Drzewa

🌳🌳 Drzewa autorstwa Ayi Kōdy to zbiór esejów, który nie tylko zachwyca, ale również uczy wrażliwości – tej cichej, łagodnej cechy, o której we współczesnym świecie często zapominamy. Autorka z niezwykłą czułością pochyla się nad każdym drzewem, opisując je tak, jakby były żywymi istotami, starymi przyjaciółmi, z którymi spędza długie godziny. Jej język jest subtelny i zarazem precyzyjny, pełen melancholii, spokoju i szacunku wobec tego, co trwałe, choć niepozorne.

🌳🌳 Eseje Kōdy są jak spacer po leśnej ścieżce – nieśpieszne, pełne przystanków i chwil zadumy. Autorka przygląda się drzewom z bliska: ich korze, liściom, temu, jak się starzeją, jak walczą o życie i jak współistnieją z ludźmi. Nie chodzi jej o botaniczne opisy – bardziej o to, co można wyczytać z drzewa, jeśli tylko człowiek nauczy się patrzeć. Czasem zachwyca się kształtem gałęzi, kiedy indziej pisze o ich historii czy legendach. Każde drzewo staje się dla niej opowieścią – nie tylko o przyrodzie, ale także o życiu, samotności i przemijaniu.

🌳🌳 To, co uderza najbardziej, to niebywała empatia Ayi Kōdy wobec natury. Potrafi spojrzeć na poskręcane, nieforemne drzewa z większą miłością niż na te idealne. Docenia ich walkę, trwanie pomimo trudności. Jej słowa przypominają, że piękno nie musi być oczywiste ani symetryczne. Niejednokrotnie autorka przywołuje wspomnienia z dzieciństwa czy swoich podróży po Japonii, dzięki czemu każdy esej ma osobisty, niemal intymny charakter. Lektura staje się spotkaniem – z autorką, z drzewami, a także z samym sobą.

🌳🌳 Kōda wprowadza czytelnika w świat, w którym nie istnieje pośpiech, a każde słowo ma znaczenie. Jej eseje są krótkie, ale treściwe – przepełnione refleksją nad czasem, cyklem życia i miejscem człowieka w świecie. Drzewa są tu nie tylko bohaterami, ale także nauczycielami: uczą cierpliwości, pokory, zdolności do bycia tu i teraz. Czytając tę książkę, można odnieść wrażenie, że naprawdę czuć zapach lasu, miękkość mchu pod stopami i delikatny szum liści. To lektura, która wymaga ciszy i skupienia – nie nadaje się do czytania w biegu.

ㅤ

🌳🌳 Wydanie książki również współgra z jej treścią. Okładka przypomina w dotyku pień drzewa, czcionka ma zielony odcień, a wewnętrzne ilustracje – proste i nieoczywiste – nadają tekstowi artystyczny wymiar. Całość tworzy harmonijną kompozycję, w której forma idealnie współgra z treścią. To książka, którą chce się trzymać w rękach długo i do której chce się wracać – niekoniecznie od początku do końca, ale wybiórczo, po jednym eseju, w zależności od nastroju i pory roku.

ㅤ

🌳🌳 Drzewa Ayi Kōdy to nie tylko zbiór tekstów o przyrodzie – to manifest czułości, który przypomina, że natura nie jest tłem naszego życia, lecz jego istotną częścią. To książka dla tych, którzy potrzebują zatrzymania, ukojenia i powrotu do prostych, ale głębokich prawd. Czytając, łatwo zrozumieć, że drzewa – jak ludzie – mają swoje historie, swój rytm, swoją godność. I że warto się nad nimi pochylić.

„Dlaczego nie zachwyca nas piękno drzew i każdy powiew wiatru w ich koronach?”

„Nie ma dwóch takich samych drzew – każde jest inne, każde czegoś uczy.”

„Drzewa stroją się w liście niczym w najpiękniejsze kimona.

Dzisiaj wszyscy za czymś pędzą. Za karierą , za pieniądzem, za byciem idealnym według przyjętych przez ludzi kryteriów.

Ten pęd i zyski czerpane z naszej pracy przysłoniły wartości, którymi powinniśmy się kierować.

Tymczasem otaczający nas świat jest przepełniony pięknem i magią zaklętą w drobnych rzeczach.

"Drzewa' Ayi Kōdy to zbiór niesamowitych pełnych refleksji nad życiem esejów zaliczanych do klasyki literatury japońskiej inspirowany tamtejszą kulturą i filozofią wedle której naszym drogowskazem powinien być zachwyt nad naszym istnieniem i jego przemijalnością.

Autorka opisuje liczne występujące w Kraju Kwitnącej Wiśni drzewa zupełnie jakby były jej rodziną lub dobrymi przyjaciółmi.

Oczywiście każdy opis jest niezwykle głęboki i ukazuje wrażliwość autorki.

Aya zauważa, że te spośród drzew którym daleko do ideału są warte największego uznania i podziwu - przerwały mimo zawirowań i przeciwności losu.

Pisarka jest niezwykle wyczulona na naturę i jej bliskość co pozwala na wczucie się w snute przez nią opowieści.

To nie jest coś zwyczajnego. To nie tylko opis poszczególnych klonów czy wiśni. To duchowa podróż w głąb duszy i serca.

To książka, którą się smakuje, liść po liściu. Czasem wycisza, czasem wzrusza, ale zawsze przypomina, że życie to nie wyścig, tylko spacer przez ogród pełen drzew.

Na uwagę zasługuje również przepiękne wydanie i estetyka Drzew.

Jako okładkowa sroczka jestem zachwycona 💚

„Drzewa” to zbiór 15 esejów napisanych przez Ayę Koda, japońską pisarkę. Napisane zostały w ubiegłym wieku, jednak dopiero teraz mamy ich polskie tłumaczenie.

Koda pisze bardzo delikatnie i subtelnie. Jej proza jest niesamowicie kobieca. Jest też powolna, spokojna i niespieszna. W bardzo precyzyjny sposób opisuje kwestie dotyczące drzew. Jest wnikliwa. Pokazuje przy tym spory kawałek Japonii. Miałam wrażenie, że poprzez drzewa dowiaduję się sporo o samej kulturze kraju kwitnącej wiśni.

Książka zdecydowanie jest godna polecenia. Jest też łatwa w odbiorze i bardzo interesująca. Mam wrażenie, że jest to powiew świeżości w literaturze azjatyckiej. Po zalewie powieściami, które są bardzo podobne do siebie, „Drzewa” Ayi Kody wyróżniają się

Czy wybierając się na spacer, zwracacie uwagę na drzewa? Znacie nazwy rodzajowe i gatunkowe niektórych z nich? Ja od razu przyznaję, że moja znajomość drzew kończy się na rozpoznawaniu podstawowych gatunków występujących w Polsce. Czasem jednak zachwycam się ich majestatycznym pięknem. Z jeszcze większym zachwytem pisała o drzewach Aya Kōda. Jej fascynujące eseje, zawarte w zbiorze pt. „Drzewa” właśnie ukazały się w Polsce dzięki staraniom Wydawnictwa Znak Literanova i fenomenalnemu przekładowi autorstwa Krzysztofa Olszewskiego.

Aktywny udział w obrzędzie hanami, podziwianie procesu odradzania się świerka ajańskiego, zachwyt nad wyjątkowością kwiatów glicynii, dywagacje na temat życia drewna po ścięciu drzewa i zaduma nad korą drzewną, będącą namacalnym dowodem na indywidualność każdego bohatera tego zbioru, staną się udziałem czytelników, którzy zdecydują się sięgnąć po „Drzewa”. Nim doświadczycie namiastki tego, co zobaczyła i przeżyła autorka, dowiecie się, kiedy tak naprawdę zaczęła się jej przygoda z drzewami i komu zawdzięcza uczucie, którym od lat darzy przyrodę. Te osobiste wyznania, tuż obok pięknych refleksji na temat analogii między życiem ludzkim i losem drzew, robią ogromne wrażenie i potęgują osobisty, niemal intymny nastrój tej wielkiej prozy.

„Drzewa” to również pewnego rodzaju wędrówka po Japonii. W czasie tego przyglądania się drzewom, czytelnicy mimowolnie przyglądają się też Krajowi Wschodzącego Słońca i jego mieszkańcom, a to, co zobaczą jest najlepszą wizytówką japońskiej życzliwości i kultury.

Nastała moda na literaturę japońską i do polskich księgarń trafia mnóstwo książek z Kraju Kwitnącej Wiśni, ale drugiej takiej jak „Drzewa” po prostu nie znajdziecie. To przepiękne eseje ukazujące odwieczny związek człowieka z przyrodą i nieskończoną potęgę tej drugiej, która od tysiącleci pozwala egzystować jednym gatunkom, unicestwiając przy tym inne.

Jeśli macie ochotę zatopić się w lekturze i niespiesznie chłonąć fascynującą opowieść o drzewach, to polecam ten zbiór esejów, które koją zmysły a jednocześnie otwierają oczy na piękno otaczającego Nas świata.

Czy potrafisz patrzeć na drzewa nie tylko oczami, ale też sercem?

„Drzewa” Ayi Kōdy to książka, która stawia przed czytelnikiem bardzo proste, ale niezwykle istotne pytanie: dlaczego przestaliśmy się zachwycać? Dlaczego przechodzimy obojętnie obok brzóz, klonów, dębów, jakby były jedynie elementem krajobrazu, a nie żywymi istotami z własną historią?

Czytając ten zbiór esejów, miałam wrażenie, jakbym przebywała w zupełnie innym świecie – spokojniejszym, cichszym, ale zarazem pełnym emocji. Aya Kōda, choć pisała kilkadziesiąt lat temu, uczy nas czegoś, co dziś wydaje się niemal utracone - uważności i zachwytu. To nie jest przewodnik dendrologiczny ani książka o ekologii. To intymny dziennik duszy, która widzi w przyrodzie odbicie samej siebie.

Kōda opowiada o drzewach z czułością i szacunkiem. Nie idealizuje ich, ale też nie odczłowiecza. Dla niej drzewo może być jak człowiek - piękne mimo krzywizn, wartościowe mimo tego, że nie nadaje się do cięcia. Czasem mówi o ich urodzie, czasem o smutku związanym z ich śmiercią - ale zawsze robi to z głębokim przejęciem. Dzięki temu jej eseje stają się lustrami, w których przegląda się nie tylko natura, ale i nasze człowieczeństwo.

To książka, której nie da się czytać szybko. Trzeba się zatrzymać - tak, jak zatrzymujemy się w cieniu starego drzewa, żeby odpocząć. Trzeba pozwolić jej na działanie - a działa powoli, warstwowo, wchodzi w człowieka jak korzenie w ziemię. I nie u każdego zapuści korzenie równie głęboko.

Nie ukrywam - „Drzewa” nie są książką dla każdego. To nie jest prosta opowieść, która porywa akcją. To raczej zaproszenie do kontemplacji. Dla niektórych będą zbyt statyczne, zbyt subtelne, zbyt hermetyczne. Spotkałam się też z opiniami, że wrażliwość Kōdy bywa niekonsekwentna - że raz wzrusza się nad krzywizną pnia, innym razem z zachwytem opisuje ścięte drzewa przerabiane na zapałki. Dla mnie nie była to hipokryzja - raczej dowód na to, że uczucia wobec natury mogą być niejednoznaczne, że człowiek i przyroda są spleceni bardziej, niż byśmy chcieli przyznać.

Jedną z największych wartości tej książki jest właśnie to napięcie między zachwytem a przemijaniem. „Drzewa” uczą, że przyroda nie istnieje dla nas - ona po prostu jest. Trwa. Odradza się. Znika. I jeśli uda nam się ją usłyszeć, może przypomnimy sobie, kim jesteśmy naprawdę.

Na koniec muszę wspomnieć o pięknym, poetyckim języku - oszczędnym, ale pełnym obrazów. Kōda pisze jak haiku - z prostoty wydobywa głębię. Duży plus również za tłumaczenie i oprawę graficzną - to książka, którą warto mieć na półce.

Ocena: 8/10 - ponieważ nie jest to książka łatwa. Ale jeśli masz w sobie choć trochę czułości dla świata – pozwól „Drzewom” zakwitnąć w Tobie.