Ostatnia przysługa

Mamy rok 1974. Gorące i bezdeszczowe lato w Bostonie. Segregacja rasowa ma się dobrze chociaż oficjalnie zniesiono ją w 1965 roku. Cóż z tego, gdy tradycyjnie biali mają swoje dzielnice a kolorowi swoje. Ludzie zasiedlają miejsca według narodowości. Irlandczycy trzymają się razem, Włosi, Chińczycy itd. Wszyscy ci ludzie trzymają się swojego miejsca na Ziemi. Przyszedł taki czas, że Rada Miasta planuje desegregację w szkołach średnich. Chce wymieszać uczniów liceów dwóch dzielnic. I tak białe dzieciaki z irlandzkiej dzielnicy będą dowożone autobusem do liceum gdzie uczą się czarni, młodzi obywatele Bostonu i odwrotnie. Ludzie buntują się. Jak to tak? Nigdy na to nie pozwolimy! Organizuje się marsze i protesty a gdzieś po drodze okazuje się, że tak naprawdę problem mają z tym starsi obywatele. Ci młodzi, nie wszyscy oczywiście, zgadzają się na takie zmiany. W tle wojna w Wietnamie, która skończyła się ledwo co, a tam ginęły dzieciaki i białe i czarne. Bez różnicy. Tylko hipisi denerwują wszystkich. bo uniknęli wojny a dziewczyny nie noszą staników.😉 Także jest niespokojnie w mieście. W tygodniach poprzedzających pierwszy dzień szkoły Boston jest o krok od protestów, wieców i zamieszek. Mary Pat Fennessy straciła syna w wyniku przedawkowania narkotyków po tym, jak przeżył Wietnam. Jej córka, Jules, ma siedemnaście lat i kiedy zacznie się szkoła, będzie jedną z uczennic dowożonych autokarem. Mary Pat, jej matka, całe życie mieszkała w Southie i jest lojalną obywatelką tej społeczności. Południowa dzielnica Bostonu, w której mieszka, jest strzeżona i rządzona przez irlandzką mafię. Nawet policja nie wchodzi jej w drogę. Tej samej nocy, gdy znika Jules, na torach kolejowych peronu metra zostaje znaleziony martwy, młody, czarnoskóry mężczyzna. Mary Pat pracuje z jego matką w domu opieki. Dwie kobiety, biała i czarna, jednej nocy tracą swoje dzieci. Mary Pat szuka córki. Wchodzi w drogę nawet mafii. Gdzie jest moja córka? Nie czuje nic oprócz bólu. Jest boginią zemsty i sprawiedliwości. Rusza w miasto na poszukiwanie dziecka i by, wyrównać rachunki. Uważajcie, bo nadchodzę! Książka opowiada o rasizmie w Stanach Zjednoczonych. Jest ciekawa i wydaje się realistyczna. Na usta ciśnie się pytanie. Czy współczesna Ameryka poradziła sobie z uprzedzeniami rasowymi? Z rasizmem? Z zorganizowaną przestępczością? Tej książce daleko do rozrywkowego czytadła. To kawałek niechlubnej, amerykańskiej, rasistowskiej historii napisanej ku pamięci i ku przestrodze.

"Ostatnia przysługa" autorstwa Dennisa Lehane'a to historia o zemście, rodzinie, miłości i nienawiści, rozgrywająca się w Bostonie. To mroczny thriller pełen mroku, tajemnic i kłamstw,

Każda matka dla własnego dziecka jest w stanie wszystko zrobić. Pójdzie wszędzie, aby tylko pomóc. Poruszy niebo i ziemię, aby odnaleźć swoje dziecko. I trudno nie zgodzić się z tym stwierdzeniem. Właśnie przykładem takiej matki jest Mary Pat Fennessy, bohaterka książki ,,Ostatnia przysługa" która, aby odnaleźć swoje zaginione dziecko zajrzy wszędzie, nie patrząc na konsekwencje i niebezpieczeństwo. W dniu, w którym zaginęła córka Mary Pat zostaje odnalezione ciało czarnoskórego chłopaka potrąconego przez pociąg. Z pozoru te dwie sprawy nic nie łączy. A może jednak...?

"Ostatnia przysługa" to świetny thriller z doskonale skonstruowaną fabułą. Na początku wspomnę tylko, że książkę ciężko mi się czytało, gdyż nie przepadam za takim stylem pisarskim. To wyjątkowy, mroczny i bezwzględny thriller, w którym dużą rolę odgrywa burzliwy epizod w historii Bostonu. To poruszająca historia o bardzo silnej matczynej miłości.

Dennis Lehane stworzył i znakomicie pokazał mroczny, brutalny klimat Bostonu w 1974 roku. Już od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w rozgrywające się wydarzenia i wspólnie z główną bohaterką przemierza ulice Bostonu. Autor poruszył trudne i ciężkie tematy. Głównym jest tu rasizm. Ten podział narodowości z czasem zostaje zaburzony przez Radę Miasta. Powoduje to niepokój i liczne protesty. Giną ludzie. To wszystko to obraz Stanów Zjednoczonych i bezwzględnej przemocy, która miała miejsce w 1974 roku. Kolejnym trudnym tematem są narkotyki. Zarówno one, jak i rasizm są obecne w naszym życiu i nadal zbierają swoje żniwo. Niepotrzebną śmierć. Nie zabraknie w tej powieści także wielu emocji.

Dziękuję Wydawnictwu Rebis za możliwość przeczytania książki i napisania recenzji

Początkowo miałam problem, żeby odnaleźć się w książce. Niby wcale nie była zła, a jednak co mi nie do końca pasowało. Czasem się tak przecież zdarza. Odłożyłam ją na bok i wróciłam za jakiś czas. Wtedy już było lepiej, akcja zaczęła mnie ciekawić.

Mamy sporo znaków zapytania, które niby do siebie pasują, a jednak niekoniecznie musi być tak, jak się wydaje. Ogromnie mnie to zaciekawiło, tak, jak wprowadzenie elementów rasizmu do fabuły. Był to ciekawy zabieg, chociaż dalej nie rozumiem, jak kolor skóry może definiować człowieka. Czytałam to wszystko z chęcią, jakby ten kiepski początek wcale nie istniał i wiecie co? Przeczytałam ją na dwa razy, z czego ten kolejny, już do końca. Ta pozycja trzyma czytelnika w napięciu. Mamy tu pokazaną przede wszystkim miłość matki, jej determinację, chociaż czyta się to ze ściśniętym gardłem.

Mamy dwie sprawy. Jules, nie wraca do domu. Tego samego wieczoru na stacji metra zostaje znalezione ciało czarnoskórego nastolatka, który zginął w tajemniczych okolicznościach. Tych dwóch wydarzeń z pozoru nic nie łączy, ale Mary Pat, zdeterminowana odnaleźć córkę, zagląda nawet tam, gdzie nie powinna, niepokojąc szefa lokalnej mafii i jego ludzi. I odkrywa coraz to nowe wstrząsające, brutalne szczegóły…

Nie wszystko mi się tutaj jednak podobało. Początkowo strasznie przeszkadzały mi przekleństwa w miejscach, w których obeszłoby się bez nich. Nie zrozumcie mnie źle, nie mam nic do wulgaryzmów w książkach, ale zwyczajnie nie pasują one wszędzie. Przytoczę Wam pewien przykład:

„Bobby wycho­dzi od tyłu z Ko­men­dy Głów­nej Poli­cji w Bosto­nie i za­uwa­ża Mary Pat nie­mal na końcu parkingu, sie­dzącą na masce naj­brzyd­szego, [motyla nóżka], auta, jakie kie­dy­kol­wiek wi­dział.”

Po co ten przecinek? Zupełnie niepotrzebny. I było jeszcze kilka takich sytuacji. Myślę, że bez tych przerywników byłoby dużo lepiej.

Książkę uważam za dobrą. Nawet nie wiem kiedy minął mi z nią czas, a to pokazuje, jak ciężko jest się od niej oderwać. Będzie to idealna pozycja dla fanów mocniejszych klimatów, którzy nie boją się zła, które może czaić się za rogiem.

Polecam!

“Ostatnia przysługa” Dennisa Lehane'a to jednak z tych książek, które toczą się na tle burzliwych wydarzeń historycznych. Jej akcja toczy się w Bostonie, latem 1974, zaledwie dekadę po zniesieniu segregacji rasowej, chwilę po ogłoszeniu przez sąd okręgowy orzeczenia o desegregacji szkół, w konsekwencji której dzieci biało- i czarnoskóre miały być przewożone autobusami do szkół w innych dzielnicach, tak by różnorodność rasowa była na równym poziomie. I to właśnie te orzeczenie jest punktem wyjściowym do fabuły tej powieści. Na chwilę przed rozpoczęciem roku szkolnego, na chwilę przed wielkim protestem, w którym wzięły udział tysiące przede wszystkim oczywiście białoskórych osób, dochodzi do dwóch kryminalnych zdarzeń: zaginięcia białej dziewczyny i dziwnej śmierci czarnoskórego chłopca. Czytelnik historię poznaje z perspektywy matki zaginionej i nieco bardziej okazyjnie policjanta uwikłanego w te dwie sprawy. Intryga jest dynamiczna, historia dosyć gangsterska, gdyż dzielnica, w której toczy się akcja, rządzona jest przez irlandzkich gangsterów. A jednak wydaje mi się, że intryga jest tylko punktem wyjścia do pogadania o sprawach ważnych - sprawach, które powinny być dla nas już dawno przeszłością, a ciągle nie są. Chodzi o uprzedzenia, o przekazywanie zaściankowych światopoglądów z pokolenia na pokolenie. O społeczność, która siedzi zamknięta w swojej bańce i odmawia wyjścia, odmawia zmiany. To historia o ludziach, którzy mają się za lepszych, choć tak naprawdę przepełnieni są nienawiścią, głupotą i przemocą. To powieść bardzo dosadna zarówno w przekazie, jak i samym stylu, samym języku, a wszystko zgrywa się w bardzo spójną całość, która czytelnikiem wstrząsa, która zwyczajnie wgryza się we wnętrze, która kłuje i boli. Książka, o której długo nie zapomnę, dla której nie ma odpowiednich słów, by opisać jak wielkie emocje, refleksje we mnie wzbudziła. Polecam gorąco, nie tylko dla dobrej akcji, ale przede wszystkim do poszerzenia świadomości - społecznej i historycznej.

Stany Zjednoczone.

Mary Pat Fennessy mieszka z siedemnastoletnią Jules, niestety ledwo wiąże koniec z końcem i stara się wyjść z długów, mimo wszystko ceni to co ma.

Pewnego wieczoru nastolatka wychodzi na imprezę i nie wraca do domu, kobieta zaczyna się martwić, jednak jest tego świadoma, że jej córka potrafiła wywinąć jej taki numer niejednokrotnie.

Upływają kolejne godziny, okazuje się, że po Jules zaginął ślad. Dodatkowo dowiaduje się, że tego samego wieczoru pod peronem przyjazdowym Columbia Station znaleziono czarnoskórego chłopaka, który został śmiertelnie potrącony przez pociąg.

Niby nic te sprawy nie łączy, ale Mary Pat jest zdruzgotana, boi się, że poraz kolejny straci dziecko, postanawia na własną rękę zacząć poszukiwania.

Okazuje się, że demony z przeszłości wciąż siedzą w zakamarkach, po to by powoli wyjść na światło dzienne...

Ta powieść to thriller ukazujący realia życia, uwzględnia amerykański rasizm a zarazem przesiąka brutalnością.

Fabuła została bardzo ciekawie poprowadzona, zaginięcie, morderstwo, narkotyki i mafia, wszystko łączy się w spójną całość, co skutkowało tym, że właśnie dla tej książki zarwałam nockę. Thriller taki jak lubię, pełny mroku, tajemnic i kłamstw, emocji również tutaj nie zabraknie, gdyż historia opiera się przede wszystkim na poszukiwaniach córki, gdzie kochająca matka poruszy niebo i ziemię aby odnaleźć swoje dziecko.

Książka zdecydowanie jest warta uwagi, zmusi nas także refleksji, mowa o rasizmie i nie tylko.

Jednak muszę przyznać, że momentami irytowały mnie pewne dialogi, a było ich tutaj trochę, ale od razu mówię, to nie psuje całości.

Mówią, że kobieta, aby pomóc własnemu, dziecku pójdzie do samego diabła. I jakże jest to prawdziwe stwierdzenie. Przykładem jest między innymi bohaterka książki ,,Ostatnia przysługa" która, aby odnaleźć swoje zaginione dziecko, zajrzy wszędzie, nie patrząc na konsekwencje i niebezpieczeństwo. Będzie jak taran i nikt jej nie zatrzyma. To jednak tylko jeden z wątków, które znajdziemy w tej pozycji. Na pierwszy plan rzuca się jednak podział narodowości, który z czasem zostaje zaburzony przez Radę Miasta. Powoduje to niepokój i liczne protesty. Spokój o ile można było to do tej pory nazwać panującą sytuację spokojem, zostaje zaburzony.

Daje o sobie znać amerykański rasizm, przez który giną ludzie. To wszystko to obraz Stanów Zjednoczonych i bezwzględnej przemocy, która miała miejsce w 1974.

Upłynęło tyle lat, a rasizm nadal zbiera swoje żniwo w różny sposób. Historia niby daleka, a jednak bliska.

Książka Dennisa Lehane to na pewno wyjątkowy, mroczny i bezwzględny thriller, w którym dużą rolę odgrywa burzliwy epizod w historii Bostonu. Bohaterka Mary Pat to postać doskonale stworzona. To kobieta pełna siły, determinacji, dążąca do obranego przez siebie celu. Klimat tej książki przyprawia o gęsią skórkę. Poza tym mamy tu obraz mocno zakotwiczonego rasizmu u osób w podeszłym wieku. Podczas czytania zastanawiamy się również nad śmiercią czarnoskórego nastolatka i szukamy wraz z Mary Pat jej córki, doświadczając co rusz nowych emocji i zyskując nowe, wstrząsające informacje.

Bardzo dobra powieść, która jak złapie nas w swoje sidła, to już nie chcę wypuścić. To też pozycja, z którą wyszłam poza swoją strefę komfortu. Polecam, bo daje do myślenia i wprowadza nas w ciemne zakamarki ludzkich dusz.