, że życie jest ulotne, że chwile mijają i że czasem tracimy coś, zanim zdążymy to docenić. Podczas czytania czuć ciepło, bezpieczeństwo, ale też kruchość życia — taką, która sprawia, że zatrzymujemy się na chwilę i zaczynamy myśleć o własnych wspomnieniach, bliskich i tym, co naprawdę jest ważne.

To powieść obyczajowa, która sprawdzi się dla każdego, kto chce się zatrzymać i spojrzeć na świat oczami dziecka, przypomnieć sobie siłę wspólnych chwil i znaczenie pamięci. Dzieci odnajdą w niej ciekawą perspektywę świata, a dorośli mogą przypomnieć sobie, jak ważne są drobne gesty, rozmowy i czułość w codziennym życiu.

„Pamięć drzewa” zostawia w sercu ciepły ślad. To książka, która sprawia, że chce się zwolnić tempo, popatrzeć na otoczenie z uwagą i zatrzymać chwilę, zanim przeminie. Historia Jana i jego dziadka uczy nas, że pamięć i bliskość to najcenniejsze skarby, które możemy pielęgnować, a czas spędzony z ukochanymi osobami tworzy więź, której nic nie jest w stanie zniszczyć.

Po jej przeczytaniu człowiek wychodzi trochę spokojniejszy, bardziej wrażliwy i wdzięczny za to, co ma tu i teraz. To opowieść, do której chce się wracać, do której chce się zaglądać między wiersze i między drzewa, które pamiętają nasze historie — i zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

„Pamięć drzewa” to prosto napisana opowieść o zwykłej hiszpańskiej rodzinie. Jest Jan, ośmioletni chłopiec, są rodzice i dziadkowie, którzy od niedawna mieszkają z nim.

Dla dziecka to duża zmiana w życiu. Jednak początkowa ekscytacja spędzaniem czasu z dziadkami non-stop przeradza się w baczną obserwację upływającego czasu i próbę zrozumienia zachodzących zmian.

Książka przy swoich niewielkich rozmiarach jest wypełniona masą emocji. Od tych dobrych jak radość i nadzieja, po te cięższe- troska, niemoc, strach. Autorka zastosowała tu również bardzo krótkie rozdziały, sytuacje wyrwane z codzienności. Tak jakby czytelnik widział tylko parę sekund z życia tej rodziny i poskładał w jeden film. Klatka za klatką. W sumie to wygląda trochę jak rolka na Instagramie. Parę sekund z popołudnia, kadr z wakacji itd.

Wszystko jest tak naprawdę skupione wokół dziadka i tego co się z nim dzieje. Tego jak choroba powoli zakrada się w jego umysł, niszcząc pamięć. I tylko drzewa są tu czymś stałym i stabilnym, czymś co pozwala dziadkowi i chłopcu zacieśnić więź z sobą. Są jakby pomostem do tych trudnych emocji jak również, myślę że pełnią funkcję twardego dysku. Dzięki nim dziadek pamięta.

Zastanawia mnie tylko jedna rzecz w tej książce. Narracja ośmioletniego chłopca jest tu bardzo dojrzała. I to jedyna rzecz, która mnie w niej raziła. Reszta jest przepiękna.

horoba, przemijanie, starość czy utrata pamięci nie są doświadczeniami zarezerwowanymi wyłącznie dla dorosłych. Dzieci również je obserwują, przeżywają i próbują zrozumieć na swój sposób. Najcenniejsze są te książki, które nie upraszczają emocji, lecz pozwalają je oswoić, oferując język bliskości, czułości i metafory. Taka właśnie jest opowieść o relacji dziadka i wnuka z książki pt. „Pamięć drzewa” autorstwa Tiny Vallès, z oferty Wydawnictwa Znak, w której codzienność staje się przestrzenią budowania pamięci głębszej niż ta zapisywana w umyśle.

Joan i Jan - dziadek i wnuk przemierzają razem te same ścieżki, rozmawiają, przytulają drzewa i zawiązują relację silniejszą niż wszystkie inne. Taką, o której pamięć nosi się w sercu, nie w głowie. Taką, której nie można zapomnieć, choćby nawet „odeszła pamięć”. Wzruszające są ich drobne gesty, wspólne sekrety i wreszcie opowieść o wierzbie płaczącej, która jednoczy pokolenia.

Subtelny, dziecięcy opis choroby i odchodzenia dziadka, widziany z perspektywy dziecka udowadnia, że dziecięca wrażliwość pozwala dostrzegać więcej niż sądzą dorośli. Bez medycznych diagnoz i analiz poszczególnych zmian w zachowaniu, za to w oparciu o drobne szczegóły czy niecodzienne postawy domowników można opowiedzieć więcej i bardziej przejmująco, a mały Jan okazuje się mistrzem takiej opowieści.

Od czasu lektury książki „Ogrodnik i śmierć” Gospodinowa, żadna narracja o procesie odchodzenia nie ujęła mnie równie mocno. Do czasu, aż sięgnęłam po „Pamięć drzewa”. Tina Vallès absolutnie podbiła moje serce. Pokazała, że prawdziwa więź nie potrzebuje wielkich słów ani spektakularnych wydarzeń, by była trwała. Wystarczy uważność, obecność i gotowość do bycia razem tu i teraz.

„Pamięć drzewa” to opowieść o relacji silniejszej niż zapominanie, o miłości, która nie potrzebuje słów, i o pamięci, która zostaje - jak ślad na korze drzewa - na zawsze. To książka, którą nosi się w sobie jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony.

Z całego serca, polecam! ❤️

Są takie wartościowe książki, które można przeczytać w jeden wieczór, z uwagi na mądrą i wciągającą treść. Do takich niewątpliwie zalicza się „Pamięć drzewa” autorstwa Tiny Valles. Niemniej jednak z uwag na jej wyjątkowość dawkowałam ją sobie niczym lek. Jak tylko zauważyłam, że za szybko mi jej ubywa to ją odkładałam, aby móc dłużej cieszyć się jej treścią. I chociaż od jej przeczytania minął już tydzień, to ona wciąż we mnie „żyje” i na nowo odkrywam znaczenie poszczególnych zdań ukrytych na jej kartach.

Historia opowiedziana jest z pespektywy barcelońskiego chłopca, który wraz z rodzicami wiedzie sobie, można by rzec, beztroski żywot. Jednak pewnego dnia dowiaduje się, że przeprowadzają się do nich rodzice jego mamy. Od tego momentu życie chłopca się zmienia. Powroty ze szkoły są niespieszne. Dziadek przynosi mu świeżą kanapkę, którą pałaszuje w drodze ze szkoły. Dziadek ma czas aby z uwagą wysłuchać całodziennej szkolnej relacji Jana. Dziadek ma w zanadrzu wiele mądrości, którymi obdarza chłopca, a wszystko co ważne, przyrównuje do drzew. Mężczyzna ma swoje jedno ulubione, które już dawno zniknęło ale w dalszym ciągu tkwi w jego sercu i obiecuje o nim opowiedzieć wnukowi. Pewnego dnia...

Jan dostrzega, że sposób spędzania wieczorów, odkąd dziadkowie z nimi zamieszkali, uległ zmianie. Babcia gotuje kolacje jedzone łyżką, których przyrządzanie wymaga czasu. „Jemy (...) przy wyłączonym telewizorze (...). Teraz rozmawiamy przy kolacji (...)”. Tak, starsze pokolenie zawsze ma coś do powiedzenia i chociaż taki model rodziny uległ zatarciu to jednak był on dobry. Już mało kto „zostaje” przy rodzicach zakładając własną rodzinę. Empatia, którą młodzi nabierali wobec starości, a co z tym związane chorób, zniedołężnienia, gdzieś się ulotniła. Bo jak się mają z tym oswoić skoro nie widzą tego na co dzień? W późniejszych latach „przesuwają” taką osobę jak niepotrzebny mebel. Nieważne, czy jest to własny rodzic, czy obca osoba. Zero zrozumienia i zero pomocy. Mogłabym tak perorować jescze dosyć długo ale myślę, że już wystarczy. Ważne jest to, aby czytać taką właśnie literaturę jak „Pamięć drzewa”, która poruszy naszą duszę, zmusi do zastanowienia nad tym co istotne i zmusi do refleksji nad [Adres usunięty]. nad tym jakim skarbem są więzi rodzinne.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Znak.

„Dziadek jest drzewem, pomyślałem, jest wierzbą płaczącą ranioną przez piorun”.

Po przeczytaniu ostatniej strony „Pamięci drzewa” Tiny Vallès musiałam chwilę posiedzieć w ciszy. Przygotujcie się na to i Wy, bo to książka piękna, ale i boleśnie trudna. Smutna, lecz paradoksalnie pełna światła i miłości. O godzeniu się z tym, co nieuniknione. O pożegnaniu, gdy bliska osoba wciąż pozostaje tuż obok. I choć to krótka lektura, jej ciężar emocjonalny jest ogromny.

Tym, co najbardziej uderza, ale i czyni tę historię tak wyjątkową, jest perspektywa chłopca, który próbuje zrozumieć powolne, nieodwracalne znikanie bliskiej osoby – ukochanego dziadka. Dorośli często próbują chronić dzieci przed trudnymi tematami, a autorka pokazuje, że one czują wszystko o wiele mocniej i instynktownie rozumieją istotę przemijania, nawet jeśli nie potrafią jej nazwać.

„Cała ta zmiana to nie zmiana, tylko mnóstwo malutkich zmian tworzących jedną wielką, której nie jestem w stanie dostrzec”.

To zdanie idealnie oddaje istotę tej historii. Nie ma tu jednego wielkiego dramatu, wybuchu czy nagłej śmierci. Jest za to codzienne, mozolne tracenie gruntu pod nogami. Czytając, czułam ogromną niezgodę i bezsilność, podobnie jak ośmioletni Jan. Bo jak pogodzić się z tym, że człowiek, który był dla nas autorytetem, skałą, nagle staje się zagubiony we własnym domu? To opowieść o najtrudniejszym rodzaju żałoby, którą przeżywamy, gdy bliska osoba wciąż żyje, siedzi obok w fotelu, ale powoli przestaje być sobą.

Mogłabym pisać o wspólnych spacerach pełnych uważności na piękno natury, rozmowach podczas powrotów ze szkoły i opowiadanych wieczorem bajkach, budzących tak wiele pytań. O przywoływanych wspomnieniach pachnących palonym drewnem i rozbrzmiewających głosami wielu zegarów. O tych momentach, kiedy zapomniany drobiazg sprawiał, że niepokój dławił w gardle. O szeptach w kuchni…

Ale tę książkę trzeba po prostu przeczytać, by poczuć jej piękno i ciężar. Zakradnie się pod skórę powoli, by zostać tam na zawsze. To pozycja dla każdego, kto musiał kiedyś zmierzyć się ze stratą, ale też dla tych, którzy chcą docenić „tu i teraz” z bliskimi.

Jest to książka, którą czyta się bardzo przyjemnie i dość szybko. Jest to opowieść o pewnym chłopcu, do którego wprowadzają się dziadkowie. On jest zachwycony, ale w domu zrobiła się napięta atmosfera.

Książka pokazuje świat z perspektywy dziecka. Jest bardzo głęboka i potrafi poruszyć. Ma ona melancholijny klimat, który tak bardzo lubię. Skłania do refleksji i zostaje w głowie na dłużej. Po przeczytaniu jej nie jeden raz pomyślałam o tych, których już z nami nie ma. Zadumałam się również o tym, którzy są i o swoim życiu. O tym, które jest teraz, jak również o tym co było.

Książka została napisana pięknym, a zaraz subtelnym językiem. Należy do literatury pięknej, ale napisana jest w sposób lżejszy niż zazwyczaj jest to w tym gatunku, a jednocześnie wprowadzający w stan rozmyśleń.

Jest również książką, do której na pewno będę chciała jeszcze wrócić. Jeśli również chcecie przeżyć bardzo poruszającą opowieść, która nie tak szybko wyjdzie Wam z głowy to bardzo polecam „Pamięć drzew”.

Jan i jego dziadek każdego dnia po szkole eksplorują własny świat złożony z nazw ulic, budynków i drzew. Życie ośmiolatka zaczyna ulegać zmianie, gdy dziadkowie wprowadzają się do ich domu, a dziadek zaczyna zachowywać się inaczej…

Gdybym miał określić tę książkę jednym krótkim zdaniem, byłoby to: „Oda do codzienności”.

Autorka snuje bowiem niezwykle prostym językiem kameralną, wrażliwą opowieść o tym, co spotyka nas każdego dnia, a obok czego zbyt często przechodzimy obojętnie. Tina Valles układa mozaikę zapachów, odgłosów i emocji obecnych w życiu małego głównego bohatera. Niektóre rozdziały (z resztą niespotykanie krótkie) nadają się do natychmiastowego oprawienia w ramkę. Kilka razy złapałem się na tym, że musiałem zrobić pauzę po ostatnim zdaniu na stronie. Między stronami unosi się atmosfera nadciągającej tragedii i smutku.

Relacja Jana z Joanem jest niezwykle piękna i myślę, że zarówno osoby, które same miały podobny kontakt ze swoim dziadkiem (ja znajduję się w tej grupie), jak i te, które nie doświadczyły takiego szczęścia, odnajdą w tej książce ukojenie i ciepło.

Trudny temat został przedstawiony tu w sposób, jaki do tej pory spotkałem tylko w „Oskarze i Pani Róży” — delikatnie, ale jednocześnie dobitnie i boleśnie.

Ukłony należą się również tłumaczowi, który świetnie uchwycił wszystkie krótkie, urywane wręcz zdania, nadające tekstowi niesamowitej unikatowości.

Dajcie oczarować się więc magicznemu światu zbudowanemu przez dziadka i wnuczka. Ich światu.

Współpraca z Wydawnictwem Znak

Do mieszkania Jana i jego rodziców wprowadzają się dziadkowie chłopca. Ten jest bardzo szczęśliwy i nie rozumie szarości wylewającej się z oczu bliskich. Razem z ukochanym dziadkiem nawiązuje wyjątkową więź, a drzewa stają się tematami wielu rozmów, bo jak twierdzi starszy mężczyzna, przez drzewa można wytłumaczyć wszystko.

Tylko te przyciszone rozmowy i smutne spojrzenia sprawiają, że chłopiec markotnieje ale nie jest pewny czy chce wiedzieć jaki jest tego powód.

Nie ma nic piękniejszego niż mocna i szczera relacja wnuków z dziadkami. To od nich młodsze pokolenie uczy się bycia dobrym człowiekiem dla każdego, oni pokazują,że także starsi mają coś ważnego do powiedzenia i pragną czuć się potrzebni. Na finale życia, doceniając bardziej niż rodzice, każdy z darowanych dni, składają w podarunku swój czas i obecność czyli to co najcenniejsze w dzisiejszym zabieganym świecie. Pomagają zrozumieć, odpowiadają na trudne pytania i dzielą się doświadczeniem.

Ta powieść to niezwykle delikatna, refleksyjna i mimo małej ilości tekstu, otulająca historia chłopca i jego dziadka, z którym spędza coraz więcej czasu. Czasu, który jak się wkrótce okaże, niebawem może braknąć. Jak złodziej w umysł starszego mężczyzny wkrada się zapomnienie. On nie chce, Jan też nie. Obaj boją się tej chwili, obaj robią co w ich mocy by sobie pomóc.

Powieść opowiedziana oczami dziecka, rozgrywająca się pod katalońskim niebem, problemami z jakimi zmagać może się każdy. Trafia w czułe struny serca, wywołując tęsknotę, żal za tym co było i nadzieję, że w końcu "mamy dwie pamięci" - tę w głowie i w sercu i właśnie tej drugiej nie tak łatwo się pozbyć.

Nie wiem co jest gorsze, zapomnieć, czy zostać zapomnianym...

Cudowna, krótka ale nie lekka...zostawia ślad w czytelniku. Proza jakiej od czasu do czasu potrzeba każdemu. Gorąco polecam.

Joan i Jan.

Dziadek i wnuczek.

Krew z krwi.

Dzieli ich tylko „o”.

Łączy niezwykła więź.

Obaj uwielbiają swoje towarzystwo, wspólne rozmowy, spacery, rytuały. Najbardziej lubią „brodzić w cieniach gałęzi drzew rzucanych na chodnik”, zachwycać się tymi gałęziami poruszanymi przez wiatr, tańczącymi smutny taniec, celebrować wspólne beztroskie chwile. Dlatego, gdy ośmioletni Jan dowiaduje się jego ukochany dziadek wraz z babcią zamieszkają razem z nim i jego rodzinami, czuje się bardzo szczęśliwy. Nie rozumie tylko, czemu wszyscy w koło, choć mówią, że wszystko jest dobrze – są smutni i maja zaszklone oczy, nawet jego dziadek..

„Pamięć drzewa” to ciepła, poruszająca choć minimalistyczna powieść o tym, że czas płynie nieubłaganie, dla nikogo się nie zatrzymuje, więc po stokroć warto brać z życia garściami, doświadczać, czuć, smakować, sprawdzać, świętować i pielęgnować wspomnienia. Tu świat widziany oczami dziecka pokazuje czytelnikowi przestrzeń do oprawienia go w ramy tak zwanej życiowej mądrości, co z kolei stanowi drogę do akceptacji, spokoju i nadziei..

Polecam.

⚘️RECENZJA PRZEDPREMIEROWA⚘️

Hej, książkowi przyjaciele! 💚 Premiera: 28.01.2026

#współpracareklamowa z Wydawnictwo Znak

Dziś przychodzę do Was z recenzją niezwykle delikatnej i pięknej książki, która właśnie do mnie dotarła. „Pamięć drzewa” Tiny Vallès to jedna z tych opowieści, która mówi szeptem, ale zostaje w Tobie na bardzo długo.

Od pierwszych stron przenosimy się do świata widzianego oczami ośmioletniego Jana. Kiedy do jego rodzinnego domu w Barcelonie wprowadzają się ukochani dziadkowie, chłopiec nie posiada się ze szczęścia. Szybko jednak wyczuwa, że dorośli – jego rodzice – są bardziej zmartwieni niż szczęśliwi, a dom wypełnia niezrozumiałe dla dziecka napięcie. Klimat tej książki to idealne połączenie dziecięcej ciekawości z dorosłym, trudnym do nazwania niepokojem. Jest ciepło, rodzinnie, ale czuć też lekki cień nadchodzącej zmiany.

Najpiękniejsza w tej książce jest relacja między Janem a jego dziadkiem. To ich własny świat, zbudowany ze spacerów, rozmów i uważnego przyglądania się drzewom. Dziadek uczy Jana czytać nazwy ulic, przygotowując go – jak sam mówi – do samodzielnego chodzenia po świecie. Te sceny są niesamowicie wzruszające i autentyczne. Jan jako narrator jest przenikliwy i szczery. Jego dziecięca perspektywa, pozbawiona dorosłego patosu, sprawia, że wszystkie emocje – radość, zakłopotanie, niewypowiedziany smutek – odczuwamy ze zdwojoną siłą.

Historia skłania do głębokiej zadumy nad pamięcią, przemijaniem i siłą międzypokoleniowych więzi. To opowieść o tym, jak tworzymy, pielęgnujemy, a czasem tracimy wspomnienia. Czyta się ją z ciepłem w sercu, ale momentami też z gulą w gardle.

Nie szukajcie tu wartkiej akcji i zwrotów fabularnych. Tina Vallès pisze w sposób oszczędny, subtelny i bardzo obrazowy. Jej styl porównano do fotografowania tego, czego większość nie dostrzega. Akcja toczy się powoli, jak spacer bohaterów, ale właśnie to tempo pozwala w pełni poczuć klimat, wczytać się w niedopowiedzenia i docenić każdą, pozornie zwyczajną chwilę między dziadkiem a wnukiem.

Drzewo w tytule to oczywiście potężna metafora. Tak jak słoje drzewa przechowują historię, tak my nosimy w sobie warstwy wspomnień. Autorka wydobywa piękno z codziennych rytuałów i pokazuje, że to one często są nośnikami najważniejszych prawd i uczuć.

🎯 Dla kogo jest ta książka?

„Pamięć drzewa” to idealna lektura dla Ciebie, jeśli:

✅️ Szukasz cichej, refleksyjnej opowieści, która daje ukojenie.

✅️ Cenisz sobie piękny, literacki język i emocje pokazane przez szczegół.

✅️ Jesteś wrażliwy/-a na tematykę rodziny, pamięci i dorastania.

✅️ Potrzebujesz książki, która jak ciepły koc otuli Cię jesiennym wieczorem.

„Pamięć drzewa” Tiny Vallès to miniatura o wielkim sercu. To książka-nie-wypadek, którą czyta się w skupieniu i z ogromną czułością dla jej bohaterów. Zostawia po sobie ciepły, ale i refleksyjny ślad – przypomina o tym, by doceniać bliskość, uważnie słuchać i pielęgnować wspomnienia, nawet te, które z czasem blakną.

Moja ocena to: 8/10 ⭐

Dodatkowy plus za przepiękne, twarde wydanie od Wydawnictwa Znak, które idealnie oddaje ducha tej opowieści.

BRUNETTE BOOKS

(...) "Są odpowiedzi, które przychodzą same, po jakimś czasie, może jedna za drugą, jak okruchy chleba na grzbietach mrówek albo jak śpiew konika polnego wibrujący w powietrzu"

Od kiedy z Janem i jego rodzicami zamieszkał dziadek i babcia, w głowie chłopca każdego dnia mnożyło się mnóstwo pytań. Część z nich wypowiadane na głos nie zawsze odrazu doczekały się odpowiedzi, na niektóre sam Jan ją odnajdywał, ale najczęściej to dziadek ich udzielał, choć nie zawsze wprost. Chłopiec początkowo szczęśliwy ze wspólnego mieszkania, gdy odkrył prawdziwą przyczynę tej zmiany, nie chciał się z tym tak poprostu pogodzić. Od teraz, każda chwila jaką udało mu się spędzić z dziadkiem, była bezcenna w oczach dziecka i połączyła ich nierozerwalną, wyjątkową więzią.

"Pamięć drzewa" to przepiękna, poruszająca opowieść o budowaniu wspomnień w obliczu choroby, która podstępnie wysysa je po kawałku, każdego dnia, pozostawiając zimną pustkę. Ale zanim to nastąpi, główni bohaterowie powieści, Jan i jego dziadek, bo właśnie oni i ich niezwykła relacja, stanowią trzon całej historii, starają się chwytać każdą chwilę. Rzeczywistość ukazana oczami dziecka, którego szczęśliwy świat zostaje w jednej chwili zdominowany chorobą ukochanego dziadka, staje się codzienną walką o budowanie bliskości z uważnością na drugiego człowieka, na słuchanie sercem, pielęgnowanie pamięci i wyłapywaniu ulotnych momentów. To właśnie one w przyszłości będą jak linia ratunkowa, którą można chwycić i mocno się jej trzymać. Nawet, gdy nie wszystko jest do zrozumienia na już, dla dziecięcego umysłu.

Fabuła książki niezwykle prosta w przekazie, a jednocześnie tak mocno refleksyjna, przykuwa uwagę czytelnika na to co ważne, na te drobne gesty, wspólnie spędzany czas, na zatrzymanie się choćby po to, by z zachwytem poprzyglądać się drzewom, dostrzec to, co w zabieganiu nie dostrzegalne... Póki nie jest za późno..

Polecam z całego serca, jeśli jeszcze nie czytaliście. Ta książka pozostanie w mojej pamięci na długo czas.

Jak opowiedzieć o odchodzeniu z perspektywy dziecka? Autorka zrobił to po mistrzowsku, dodatkowo wplótł w opowieść katalońskie zwyczaje i elementy kultury. Narracja prowadzona jest z perspektywy małego bohatera, Jana. Opowiada on fragment swojego życia: moment, w którym babcia i dziadek Joan, pojawiają się w jego domu i nadchodzi czas rzeczy ostatecznych, między innymi ostatniego spaceru do szkoły z dziadkiem, sprzedaży ich domu.

Odchodzenie jest procesem powolnym, choroba każdego dnia po cichu zabiera kolejne fragmenty człowieka, aż w pewnym momencie nie zostaje już nic. Choć dorośli nie mówią o tym głośno, dziecko i tak wie. Widzi te ukradkowe, niespokojne spojrzenia, słyszy ciche kłótnie za zamkniętymi drzwiami, dostrzega oczy, w których gaśnie blask i które zachodzą mgłą. Dzieci zawsze wiedzą więcej, niż nam się wydaje. Potrafią czytać między wierszami, spojrzeniami, pomiędzy udawaniem a rzeczywistością.

To historia dziecięcej dociekliwości i powolnego godzenia się z losem, którego nie da się jeszcze zrozumieć. Autorka wciela się w rolę małego chłopca, którego świat stopniowo się rozpada. Choroba ukazana z perspektywy dziecka porusza szczególnie mocno. To także ważna przypominajka dla dorosłych, małe dziecko ma własną tożsamość, potrzebę autonomii i bycia traktowanym poważnie.

Obserwujemy, jak proste czynności urastają do rangi góry lodowej i jak rodzina, za wszelką cenę, próbuje wyrwać bliską osobę z jej szponów. Czasem podstępem, czasem drobnymi gestami pomagają starszemu człowiekowi nadal czuć się potrzebnym i użytecznym. Ta historia wywołuje w czytelniku wiele ciepłych emocji, miłość i ciepło po prostu z niej wypływa.

Szczególnie poruszająca jest relacja dziadka z wnukiem. Dziadek występuje tu w roli nauczyciela i powiernika, wspiera, opowiada, przekazuje chłopcu swoje sekrety i najważniejsze historie z życia. To one będą żyły dalej, opowiadane przez chłopca, Jana bez „o”. I Jan będzie musiał nauczyć się żyć bez „o”. W książce znajdziemy wiele subtelnych odnośników i niuansów, które splatają się w spójną, niezwykle poruszającą całość. Niektóre słowa wpijają się w głowę, w serce, w duszę i zostają na dłużej… Uwielbiam za to hiszpańskich autorów, za te przepiękne, obrazowe opisy, trafne przemyślenia, które skłaniają do refleksji.

współpraca barterowa z Wydawnictwem Znak