Gdy Beata po wypadku samochodowym trafia do szpitala, ma wrażenie, że całe jej życie legło w gruzach. Już nigdy nie stanie na nogach, nigdy nie poczuje piasku pod stopami, nie pobiegnie po świeżej, zielonej trawie... Zamiast planować ślub z ukochanym, tkwi na oddziale rehabilitacji i pogrąża się w rozpaczy, wierząc, że właśnie straciła szansę na normalne życie. Zaabsorbowana swoją frustracją, nie potrafi dostrzec, jak ogromne tragedie dotknęły innych pacjentów oddziału.
Pewnego dnia jednak uświadomi sobie, że dostała od Boga drugą szansę – szansę, której nie wolno jej zmarnować. Czy mimo mozolnej i ciężkiej rehabilitacji uda jej się ponownie odnaleźć radość i sens życia? Czy spotka kogoś, kto pomoże jej otrząsnąć się z traumy? Czy wyjdzie zwycięsko z nierównej walki o własne marzenia?
Trzymał w dłoniach jej zimną rękę. Beata leżała płasko na szpitalnych prześcieradłach. Usta miała spękane, a z oczu nieprzerwanie płynęły łzy.
– Nic. Pamiętam, jak nuciłam do wtóru radia, a później już tylko sygnał zbliżającej się karetki. Ordynator powiedział, że na drogę wybiegło stado saren… Jakiś facet jechał z naprzeciwka i wszystko widział. To on zawiadomił pogotowie… Gwałtownie zahamowałam, straciłam panowanie na śliskiej, mokrej drodze i walnęłam w drzewo… Poduszka nie wystrzeliła. Okazało się, że była to tylko atrapa…
Z oczu mężczyzny również pociekły łzy.
– Ale wiem to wszystko wyłącznie z opowiadań. Nie pamiętam nic…
Delikatnie dotknął ustami jej suchych warg i odsunął z jej czoła wilgotny kosmyk włosów.
– Będzie dobrze… Najważniejsze, że żyjesz…
W jego słowach brzmiała żarliwa prośba do wszelkich mocy. Oddałby duszę wszystkim diabłom, żeby tylko móc cofnąć czas.
Joanna Kupniewska
ur. 1971 r.
Mieszka w Choszcznie, niewielkim mieście w Zachodniopomorskiem. Z zawodu fizjoterapeutka, na co dzień pracuje w miejskim szpitalu na oddziale rehabilitacji.
Autorka powieści obyczajowych charakteryzujących się dużą dawką humoru i ironii.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
Jakie emocje i nastroje dominują w powieści Gdy bóg zmrużył oczy?
Książka "Gdy bóg zmrużył oczy" to poruszająca powieść obyczajowa, która wywołuje głęboką empatię i skłania do refleksji nad kruchością życia. Autorka skupia się na wewnętrznym bólu bohaterki oraz mozolnym procesie akceptacji nowej rzeczywistości po wypadku. Czytelnik towarzyszy Beacie w jej najtrudniejszych chwilach, doświadczając wraz z nią zarówno rozpaczy, jak i rodzącej się nadziei. To lektura o dużej sile emocjonalnej, idealna dla osób ceniących historie o walce z przeciwnościami losu.
Dla kogo ta książka nie będzie odpowiednim wyborem?
Powieść nie jest polecana czytelnikom szukającym lekkiej, beztroskiej rozrywki lub komedii romantycznej ze względu na ciężką tematykę traumy. Autorka szczegółowo opisuje zmagania z fizyczną niepełnosprawnością i depresją, co może być przytłaczające dla osób unikających smutnych wątków medycznych. Historia ta wymaga od odbiorcy skupienia oraz gotowości na konfrontację z trudnymi pytaniami o sens cierpienia. Jeśli preferujesz dynamiczną akcję i szybkie tempo, ta refleksyjna proza może nie spełnić Twoich oczekiwań.
Czy fabuła koncentruje się bardziej na rehabilitacji czy na relacjach międzyludzkich?
Narracja kładzie duży nacisk na psychologiczne aspekty powrotu do zdrowia oraz ewolucję relacji głównej bohaterki z otoczeniem. Choć tłem wydarzeń jest oddział rehabilitacyjny, to emocjonalna więź z bliskimi i nowo poznanymi osobami stanowi trzon opowieści. Autorka pokazuje, jak tragiczne wydarzenia weryfikują dotychczasowe związki i zmuszają do przewartościowania życiowych priorytetów. Jest to studium ludzkiej psychiki w obliczu kryzysu, gdzie wsparcie drugiego człowieka okazuje się kluczowe.
W jakim stylu utrzymana jest narracja w tej powieści Joanny Kupniewskiej?
Joanna Kupniewska posługuje się przystępnym, a jednocześnie bardzo obrazowym językiem, który pozwala wczuć się w sytuację Beaty. Styl autorki cechuje się dużą wrażliwością na detale oraz umiejętnym budowaniem intymnej atmosfery między bohaterami a czytelnikiem. Dialogi są naturalne i pełne autentycznych emocji, co sprawia, że postacie stają się bliskie i wiarygodne. Dzięki temu lektura przebiega płynnie, mimo że poruszane w niej zagadnienia są obiektywnie bolesne.
Czy książka niesie ze sobą nadzieję mimo poruszania trudnego tematu niepełnosprawności?
Pomimo dramatycznego punktu wyjścia, historia ta ma ostatecznie budujący charakter i ukazuje siłę ludzkiego ducha. Autorka udowadnia, że nawet w najmroczniejszym momencie życia można odnaleźć sens i nową drogę do szczęścia. Książka motywuje do doceniania każdej chwili i pokazuje, że druga szansa od losu jest możliwa do wykorzystania. To inspirująca opowieść dla każdego, kto potrzebuje przypomnienia, że po każdej życiowej burzy w końcu wychodzi słońce.
