Ostatni element

"Życie jest jak puzzle, czasem brakuje jednego kawałka, ale gdy go znajdziesz, wszystko nabiera sensu."

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że porównanie życia do puzzli jest zupełnie nie na miejscu. Jednak, gdy się dłużej zastanowić, powyższy cytat nabiera głębi. Człowiek potrzebuje w życiu harmonii, poczucia, że wszystko jest kompletne i znajduje się tam gdzie trzeba. Niestety czasami brakuje nam tego przekonania. Odnosimy wrażenie, że coś jest nie tak, źle się czujemy będąc tu, gdzie jesteśmy. Wystarczy jednak, że uporządkujemy jedną, ważną dla nas rzecz i nagle wszystko wskakuje na swoje miejsce. Z rozsypanych puzzli tworzy się piękny obraz naszego życia.

"Ostatni element" to jedna z książek Karoliny Winiarskiej. Mimo, że autorka ma na swoim koncie już kilka publikacji, do tej pory nie miałam okazji ich czytać. Owszem, na półce w sypialni stoi kilka książek tej pisarki, jednak dopiero zorganizowany przez @librariada book tour zmobilizował mnie do poznania jej pióra. Przyznam, że było to bardzo przyjemne doświadczenie. "Ostatni element" dobrze się czyta, fabuła nie męczy czytelnika, wręcz przeciwnie, wciąga od pierwszych stron. Dodatkowym atutem jest dla mnie miejsce akcji. Autorka opisuje wydarzenia rozgrywające się w pobliskim mi Rzeszowie, w którym swego czasu często bywałam.

Cześć akcji rozgrywa się też w Piastowie, niewielkiej wsi na Podkarpaciu, niestety mi nieznanej. Miejscowość ta okazuje się mieć ogromne znaczenie dla głównej bohaterki powieści Aurory - to tutaj wszystko się zaczyna i tutaj po latach skończy. Na przykładzie przedstawionych w książce wydarzeń widzimy, jak ważna dla człowieka jest świadomość własnego pochodzenia i więzi tworzone z rodziną. Czasem sytuacja zmusza nas do odcięcia się od bliskich, jednak znajomość korzeni niejednokrotnie umożliwia nam odnalezienie swojego miejsca w życiu.

Końcowe fragmenty utworu mają dla mnie wydźwięk satyryczny. Po mocno osadzonym we współczesnych realiach początku mamy do czynienia z finałem, który w karykatutalny sposób wyolbrzymia niektóre cechy ludzkie. Nie wydaje mi się, by takie wydarzenia miały miejsce w prawdziwym życiu, jednak świat przedstawiony w powieści rządzi się swoimi prawami. Pisarz ma do dyspozycji różne środki wyrazu, może mieszać rozmaite konwencje, celem przykucia uwagi odbiorcy i zwrócenia jego uwagi na ważne kwestie.

"Ostatni element" nie jest powieścią, w której bez trudu się odnalazłam. Nie mam nic do zarzucenia stylowi autorki, wręcz przeciwnie, idealnie współgrał z moją osobowością, jednak sama historia już nie do końca przypadła mi do gustu. Spodziewam się, że dużo bardziej spodoba mi się "Diament i róża" czy "Nic o mnie nie wiesz". Wkrótce mam nadzieję się o tym przekonać.

Moja ocena 7/10.

Lubicie puzzle? Ja lubię. Czasem mam też wrażenie, że życie jest trochę jak taka układanka z puzzli. Każdy kolejny etap w moim życiu, to jeden puzzel. Bohaterka książki " Ostatni element" też trochę składa swoje życie jakby z różnych, rozsypanych, a nawet zagubionych bądź schowanych specjalnie puzzli. Czy da radę rozwikłać zagadki rodzinne? Niespełniona miłość, uprzedzenia, tajemnice, brak akceptacji czy utrudnianie innym życia. To wszystko razem zachęca do tej lektury.

"- Dzień dobry. Chciałam się dowiedzieć, czy mogłaby pani zrobić puzzle z tego zdjęcia. - Wyciągnęła starą, zniszczoną fotografię.

Puzzlistka wzięła ją w dłonie i przyjrzała jej się uważnie. Był na niej stary drewniany dom z werandą otoczony kwitnącymi różami. ... Miała wrażenie, że kiedyś już je widziała."

Aurora jest młodą kobietą, która stara się jakoś dawać sobie sama radę. Prowadzi swój sklep z puzzlami. Otrzymuje zamówienie, na wykonanie puzzli ze zdjęciem, które niespodziewanie wywołuje pewne wspomnienia u naszej bohaterki. Jak to właśnie zdjęcie połączone jest z Aurorą, jej rodziną i jej przeszłością? Tego właśnie nasza bohaterka będzie chciała się dowiedzieć. Wyruszy w nieznane, do obcych osób i całkiem możliwe, że czegoś się dowie. Ale czy to będzie coś dobrego, czy może jednak nie? To trzeba samemu przeczytać. Dla mnie ta historia toczyła się zdecydowanie za szybko, ale za to zakończenie zrekompensowało mi wszystko.

To już któraś książka Karoliny Winiarskiej, którą czytam i która mnie zaskakuje. Ta jest dosyć cienka i przez to wydaje mi się, że pewne sprawy toczą się tutaj za szybko. Jak choćby znajomość Aurory z Zuzą i Igorem. Dopiero co się poznali, a już zachowują się, jak starzy znajomi. A to jak Igor wybrał się do Aurory i został u niej - trochę mnie zdziwiło, bo przecież znali się bardzo krótko. No nic, widocznie tak miało być. Niemniej cała historia wciąga. Te listy, pamiętnik - cudownie się czytało - choć to pismo mnie denerwowało. Ale dałam radę wszystko przeczytać - nawet z moją wadą wzroku :) Jest tutaj sporo tajemnic, mało osób, które znają TĘ PRAWDZIWĄ PRAWDĘ, więc sami rozumiecie, że aby Aurora poznała prawdę, musi pogodzić się z faktem, że ciężko to jej pójdzie. Dobrze, że będzie miała w tej "walce" sprzymierzeńców. Bo będą jej potrzebni. Czytając zobaczycie, jak chęć dobrobytu i strach przed utratą majątku doprowadzi do niejednego nieszczęścia. Jak mogą przez to wszystko ochłodzić się i popsuć relacje w rodzinie. Jak władza i pieniądze uderzają niektórym do głowy, a jednocześnie, jak innymi osobami można manipulować. Po co to wszystko? I dla kogo inni to robią? No i czy faktycznie pewna rodzina miała tu się o co bać? Do tego mamy postać Igora. Mężczyzny, który od kontaktów z ludźmi woli samotność w swoim mieszkaniu, obecność szczura i swoje naukowe projekty. Sam o sobie mówi, że jest dysfuncyjny. Nie odczuwa emocji tak jak inni ludzie. Niemniej potrafi czasem odpowiednio się zachować, a nawet okazać właściwe emocje. Jest tutaj też kilka dobrych rad. Warto się nad nimi zastanowić, bądź nawet je sobie zapisać.

" ... Dzieci nie są winne temu, że ich rodzic dźwiga swoje dzieciństwo. Kiedy dorosły, szczególnie gdy rodzi mu się dziecko, powinien raz na zawsze zostawić przeszłość za sobą. Powinniśmy wymazać swoje traumy i stać się takimi rodzicami, jakich nasze dzieci naprawdę potrzebują. Ale nikt nas tego nie uczy, nikt nam tego nie mówi. I tak zaczyna się błędne koło. Nie dość, że nie wychodzimy ze swoich ran, to jeszcze przenosimy je na kolejne pokolenie."

Powiem Wam tak. Warto sięgnąć po tę lekturę. Choćby dla chęci poznania wszystkich tajemnic tutaj, ale też dlatego, aby dowiedzieć się, czy Aurora odnalazła brakujący element swojej układanki? Polecam z całego serducha. Nie będziecie się tutaj nudzić.

W Rzeszowie Aurelia prowadzi sklep z puzzlami. Za sprawą pewnego artykułu z okazji dnia kobiet, w którym kobieta opowiada o swojej pracy, przeszłość puka niespodziewanie do pewnych drzwi. Teraz ta osoba chce zrobić wszystko aby prawda nie wyszła na jaw. Natomiast Aurelia pragnie poznać i ułożyć brakujące elementy życia, swojego i tych najbliższych.

Człowiek jest istotą, która lubi wiedzieć kim jest, może nawet nie tyle lubi co czuje się wtedy kompletny. Gdy życie składa się z elementów które nijak nie pasują do siebie, albo jakiegoś brakuje będzie tyle szukał, drążył aby nareszcie złożyć całość i poczuć się dobrze... sam ze sobą.

Autorka świetnie nawiązała życie bohaterki, Amelii, do niekompletnych puzzli.

Wizyta starszej kobiety w sklepie przywołuje wspomnienia, tylko dlaczego po tylu latach i dlaczego w tych wspomnieniach wiele elementów do siebie nie pasuje.

Powieść, niezbyt długa, jednak zawierająca dużo emocji, o poszukiwaniu prawdy i o jej zatajaniu, o tym do czego może posunąć się człowiek, który ma na względzie jedynie dobra materialne. To też powieść o małomiasteczkowej mentalności ludzi, wykluczeniu osoby nie pasującej do idealnego jej obrazu. Krzywdzie i linczu. Niezrozumieniu pewnych zachowań, braku rozmowy takiej prosto od serca.

Jak zawsze w książkach Karoliny można znaleźć jakąś głębie i z pozoru prosta historia daje powód do refleksji nad swoim życiem.

Jedynie wątek relacji między Aurolą, a Igorem był dla mnie za mało rozwinięty, ale może tak właśnie miało być aby skupić się na tym co w tej powieści było istotniejsze 🤔. Jednak to nie skreśla tej książki, którą bardzo polecam.

Lubicie układać puzzle? Ja uwielbiam! W książce "Ostatni element" odegrają niebagatelną rolę. Aurora prowadzi sklep z puzzlami. Pewnego dnia w sklepie pojawia się kobieta, która chce zamienić zdjęcie starego domu w układankę. Sęk w tym, że Aurorze ten dom wydaje się być w jakiś sposób znajomy. Jak to odmieni jej życie? Czy rozwiąże zagadkę? 

To historia, w której wiodącym motywem są rodzinne sekrety. Śmiało można porównać je do puzzli, w których brakuje tego jednego elementu. To samo można powiedzieć o tym, że czasem brakuje nam jednej rzeczy, by wszystko zaczęło mieć sens. Czy nie macie niekiedy poczucia, że nie pasujecie do otaczającego was świata? Że nikt nie rozumie, co tak naprawdę czujecie? Ja bardzo często. Dlatego odkrywanie wraz z Aurorą prawdy, pochłonęło mnie bez reszty. Byłam szalenie ciekawa, jak to wszystko się skończy i czego ostatecznie się dowiem. To było tak bardzo intrygujące... Karolina Winiarska świetnie zbudowała klimat napięcia. Z kolei złożoność fabuły i wydarzeń daje przestrzeń do zaskakujących zwrotów akcji. Fajne było to, że gdy już wydawało mi się, że coś wiem, dostawałam przysłowiowego pstryczka w nos. A zakończenie wcale nie było oczywiste...

Dużą rolę odgrywają tu relacje międzyludzkie i natura ludzka. Autorka wchodzi w głowy bohaterów, ukazując ich myśli i uczucia. Nie zabrakło również akcentu miłosnego w postaci Igora czy Ignacego. Który z mężczyzn zasłużył na moją sympatię? Tego nie zdradzę. Każdy z pojawiających się bohaterów coś od siebie wnosi, każdy jest interesujący. To książka, która skłania do głębokich refleksji. Zaczynamy zastanawiać się naszymi własnymi relacjami z innymi oraz wyborami. 

"Ostatni element" to przepełniona ciepłem i emocjami powieść o poszukiwaniu siebie i sensu w życiu, o rodzinnych sekretach, drążeniu przeszłości, stracie, tęsknocie, niewypowiedzianych żalach, traumach, uprzedzeniach. To historia, która przywraca nadzieję oraz pokazuje, że czasem wystarczy jeden impuls, by zacząć od nowa. Czy Aurorze uda się odkryć rodzinną tajemnicę? I czy w kulminacyjnym momencie nie zabraknie jej odwagi, by zmierzyć się z przeszłością? 

"Ostatni element" to powieść, która porusza najczulsze struny i zmusza do głębokiej refleksji nad tym, czym jest prawdziwe szczęście i co naprawdę składa się na pełnię życia.

Karolina Winiarska w swojej książce udowadnia, że nawet najtrudniejsze doświadczenia mogą stać się początkiem czegoś pięknego — jeśli tylko odważymy się zrobić krok w nieznane.

Bohaterowie są wykreowani z niezwykłą dbałością o psychologiczną wiarygodność. To postacie, które się nie idealizują — są pogubione, zranione, czasem pełne lęków, ale właśnie dlatego tak bardzo autentyczne. Ich emocje są namacalne, a ich wybory zrozumiałe i głęboko ludzkie.

Winiarska prowadzi narrację z wyczuciem, łącząc lekkość stylu z poważną tematyką. Pisze o rzeczach trudnych — o żalu, utracie, strachu przed nowym początkiem — ale robi to w sposób nienachalny, pełen delikatności. Każdy rozdział to kolejny krok w podróży bohaterów ku odnalezieniu "ostatniego elementu" układanki, którym okazuje się nie sukces zawodowy, nie opinia innych, ale wewnętrzna zgoda na siebie.

Siłą tej powieści jest również to, że autorka nie spieszy się. Buduje emocje powoli, pozwala czytelnikowi zanurzyć się w świecie swoich postaci i poczuć ich codzienność — małe zwycięstwa, ciche klęski i wielkie nadzieje.

"Ostatni element" to książka o odnajdywaniu własnej drogi i o tym, że nawet po największej burzy można odnaleźć słońce. To historia pełna ciepła, wzruszeń i cichej siły, która zostaje z czytelnikiem na długo po zamknięciu ostatniej strony.