Ostatni śnieg tej zimy

Bardzo lubię, gdy bohaterowie udowadniają nam, że nie potrzeba wielu stron, by przekazać konkretną fabułę. Owszem, uwielbiam opasłe tomiska, ale czasami potrzebuję również sympatycznej książki na jeden wieczór i wtedy z pomocą przychodzą takie lektury jak "Ostatni śnieg tej zimy" - klimatyczne, wciągające i bardzo wiarygodne.

Natalię Sońską znam nie od dziś i chociaż nie o wszystkich jej książkach mogę powiedzieć, że mi się podobały, to bardzo doceniam jej styl oraz zaangażowanie w fabułę. Zawsze skupiająca się na konkretnych szczegółach, z otwartą wyobraźnią i świadomością, że czytelnik lubi znać bohaterów od podszewki i stawiać się na ich miejscu, bez najmniejszego problemu pozwala mi przenosić się w sam środek rozgrywanych wydarzeń. Tym razem było podobnie a w dodatku lektura zgrała się z pogodą za oknem.

Przyznaję, że książka choć krótka, jest bardzo wciągająca i aż po brzegi wypełniona emocjami. Mnóstwo wzruszeń czekało na mnie w środku, ponieważ autorka poruszyła bardzo ważny temat. Książka okazała się nie tylko banalnym romansem, ale historią małżeństwa, które musiało zmierzyć się z wielkim kryzysem. A przecież to motyw, który znany jest ludzkości nie od dziś, bo wiele małżeństw rozpada się nim na dobre się zacznie, choć autorka udowadnia nam, że na mocy starań oraz prawdziwego zaangażowania można odbudować uczucie i zacząć wszystko od nowa.

Małżeństwo Marty i Pawła właśnie przechodzi kryzys. Kiedyś zakochani w sobie bez pamięci dziś już nie pamiętają skąd brali w sobie ten żar. Kiedy pod ich opieką pojawia się Blanka, pewna bystra siedmiolatka, zaczynają patrzeć na świat oczami zranionego rozwodem rodziców dziecka. I nagle to co uważali za pewnik zmienia się nieodwracalnie a życie pisze własną, zaskakującą historię ich dalszych losów.

"Ostatni śnieg tej zimy" to tytuł, który sugeruje znacznie więcej. Piękna opowieść o sile miłości, która musiała przebić gruby mur. Dojrzała, szczera, wielowymiarowa, z cudownymi bohaterami na pierwszym planie. Trafia do serca czytelnika, ponieważ odzwierciedla życie każdego z nas i w dodatku uczy jak walczyć, by mieć szansę wygrać. Lektura idealna na leniwe popołudnie, do poczytania przy kubku gorącej herbaty choć i bez tego rozgrzewa od środka a także pozostaje w pamięci na długi czas.

Marta i Paweł są małżeństwem od kilku lat, jednak ich związek ostatnimi czasy przechodzi kryzys. Bez uprzedzenia do ich życia wkracza Blanka - córka kuzynki Marty. Matka dziewczynki właśnie rozwodzi się z mężem, a mała źle to znosi. Marta i Paweł będą musieli zmierzyć się z szeregiem zadań, jak na prawdziwych rodziców przystało. Czy poradzą sobie z tym wyzwaniem? Jak obecność Blanki wpłynie na ich relacje?

Czytałam kilka książek autorki i każda z nich urzekała mnie swoją autentycznością oraz ciepłem tworząc pełnokrwistych bohaterów, którzy często popełniają błędy, jednak potrafią się do nich przyznać.

Jeśli chodzi o "Ostatni śnieg tej zimy" to fabuła tej historii skupia się głównie na relacji pomiędzy Martą i Pawłem oraz na kontakcie ich obojga z Blanką. Ksiazka przedstawiona jest z perspektywy głównej bohaterki i to na jej rozterkach głównie tutaj się skupiamy, przyznaje, że zabrakło mi tutaj również punktu widzenia Pawła, bo byłam ogromnie ciekawa co siedzi w jego głowie.

Jestem naprawdę zauroczona postacią Blanki, ta mała, rezoultna dziewczynka swoimi słowami oraz czynami z pewnością skradnie serce nie jednego czytelnika.

Bardzo podobał mi się wątek świetlicy dla potrzebujących dzieci, sama w czasach licealnych pomagałam takim dzieciom i wiem jak ważne jest to żeby ktoś się nimi zainteresował, wspomógł dobrym słowem, czy chociażby przytulił.

Autorka w bardzo przemyślany i miejscami dobitny sposób pokazała trudy i znoje bycia w małżeństwie. Na przykładzie głównych bohaterów oraz kuzynki Marty oraz jej męża widzimy, że nie zawsze wszystko układa się po naszej myśli, często jesteśmy zmuszani do podejmowania radykalnych kroków, ale nie zapominajmy, że najważniejsze jest szczęście i bezpieczeństwo nasze i naszych bliskich.

Ta książka to przede wszystkim opowieść o codziennych problemach, odnawianiu i budowaniu relacji. Z kart tej powieści po prostu wylewają się emocje! Jestem pewna, że nie jednego czytelnika zmusi ona do refleksji nad własnym życiem, a może nawet do pewnego przewartościowania swoich priorytetów. "Ostatni śnieg tej zimy" jest synonimem nadziei na lepsze jutro! Polecam! Moja ocena to 9/10.

Lubię książki Natalii Sońskiej, ale muszę przyznać, że często nie wiem, czego się spodziewać – autorka najwyraźniej dobrze się czuje zarówno w sentymentalnych i emocjonalnych obyczajówkach, jak i w gorących romansach. Tu już okładka daje nam pewną podpowiedź – to zdecydowanie ta pierwsza opcja.

Marcie od jakiegoś czasu nie układa się z mężem. Mijają się i kłócą o byle drobiazg. Nie pomaga też matka Marty, która wtrąca się w ich życie i naciska na wnuki. W wyniku jej matactw Marta i Paweł zostają wmanewrowani w kilkutygodniową opiekę nad Blanką, 7-letnią córką kuzynki Marty. Z początku nie są tym zachwyceni i tylko zaognia to sytuację między nimi, ale Blanka szybko zdobywa ich serca.

Jak już wspomniałam, w tej powieści wszystko kręci się wokół emocji i naprawy relacji Marty i Pawła. Wręcz bolesne dla czytelnika jest to, jak traktują się na początku, choć mam wrażenie, że Marta jest tu nieco wybielana z racji narracji z jej perspektywy. Zupełnie inaczej sprawa by wyglądała, gdyby historia przedstawiona była okiem Pawła ;)

Bardzo ładnie w książce ujęty jest rozwój relacji – zarówno między nimi, jak i między nimi a Blanką. Dziewczynka powoli otwiera się, z zastraszonego, smutnego dziecka zmienia się w rezolutna, uśmiechniętą iskierkę.

Fabuła nie jest jakoś bardzo rozbudowana, ale i nie do końca o nią tu chodzi. Językowo i technicznie – nie mam żadnych zastrzeżeń.

Do kogo ta książka trafi? Myślę, że do wszystkich – no może poza osobami, które wybitnie nie lubią dzieci i wszystkiego, co z nimi związane ;) Ale myślę, że takie osoby nawet nie spojrzą na tę cudną okładkę.

Mnie się bardzo podobała, zagrała na emocjach i wzruszyła.

Lubię książki Natalii Sońskiej, za to że są życiowe, a zarazem bardzo przyjemne. Tym trudniej jest mi napisać, że jej najnowsza powieść, niestety, dla mnie była trochę nużąca.

Jest to historia dwójki ludzi, którzy mimo bycia razem, w małżeństwie, gdzieś zgubili istotę tej relacji. Nie mogą się dogadać, oddalają się od siebie. Los (i teściowa) postawią przed nimi próbę, w postaci opieki nad dziewczynką. Czy obecność dziecka pomoże, czy zaszkodzi ich uczuciu?

Powieść jest bardzo prosta, a fabuła przewidywalna. Mimo, że całość czyta się błyskawicznie, to trudno było mi wykrzesać w sobie zainteresowanie tą książką. Problemy targające małżonkami, wynikały tylko z ich braku komunikacji, a opieka nad dzieckiem, w dodatku niespodziewana, w takim wypadku mogła być gwoździem do przysłowiowej trumny. Nie kupuję tego pomysłu, jednak zdaję sobie sprawę, co chciała nam pokazać autorka.

To książka na jeden wieczór, szybka i łatwa, z problemem, który nie przysporzy nam negatywnych emocji. Ale po ciężkim dniu, lub jako przerywnik od mocniejszych lektur może się dobrze sprawdzić.