Ostatni zachód słońca

Uważam że ta ostatnia część jest najlepsza, 3 poprzednie były bardzo przewidywalne a ta wydaje się całkowicie inna. Jest zaskakująca, bohaterowie i ich przygody są niezwykle szokujące, bardzo wyczułam się w ich życie i w ich uczucia, miałam wrażenie że stoję tam pod pensjonatem i przyglądam się życiu Dominika i Julity.

„Zaczynał się nowy rozdział w jej życiu, a ona przez krótki moment tkwiła między stronami i bała się przewrócić kartkę.”

Agata Przybyłek wraz ze swoimi bohaterami zabrała nas w podróż do pięknego Trzęsacza, który jest miejscem do którego lubię wracać. To właśnie tam bohaterowie książki, będą musieli zmierzyć się z przeciwnościami losu.

Gaja i Dominik kiedyś byli parą, która nie widziała poza sobą świata. Tak bynajmniej wydawało się Dominikowi, bo pewnego dnia Gaja, postanowiła go zostawić bez słowa wyjaśnienia, „dlaczego?” i wyruszyła w podróż zwiedzając świat. O swoich dokonaniach informowała na swoim Blogu, przez co z czasem, stała się bardzo popularną Blogerką. Dominik zaś założył rodzinę i wraz z żoną stał się właścicielem pensjonatu w Trzęsaczu.

Przez te kilkanaście lat nie wpadli na siebie ani razu. Wszelkie informacje o sobie docierały do nich przypadkiem poprzez znajomych, bo rodzina Gai nadal mieszkała w Trzęsaczu. Dominik zaś po kryjomu przed żoną śledził losy Gai na blogu, wciąż zadając sobie pytanie, „co się wtedy stało, że Gaja go zostawiła, kiedy on planował założyć z nią rodzinę?”.

Los jednak bywa przewrotny i czasami potrafi sporo namieszać. Gaja postanowiła wrócić do Trzęsacza, ze względu na pogarszający się stan zdrowia i zamieszkać w swoim niedawno kupionym domku na jego obrzeżach. Czy przypadkowe spotkanie z Dominkiem na plaży, sprawi, że ich drogi znów się połączą? Czy Dominik uzyska odpowiedź na tak długo nurtujące go pytanie? Czy to prawda, że stara miłość nie rdzewieje? A może to tylko chwilowe zauroczenie, za które trzeba będzie zapłacić wysoką cenę? Czy człowiek jest w stanie pogodzić się z brutalną rzeczywistością, jaką jest choroba?

Na te i inne pytania, odpowiedzi znajdziecie czytając tę książkę.

„Nie raz dumała o tym, że w świecie nieustanie trwa walka człowieka z naturą i że pewnych rzeczy nie da się powstrzymać: jak kruche są rzeczy tworzone przez ludzi. Czasem po tym, co stanowiło cały sens życie niektórych, pozostawało naprawdę niewiele.”

Ta historia choć jest bardzo smutna, bo stawia przed nami szereg pytań i zmusza do refleksji, warta jest jednak poznania. Życie nie zawsze bywa cukierkowe, czasami wręcz jest kwaśne jak cytryna, ale to my decydujemy często, jak ono powinno wyglądać. Pewne decyzje, mogą sprawić, że kogoś ranimy. Inne, że kogoś uczynimy szczęśliwym.

Agata Przybyłek po raz kolejny na przykładzie swoich bohaterów pokazała, że niektóre decyzje, mogą mieć nieodwracalne skutki i konsekwencje. Najważniejsze jednak, jest byśmy umieli obrać właściwy kierunek, tak by nie krzywdzić innych.

Ta historia jest pełna wzruszeń, emocji i refleksji. Porusza ważne tematy i po przeczytaniu ostatniej strony, z pewnością pozostanie z Wami jeszcze przez dłuższy czas. Polecam Wam gorąco na jesienno-zimowe wieczory.

Gaja jest wolnym ptakiem, który pchany porywem chwili przemierza świat.

"(...) dla niej czymś normalnym były życie w drodze i swoista bezdomność, dzięki czemu nie czuła się ograniczona przez nikogo i przez nic."

Prowadzi bloga podróżniczego, w którym dzieli się swoją codziennością. Do czasu...

Jej młode ciało atakuje nieuleczalna choroba neurologiczna. Widząc kres podróży postanawia wrócić w rodzinne strony gdzie spotyka dawną miłość.

Czwarty tom serii nadmorskiej i według mnie najbardziej dojrzały. Fabuła nasuwa mnóstwo przemyśleń. Skłania do dyskusji nad trafnością podejmowanych decyzji.

Czy warto wchodzić dwa razy do tej samej rzeki? Kiedy należy powiedzieć stop, by później nie żałować?

Jednocześnie ukazuje kruchość i nieprzewidywalność życia.

To historia utkana z emocji, owiana morską bryzą i osnuta nutką nostalgii.

Każda nowa powieść ulubionej autorki wydaje się cieszyć podwójnie. Zawsze z niecierpliwością wypatruję więc książek spod pióra Agaty Przybyłek i sięgam po nie w pierwszej kolejności. To opowieści inspirowane prozą życia, pisane w świadomy sposób i bazujące na silnych emocjach czego idealnym przykładem jest "Ostatni zachód słońca", od której nie można się oderwać.

W swoich powieściach autorka próbuje rozłożyć na czynniki pierwsze problemy, z którymi sami radzimy sobie w życiu. Łatwo zatem utożsamić się z wydarzeniami, odnaleźć na miejscu postaci a także zrozumieć ich decyzje, nawet jeśli oni sami czują, że nie wiedzą jak postąpić. To nie jest typowy romans gnający na złamanie karku a powieść obyczajowa pełna ukrytych znaczeń, pozwalająca wyciągać własne wnioski i czytać między wierszami. Agata Przybyłek porusza wiele współczesnych wartości, udowadnia, że nikomu z nas w życiu nie jest łatwo, ale warto walczyć o swoje szczęście do samego końca, bo co nam pozostało?

Gaja wraca do rodzinnego Trzęsacza, aby u boku kochających ją ludzi rozpocząć wszystko od nowa. Spotkała na miejscu Dominika, z którym dawno temu wiązała wspólną przyszłość. Dziś mężczyzna ma już rodzinę i prowadzi mały biznes, chociaż nie tak wyobrażał sobie dorosłe życie. Jedno spotkanie na plaży przywołało dawne wspomnienia, ale obydwoje wiedzieli, że nie wolno im wrócić do tego co było. Tylko czy tak łatwo pokonać serce, mimo, że rozum dyktuje własne warunki?

Lekkość i plastyczność stylu pięknie komponują się z wydarzeniami. Nostalgia pojawia się w odpowiednich momentach, by tuż po niej przyszedł czas refleksji i działania. Bohaterom nie będzie łatwo, ponieważ zostaną wystawieni na najcięższą próbę a my sami nie będziemy do końca wiedzieć jak postąpiliśmy na ich miejscu. Inaczej się ma romans, w którym bohaterowie nie mają swoich zobowiązań, inaczej, gdy serce dyktuje inne warunki niż rozum. Gaja i Dominik musieli odpowiedzieć sobie na niełatwe pytania, wybrać to co nie było oczywiste i kierować się dobrem nie tylko swoim, ale także innych. Autorka w bardzo emocjonalny sposób uchwyciła tą trudną rozgrywkę, pokazała wszystkie plusy i minusy ewentualnych działań jednocześnie pozostawiając otwartą drogę. Nie narzucała swoich racji, nie pokazywała własnych mądrości, inspirowała się życiem, które zawsze jest przewrotne oraz nie obliczalne. Dużo prawdy otaczającego nas świata, poczucie ulotnego szczęścia a także po prostu, piękna opowieść o dorosłości, do której się spieszymy nie wiedząc ile z nią zachodu.

"Ostatni zachód słońca" to kolejna odsłona autorki w wydaniu subtelnie nostalgicznym i bardzo emocjonalnym. Niebanalny romans zmuszający do podjęcia ryzykownych kroków, lektura w pełni angażująca i pozwalająca oderwać się od codziennych obowiązków. Dużo silny emocji, ciekawych sylwetek postaci a także niezastąpiony nadmorski klimat zagwarantują nam moc wrażeń. W poszukiwaniu książki zdecydowanie wartej uwagi polecam zatem przyjrzeć się całej twórczości Agaty Przybyłek.

Czytając pierwsze strony, wiedziałam, że będzie to trudna lektura. Nastawiłam się na to, ale i tak uroniłam wiele łez, bowiem historia Gai jest po prostu smutna. Nie ukrywam, że wiele razy zdarzało mi się czytać pobieżnie rozdziały, bo gdzieś tam trochę czułam się znużona, ale jednak przez większość czasu byłam zadowolona z lektury, która z resztą jest bardzo życiowa.

Może czasami też coś mnie tam denerwowało w zachowaniu bohaterów, chyba najbardziej u Gai, ale przymykałam oko.

Co nie zmienia faktu, że pomimo całego tego smutku, lektura mi się podobała. Sięgnęłam też po nią ze względu na osadzenie fabuły w Trzęsaczu, bowiem w tym roku urlop spędziliśmy właśnie nad morzem i byliśmy też w tej miejscowości. Z tej serii czytałam chyba jeszcze pierwszą książkę, ale jeśli dobrze pamiętam, to mojego serca nie zdobyła.

Przygotujcie sobie chusteczki. Koniecznie.