Oszast

"Oszast" Grzegorza Mirosława to otwarcie serii mrocznych kryminałów osadzonych w Beskidzie Żywieckim.

Na pustej, leśnej drodze odnaleziony zostaje Jan Stelmach, który szybko staje się głównym podejrzanym, nie tylko w sprawie zaginięcia żony i półrocznej córeczki, ale także brutalnego morderstwa nieznanego mężczyzny.

Śledztwo prowadzi 'miastowy' komisarz Weber, wspierany przez lokalną policjantkę Annę Kocoń. Wszystkie tropy prowadzą do najbardziej odludnego miejsca w Beskidzie Żywieckim - Oszastu. To mroczna, pełna tajemnic kraina, która pochłonęła już wiele istnień, a krążące o niej legendy potrafią zmrozić krew w żyłach.

Współczesne wydarzenia przeplatają się z krótkimi, dramatycznymi fragmentami z odległej przeszłości - czasów, gdy głód w Galicji zmuszał ludzi do nieludzkich czynów. "Bo przecież to ludzie ze wszystkich potworów są najstraszniejsi".

Jest strasznie, mrocznie i niepokojąco. Napięcie narasta z każdą stroną, a okrutna prawda powoli wychyla swój obrzydliwy łeb.

Wydobywałam ją z ziemi, niemal czując pod paznokciami chłód beskidzkiej ściółki i zapach mchu, który nie chciał puścić swojej zdobyczy. Ta osobliwa pierzyna, pod którą ukryty był „Oszast” Grzegorza Mirosława, stała się obietnicą czegoś, co dotyka pierwotnych lęków - czego nie da się po prostu przeczytać, lecz trzeba przeżyć.

To nie jest zwykły thriller. To emocjonalna matnia, w której każda strona zaciska się na gardle niczym lodowate palce strachu.

Wszystko zaczyna się od ciszy po huku rozbijanego szkła. Jan Stelmach budzi się na pustej drodze, pokryty krwią, z pustką w głowie i jeszcze straszniejszą pustką na siedzeniach obok. Tam, gdzie powinny być bagaże, spoczywa ciało obcego mężczyzny. Ból straty, niewiedza i narastające osaczenie sprawiają, że serce bije w rytmie uciekającego czasu. Drżałam o losy tej rodziny, czując na karku zimny oddech sprawcy, który zdaje się obserwować każdy krok zza leśnej gęstwiny.

Autor precyzyjnie buduje napięcie, przeplatając współczesne śledztwo mrocznymi obrazami z dziewiętnastowiecznej Galicji. Powroty do czasów głodu, gdy instynkt przetrwania wygrywał z człowieczeństwem, nadają całości przerażającej głębi. To tam, w cieniu góry Oszast, narodziły się demony, które nigdy nie zasnęły. Autor nie epatuje brutalnością - zmusza do wsłuchiwania się w horror ciszy. Wraz z aspirant Anną Kocoń wchodzimy w świat lokalnego folkloru i wierzeń tak starych, jak same góry.

„Oszast” to opowieść o dzikości, która drzemie w każdym z nas. Miałam wrażenie, że beskidzki las żyje i drwi z ludzkich prób uporządkowania świata. To lektura, która zostawia w czytelniku osad mroku i smutku, przypominając, że najstraszniejsze potwory nie mają kłów ani pazurów - noszą ludzkie twarze i skrywają się w ciszy domów lub głębi niepamięci.

„Góry uczą pokory i wysysają energię, a Oszast umiał to robić ze zdwojoną mocą”.

Tytuł książki „Oszast” niewielu osobom zapewne mówi cokolwiek, natomiast Beskid Żywiecki kojarzy niemal każdy. To właśnie tam, wśród gęstych górskich lasów i z dala od uczęszczanych szlaków, znajduje się Oszast – dziki rezerwat przyrody, który staje się scenerią wydarzeń powieści Grzegorza Mirosław.

W tej surowej przestrzeni rozpoczyna się dramat Jana Stelmacha, który odzyskuje przytomność leżąc na pustej drodze, nie pamiętając niczego z ostatnich godzin. Wie tylko, że miał wypadek, a wcześniej jechał z żoną i małą córeczką, a teraz nie ma po nich śladu. Nie rozumie, jak znalazł się daleko od miejsca wypadku i co się właściwie stało. Sytuacja od razu nabiera niepokojącego wymiaru, a milczenie lasu zdaje się tylko pogłębiać poczucie zagrożenia.

W sprawę zostaje wciągnięty miejscowy leśnik Szczepan Banach, kuzyn Stelmacha, który odnajduje go gdy wraca samochodem do domu, jadąc górską ścieżką. Widząc jego stan i słysząc urywane, chaotyczne słowa, wzywa policję z komisariatu w Rajczy. Na miejscu pojawia się aspirant sztabowy Anna Kocoń, a po wstępnych ustaleniach i odkryciu zawartości bagażnika dołączają do niej posterunkowi Nowacki i Florek. Wraz z rozwojem sytuacji sprawa przestaje mieć lokalny charakter, dlatego do śledztwa zostaje włączony komisarz Jarosław Weber z Żywca, a całość nadzoruje prokurator Paulina Wyderny.

Książka wywołuje przysłowiowe ciarki na plecach już w momencie, gdy patrzymy na jej okładkę. Na pierwszy rzut oka widać jedynie pnie drzew, ich zarysy, ale gdy przyjrzymy się dokładniej, wówczas pomiędzy nimi dostrzegamy ukrytą w cieniu twarz, która wywołuje nieprzyjemny dreszcz. Ten sam rodzaj niepokoju towarzyszy od pierwszych stron. Fabuła wciąga tak silnie, że momentami trudno złapać oddech, a kolejne wydarzenia narastają jak ciemność nad gęstym lasem.

Oszast skrywa swoje tajemnice, ale równie ważne są ludzkie historie, które niosą w sobie jeszcze większy ciężar. Każda z postaci ma przeszłość, od której trudno im się odciąć. Sekrety, demony przeszłości, wciąż odzywają się w umysłach bohaterów. Stopniowo zaczynają wychodzić na światło dzienne, nie pozwalając o sobie zapomnieć. Nie eksplodują nagle, raczej wypływają powoli, jakby ciemność i groza górskiej, beskidzkiej kniei wydobywała na powierzchnię umysłu pamięć traumatycznych przeżyć.

Na pierwszy plan wysuwa się śledztwo, jednak równie istotne stają się relacje między aspirant Anną Kocoń a komisarzem Weberem. Od początku towarzyszy im napięcie – Weber traktuje ją z wyraźną rezerwą i pobłażliwością, jakby jej obecność była jedynie formalnością, a nie realnym wsparciem. Jego chłodny stosunek i dystans budują między nimi wyczuwalną barierę, która z każdym kolejnym spotkaniem tylko się umacnia. Kocoń jednak nie daje się zepchnąć na margines. Z determinacją i spokojną konsekwencją broni swojej pozycji, nie pozwalając, by ktokolwiek odbierał jej sprawczość. W tej relacji narasta ciche napięcie, przypominające pojedynek charakterów rozgrywany bez słów.

„Oszast” to świetny thriller, po którym trudno wrócić do codzienności z poczuciem spokoju. Sięgając po tę powieść obawiałam się, że będzie to horror, ale okazało się, że to historia, która mogłaby wydarzyć się naprawdę. Uwiarygadnia to wątek sięgający XIX wieku, z czasów cholery i głodu, który rozpoczyna każdy rozdział, odsłaniając coraz więcej z tamtych wydarzeń. W tamten ponury czas, gdy „śmierć stała się codziennym gościem”, granica między dobrem a złem, człowieczeństwem, a wolą przetrwania stawała się wyjątkowo cienka. Ten motyw, początkowo pozornie odległy od współczesnego śledztwa, stopniowo zaczyna splatać się z główną historią, budując dodatkową warstwę napięcia i niepokoju, nadając historii dodatkowej głębi. Atmosfera jest budowana z niezwykłą precyzją, konsekwentnie, ze ściśle zaplanowanym scenariuszem.

Każdy krok w głąb fabuły przypomina wejście w las, w którym nic nie jest oczywiste, a cisza bywa bardziej niepokojąca niż jakikolwiek dźwięk. .Napięcie rośnie z rozdziału na rozdział, a atmosfera tajemnicy staje się coraz bardziej gęsta. Autor rewelacyjnie stworzył klimat miejsca bardzo sugestywnie z poczuciem grozy, czyhającego niebezpieczeństwa i czegoś niewiadomego, kryjącego się za każdym cieniem drzewa. Można odnieść wrażenie, jakbyśmy sami błądzili po lesie, nasłuchując tego, co kryje się w mroku, jakby wszystko wokół nas wirowało i niepokojąco pulsowało swoim życiem.

Finał nie przynosi spokoju ani ulgi, bo gdy wydaje się, że wszystko jest już wyjaśnione, autor dorzuca na koniec epizod, który na nowo budzi obawy i rozsadza pozorne domknięcie. Pozostaje więc wrażenie, że wciąż coś drga pod powierzchnią, że jeszcze nie wszystko zostało odkryte. To wskazuje, że pan Grzegorz Mirosław nie powiedział jeszcze ostatniego słowa w tej historii - jakby Oszast wciąż nie odsłonił wszystkich swoich mrocznych tajemnic.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Znak JednymSłowem

" [...] To kraina, w której natura nieustannie igra z wyobraźnią, zaciera granice pomiędzy synem a jawą. [...]"

Biorąc do ręki książkę Grzegorza Mirosława pod tytułem "Oszast" pierwsze co rzuciło mi się w oczy, to jej creepy okładka. Jest tak straszna, że aż chce się zajrzeć do środka i zobaczyć, jaki potwór się tam ukrywa. Powiem wam tylko tyle, że ukrywa się tam coś przerażającego i zarazem przyciągającego. To coś musicie odkryć sami. Gwarantuję wam, że będzie przerażeni.

"Oszast", jak sam autor napisał, jest pierwszą częścią mrocznej serii thrillerów, osadzonej w Beskidzie Żywieckim. Od siebie dodam, że jest to bardzo emocjonująca historia. Nie da się jej odłożyć na półkę, nim nie pozna się zakończenia, a później pozostaje tęsknota i czekanie na kolejną mrożącą krew w żyłach opowieść.

Grzegorz Mirosław w wyjątkowy sposób przedstawił swoje postacie. Polubiłam aspirant sztabową Annę Kocoń, zwaną potocznie Anką. Mocno jej kibicowałam. W tej historii nie będzie miała lekko. Czy da radę odkryć prawdę na temat między innymi brutalnego morderstwa? Chętnie poznałaby lepiej ją i jej wszystkie demony, które skrywa przed światem.

Na uwagę zasługują również świetne dialogi. Niektóre z nich są bardzo zabawne, a inne wręcz przerażające.

Nigdy nie byłam w Beskidzie Żywieckim, ale dzięki autorowi oczyma wyobraźni tam się przeniosłam. A właściwiej chodziłam, a nawet biegałam po krainie Oszastu. Tam ukrywa się coś bardzo złowieszczego. Da się wyczuć złą aurę tam panującą.

Początek każdego rozdziału zaczyna się  mroczną wstawką między innymi z pierwszej połowy dziewiętnastego wieku. Warto się im przyjrzeć z bliska. Świetna robota. Te teksty wywołały we mnie ciarki. Brawo.

Czy tak jak ja odważycie się poznać pierwszą z wielu historii, którą skrywa niemy, ale nie ślepy Oszast?

Moim zdaniem ten mroczny thriller zasługuje na ekranizację.

Jeśli lubicie mroczny klimat, tajemnice, góry i legendy, które wplatają się w kryminalną historię, to „Oszast” może Was naprawdę wciągnąć.

To kryminał/thriller, który od początku buduje duszną, ciężką atmosferę. Akcja dzieje się w Beskidzie Żywieckim i czuć, że góry są tu czymś więcej.. one widziały już wiele..Jest ciemno, niepokojąco, a las i okolica mają w sobie coś złowieszczego. Według lokalnych legend beskidzkie ścieżki spływają krwią…

Jan Stelmach wraz z żoną i córką wyrusza w podróż na Słowację. Spotkać się mają z kuzynem Szczepanem. Brzmi ja dobry aktywny urlop, w gronie najbliższych, ale…

Problem w tym, że rodzina nigdy nie dociera na miejsce. Następnego dnia rano Szczepan znajduje Jana na środku drogi… zakrwawionego, w szoku, bez śladu po jego najbliższych. I od tej chwili wszystko zaczyna wyglądać coraz gorzej.

Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy w samochodzie Stelmacha zostaje znalezione ciało obcego mężczyzny… w bagażniku. Kim on jest? Dlaczego tam się znalazł? Czy Stelmach jest ofiarą ? O co tak naprawdę chodzi ?

Ogromny plus za tempo, nie ma tu rozwleczonych opisów, akcja jest dynamiczna, a książka wciąga tak, że trudno ją odłożyć. To jeden z tych kryminałów, gdzie zło początkowo czai się gdzieś daleko… ale szybko zaczyna sączyć się z każdej strony.

Trzymając w ręku książkę Grzegorza Mirosława, pierwsze co rzuciło mi sie w oczy to tytuł... 😊

Przyznam, że nie znałam tego słowa i musiałam sprawdzić... 😊

Oszast - wyrażenie symboliczne i niejednoznaczne, podobnie jak cała powieść, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie... 😍

To książka, którą się przeżywa i która wciąga niczym czarne, ruchome piaski...

🌲I cała historia zaczyna się całkiem zwyczajnie - wypadek samochodowy...

Ale czy napewno...?

Już od pierwszych stron czuć, że coś tu jest „nie tak”.

Autor od samego poczatku wciąga nas w duszną, mroczną atmosferę Oszastu - najbardziej tajemniczego terenu Beskidu Żywieckiego...

🌲 Czytając powieść czułam jakby nad bohaterami, miejscami i wydarzeniami nieustannie unosiła się mgła...

To uczucie niepokoju i niedopowiedzeń narasta z każdą kolejną stroną i w pewnym momencie zaczyna uwierać.

Nie przeszkadzać...Uwierać, ciekawić, niepokoić...

Bohaterowie są niejednoznaczni, prawdziwi i dalecy od utartych schematów.

Ich motywacje bywają niejasne, co może być dla niektórych czytelników frustrujące, ale jednocześnie nadaje historii autentyczności. To postaci, które bardziej się odczuwa niż w pełni rozumie – jak w prawdziwym życiu.

🌲 To książka, po której trudno od razu sięgnąć po coś lekkiego. Zostaje w głowie – jak echo, jak ciężar, którego nie da się łatwo zrzucić.

I choć momentami może przytłaczać, to właśnie w tym tkwi jej siła.

Serdecznie polecam!

Nie budzić demonów, one żywią się nie tylko strachem, ale krwią tych, którzy nieopatrznie wyrwali je z letargu... Wcale nie gdzieś daleko, ale w miejscu trochę na uboczu, gdzie natura jeszcze ma głos. Jednak ten, kto zrobi krok w złą stronę i da się zwieść może już nie wrócić do cywilizacji.

To miał być rodzinny wyjazd na Słowację. Ten plan jednak skończył się nim jeszcze właściwie rozpoczął się. Co wydarzyło się podczas podróży, że Jan Stelmach znalazł się górskiej drodze nie pamiętając ostatnich chwil. Jego żona i dziecka zniknęły, a on jest sam i zakrwawiony. Wygląda jak ofiara, ale czy jest nią? Wokół niego pojawiają się podejrzenia, a niewinność staje pod znakiem zapytania. Oszast kryje niejeden sekret i właśnie jeden z nich pojawił się na horyzoncie, a sięga on w przeszłość i w legendy przekazywane z pokolenia na pokolenie. Wielu już zaginęło na tym terenie, w końcu to góry i bardzo trudny teren, jaki nie wybacza błędów, ale czy tylko one stoją za tymi zdarzeniami? Stelmach jest mordercą czy pojawił się po prostu w niewłaściwym miejscu i czasie? Gdzie jest jego żona i córeczka? Odpowiedzi są ukryte w Oszaście, ale ten łatwo nie zdradza swoich tajemnic, od dekad, a nawet setek strzeże ich oraz tych, którzy za nimi stoją. Jaką cenę płaci się za ich wyjawienie i kto korzysta z górskiego schronienia?

Gdzieś tam kryje się zło. Demon nigdy nie zasypia, a rozum dawno już przegrał z mroczną stroną. Oszast to coś więcej niż punkt na mapie, niektórzy dostrzegają jego istotę, kiedy na ucieczkę jest zbyt późno. Krótkie ramy czasowe i wbrew pozorom mroczno-kameralny klimat, chociaż na pierwszy rzut oka taki nie wydaje się. Zresztą to jedna z całego szeregu zalet historii, gdzie kontrastowość uwidacznia się bardzo szybko, tak samo jak i jej wyrazistość. Mocną kreską zarysowani są bohaterowie, ci drugoplanowi także, oraz tło, majestatyczne i dzikie jednocześnie. „Oszast” jest wirtuozerskim połączeniem kryminału i thrillera, bo wbrew pozorom nie są one dla siebie synonimami, chociaż wiele mają wspólnego ze sobą. Zło na początku jest odległe, natomiast zagadka pojawia się bardzo szybko, nim tak naprawdę poznamy postacie, lecz z każdym kolejnym rozdziałem, ba nawet z kolejnymi kartkami książki jedno z drugim zazębia się, jednak nie jest to oczywiste, a bardziej gdzieś pomiędzy wierszami. Grzegorz Mirosław nie podaje czytelnikom niczego wprost, to, do czego uchyla rąbka jest jedynie fragmentem i my to doskonale wiemy, ale ten kawałek przyciąga wzrok, nie pozwala oderwać się. W ten sposób wchodzimy coraz dalej i głębiej w opowieść, gdzie każdy detal może być wskazówką bądź ostrzeżeniem albo nitką, jaka nas zaprowadzi do rozwiązania. Oczywiście to nie takie proste i jednocześnie dużo trudniejsze niż myśleliśmy na wstępie. Nie ma pewników, kolejne teorie bardzo szybko rozsypują się jak domki z kart, jedno zdaje się być oczywiste – coś wydarzyło się, a Oszast był świadkiem czy niemym? To jedno z wielu pytań, a podstawowe czyli co miało miejsce rewolucyjnie zmienia się na naszych oczach. Atmosfera bardzo szybko gęstnieje, tak samo jak i sieć podejrzeń, a rzucane oskarżenia nabierają zabójczego charakteru. Coś jeszcze zarysowuje się, przeszłość ze swoimi demonami, jakie zdają się być legendą, o jakiej się mówi, lecz ona jest zakorzeniona bardziej niż ktokolwiek przypuszcza. Ten, kto odwraca głowę od tego, co było nie zauważa tego, co ma przed oczami, a to już prosta droga do piekła i potworów, nie mitycznych, lecz ludzkich.

Jan Stelmach budzi się na pustej drodze wśród beskidzkich lasów. Jest zakrwawiony. Jego żona i córeczka przepadły bez śladu, a on nie ma pojęcia, co się stało. W ciągu kilku godzin staje się głównym podejrzanym nie tylko o uprowadzenie najbliższych, ale również o brutalne zabójstwo obcego mężczyzny.

Na początkowej fazie książki akcja się rozkręca. Czyta się bardzo przyjemnie. Autor podaje nam na początku rodziału jaki to dzień, miejsce i godzina - ułatwia to w odnalezieniu się gdzie jesteśmy w wydarzeniach.

Akcja rozkręca się bardzo dobrze, intrygująco i zachęca czytelnika do dalszego nieprzerwanego czytania. Mamy trochę takiego gburowatego komisarza Werbera z którym Anka musi współpracować, by odkryć co się dzieje i rozwikłać zagadki. Ale nadaje on książce i historii takiej prawdziwości. No ale tego co Szczepan odkrył mnie zdziwiło! To było niespodziewane i zaskakujące!

Takich zwrotów akcji, nowych informacji to się nie spodziewacie! Ja byłam bardzo pozytywnie zaskoczona tym, gdy czytałam. Tego mi chyba brakowało - tej zmienności, a nie przewidywalności, tego czekania co będzie dalej. Czy to co mam w głowie się wydarzy czy raczej muszę obrać nowy kierunek. Ten kierunek przy końcu się już bardzo ustabilizował, ale ciągle pozostawała jedna kwestia do wyjaśnienia.

Obecnie jestem zachwycona książką i historią w niej zawartą. Ciekawi mnie czy ten temat zostanie pociągnięty na kolejną książkę czy pozostanie tylko jedna. Wnioskując po epilogu, można by było dalej to pociągnąć, ale co Autor z tym zrobi? Pozostaje nam poczekać cierpliwie.

Jeśli poszukujecie historii, która Was dogłębnie zaintryguje, zostawi odciski w głowie, pozwoli pomyśleć o rzeczach, które skrywa natura w niedostępnych i opuszczonych terenach - to ta książka jest dla Was! Nie ma co się wachać. Trzeba wziąć tą pozycję do ręki i się z nią zapoznać.

„Każdy krok był walką, a każdy oddech – próbą opanowania lęku”

Na beskidzkiej drodze, pośrodku lasu stoi zakrwawiony mężczyzna. Leśnik, który tamtędy przejeżdżał rozpoznaje w nim swojego kuzyna. Jan Stelmach miał do niego przyjechać z rodziną. Mężczyzna kojarzy tylko, że miał wypadek, ale nie wie gdzie jest jego żona i dziecko. Policja odkrywa we wraku pojazdu martwego człowieka. Co takiego wydarzyło się na drodze i czy Stelmach mówi prawdę?

„Oszast” pulsuje dziką przyrodą, starymi legendami i mrocznymi tajemnicami. Góry są nie tylko tłem, ale i bohaterem tej powieści. W leśnych ostępach rezerwatu dzieje się coś dziwnego. Nikt tam nie zapuszcza się z własnej woli, Ci, którzy nie posłuchali starych podań zaginęli.

Duszny klimat tej powieści chwyta kolczastymi mackami czytelnika od pierwszych stron. Napięcie buduje się szybko i oblepia swym ciężarem. Coś niepokojącego, sekretnego, niebezpiecznego czai się w mrokach lasu i umyśle bohaterów. Każda strona niesie pytanie, nasuwa podejrzenie, intryguje i podnosi włoski na karku. Prawdziwe oblicze zbrodni ukryte jest głęboko w ludzkiej pamięci, zabezpieczone przed odkryciem latami przemilczeń.

Bohaterowie tej powieści są niejednoznaczni. Nawet gdy wzbudzają naszą sympatię czujemy, że coś ukrywają. Nie jesteśmy pewni ich zachowania ani przeszłości. Bacznie się im przyglądamy i dogłębnie ich analizujemy.

Śledztwo przebiega dwutorowo, prowadzone przez policję oraz leśnika. Tylko czytelnik ma wgląd do obu. Liczne jego zaułki przyprawiają o gwałtowne skoki adrenaliny. Niektóre momenty mrożą krew w żyłach, inne palą żywym ogniem a są też takie, które doprowadzają do mdłości z obrzydzenia.

Całkowicie przepadałam w tej powieści. Szybko wciągnęła mnie ona w nurt wydarzeń, oblepiła strachem, nakarmiła ciekawością, zafascynowała Oszastem. Powiem jedno: POPROSZĘ O WIĘCEJ.

"Oszast" to książka, która od samego początku wprowadza czytelnika w niesamowity klimat, zmuszając do podążania za przedstawioną historią w głąb gęstego lasu położonego na terytorium Beskidu Żywieckiego. Jak każde tego typu miejsce, Oszast jest owiany legendami, ale to, co skrywa naprawdę, jest dużo gorsze…

Pewnego dnia Szczepan - miejscowy leśniczy, omal nie potrącił idącego środkiem drogi mężczyzny. Był oszołomiony, dodatkowo ranny, co gorsza, po chwili okazało się, że gdzieś zniknęły jego żona i córka. Problem w tym, że nie było żadnych śladów, które świadczyłyby o tym, że jego bliscy w ogóle znajdowali się w samochodzie… Co tak naprawdę wydarzyło się tej nocy?

W książce pojawia się dość popularny case - młoda, ambitna policjantka, dobrze znająca lokalną społeczność, łatwiej trafiająca do ludzi, oraz komisarz w średnim wieku, doświadczony życiem, nałogowiec, a do tego pozornie nie dający się lubić, ale mający dobre serce, które jednak skrzętnie skrywa pod grubą skorupą pozorów. Nie można tutaj mówić o oryginalności, ale z drugiej strony w ogóle mi to nie przeszkadzało.

Książka podzielona została na rozdziały, a te na części opisujące konkretny dzień, miejsce i godzinę, w której dzieje się akcja. Dzięki temu przenosimy się po osi czasu toczącej się fabuły i na bieżąco możemy śledzić rozwój wydarzeń. To zabieg, który bardzo lubię, zaspokaja moją ciekawość, jednocześnie wymuszając uwagę i zwiększając napięcie w oczekiwaniu na rozwój poszczególnych wątków. Być może w pewnych momentach wprowadza to trochę chaosu, ale w tym przypadku w pozytywny sposób.

Rozdziały poprzedza krótkie nawiązanie do historii z czasów Wielkiego głodu w Galicji, który miał miejsce na terenie dawnego zaboru austriackiego w XIX w. Dopiski są brutalne i przejmujące, poruszają wiele kwestii, łącznie z tymi dotyczącymi straty najbliższych, w tym dzieci. Te fragmenty niesamowicie wnikają w ciało i duszę, są obrazowe, ale językowo cudowne, chociaż pełne bólu, śmierci i strachu o każdą chwilę. Chwytają za serce, uplastyczniając przerażający obraz ówczesnej rzeczywistości. Stanowią wstęp, może w pewnym sensie również wyjaśnienie czynów sprawców, pojawiających się w książce. Czy faktycznie można je usprawiedliwić? Na to pytanie będziecie musieli odpowiedzieć sobie sami.

Mrok towarzyszący relacjom, pobudza wyobraźnię, powodując zniesmaczenie i odrazę nad czynami, ale przede wszystkim nad ich pobudkami. Coś, co miało być wyłącznie ostatecznością w walce z głodem, staje się największym pragnieniem, pożądaniem, które trudno zaspokoić. Bohaterowie tej historii posiadają swoją przeszłość, która kroczy razem z nimi, co krok o sobie przypominając. Wpływa tym samym na przebieg wydarzeń i podejmowane przez nich decyzje. Zdecydowanie w moich oczach, wraz z rozwojem fabuły zyskuje Weber, który wychodzi ze skorupy i pokazuje zupełnie inny obraz siebie.

Akcja pod koniec znacząco przyspiesza, chociaż tempo od początku jest spore. Kiedy tajemnice wychodzą na światło dzienne, a sprawcy są ujawnieni, okazuje się, że gdzieś tam w gęstym lesie dalej czai się coś, czego nikt się nie spodziewał. Coś, co zmusi bohaterów do walki o to, co jest najcenniejsze - o własne życie.

"Oszast" to książka, która zabierze was do miejsca owianego legendami, powtarzanymi z pokolenia na pokolenie. Tajemnicza, niepokojąca aura tego zakątka udzieli się również wam, a historia, którą odkryjecie, będzie znakomitym uzupełnieniem lektury. Ten tytuł polecam wszystkim miłośnikom kryminałów, których akcja rozgrywa się w mrocznych, odizolowanych od świata górskich sceneriach, a zwłaszcza w dzikich i nieprzystępnych rejonach Beskidu Żywieckiego.

Nie jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Grzegorz Mirosław i po raz kolejny mnie zachwycił. Jego najnowsza powieść „Oszast” to wciągający thriller psychologiczny z elementami kryminału i powieści grozy, który trzyma w napięciu od pierwszych stron.

Fabuła opowiada o Janie Stelmachu, który budzi się zakrwawiony na pustej drodze wśród beskidzkich lasów. Jego żona i córeczka zniknęły bez śladu, a on sam staje się głównym podejrzanym nie tylko o ich porwanie, ale również o brutalne zabójstwo obcego mężczyzny. Akcja szybko przenosi się w głąb Oszastu – najbardziej odludnego rejonu Beskidu Żywieckiego, miejsca pełnego tajemnic, legendarnych zaginięć i pradawnych zwyczajów. Autor w mistrzowski sposób buduje atmosferę grozy, splatając zagadkę kryminalną z napięciem psychologicznym i lokalnym folklorem.

Bohaterowie są wielowymiarowi i pełni sprzeczności – szczególnie Jan Stelmach, którego poczucie winy, strach i determinacja napędzają akcję. Czytelnik nie tylko śledzi rozwój śledztwa, ale też emocjonalnie angażuje się w losy bohaterów, odczuwając strach, niepewność i napięcie, które narasta wraz z kolejnymi odkryciami.

Powieść „Oszast” to gatunek thriller/kryminał z elementami grozy i literatury psychologicznej. To książka dla tych, którzy lubią dynamiczną akcję, mroczne tajemnice i atmosferę pełną napięcia. Świetnie sprawdzi się dla miłośników powieści sensacyjnych i kryminalnych z lokalnym kolorytem i głębokim tłem psychologicznym.

„Oszast” wciąga bez reszty – to historia o tajemnicach, które kryje dzika przyroda, o ludzkich emocjach, których nie da się kontrolować, i o cienkiej granicy między winą a niewinnością. To tytuł, który polecam szczególnie fanom mrocznych thrillerów i powieści kryminalnych, którzy cenią sobie napięcie, zaskakujące zwroty akcji i realistycznie wykreowanych bohaterów.

Książki, które osadzone są w znanych nam miejscach, czyta się jakoś inaczej, lepiej. Więc, gdy zobaczyłam znajomą nazwę, bardzo się ucieszyłam. Ale sama znajoma miejscowość nie zrobi całej roboty i nie sprawi, że książka będzie okaże się super. I tu przechodzimy do fabuły, która jest nie tylko dobrym kryminałem składającym się z kilku wątków, ale również przewodnikiem po miejscowych legendach i tradycjach, jak chociażby palenie Wawrzyńcowych Hud (rozpalanie 30-metrowych stosów drewna na wzgórzach, które odbywa się co roku w sierpniu w Ujsołach), które ma już ponad 200 lat! Lubię książki, które oprócz rozrywki przemycają też ciekawostki z prawdziwego życia. Ale wracając do historii, to na pierwszym planie mamy tu młodą i ambitną policjantkę znającą teren i miejscowych, oraz doświadczonego miastowego komisarza z problemami. Ciekawe połączenie, które przekłada się na efektowne śledztwo. A muszę przyznać, że autor ich nie oszczędza i funduje im coraz to nowsze wyzwania. Co kryją gęste lasy Oszastu, w których nawet w letni słoneczny dzień panuje mrok? Co z trupem w bagażniku mają wspólnego niedawno odnalezione szczątki ze zbiorowej mogiły? Gdzie po wypadku samochodowym podziała się pasażerka i niemowlę? I co z tym wszystkim łączy Wielki Głód w Galicji? Tego dowiecie się, zapuszczając się w dziką odsłonę Beskidu Żywieckiego.

Moje przyciąganie do kryminałów ma w sobie coś z uzależnienia. Zaczęło się rzecz jasna niewinnie, od klasyki, a potem było już tylko mroczniej, bardziej bezkompromisowo i współcześnie. Dziś szukam historii, które nie tyle prowadzą czytelnika za rękę, co raczej wciągają go w bagno niedopowiedzeń. I właśnie tam, po kolana w niepewności, zaczyna się najnowsza powieść autorstwa Grzegorza Mirosława.

Już punkt wyjścia jest dość duszy, bowiem mężczyzna budzi się w lesie, zakrwawiony, bez pamięci, bez rodziny. To motyw znany, ale tutaj zostaje rozpisany wyjątkowo niepokojąco.

Autor prowadzi narrację tak, jakby sam nie do końca chciał zdradzić prawdę albo jakby prawda była czymś, czego lepiej nie dotykać. Wielowątkowość nie jest tu ozdobą, lecz narzędziem dezorientacji, a poszlaki rozchodzą się w różnych kierunkach, często prowadząc donikąd, a czytelnik chcąc nie chcąc zaczyna kwestionować własne wnioski. To gra wymagająca skupienia, ale i pewnej pokory wobec tekstu.

Największą siłą tej powieści jest jednak przestrzeń. Beskidzki las nie jest tylko tłem, staje się osobnym bytem. Dziki, milczący, obojętny wobec ludzkiego dramatu, a jednocześnie przesiąknięty czymś pierwotnym, niemal rytualnym. w tej odsłonie nie ma nic wspólnego z pocztówkowym pejzażem. To miejsce, w którym kończą się szlaki.

Im dalej w fabułę, tym bardziej czuć, że autor igra z konwencją. To już nie tylko śledztwo, ale powolne zanurzanie się w coś, co wymyka się racjonalnemu porządkowi. Pojawiają się elementy niemal graniczne między realizmem a czymś trudnym do nazwania. I właśnie wtedy historia zaczyna działać najmocniej.

Kulminacja nie przynosi klasycznej ulgi. Wręcz przeciwnie, zostawia czytelnika w stanie lekkiego zawieszenia, może nawet konsternacji. To ten rodzaj zakończenia, który nie tyle zamyka opowieść, co otwiera nowe pytania. I choć można mieć poczucie pewnego rozchwiania, trudno odmówić tej decyzji odwagi.

„Oszast” to kryminał, który nie chce być wygodny. Nie podaje odpowiedzi na tacy, nie pozwala czytać się „na autopilocie”. Wymaga zaangażowania, czujności, a czasem zgody na to, że nie wszystko musi być jednoznaczne.

Oszast - trochę wstyd z mojej strony, ale nigdy wcześniej nie słyszałam tej nazwy. Kiedy pierwszy raz zobaczyłam zapowiedź, zupełnie nie wiedziałam czego dotyczy tytuł. Dopiero recenzencka zagadka wydawnictwa dała mi do myślenia. Bardzo lubię działania na współrzędnych, więc odkrycie tego miejsca było czystą przyjemnością i jednocześnie zapragnęłam pogłębić wiedzę na ten temat.

Do brzegu. Kończy się marzec, a ja już teraz mogę wam przedstawić mojego mocnego pretendenta do tegorocznej topki kryminalnej. Ta książka jest znakomita. Zawiła, gęsto utkana z tajemnicy, która sięga aż dwa wieki wstecz. Bohaterowie z krwi i kości, z trudną przeszłością, z ludzkimi przywarami.

Główna akcja rozgrywa się w ciągu trzech dni. Dni naszpikowanych wydarzeniami, walką z czasem i próbą odkrycia prawdy. Wypadek, zaginięcie, morderstwo i tajemnicza zbiorowa mogiła. A wszystko to w głębi bieszczadzkiej puszczy. Klimat jest po prostu genialny i wciąga niczym bagno.

"To kraina, w której natura nieustannie igra z wyobraźnią, zaciera granice pomiędzy snem a jawą."

"Oszast to była głucha puszcza wysoko w górach, miejsce, gdzie nawet latem panował półmrok, a zimą ginęli doświadczeni myśliwi."

I właśnie w takich okolicznościach bohaterowie będą mierzyć się z dziką przyrodą i tym, co kryje się w jej wnętrzu.

Rozpoczynając przygodę z tą książką, byłam ogromnie ciekawa jak Autor połączy obecne wydarzenia z Wielkim Głodem Galicyjskim, który miał miejsce w XIX w. Finalnie wyszło to bardzo ciekawie i spójnie. Zupełnie nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy, więc w pierwszej chwili byłam w niemałym szoku. Poczytałam więcej na ten temat i przyjmuję z pokorą również ten wątek choć odruch wyparcia nadal majaczy na horyzoncie.

Nie muszę już chyba więcej dodawać. Jeśli czytacie literaturę kryminalną i thrillery, a jednocześnie kochacie góry to lektura idealna dla Was.

"To kraina, w której natura igra z wyobraźnią, zaciera granice pomiędzy snem a jawą. To Oszast. Szczyt, rezerwat i górska enklawa, jeden z najbardziej odludnych zakątków Beskidu Żywieckiego. Jeden z ostatnich skrawków pierwotnej Puszczy Karpackiej. Chronił zbójników, przemytników z czasów PRL-u, a jego mroczne knieje wciąż skrywają niejedną tajemnicę.

Oszast. Niemy świadek zła."

🌲 Leśnik Szczepan, na drodze wśród beskidzkich lasów, trafia na rannego i całkowicie zdezorientowanego mężczyznę. Okazuje się że to jego kuzyn Jan Stelmach, który razem z żoną i półroczną córeczką wybierali się do niego z wizytą. Mężczyzna jest w szoku i nie wie co się stało. Wkrótce okazuje się, że w nocy mieli wypadek. W odnalezionym wraku samochodu nie było jednak ani kobiety, ani dziecka. Ślady prowadzą do Oszastu i wszystko wskazuje na to, że kobietę ktoś uprowadził. Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, gdy w bagażniku odkrywają zwłoki mężczyzny.

🌲 Fabuła w powieści biegnie dwutorowo. Chwilami autor przenosi nas do roku 1845, przypominając okres wielkiego głodu w Galicji.

"Ziemia, która zawsze karmiła, odwróciła się od człowieka.

Potem przyszedł głód. (...)

Z głodem przyszła jeszcze inna zaraza - cholera. (...)

Śmierć stała się codziennym gościem, co siadał przy stole zamiast chleba."

Ludzie masowo umierali z głodu i chorób. Każdego dnia w ich oczach gasła nadzieja. I to właśnie te wydarzenia zmusiły ojca do podjęcia drastycznych środków, by ocalić rodzinę.

"Migotanie ognia odbijało się w jego oczach, a w sercu tliła się cicha nadzieja, że jeszcze jutro ich świat będzie należał do życia, a nie do śmierci."

Decyzja, którą podjął, zapoczątkowała inny rodzaj głodu. Taki, którego nie dało się nasycić przez kolejne 180 lat.

🌲 Muszę powiedzieć, że autor zaserwował mi tyle emocji i zwrotów akcji, że długo tej książki nie zapomnę. Stworzył tak mroczną i gęstą atmosferę Oszastu, że z całą pewnością nie weszłabym w te dzikie beskidzkie Knieje, a i spacer po lesie odpuszczę sobie na jakiś czas.

"To nie był zwykły górski las. To był Oszast. Pierwotna puszcza, gdzie natura nie znała litości."

Do tego wyraziste postaci. Tu każdy kryje jakąś tajemnicę z przeszłości i do końca nie jest się pewnym, komu można zaufać. Całość okraszona jest wierzeniami i zwyczajami ludowymi, przekazywanymi z dziada pradziada.

Świetna książka z otwartym zakończeniem dającym nadzieję na ciąg dalszy, którego będę wypatrywać.

Gorąco polecam 😊

Czy masz w sobie odwagę wejść do lasu, z którego nikt nie wraca taki sam jak wcześniej?

Sięgnęłam po „Oszast” Grzegorza Mirosława z myślą, że dostanę solidny kryminał. Taki, który wciągnie, zaskoczy i zostawi mnie z lekkim dreszczem. Nie spodziewałam się jednak, że to będzie coś znacznie bardziej niepokojącego - historia, która powoli, niemal niezauważalnie, zacznie oplatać mnie jak gałęzie w gęstym, beskidzkim lesie i momentami nie będę mogła złapać tchu.

Już sam początek budzi mocniejsze emocje - Jan Stelmach budzi się zakrwawiony, zdezorientowany, bez żony i dziecka. I w tym jednym momencie wszystko przestaje mieć sens. Bo jak zaufać człowiekowi, który sam nie potrafi wyjaśnić, co się wydarzyło?

I tu zaczyna się gra, którą autor prowadzi mistrzowsko. Bo „Oszast” nie opiera się tylko na pytaniu „kto?”. Tu dużo ważniejsze jest „co tak naprawdę się wydarzyło… i dlaczego?”. I muszę przyznać, że dawno nie miałam tak silnego poczucia, że każda kolejna strona może wywrócić wszystko do góry nogami.

Jednak pomimo świetnej narracji to największą robotę robi tutaj klimat. Ten gesty, milczący las, który nie jest tłem - jest prawdziwym bohaterem. Nie pamiętam, kiedy ostatnio czytałam książkę, gdzie miejsce byłoby aż tak żywe. Las jest tutaj dziki, nieprzewidywalny, obojętny na ludzkie dramaty. Czytając, miałam wrażenie, że wchodzę do niego razem z bohaterami. Słyszałam trzask gałęzi, czułam wilgoć powietrza i ten dziwny, pierwotny lęk, którego nie da się racjonalnie wytłumaczyć. I właśnie ten lęk został ze mną najdłużej.

Warto zaznaczyć, że „Oszast” balansuje gdzieś na granicy kryminału i czegoś znacznie bardziej mrocznego. Legendy, historie z przeszłości, galicyjski głód i zaraza - wszystko to powoli zaczyna układać się w obraz, który jest… niewygodny. Taki, którego nie chcesz do końca zobaczyć, ale jednocześnie nie możesz odwrócić wzroku.

Czy bohaterowie są schematyczni? Trochę tak. Mamy znany duet: twardy, zamknięty w sobie policjant i lokalna funkcjonariuszka, która zna teren lepiej niż ktokolwiek inny. Ale w tej historii to naprawdę nie ma większego znaczenia. Bo tu nie chodzi o nich. Tu chodzi o to, co ich otacza. I o to, co czai się głębiej.

Podobało mi się też tempo akcji - początkowo spokojne, wręcz zwodnicze, a potem nagle przyspieszające tak, że trudno złapać oddech. I kiedy myślisz, że już wiesz, dokąd to wszystko zmierza… autor robi krok w bok, a my zostajemy z myślą: „okej, tego się nie spodziewałam”.

Zakończenie? Nie dam Ci tu żadnych spoilerów, ale powiem tylko tyle - zostawia ślad. I to taki, do którego wraca się myślami jeszcze długo po zamknięciu książki.

Ocena: 8/10 - „Oszast” to nie jest tylko historia o zaginięciu. To opowieść o tym, co dzieje się z człowiekiem, kiedy zostaje wrzucony w miejsce, gdzie cywilizacja przestaje mieć znaczenie. Gdzie rządzą inne zasady - starsze, brutalniejsze. W miejsce gdzie nie wszystko da się racjonalnie wyjaśnić.

Beskid Żywiecki. Oszast - najbardziej odludny obszar tego regionu, gdzie w pewnym momencie urywają się wszelkie szlaki i pozostaje dzika puszcza pozbawiona ludzkich śladów. Czy naprawdę stamtąd się nie wraca, a może ktoś już tam jest?

Postawieni pod ścianą bohaterowie tej powieści nie mają czasu, by zastanowić się jakie zagrożenie może ich czekać na tym terenie, bo muszą się tam udać. Dzieje się to za sprawą wypadku samochodowego zaraz przy Rezerwacie Przyrody Oszast, gdy Jan Stelmach krąży zakrwawiony po okolicy, a jego żona i córka zniknęły bez śladu. Tajemnica, która się za tym ciągnie, a przede wszystkim brak wiary policji w wersję Jana, który sprawia fakt, że w samochodzie są znikome ślady bytności jego rodziny. Dodatkowo ciężko wytłumaczyć znalezione w samochodzie ciało obcego mężczyzny, który ewidentnie nosi ślady morderstwa. Pomocy Janowi udziela jego kuzyn Szczepan, który w tamtych rejonach jest leśnikiem.

Bardzo lubię książki, w których zaraz przy bohaterach ważne jest otoczenie i to ono niekiedy wybija się na pierwszy plan wraz z pobudzającymi wyobraźnię opisami miejsca akcji. Przez zagranie tą kartą niepewności względem głównego bohatera nie wiadomo z początku czy dawać wiarę temu co mówi i ma to świetnie przećwiczone, czy faktycznie jest w tym momencie niesprawiedliwe traktowanym poszkodowanym?

Przez tego typu zagranie autor mógł wykorzystać motyw szukania prawdy na własną rękę. Na szczęście (chociaż po jednym policjancie z początku bałam się, że tak nie będzie) policja też ma swój rozsądny wkład podczas całej sprawy. Z resztą jedną z głównych bohaterek jest aspirant sztabowa Anka Kocoń, do której łatwo nabrać sporą dozę sympatii.

Rozwiązanie tej sprawy nasunęło mi myśl (bez wchodzenia w szczegóły), że kiedyś był to dość kontrowersyjny motyw, a teraz widzę coraz częstsze jego wykorzystanie. Jest to bardzo sprawnie napisany kryminał wchodzący bardziej w thriller. Podobał mi się, aczkolwiek w fotel mnie nie wbił, co wcale nie oznacza, że gdzieś widzę niedociągnięcia, raczej mniejsze nieuchwytne uczucie, które sprawia, że czuje się to słynne "coś".

Autor obiecuje nam śledztwo w mrocznej i niebezpiecznej krainie i tej obietnicy dotrzymuje. Tytułowy Oszast sam w sobie staje się bohaterem powieści. Nie miałabym odwagi wedrzeć się do takiego terenu sama, a bohaterowie niejednokrotnie to czynią. Z czasem zaczęłam współczuć przeżyć nawet najbardziej antypatycznej postaci Webera.

Książka wciąga, chciałam ją czytać w każdej wolnej chwili i niczego nie pomijać. Zaczynamy z wysokiego C, a potem jest jeszcze straszniej. Styl jest wyjątkowo lekki i autentyczny, nie ma żadnych zgrzytów, które wyrywałyby czytelnika z lektury. Podobało mi się, polecam z czystym sumieniem.

(Współpraca barterowa z wydawnictwem)

Grzegorz Mirosław powraca z mrocznym thrillerem, który niezwykle sprawnie łączy mroczne wątki z grozą natury tworząc klimat absolutnie nietuzinkowy. Ten mix tworzy nie tylko klasyczną opowieść o zbrodni, to historia o instynktach, które dochodzą do głosu.

Książka początkowo może przytłoczyć klimatem niepokoju i dezinformacji, ponieważ Jan Stalmach budzi się zakrwawiony i bez wspomnień. Ta niepewność jest uderzająca i przyznaje, że i mnie się udzieliła podczas czytania, bo zacierające się granice między prawdą a złudzeniem dodatkowo potęgują napięcie. Sama postać Stalmacha jest niejednoznaczna, ale to powoduje, że w tej niesztampowości jest intrygujący, bo może być zarówno ofiarą, jak i sprawcą.

Mirosław tworząc tło swoich powieści nadaje naturze niemal ludzki wymiar, gdzie leśna aura, czuje, obserwuje i świadomie skrywa tajemnice, to wszystko przekłada się też na poczucie izolacji, które wraz z zagłębianiem się w historie niepokoją i przywołują takie pierwotne uczucia.

Fabuła pokazując zarówno policyjne śledztwo jak i stopniowe odrywanie sekretów związanych z Oszastem nie pozwala na nudę, zwłaszcza że w grę wchodzą legendy, niedopowiedzenia i fakt, że nie zawsze wszystko można wyjaśnić w sposób racjonalny.

„Oszats” dał mi literacką satysfakcję, zwłaszcza że nie spodziewałam się tak wielu nut grozy w tej powieści. Historia zdecydowanie stoi klimatem i wątkami zbudowanymi wokół tajemniczego otoczenia, co sprawia, że książka oferuje coś więcej niż klasyczny kryminał, by w finale pozostawić w czytelniku niepokój.

,,—A ja Cię miałem za porządnego człowieka.Gdzie kobieta z dzieckiem?

—Jo nic nie wiem o zydnej babie.

-Pi€rdolisz.I co,mnie też zabijesz?"

Jan Stelmach budzi się zakrwawiony. Kiedy docierają do niego zlepki wspomnień, przypomina sobie, że doszło do wypadku, kiedy jechał na urlop z żoną i córeczką. Zrozpaczony ojciec prosi o pomoc w poszukiwaniu jego rodziny, tylko że kiedy do akcji wkracza pani aspirant, wszystko idzie zupełnie nie po myśli mężczyzny. Na miejscu, gdzie doszło do wypadku, wersja zdarzeń poszkodowanego zostaje podważona, bo owszem, potwierdza się, że auto zostało uszkodzone w wyniku wypadku, ale kwestia żony i córki Stelmacha nie ma żadnego punktu zaczepienia, bo skoro jechali na urlop, to dlaczego auto jest puste, a nie zapełnione po brzegi? Gdzie jest baza od rzekomego fotelika dziecka i dlaczego w bagażniku samochodu zostaje znaleziony trup?

W ten oto sposób Stelmach zamiast pomocy staje się głównym podejrzanym, a nikomu nie spieszy się do szukania jego rodziny, bo myślą, że to tylko bajeczka, żeby mieć jakieś alibi i wybielić się od zbrodni. Czy Stelmach odnajdzie swoją rodzinę, nim będzie za późno?

Zacznę od tego, że kiedy czytałam historię męża i ojca, który tylko chce dowiedzieć się, co stało się z jego partnerką i córeczką, czułam, że uznanie go za winnego zbrodni, której nie popełnił, to jakaś pomyłka. Po pierwsze dla mnie to było zbyt oczywiste — czułam, że został wrobiony, a po drugie, gdyby było tak, jak sugerowano, nie byłby tak przerażony, w takim szoku i tak bardzo zdesperowany, by znaleźć ukochaną i dziecko. Jeśli komuś zależy, uparcie szuka, aż znajdzie — nie stoi i nie czeka na cud. Tak właśnie jest w przypadku Jana — widać od razu, że próbuje zrozumieć, kto i w jakim celu zabrał jego rodzinę i martwi się, że mogło coś im się stać.

Z pomocą swojego kuzyna przeczesują razem „Oszast”, by spróbować dotrzeć do prawdy i znaleźć odpowiedź na pytanie, gdzie jest żona i córeczka. Dzwoni na numer żony, ale telefon odbiera zupełnie obca kobieta, która zdaniem mężczyzny nie jest jego żoną, ponieważ zna jej głos i wie, że ten, kto odebrał telefon, to osoba, której nie zna. Sygnał z telefonu loguje się w jakimś dziwnym ośrodku i prowadzi do faceta, który mówi, że nie ma pojęcia, jak telefon znalazł się w jego biurku, a potem dowiaduje się, kto go wrobił. Czy kobieta ujawni, jak weszła w posiadanie komórki należącej do zaginionej żony Stelmacha?

Mamy mężczyznę, który miał zjawić się u swojego kuzyna, ale nie dotarł, bo doszło do wypadku, a kiedy się odnalazł, prawie stracił życie pod kołami auta należącego do Szczepana. Mężczyzna tylko chce, żeby ktoś pomógł mu odnaleźć dwie najważniejsze dla niego osoby, a zamiast tego uznają go za winnego, bo w bagażniku jego auta znajdują ciało mężczyzny, którego on nie zna, a reszta auta jest pusta, jakby nigdy nie było tam żadnych rzeczy. Jego kuzyn wierzy mu i kiedy idą razem w Oszast, odkrywa bardzo zaskakującą wskazówkę — że nie szukają tylko żony i córki Stelmacha, że ślady należą do trzech osób: kobiety — żony Stelmacha i dwóch mężczyzn, którzy najprawdopodobniej uprowadzili kobietę z dzieckiem w głąb leśnej dziczy, a Oszast to miejsce, które skrywa bardzo makabryczny sekret. Czy Jan odnajdzie swoją rodzinę, nim będzie za późno?

Ależ to była świetna historia . Wiecie, jestem fanką romansów, ale kocham też mocno thrillery i nieraz potrzebuję czegoś, co wejdzie mi do głowy i nie da o sobie zapomnieć — i to właśnie zrobiła ze mną książka Grzegorza Mirosława „Oszast”. Za każdym razem, gdy mówiłam sobie „jeszcze tylko jedna strona i koniec”, kończyło się w takim momencie, że nie mogłam jej odłożyć. To makabryczna historia, gdzie pozornie odkryta zbiorowa mogiła okazuje się tylko wstępem do czegoś dużo gorszego i potwornego , a zwykłe poszukiwanie żony i córki prowadzi do szokującego odkrycia, bo Oszast to coś więcej niż tylko las — to historia, której nie zapomnisz szybko, a zakończenie sprawia, że czujesz, że nie wiesz, co ze sobą zrobić.

Co ja mam powiedzieć — to moje pierwsze spotkanie z twórczością Grzegorza Mirosława i jestem pewna, że nie ostatnie, bo wiecie, że kocham czytać i czuć ciarki na skórze. Nie boję się czytać opisów, które niektórych mogą przyprawić o wariacje żołądka. Uwielbiam bawić się w detektywa i odkrywać, co się wydarzyło. Sprawia mi to naprawdę wiele frajdy, a ja czuję się trochę jak Sherlock Holmes w spódnicy.

Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz książki do recenzji, a autorowi, że stworzył historię, która pod — mogłoby się wydawać — takim niepozornym tytułem „Oszast” zostawia czytelnika z pytaniem: a co, jeśli to nie koniec?

[współpraca reklamowa:@znakjednymslowem ]