Ostatni krzyk mody

„Ostatni krzyk mody” to błyskotliwy kryminał, który łączy inteligentną intrygę, czarny humor i nostalgiczne zanurzenie w Polsce PRL owskiej. W tej części autorzy oddają głos jednej z najbardziej niezwykłych bohaterek serii – Antoninie Giambattista, znanej także jako Roma i Danzer. Była modelka, artystyczna dusza i kobieta sukcesu w świecie mody PRL-u, teraz staje w obliczu szantażu i groźby z przeszłości. To właśnie jej prośba doprowadza do śledztwa prowadzonemu przez Tomka Winklera, detektywa pełnego dystansu i intelektualnej przewrotności.

Akcja rozgrywa się we Wrocławiu i jego artystycznych zakamarkach, a autorzy z wprawą łączą rzeczywistość z przełomu lat 60-tych z obecnością bohaterów dzisiejszych czasów. Moda staje się tu symbolem wolności wyrażonej na wybiegach i w stylu życia, ale też mechanizmem przetrwania i formą autoprezentacji w realiach reżimowych. Ubranie – maska, za którą kryją się nie tylko osobiste traumy, ale i lęki przed donosem czy kompromitacją. Postaci są barwne, wielowymiarowe, a detale retro-estetyki budują klimatyczny pejzaż powieści.

Z początku historia wydaje się klasycznym śledztwem: groźby, czerwony spray na elewacji domu, podejrzani sąsiedzi. Lecz wraz z kolejnymi stronicami wątki splatają się – stare listy, służby bezpieczeństwa, dawne ambicje i zdrady stworzą dramatyczny kolaż, który prowadzi do zaskakującego finału. Narracja stopniowo nabiera tempa, by finalnie eksplodować emocjami i sensacyjnym zwrotem.

Humor autorów – szczególnie w dialogach wnuczka Winklera z jego babcią Romą – oraz retrospekcje z czasów PRL nadają historii niepowtarzalny ton. To kryminał, który śmieszy, ale i wzrusza.

Polecam „Ostatni krzyk mody” wszystkim miłośnikom inteligentnego kryminału, w którym intryga nie przytłacza, ale prowokuje do myślenia. To znakomita lektura dla tych, którzy doceniają postaci z charakterem, oraz dla tych, którzy chcą smakować klimat polskiego modernizmu i tajemnice lat PRL. Ja polecam!

Zapomnij o typowych śledztwach prowadzonych przez ponurych detektywów, bo tutaj czeka na ciebie coś znacznie bardziej intrygującego i jednocześnie dowcipnego.

Głównym bohaterem jest Tomek Winkler, prywatny detektyw, którego do akcji wciąga kolejny raz nikt inny, tylko jego ukochana babcia Roma. Tym razem sprawa dotyczy jej starej przyjaciółki, Antoniny Danzer, byłej modelki Mody Polski, która jest nękana i szantażowana. Ale nic w tej historii nie jest proste, bo sama Antonina, pieszczotliwie nazywana pancerną Tosią, jest postacią niezwykle upartą i skrytą, pełną tajemnic z przeszłości. I właśnie te sekrety skutecznie komplikują śledztwo, dodając mu pikanterii.

To, co wyróżnia ten kryminał, to nietypowa fabuła i nieszablonowi bohaterowie. Nie ma tu nudy ani przewidywalności. Wręcz przeciwnie – dialogi są pełne sarkazmu, ironii i szczerych uwag, co sprawia, że czytanie to czysta przyjemność. Relacje między Tomkiem a jego babcią Romą są jak zawsze wzruszające, pełne ciepła i serdeczności, co stanowi piękny, ludzki element w kryminalnej intrydze. Ta więź jest podstawą ich wspólnego życia i zawsze chwyta za serce.

Książka zanurza nas w przeszłości i tajemnicach z młodości, których konsekwencje są odczuwalne w teraźniejszości. Bardzo ciekawie wpleciono też wspomnienia trudnych lat 60-tych w Polsce, co dodaje powieści historycznego smaczku. To nie tylko kryminał, to także podróż w czasie, pozwalająca spojrzeć na ówczesną modę i realia.

Mimo lekkiego stylu, który sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie, wcale nie jest to powierzchowna lektura. Autorzy potrafią sprytnie przemycić ważne spostrzeżenia i skłonić do refleksji. No i to zakończenie! Jest tak niespodziewane i zostawia czytelnika w takim napięciu, że od razu chce się sięgnąć po kolejny tom. Autentycznie, czekałem na dalszy ciąg z bijącym sercem i w stresie – nie powinno się tak zostawiać czytelnika!

Małżeństwo Dębskich pozytywnie wyróżnia się na polskim kryminalnym poletku. Nie tylko tym, że stworzyli postacie, za którymi się tęskni, dobrym czarnym humorem z nutą sarkazmu, grą słów, ale też ciekawymi i różniącymi się od siebie historiami. Małżonkowie nie podążają utartymi ścieżkami. Ich najnowsze literackie dziecko jest intrygujące choćby dlatego, że zleceniodawcą Tomka Winklera jest starsza pani, która w czasach PRL-u jasno błyszczała na firmamencie osobistości. Jak czytelnik przekona się w trakcie lektury klientka nie raz i nie dwa wystawi cierpliwość detektywa na ciężką próbę.

Ostatni krzyk mody to już piąta część cyklu o prywatnym detektywie Tomku Winklerze. Cieszę się, że znów mogłam obserwować poczynania jego, Iwy i co najważniejsze – babci Romy! Ta postać nieodmiennie wywołuje uśmiech na twarzy i budzi same pozytywne skojarzenia. Autorzy dość długo kazali czekać na kolejną historię, ale cierpliwość została wynagrodzona. Sowicie. Tym razem niezwykłe trio musiało rozwiązać sprawę tajemniczego szantażu, którego ofiarą padła emerytowana już modelka, która w czasach minionych była nie tylko znana, ale i ceniona. W trakcie prowadzenia sprawy Tomek z Iwą odkrywają, że nietypowa i pozornie miła klientka była tajnym współpracownikiem SB. Czy to dlatego ktoś po latach zaczął ją szantażować? A może urocza starsza pani zwana kiedyś „Pancerną Antosią” ma na sumieniu coś, o czym się filozofom nie śniło?

Cykl o Tomku Winklerze uważam za jedną z ciekawszych serii na polskim rynku. Autorzy dbają o każdy szczegół: o język i poprawność, dopieszczają fabułę w każdym calu, zaskakują słownymi grami i trafnymi odniesieniami do otaczającego świata. Podczas lektury czuć, że małżeństwo Dębskich dobrze się bawiło, pisząc wspólnymi siłami kolejną książkę. Dzięki temu i czytelnikowi jakoś lżej i przyjemniej robiło się na duszy.

„Nogi może miała długie, ale zwoje mózgowe nieimponujące układem”.

Ostatni krzyk mody łączy ciekawą sprawę, wartką akcję, wiele tajemnic sięgających lat sześćdziesiątych z zaskakującym rozwiązaniem, z niebanalnymi postaciami i barwnymi, dokładnymi opisami Wrocławia oraz wspomnieniami z okresu PRL-u. Czytając, nie sposób było nie zacząć rozmyślać nad oczywistymi oczywistościami, często pomijanym w codziennym zabieganiu: o przemijaniu, o jesieni życia, o granicach moralności, trudnych wyborach, których konsekwencje zawsze nas dosięgną nawet po upływie wielu lat. O decyzjach, za które zawsze trzeba zapłacić, pytanie tylko jaką cenę. Co do samego zakończenia Autorzy zachowali się naprawdę okropnie i niewybaczalnie! Jak można zostawić czytelnika z otwartymi ustami, wysokim tętnem w stanie absolutnego odrętwienia i czytelniczego szoku? Tak się po prostu nie godzi!!!

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję PRart Media oraz Wydawnictwu Agora

Tomek Winkler, wrocławski detektyw, powraca po prawie trzech latach milczenia.

Antonina Giambattista vel Antonina Danzer to emerytowana modelka, topowa gwiazda wybiegów, której szczyt kariery przypadał na trudne lata 60. Zagraniczne wojaże, sowite apanaże i high life były jej codziennością. Jednak nie ma róży bez kolców i, jak to w tamtych czasach, obowiązywał układ „coś za coś”. I teraz to „coś” wypełzło z zakurzonej szafy Pancernej Tośki i żąda 150 tys. euro w zamian za milczenie i ukrycie brzydkich sekrecików modelki. Ale Antonina nie da sobie w kaszę dmuchać, wciąż tli się w niej wola walki i resztki dumy, więc zatrudnia Tomka Winklera. Detektyw ma ustalić, kto pozwala sobie na taką impertynencję, żeby atakować gwiazdę. Prawda okaże się zaskakująca, a i zachowanie Giambattisty co najmniej dwuznaczne.

Albo ja się starzeję (to z pewnością), albo nie wiem, co, ale coraz bardziej podobają mi się takie zabarwione humorem cosy crime-y. Dębscy mają fantastyczny styl prowadzenia narracji, który łączy w sobie elementy kryminału, komedii, powieści sensacyjnej i społeczno-obyczajowej, jednocześnie oszczędzając czytelnikowi brutalizmów i plastycznych opisów wynaturzonych zbrodni. Mamy też trupa, wiemy, jak umarł i dlaczego, ale Wrocław nie spływa przy tym krwią. A skoro już mowa o Wrocławiu, to warto wspomnieć, że książka daje nam malowniczą perspektywę miasta, miejsc mniej znanych i nie tak oczywistych, jak Ostrów Tumski. Między wierszami powieści bardzo czuje się puls miasta.

Dębscy brawurowo prowadzą przez historię Antoniny, która swoje początki miała w latach 60. Peerelowskie wybiegi, zagraniczne pokazy spowite mdłym światłem i papierosowym dymem obnażają istniejące w tamtych czasach układy i pokazują mechanizmy robienia kariery i wejścia na szczyt. To też przepastne akta tajnych służb, nie tylko polskich, donosy i złamane życiorysy, a wszystko połączone w fascynującej, niepokojącej i zaskakującej fabule.

Sam tytuł powieści także jest przewrotny i dwuznaczny. Raczej nie chodzi tu o ostatni krzyk mody w rozumieniu najmodniejszej rzeczy sezonu, ale to trochę taki ostatni krzyk spoza sceny emerytowanej modelki, która wydaje się mentalnie tkwić w czasach swej glorii. A może nawet ta sprawa, to w ogóle ostatni krzyk samej Antoniny?

Odpowiedzi oczywiście znajdziecie w powieści, która swoją premierę będzie miała 21. MAJA 2025.

Książka jest idealna dla każdego, kto lubi dobry humor. Autorami jest małżeństwo, które stworzyło dla nas już tom piąty z cyklu o Tomaszu Winklerze. Czuć po akcji i rozmowach, że mamy zwrócenie uwagi na sposób bycia osób starszych, tym bardziej bywa komicznie, gdyż nawet nie macie pojęcia jakie odzywki stosują, by powiedzieć coś dosadnie. Często pod nosem się uśmiechałam, aż domownicy zwracali na mnie uwagę:-)

Jeśli chodzi o treść, to sprawa dosyć szybko się rozwija, gdyż pojawia nam się postać starszej osoby, która oburzona i nieco zrezygnowana poprosiła o pomoc swoją dawną znajomą. Z kolei ona zrzuciła to na krab swojego męża, który miał zobaczyć w jaki sposób ktoś wymazał czerwoną farbą jej mieszkanie. Nawet posądzają ją o to, że sama posunęła się do takiego czynu, lecz nic im nie pasuje. W dalszej treści para detektywów oraz ich wnuk poszukują informacji o znajomej i natrafiają na bardzo niewygodne fakty. Wychodzi na to, że za dawnych czasów młoda wtedy znajoma robiła wszystko, by żyć na dosyć wysokim poziomie. Oczywiście ona sama niewiele zdradza, jednak im bardziej śledzą jej wcześniejsze poczynania, tym bardziej mają ochotę się w tą sprawę nie mieszać. Nawet snują myśli, czy aby nie specjalnie wybrała ich na swoich obrońców. W końcu wewnątrz nic się nie zmieniła...

Ja przeczytałam wersję próbną, ale nie zrobiło mi to różnicy. Czytając musicie zwracać uwagę na nagłówki, gdyż czas opowieści się zmienia, skaczemy od czasu obecnego, do dawniejszego, to późniejszego i tak w kółko. Na szczęście łatwo po treści można je odróżnić, jeśli na początku zwrócimy na to uwagę. Lektura jest lekka i bardzo dobrze się ją czyta. Postacie wydają się autentyczne i z powodzeniem można czytać te części osobno. Ja jestem na bieżąco od tomu pierwszego i każdy kolejny utwierdza mnie w przekonaniu, że są pomiędzy wersami różne przesłania, tylko wszystko zależy od wieku czytelnika, bo każdy może zrozumieć je inaczej. Premiera już 21 maja, więc wyczekujcie, bo zwyczajnie warto. Cudowna para autorów, to i książki są niesamowite:-)

Tym razem Tomek zostaje wciągnięty w aferę dawnej znajomej babci Romy. Antonina, emerytowana modelka i kobieta, która była w stanie zrobić wiele, by wyrwać się z szarzyzny PRL-u. Teraz przeszłość upomina się o nią i żąda zwrotu długu. A na problemy najlepszy jest Winkler!

„Ostatni krzyk mody” to już piąty tom o przygodach Tomka i jego babci Romy.

Tym razem mamy powieść w dwóch płaszczyznach liniowych. W przeszłości mamy świetnie nakreślone tło społeczno polityczne tamtych czasów. Z jakim zagrożeniem wiązały się podróże za granicę, skąd SB werbowali swoje wtyki oraz jakie korzyści z tego wynikały. Obserwujemy życie młodej Romy jak i jej znajomej Antoniny. W teraźniejszości wcielamy się w rolę detektywa wraz z Tomkiem i jego dwiema paniami. Z duetu zrobiło nam się trio, gdyż Iwa zagościła na dobre w ich życiu. Muszą odkryć kto stoi za tajemniczym szantażem starszej ekscentrycznej pani, a ona jak na złość kluczy i mąci w zeznaniach, nie jest szczera z Tomkiem, co powoduje jego frustrację, ma ochotę porzucić śledztwo. Antonina to postać niejednoznaczna, niby bezbronna, starsza pani potrzebująca pomocy, ale czy to nie tylko poza? W końcu w dawnych czasach musiała nieźle udawać by znaleźć się w tym miejscu w którym była. Nie bez znaczenia jest to, że w obliczu kłopotów nie ma tak na prawdę na kogo liczyć.

Jak i w poprzednich tomach styl autorów jest bardzo przyjemny, czuć zabawę językiem, humoru nie brakuje, czyta się z przyjemnością. Autorzy zgrabnie przemycają swoją wiedzę na temat Wrocławia. Cudowna jest też relacja między Tomkiem, Romą i Iwą, darzą się ogromną sympatią, rozumieją się bez słów i chyba każdy marzy o takiej rodzince.

Intryga kryminalna niezbyt mnie wciągnęła, nie przepadam za tematami politycznymi i gangsterskimi, a tutaj ich trochę było, brakowało mi też napięcia. Końcówka za to przyprawia o zawał, liczę na szybkie ponowne spotkanie, przecież muszę wiedzieć co dalej...

Macie ochotę na kryminał z PRL-owską duszą?

"Ostatni krzyk mody" to piąty tom bestsellerowego cyklu o detektywie Tomku Winklerze i jego niekonwencjonalnej babci Romie. Beata i Eugeniusz Dębscy, małżeński duet literacki z Wrocławia, po raz kolejny udowadniają, że polski kryminał może łączyć czarny humor z głęboką refleksją społeczną. Tym razem bohaterowie mierzą się z przeszłością, która nie daje o sobie zapomnieć, zarówno w sensie historycznym, jak i emocjonalnym .

Główna oś kryminalna skupia się na Antoninie Giambattista zwanej Panzerfaust, emerytowanej topmodelce z epoki PRL. Jej beztroskie życie we wrocławskim willowym osiedlu Borku przerywa seria szantaży. Ktoś żąda pieniędzy w zamian za milczenie o mrocznych sekretach z jej młodości. Tomek Winkler, wciągnięty w sprawę przez babcię Romę ,dawnej przyjaciółki Antoniny, początkowo sądzi, że to konflikt z sąsiadami. Szybko okazuje się jednak, że przeszłość modelki kryje zbrodnie poważniejszego kalibru, zdradę, współpracę z bezpieką i ofiary, które nie zostały pomszczone . Autorzy mistrzowsko przeplatają teraźniejszość z latami 60. XX wieku. Sceny z PRL-owskiego świata mody, pełnego kontrastów między szarzyzną codzienności a błyskiem zagranicznych pokazów nie są jedynie tłem. Ukazują mechanizmy przetrwania w systemie, gdzie lojalność ścierała się z oportunizmem. Antonina okazuje się klientką z piekła rodem. Jej psychologiczny portret to studium manipulacji. Z jednej strony zdesperowana staruszka, z drugiej kobieta skrywająca więcej, niż mówi. Bohaterowie powieści kradną show. Tomek Winkler to detektyw z przenikliwym umysłem i dystansem do siebie. Jego relacja z babcią to esencja humoru, pełna ciętych ripost i czułych niedopowiedzeń . Babcia Roma to superbabcia o języku brzytwy i intuicji detektywa. W tym tomie jej rola jest kluczowa to ona łączy przeszłość z teraźniejszością, a jej wspomnienia nadają historii autentyczności . Antonina Giambattista to najbardziej złożona postać książki. Była modelka, która gotowa była zrobić wiele, by wyrwać się z szarzyzny PRL-u, teraz staje twarzą w twarz z konsekwencjami swoich wyborów. Jej wielowarstwowość symbolizuje rozdwojenie jaźni w czasach reżimu . Warto dodać, że do duetu Winkler–Roma dołącza partnerka Tomka, Iwa, tworząc dobrze naoliwioną maszynę śledczą .Silne strony powieści to humor z nutą goryczy. Dialogi Tomka i Romy to perełki czarnego humoru. Ironia nie przytłacza jednak powagi tematu, rozliczeń z winą i samotnością jesieni życia . Miasto Wrocław opisane jest z czułością i dbałością o detal, nie jest tylko scenerią żyje, współtworzy klimat i kryje tajemnice . Kryminał bez epatowania brutalnością. Autorzy udowadniają, że napięcie buduje się przez psychologię postaci, nie przez przemoc. Groza wynika tu z moralnych wyborów, nie z krwi . Mamy tu głębię społeczną. Książka bada koszty sukcesu w PRL-u. Jak daleko można się posunąć dla wolności? Czym jest zdrada w systemie, gdzie donos był walutą przetrwania? .

Dla niektórych czytelników dowcipność dialogów bywała zbyt natarczywa, odciągając uwagę od fabuły. Nierówny rytm, bo pewne wątki są wprowadzone zbyt późno, co osłabiło spójność intrygi . Miłośnicy klasycznych kryminałów mogą czuć niedosyt wobec wątków modowych i środowiskowych, choć dla innych to atut .

"Ostatni krzyk mody" to nie tylko świetna rozrywka, ale i mądra analiza ludzkich wyborów. Autorzy po mistrzowsku łączą klimat Wrocławia, zzarny humor podszyty melancholią oraz

trudne pytania o cenę wolności w systemie zniewolenia.

Polecam fanom serii, miłośnikom kryminałów z duszą oraz pasjonatom historii PRL, świat mody lat 60. ukazano tu z iście reportażową precyzją.

Polecam, jeśli szukasz kryminału, który bawi, wzrusza i każe zadać sobie pytanie: Co ja zrobiłbym na jej miejscu?

Moja ocena: 8/10 ⭐️

Polecam!

BRUNETTE BOOKS

"Ostatni krzyk mody" Beaty i Eugeniusza Dębskich to piąty tom cyklu o Tomku Winklerze. Wcześniej nie miałam przyjemności zapoznać się z protagonistą ani jego z energiczną babcią czy kompetentną partnerką. Z początku trudno mi było wgryźć się w lekturę właśnie z powodu nieznajomości bohaterów. Po kilku pierwszych stronach jednak jakoś poszło.

Tomasz dostaje zlecenie odnalezienia prześladowcy wytwornej wiekowej damy Antoniny Gimbattisty. Sprawa się komplikuje, gdy na jaw wychodzą tajemnice z przeszłości a sama klientka okazuje się przeszkodą samą w sobie. Seniorka wiecej ukrywa niż zdradza, tak jakby nie chciała rozwiązać sprawy i ująć agresorów. Winkler stawia ultimatum. Czy rozwiążą sprawę "pancernej Antosi"?

Państwo Dębscy mają bardzo przyjemne pióro, cięte riposty i poczucie humoru. A także dar snucia opowieści. Jest tu kryminał, momentami cozy crime, sensacja, powieść trochę szpiegowska, obyczajowa i komedia. Barwne czasy, barwne postaci, barwne stylizacje i dialogi. To kolejna mocna stroną autorów.

Sprawa Antoniny to opowieść o PRLu, moralności, granicach przyzwoitości, o tym że przeszłość w każdej chwili może nas dogonić a także o starości, przemijaniu, melancholii.

Akcja powieści dzieje się dwutorowo: współczesność i retrospekcje, a autorzy odpowiednio dawkują napięcie i utrzymują tempo. Stworzyli powieść dojrzałą, pozbawioną wszechobecnej teraz brutalności, złożoną i przemyślaną. Mnie przekonała. Chętnie sięgnęłabym po wcześniejsze części! A po takim zakończeniu z niecierpliwością czekam na cześć szósta.

Polecam

Współpraca reklamowa

Ostatni krzyk mody- hasło, które najczęściej kojarzy się nam z najnowszym ubraniem danego sezonu.

Dla większości z nas jest to coś, nietypowego, ekscytującego. Tak też i jest z piątym tomem Cyklu o Tomku Winklerze, małżeństwa Beaty i Eugeniusza Dębskich „Ostatni krzyk mody''.

Długo wyczekiwane kreatywne, idealnie zgrane trio, szczęśliwie powraca. Dolny Śląsk, Wrocław, przystojny, z umiejętnością obserwacji i dedukcji detektyw Tomasz Winkler, nobliwa staruszka o ciętym języku babcia Romą i twardzielką o sardonicznym humorze Iwa. Tym razem mierzą się ze sprawą z dalekiej przeszłości, tajemniczym szantażem i modelką na emeryturze, która okazuje się klientką z piekła rodem!

Choć okładka nieco odbiega szatą graficzną od poprzedniczek i czuć tu lekką zmianę stylu, to tytuł jest strzałem w dziesiątkę, idealnie odzwierciedla klimat panujący w książce. Ta książka reprezentuje dwa oblicza: spokojne i drapieżne. Sceny kryminalne, sprytnie połączone z dobrym humorem. Mroczne tajemnice sprzed lat, zemsta i silna potrzeba akceptacji i miłości, a zakończenie to solidna dawka emocji, która wywołuje niemałe poruszenie w sercu odbiorcy.

Ogromny plus dla autorów za nietuzinkową umiejętność zabawy słowem, za fenomenalnych bohaterów.

„Ostatni krzyk mody'' w świecie mody, oznacza to, że projektanci ubierają nas w niesamowite kreacje. Tak i ja po przeczytaniu tej książki poczułam się pięknie „ubrana”. Wiem, że na każdą następną przygodę Tomka Winklera i jego bliskich, tak jak entuzjastka pokazów mody samego, Versace i Armaniego, będę czekała z ogromną tęsknotą i ekscytacją.

Esencja cosy crime z niebanalnymi bohaterami.

Antonina gwiazda Mody Polskiej, kobieta bywająca w paryżewie, piękność i ikona lat 60 pada ofiarą gróźb i prześladowań. Odnalezienie sprawcy zleca wnukowi swojej dawnej znajomej Tomkowi Winklerowi. Szybko okazuje się, że historia na drugie dno a jej korzenie tkwią w dalekiej przeszłości. Antonina – posiadaczka trzech nazwisk i wydawałoby się trzech osobowości – kręci i mota niczym zawodowy agent.

Już sam tytuł powieści: „Ostatni krzyk mody” wskazuje na wieloraką i podszytą satyrą interpretację tej historii.

Duet pisarski Dębskich ma rękę a właściwie piór do lekkich kryminałów o delikatnym zabarwieniu komediowym. Dialogi (szczególnie wnuka z babcią) przypominają zawody szermierskie. Ironia i satyra stają w szranki a błyskotliwość i inteligencja biją im brawo. Ostre niczym skalpel debaty na tematy różne ubarwiają wątek główny skoncentrowanych na osobie Antoniny.

Trudne aczkolwiek barwne lata 60 polskiej bohemy i świata mody przeplatają się z teraźniejszością. SB, agenci obcych wywiadów, szaleńcze pościgi zdezelowanym czerwonym (o ile dobrze pomne) clio panoszą się na stronach tego lekkiego kryminału.

Akcja rozwija się spokojnie i powiedziałabym wręcz mozolnie. Gdy chwyciło mnie już lekkie znużenie coś nagle przeskoczyło w wolno obracających się trybikach i nabrało przyśpieszenia kuli śnieżnej toczącej się ze szczytu. Rozrzucone wątki zebrane zostały w jedną silną nić i popędziły gwałtownie ku końcowi.

Przyjemnie jest czasem sięgnąć po kryminał, który zachowuje wszystkie walory gatunku a jednocześnie nie epatuje brutalnością, nie topi nas w morzu krwi i nie przeszywa nas do szpiku kości mrokiem.

Wielkim atutem tej serii jest niesamowite poczucie humor jej autorów, zwinne i ciekawe zagadki kryminale oraz jej bohaterowie. Tomasz, Roma i coraz wyraźniejsza Iwa to postaci wręcz ikoniczne. Krew w nich buzuje, charaktery się ścierają a wojenki na słowa nie mają końca. Mam tylko pytanie do Autorów: dlaczego oni tyle palą? „Okopcili” mi pół pokoju. 😊

Przygodę z Tomaszem Winklerem zaczynam właśnie od tego tomu. Czy jest to błąd? Na pewno? Czy odczuwałam brak znajomości poprzednich części? Owszem, ale tylko na początku. Musiałam się zapoznać z bohaterami, którzy innym są już znani.

Jak się dowiaduję, Roma to babcia Tomasza Winklera, byłego policjanta a obecnie prywatnego detektywa. Z nią to kontaktuje się dawna znajoma, Antonina, była PRL-owska modelka, która jak się później okazuje ma co nieco za uszami. Prosi za pośrednictwem Romy aby Tomasz był jej oczami, uszami i „ciałem”. Ktoś ją szantażuje, nastaje na jej życie i ogólnie rzecz biorąc nie czuje się bezpiecznie we własnym domu. Detektyw przeprowadza się do kilka nocy do Antoniny ale nie sam, wraz ze swoją partnerką – Iwą. I od tego momentu zaczynają się dla głównego bohatera „schody”, bo zlecenie miało być w zasadzie proste a wychodzi na to, że oprócz szantażysty, który jest niejako nieuchwytny to sama poszkodowana utrudnia pracę Tomaszowi. Trudny klient, którego nie wiadomo czy chronić, czy też w geście bezsilności i rozczarowania pozostawić samemu sobie.

Tajemnice, które ciągną się przez lata jak smrodek z długo nieopróżnianej kociej kuwety. Dwutorowa akcja, której jedna z odnóg przenosi nas do czasów PRL-u. Dowcipne i inteligentne dialogi wypowiadane przez głównych bohaterów powodują, że oprócz dreszczyka emocji, który przebiega czytelnikowi po karku to dodatkowo dobrze się bawi przy owym kryminale. No i ta zagadka, która powoduje, że książka staje się nieodkładalna, dla mnie głównie z powodu mętnej psychiki Antoniny w którą próbowałam się „wgryźć” od pierwszych stron książki. Marna ze mnie psycholog, ale może wy mnie pokonacie w tym „fachu”? Gorąco polecam szczególnie w okresie obecnej majowej aury. I oczywiście będę musiała nadrobić wcześniejsze tomy z genialnymi detektywami!

Z egzemplarz recenzencki bardzo dziękuję Pani Bognie z Prart Media i Wydawnictwu Agora.

Od początku sprawa dawnej znajomej Romy jest niejasna. Babcia namawia Tomka, żeby zajął się sprawą Antoniny. Przerażona starsza Pani doświadczyła sporo strachu, pomalowano jej dom, czuje się obserwowana i bardzo boi się o swoje bezpieczeństwo. Detektyw prowadzi śledztwo stając się równocześnie ochroniarzem Antoniny. Jednak przykrych sytuacji i grób pojawia się coraz więcej, zaczynają one również mieć charakter partyjny. Pojawia się podejrzenie, że miła starsza Pani w przeszłości była w SB/ UB.

Stopniowo odsłaniają się karty przeszłości, a wspólnym pierwiastkiem wszystkich wydarzeń wydaje się być Dom Mody, w którym Antonina poznała Romę. Starsza Pani szuka pomocy, jednak ukrywa ją pewne fakty, lub mijając się z prawdą nie ułatwia zadania Tomaszowi Winklerowi. Detektyw musi się natrudzić, żeby dojść do prawdy i otrzymać potrzebne informacje do wyjaśniania sprawy, jak również zapewnić bezpieczeństwo Antoninie.

Nadrobiłam poprzednie części cyklu z Tomkiem Winklerem, i muszę przyznać, że z każdą kolejną jest ona coraz lepsza. "Ostatni krzyk mody" uznaję, za najlepszą część z dotychczasowej serii.

Bardzo dziękuję za egzemplarz recenzencki i czekam na kolejną cześć :)