Oszpicyn

Tytuł: Oszpicyn

Autor: Krzysztof A. Zajas

Wydawnictwo PulpBooks

Data premiery: 12.12.2024r

#współpracareklamowa

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

"Światła samochodu znikły i wróciła

martwa cisza. Nie miałem przy sobie

latarki ani niczego do obrony, mój nóż

myśliwski został w bagażniku

poloneza. Ja się jeszcze nie bałem, ale

moje ciało już tak. Po skórze biegały

drobinki dreszczy. W takich chwilach

człowiekowi zwykle przychodzą do

głowy dwie nawzajem wykluczające

się reakcje. Albo rzucasz sie do

ucieczki, albo stoisz nieruchomo

z nadzieją, że gość sobie pójdzie. Każde

z rozwiązań ma swoje minusy.

Ucieczka prowokuje pogoń, a czekanie

w miejscu daje przewagę

przeciwnikowi. Chyba dlatego

postanowiłem do niego podejść. Ale po

co? "Przepraszam, czy pan

przypadkiem nie chce mnie zabić? Bo

jeśli tak, to pozwoli pan, że zacznę

uciekać". "

Zacznijmy od tego, że Oszpicyn to żydowska nazwa miasta Oświęcim, w którym zaczynają się wydarzać niepokojące sytuacje; ludzie znikają, następnie występuje plaga szczurów a na koniec mordujące dzieci. Tym wszystkim zdarzeniom przygląda się młody dziennikarz, który jeszcze nie wie, jak bardzo będzie miało to wszystko wpływ, na niego jak i jego życie.

Historia, która od początku do końca trzyma w napięciu, mimo swojej objętości.

Tajemnice i mrok wyłaniają się z każdej strony niczym macki, które wciągają czytelnika w świat widziany oczami bohatera. Akcja jest dynamiczna i spójna, a opisy są tak realistyczne, że wyobraźnia działa na najwyższych obrotach.

Gorąco polecam.

Dziękuję wydawnictwu za zaufanie i ebook do recenzji.

#książkoweimpresje #polskiebookstagramy #bookstagrampl

Oszpicyn to żydowska nazwa miasta Oświęcim. Zaczyna tam dochodzić do tajemniczych sytuacji - ludzie zaczynają ginąć, występuje plaga szczurów czy dzieci zamieniają się w morderców. Całej tej sprawie przygląda się młody dziennikarz, Wojciech Jaromin. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że ta sytuacja bardzo zmieni jego życie, nigdy go tak naprawdę nie opuści. Nawet gdy będzie chciał odpuścić, duchy przeszłości cały czas będą do niego powracały.

No muszę przyznać, że dawno nie czytałam takiej cegiełki, jaką był "Oszpicyn"😅 Na początku trochę się wystraszyłam rozmiarów, gdyż wiem z doświadczenia, że szybko nudzą aż tak długie książki. Lecz z tą było kompletnie inaczej. Od początku wiedziałam, że będzie to coś zupełnie innego od pozycji które czytam na co dzień. Książka wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Dzieci, które stają się mordercami, zabijają z zimna krwią i są z tego zadowolone, plaga szczurów, która opanowała miasto - to może być trochę wstrząsające, ale spowodowało, że momentami nie mogłam się oderwać od książki. Akcja jest bardzo dynamiczna, cały czas coś się dzieje. Książka cały czas trzyma w napięciu. Całość jest owiana tajemnicą, książka jest mroczna a opisy momentami dość realistyczne. Podobało mi się to, że całość kręci się wokół szóstki żydowskich dzieci, a tylko dziennikarz Wojciech Jaromin może rozwiązać tę sprawę. Mimo że nie czytam horrorów na co dzień, to ten mnie naprawdę wciągnął. Jest to książka, która mogę zdecydowanie polecić dla kogoś, kto szuka czegoś mrocznego i tajemniczego.

Na wstępie należałoby nadmienić, że Oszpicyn to żydowska nazwa Oświęcimia, rodzinnego miasta Pana Krzysztofa. Historia rozgrywająca się w granicach tego miasta, to znakomite połączenie grozy, fantastyki i tła historycznego. Całość tworzy bardzo wartościową mieszankę. To fabularyzowana opowieść dotycząca niewygodnych tematów na styku dwóch narodów, polskiego i żydowskiego.

"Oni wszyscy milczą, bo jedno nieopatrzne słowo mogłoby uruchomić lawinę zdarzeń, nad, którymi nikt nie będzie w stanie zapanować."

Mroczny klimat, skrywane latami tajemnice, chciwość, niewyjaśnione zniknięcia i co najbardziej wyraziste - złe dzieci. Dzieci, które pod wpływem pewnego rodzaju klątwy, z uśmiechem na twarzy krzywdzą dorosłych.

To książka, po przeczytaniu której nasuwa się mnóstwo pytań i refleksji. Uwydatnia i podaje do dyskusji aspekt zbiorowych traum, które przenoszone z pokolenia na pokolenie rykoszetem odbijają się negatywnie na potomkach.

"Porządki w przeszłości to jak porządki w starym biurku na poddaszu. Człowiek znajduje fajne rzeczy o sobie."

"Oszpicyn" to literacki grubasek, ale po brzegi wypełniony treścią. Daje rozrywkę jednocześnie nasycając czytelnika głębszym przekazem.

Ogromnie polecam!

Kiedy młody dziennikarz Wojciech Jaromin przybywa do Oświęcimia, by pracować w jednej z lokalnych gazet, nie przeczuwa jeszcze, że wywróci to jego życie do góry nogami. W trakcie dziennikarskiego śledztwa dotyczącego odnalezienia zaginionego żydowskiego skarbu, w mieście dochodzi do makabrycznych zbrodni, popełnianych przez…dzieci. Ambitny mężczyzna postanawia na własną rękę poszukać odpowiedzi i rozwiązać zagadkę tajemniczego zachowania najmłodszych mieszkańców Oszpicyna. Przeklęte złoto, mordercze zapędy dzieci i szczury panoszące się po mieście w biały dzień – wszystko to staje się zapowiedzią walki dobra ze złem, w której centrum staje główny bohater.

„Oszpicyn” to moje pierwsze literackie spotkanie z piórem Krzysztofa A. Zajasa i muszę przyznać, że to spotkanie niezwykłe, fascynujące i z całą pewnością udane. Osadzenie akcji w mieście, które podczas wojny stało się niemym świadkiem największych zbrodni w historii ludzkości od samego początku bardzo mocno działało na wyobraźnię i potęgowało uczucie ciągłego zagrożenia. Żydowskiej nazwy Oświęcimia nigdy nie znałam, dlatego też cieszę się, że autor posłużył się właśnie nią – nadawała całości mistycznego charakteru. Tytuł ten można gatunkowo zaliczyć do powieści grozy z elementami kryminalnymi. A choć całość jest pokaźnych rozmiarów (ponad 600 stron), czyta się ją naprawdę szybko i płynnie. Książka podzielona jest na trzy części, których akcja dzieje się w odstępie pięciu lat. Narracja poprowadzona została z perspektywy głównego bohatera Wojtka, dzięki czemu poznajemy historię pełną osobistych przemyśleń, hipotez i na końcu połączoną w spójną całość.

Powieść przepełniona jest dynamiczną akcją, dzięki której dosłownie płynie się przez kolejne strony. Sugestywne opisy dokonywanych zbrodni, przerażające zjawiska paranormalne i obrzydliwe hordy szczurów przyprawiają czytelnika o gęsią skórkę. Poprzez oniryczne wizje i koszmary głównego bohatera historia zaciera też granice między tym co realne, a tym co nieprawdziwe.

„Oszpicyn” przeraża i oszałamia, jednocześnie dając miejsce do refleksji nad ludzką naturą. Mimo, iż czasem czułam się zagubiona, powieść bardzo mi się podobała i nie mogłam się od niej oderwać. A jeśli lubicie powieści grozy – zachęcam Was do sięgnięcia po tę powieść, szczególnie fanom Stephena Kinga, którym niewątpliwie inspirował się autor, bo zdecydowanie poszedł w dobrym kierunku. Serdecznie polecam 😉