Ostatni zakręt

Po przeczytaniu "Jeden zakręt" byłam bardzo ale to bardzo ciekawa dalszych losów Masona i Ver. Drugi tom nie zawiódł! Od samego początku dostajemy strzał mocnych emocji i trudnych decyzji.

Veronica i Mason to główni bohaterowie których poznajemy w pierwszej części. Oboje zmierzają się z bolesna przeszłością. Ich relacja nie jest prosta, są wzloty i upadki, jest między iskra i siła przyciągania, jest także ból i moment podjęcia decyzji która zmieni ich całe życie. Bardzo polubiłam tych dzieciaków.

Jeśli mam być szczera nigdy wcześniej nie słyszałam o tej serii. Nie wiem czy tak słabo była rozreklamowana w social mediach? W każdym razie bardzo cieszę się, że udało mi się zapoznać z nią i z ręką na sercu, bardzo ją polecam! Autorka bardzo przyjemnym językiem spisała historię dwójki młodych ludzi, którzy zmagają się z "potworami" przeszłości. Czy szczęście wymaga odwagi i poświęcenia?

Pomimo tego, że zakończenie mnie kompletnie nie zaskoczyło to i tak bardzo polecam tą serię.

„I wtedy to zrozumiałam. Mogłam na nich liczyć. Zawsze. Byli moją rodziną, nie tą z krwi, ale tą którą dostałam od losu. A może to nie był przypadek? Może mieli pojawić się w moim życiu właśnie po to, byśmy razem stali się silniejsi? Byliśmy związani wspólną historią, lojalnością, zaufaniem. I tym, że bez wahania oddalibyśmy za siebie wszystko.”

„- Nie wiem, Mason… Nie mam pojęcia, czy taki zakręt w życiu w ogóle istnieje. Świat jest pełen niespodzianek, a na naszej drodze zawsze będą pojawiać się kolejne przeszkody. Może to, co nazywamy zakrętem, to po prostu kolejna zmiana, która niekoniecznie musi być końcem, ale początkiem czegoś nowego. W życiu rzadko mamy do czynienia z momentami, które decydują o wszystkim.”

"Bo kiedy znika światło, w którym widzisz siebie inaczej - zostaje tylko ciemność."

Czy zakończenie jednego rozdziału i poznanie prawdy naprawdę daje wolność?

Veronica Evans szybko przekonała się ,że nie jest to prawda.

Po wydarzeniach, które wstrząsnęły jej światem i stracie ojca, młoda kobieta czuje, że w jej codzienności na dobre zagościła samotność.

Jej relacja z matką pozostawia wiele do życzenia..

Na jej drodze staje największy rywal i jednocześnie mężczyzna, który szczelnie wypełnia jej myśli- Mason Davies.

Chłopak z trudną przeszłością, którego najlepiej definiują słowa- wiem ,że nie powinnam mu ufać, ale coś mnie do niego cięgnie.

Otoczony wianuszkiem wielbicielek koncentruje się jedynie na Ronnie.

Czy ta para ma szansę na happy end?

Szczerze mówiąc trafiłam na tę książkę nie znając pierwszej części co finalnie sprawiło że czułam się jakbym wylądowała w sercu chaosu i nie bardzo umiałam się w nią wczuć.

Mimo to , coś powiedzieć mogę na pewno.

Mianowicie odnosiłam wrażenie, że bohaterowie są bardzo niedojrzali emocjonalnie i nie potrafią ze sobą rozmawiać.

Bardzo lubię motyw drugiej szansy, ale tu zdecydowanie więcej miejsca poświęcono scenom zabawy , imprez i dziwnych konfliktów.

Część wątków została potraktowana po macoszemu, co też może rozczarować.

Nawet wątek mafijny nie uratował fabuły.

Najbardziej podobały mi się wyścigi.

Sport był bardzo istotny i został pięknie opisany.

Mimo wszystko warto przeczytać tę historię i wyrobić sobie własną opinię na jej temat.

„Ostatni zakręt” Sandry Beckmer to powieść, która wciąga czytelnika od pierwszych stron, łącząc w sobie intensywne emocje, trudne życiowe doświadczenia i nutę romantycznego napięcia. Główna bohaterka, Veronica Evans, to kobieta silna i zdeterminowana, a jednocześnie niezwykle krucha w swojej samotności. Każdy nowy zakręt jej życia staje się wyzwaniem, którego pokonanie wymaga odwagi, a jednak mimo wszystkich starań Veronica wciąż mierzy się z poczuciem pustki i brakiem kogoś bliskiego, kto mógłby tę drogę dzielić z nią.

Autorka w sposób pełen empatii ukazuje codzienne zmagania bohaterki, jej wewnętrzne rozterki, chwile zwątpienia, ale i determinację, by mimo trudności iść dalej. W tej podróży przez zakręty losu pojawiają się nowe osoby, które zaczynają mieć realny wpływ na życie Veroniki. Wśród nich szczególne miejsce zajmuje tajemniczy szatyn – postać budząca ciekawość, dająca nadzieję na zmianę i otwierająca przed bohaterką zupełnie nowe perspektywy. Ich relacja, pełna niepewności i subtelnych emocji, staje się jednym z głównych motorów fabuły, a czytelnik z zapartym tchem śledzi, dokąd zaprowadzi Veronica ta nieoczywista znajomość.

„Ostatni zakręt” to nie tylko historia o miłości, ale również o sile charakteru, samotności, którą tak trudno przezwyciężyć, i o tym, jak ważne jest, by otworzyć się na ludzi, którzy pojawiają się w naszym życiu często w najmniej oczekiwanym momencie. Sandra Beckmer stworzyła powieść pełną emocji – ciepłą, ale i realistyczną, z bohaterką, z którą łatwo się utożsamić.

Polecam tę książkę wszystkim, którzy cenią literaturę obyczajową z wątkiem romantycznym, ale jednocześnie oczekują od niej głębi emocjonalnej i refleksji nad tym, jak radzić sobie z własnymi słabościami. To lektura, która daje nadzieję i pokazuje, że nawet za najtrudniejszym zakrętem może kryć się coś dobrego – nowe uczucie, nowe możliwości i przede wszystkim nowa siła do życia. Ja z tym tytułem spędziłam naprawdę wspaniały czas, dlatego serdecznie polecam!

Przyznam, że dawno nie miałam książki w ręce, której po prostu nie mogłam odłożyć choć na chwilę. Dlatego też przeczytałam ją przy jednym podejściu. Z jednej strony się cieszę, a z drugiej mi smutno, bo żal było mi się rozstawać z bohaterami z którymi mocno się zżyłam. Przed wami bowiem historia pełna ludzkich emocji, przykrych przeżyć, budowania zaufania, rodzących się miłości oraz prawdziwej przyjaźni. Trochę mi przykro, że dylogię zaczęłam czytać od drugiego tomu, ale po jego poznaniu jestem w pełni przekonana, że będę musiała przeczytać i pierwszy.

Sandra Becmer napisała przepiękną powieść, która wyzwala w czytelniku cały wachlarz emocji. Były momenty które bawiły mnie i uśmiech pojawiał się na mojej twarzy, ale były również momenty, że łzy leciały „strumieniem”. Ci, którzy mnie znają, dobrze wiedzą że kocham takie powieści.

„- Nie wiem, Mason… Nie mam pojęcia, czy taki zakręt w życiu w ogóle istnieje. Świat jest pełen niespodzianek, a na naszej drodze zawsze będą pojawiać się kolejne przeszkody. Może to, co nazywamy zakrętem, to po prostu kolejna zmiana, która niekoniecznie musi być końcem, ale początkiem czegoś nowego. W życiu rzadko mamy do czynienia z momentami, które decydują o wszystkim.”

Zastanawialiście się kiedyś, jak dużo człowiek jest w stanie unieść na swoich barkach? Ile ciosów może przyjąć i nie rozpaść się na kawałki? Zarówno Veronica jak i Mason coś na ten temat wiedzą. Oboje kochają motocross, który daje im szczęście i możliwość oderwania się od przykrych wydarzeń jakie ich spotkały. Oboje toczą ze sobą również bój, choć gołym okiem widać, że coś do siebie czują. Czy zdołają zatem ponownie sobie zaufać?

Veronica to dziewczyna, która nie ma zbyt dobrych relacji z matką. Jej wsparciem w trudnych momentach są jej przyjaciele na których zawsze może liczyć. Czuje się zraniona przez Masona, ale nadal na jego widok jej serce bije mocniej. Potrafi być zadziorna gdy sytuacja tego wymaga.

Mason to świetny chłopak, który ma grono fanek, jego jednak interesuje tylko Veronica. Potrafi sarkastycznie odnosić się do innych osób, ale jest też w stanie wskoczyć w ogień za tymi, których kocha.

Ta dwójka ewidentnie ma się ku sobie. Czy zdołają zatem wyjaśnić sobie nieporozumienie i dać sobie kolejną szansę? Czy ostatni zakręt wyprowadzi ich na prostą drogę?

Czytanie tej powieści było samą przyjemnością. I choć pojawił się moment w którym moje serce rozpadło się na milion drobnych kawałków, to jakoś to przetrwałam. Chociaż bez łez się nie obyło. Historia napisana przez autorkę jest jak najbardziej realna, bohaterowie wykreowani na żywych, wręcz namacalnych. Fabuła wciąga bez reszty, porusza nie tylko miłosne tematy ale również ból po stracie kogoś bliskiego, mierzenie się z traumą, a także walkę o własne szczęście. Ta historia pokazuje, że do prawdziwych uczuć trzeba dojrzeć i że dla ukochanej osoby jesteśmy w stanie zrobić dosłownie wszystko. Mamy tutaj również obraz prawdziwej i niesamowitej przyjaźni, takiej którą chciałoby się przeżyć na własnej skórze.

„I wtedy to zrozumiałam. Mogłam na nich liczyć. Zawsze. Byli moją rodziną, nie tą z krwi, ale tą którą dostałam od losu. A może to nie był przypadek? Może mieli pojawić się w moim życiu właśnie po to, byśmy razem stali się silniejsi? Byliśmy związani wspólną historią, lojalnością, zaufaniem. I tym, że bez wahania oddalibyśmy za siebie wszystko.”

Ostatni zakręt to niezwykle emocjonalna podróż w głąb ludzkiej psychiki. To piękna, a zarazem bolesna historia pokazująca, że zawsze jest szansa na to, aby wszystko rozpocząć od nowa. Polecam z całego serca.

Recenzja

„Ostatni zakręt”

Cykl: Jeden zakręt (tom 2)

Autor:Sandra Becmer

Wydawnictwo: Prószyński I S-ka

"Jeden zakręt odebrał mi w życiu wszystko. Nauczył bólu. Ale ten ostatni - ten, w który właśnie wchodziliśmy - mógł dać mi szczęście."

„Ostatni zakręt” Sandry Becmer, to powieść, która rozrywa serce i składa je na nowo.

Sandra Becmer udowadnia, że należy do autorek, które nie tylko snują historię, ale sprawiają, że czytelnik w nią wnika, przeżywa ją wszystkimi zmysłami i zostaje z nią na długo po odłożeniu książki.

„Ostatni zakręt” to jednak coś więcej niż romans. To opowieść o dojrzewaniu do uczuć, o mierzeniu się z traumą i o sile zaufania. To emocjonalna podróż przez ból, stratę, nadzieję i odwagę, której każdy z nas potrzebuje, by zawalczyć o własne szczęście.

Każdy tytułowy „zakręt” jest tu metaforą trudnych wyborów, przed którymi stają bohaterowie.

Książka utrzymuje czytelnika w ciągłym napięciu dzięki częstym zwrotom akcji, tajemniczym wątkom i impulsywnym decyzjom bohaterów. To powieść młodzieżowa pełna adrenaliny, która nie daje chwili wytchnienia i sprawia, że nie ma czasu na spokojne zastanawianie się nad wydarzeniami. Postacie są wyraziste, a ich różnorodne charaktery tworzą prawdziwie wybuchową mieszankę. Obok dobrze znanych przyjaciół pojawiają się nowe twarze, wnoszące świeżość i dodatkowe tempo do życia Veroniki. Nie brak też echa przeszłości, dawni bohaterowie wciąż silnie oddziałują na teraźniejszość, co potęguje napięcie i wprowadza nutę tajemnicy.

Autorka umiejętnie wplata w fabułę temat straty, trudnych relacji rodzinnych, samotności i lęków, które paraliżują, ale też uczą walki o siebie. Adrenalina sportowej rywalizacji przeplata się z chwilami cichej intymności, a ból z pięknem odkrywania, że zawsze istnieje szansa na nowy początek.

Bohaterką jest Veronica Evans, młoda dziewczyna, dla świata królowa toru, mistrzyni motocrossu, dla czytelnika jednak przede wszystkim ktoś niezwykle ludzki. To postać pełna sprzeczności, silna i niezależna, a jednocześnie boleśnie samotna. Sandra Becmer kreśli jej portret z ogromną wrażliwością tak, że łatwo odnaleźć w niej cząstkę siebie.

Na drodze Veroniki pojawia się Mason Davis chłopak, który początkowo wydaje się tylko rywalem, ale szybko okazuje się kimś o wiele ważniejszym. Jego obecność wprowadza w życie bohaterki zarówno światło, jak i burzę. Mason nie jest wyidealizowanym wybawicielem, ale postacią z własnymi demonami i ciężarem przeszłości. Właśnie ta autentyczność i emocjonalna szczerość sprawiają, że ich relacja fascynuje. Każde spojrzenie, każde niedopowiedziane słowo między nimi iskrzy napięciem, a czytelnik staje się świadkiem i uczestnikiem rodzącej się więzi. Każde spojrzenie, każde niedopowiedziane słowo iskrzy napięciem, a czytelnik staje się świadkiem rodzącej się więzi, w której światło miesza się z burzą.

„Ostatni zakręt” to jednak coś więcej niż historia miłości. To opowieść o dojrzewaniu do uczuć, o walce z własnymi traumami i o sile, jaka kryje się w zaufaniu. Autorka z ogromnym wyczuciem pokazuje, że życie nie zawsze prowadzi prostą drogą, czasem trzeba skręcić w nieznane, zaryzykować, by odnaleźć samego siebie. Każdy „zakręt” w powieści to metafora trudnych wyborów, przed którymi stają bohaterowie.

Styl autorki zachwyca, lekki, a jednocześnie przejmujący. Jej proza jest pełna emocji, ale nigdy przesadna; subtelna, a zarazem uderzająca w najczulsze struny. Dialogi iskrzą od napięcia, opisy wciągają, a narracja sprawia, że czytelnik żyje życiem Veroniki i Masona.

„Ostatni zakręt” to książka, którą się nie tylko czyta, ją się przeżywa. To historia, która potrafi złamać serce, by zaraz potem je posklejać, zostawiając czytelnika z przekonaniem, że miłość ta prawdziwa wymaga odwagi i zawsze wiąże się z ryzykiem. Ale to właśnie w tym ryzyku kryje się sens i piękno życia.

Sandra Becmer stworzyła powieść, która oczaruje miłośników literatury obyczajowej i romantycznej, ale też wszystkich, którzy szukają w książkach autentycznych emocji i prawdy o człowieku. To jedna z tych historii, które na długo zostają w pamięci, jak echo szeptu, którego nie sposób zapomnieć.

"Bo kiedy znika światło, w którym widzisz siebie inaczej - zostaje tylko ciemność."

Polecam z całego serca. „Ostatni zakręt” to podróż, na którą warto się odważyć bo tuż za zakrętem zawsze czeka nadzieja.