Ostatniej nocy

Kate spędziła noc z nowo poznanym w barze mężczyzną, z którym umówiła się również na kolejne spotkanie. Jednak gdy zjawia się o umówionej porze w jego mieszkaniu… odnajduje zwłoki Jamiego. Kobieta ucieka z teoretycznego miejsca zbrodni, a demony przeszłości wyczuwając moment jej słabości, atakują z każdej możliwej strony.

Jakby tego wszystkiego było mało, Kate poznaje matkę kolegi swojego syna, Thomasa. Podczas wizyty w jej mieszkaniu doznaje ogromnego szoku, gdy dostrzega zdjęcie ślubne, na którym widnieje Jamie!

„NIE MA PRZYPADKÓW.

NIE POWINNA BYŁA PRZEKROCZYĆ PROGU TEGO DOMU.”

„Ostatniej nocy” to historia, która opłata czytelnika swoimi sidłami już od pierwszych stron. Pojawia się wielka niepewność i uczucie niepokoju, które nie daje człowiekowi spokoju. Opowieść płynie niespiesznym nurtem, bez hucznych zwrotów akcji…

Opowiedziana z dwóch perspektyw, zasiewa w czytelniku ziarnko niepewności względem bohaterów. Kto mówi prawdę? Kto kłamie jak z nut? Na te pytania trudno znaleźć odpowiedź.

Bohaterki tej opowieści - Kate oraz żona zamordowanego Jamiego - usilnie próbują dowiedzieć się prawdy. A może tylko jedna z nich próbuje odkryć, co tak na prawdę stało się z mężczyzną, bo druga doskonale to wie? Jedno jest pewne - finał tej historii zaskoczy każdego. Dzięki niemu czytelnik inaczej spojrzy na to, co do tej pory przeczytał.

Ta historia, pełna manipulacji i chorej rywalizacji między kobietami, znajdzie wielu swoich fanów, bo bezdyskusyjnie na to zasługuje. Jednak żeby nie było zbyt kolorowo, momentami można mieć wrażenie, że chwilami wszystkiego jest za dużo. Zbyt wiele niedopowiedzeń, które chwilami same siebie przeczą. To może czasem uwierać.

Autorka posługuje się lekkim językiem, który w połączeniu z tak gęstą historią staje się ogromnym ułatwieniem w jej poznawaniu. I choć może nie jest to opowieść, która na długo zagości w pamięci odbiorcy, uważam, że zdecydowanie warto ją poznać!

Kate spędza noc z nieznajomym, który następnego dnia zostaje znaleziony zamordowany. Gdy trafia do domu jego żony, zaczyna podejrzewać, że ktoś od początku zaplanował jej udział w tej sprawie.

"Ostatniej nocy" to historia o zaufaniu, manipulacji oraz sekretach z przeszłości. Autorka jak zwykle buduje klimat niepewności i narastającego napięcia, choć w moim odczuciu niestety mniej efektownie niż zwykle. Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie, bo Croft nadal potrafi utrzymać uwagę czytelnika i sprawić, że chce się jeszcze jeden rozdział. Najbardziej wciągał mnie sam rozwój sytuacji i stopniowe odkrywanie kolejnych elementów układanki. Cały czas miałam poczucie, że coś jest nie tak, a każda nowa informacja tylko zwiększała podejrzliwość wobec bohaterów. Najbardziej intrygującą była postać Harper, której od samego początku kompletnie nie ufałam i cały czas miałam wrażenie, że coś przed naszą główną bohaterką celowo ukrywa i próbuje nią manipulować. To właśnie ta niepewność wobec jej intencji dodawała historii dodatkowego napięcia i utrzymywała mnie w ciągłym podejrzeniu. Co chwilę zastanawiałam się, kto mówi prawdę, a kto tylko buduje własną wersję zdarzeń i przez to nie byłam w stanie nikomu w pełni zaufać. Niestety mimo, że książka mi się podobała to osobiście uważam, że jest to jedna ze słabszych pozycji autorki. Tutaj napięcie jest raczej spokojnie budowane i choć utrzymuje zainteresowanie, to nie zawsze prowadzi do naprawdę mocnych zwrotów akcji. Przez to część wątków wydaje się mniej wyrazista, a sama intryga nie aż tak zaskakująca, jak można by oczekiwać. Zakończenie jednak częściowo to rekompensuje. Finał mnie zaskoczył i pozwolił spojrzeć na całość z zupełnie nowej perspektywy.

Są historie, które wciągają od pierwszej strony, sprawiając, że czytelnik nie może oderwać się od tekstu, a są takie, które potrzebują czasu, żeby wziąć rozbieg i na końcu zaskoczyć. Do tej drugiej grupy należy książka „Ostatniej nocy”.

Nie wiem jak mam ocenić ten tytuł, bo podobał mi się i jednocześnie wcale nie podobał. Miałam problem, żeby się wgryźć w całość, to wszystko wydawało mi się jakieś dziwne, chaotyczne i nie mogłam się wkręcić. Z czasem coś się zmieniło, a to kolejny raz pokazuje, że warto dać książce szansę, pomimo średniego początku. Złapałam się na tym, że próbowałam ułożyć sobie wszystko w logiczną całość, nie dało się, bo autorka rzucała takimi rewelacjami, że zaczęłam się zastanawiać, czy to może ja sama jestem winna temu wszystkiemu, co się tam wydarzyło! Miesza w głowie oj miesza. Musicie wiedzieć, że Kathryn Croft nie daję wytchnienia. Jak już się rozpędzi, to nie zatrzyma się przed metą. Tak, śmiało mogę powiedzieć, że autorka wodzi czytelnika za nos i nie możemy być pewni tego, o czym czytamy, bo finalnie to się może zmienić, kocham to!

Kate lata temu zabiła mężczyznę, który ją uprowadził. Nie poniosła z tego tytułu żadnych konsekwencji, miała wtedy 15 lat, broniła się, wiecie o co chodzi. To wszystko zostało z nią na lata. Teraz, jako dorosła kobieta doświadcza ponownie nieprzyjemnej sytuacji. A co najgorsze, w domu swojej nowej znajomej znajduje zdjęcia ślubne mężczyzny, z którym spędziła noc. Nie wierzy jednak w przypadki, coś musi być na rzeczy! Kate popada w paranoje, wszędzie węszy spisek, ale co jej się dziwić, skoro w jej życiu zaczynają dziać się dziwne rzeczy? Już sama nie wie komu może ufać, a kto jest jej wrogiem. To dopiero początek całej historii, która jest bardziej skomplikowana niż może Wam się wydawać.

Początkowo styl pisania autorki mi nie pasował. Miałam wrażenie, że było drętwo, trochę wiało nudą, ale jak już zaczęło się dziać, to nie mogłam odłożyć książki na bok i wiecie co? Finalnie bawiłam się wyśmienicie i nawet pomyliłam się co do zakończenia, a zdarza się rzadko. Chociaż byłam blisko! Stawiałam na otoczenie osoby, której faktycznie dotyczył „problem”.