Okrutna siostra

Niesamowite! Do tej pory ciężko mi uwierzyć, jak ta książki potrafi złapać czytelnika w swoje sidła, trzymając w permanentnym napięciu, choć można domyślić się ogólnego zarysu fabuły jeszcze przed przekroczeniem połowy historii. „Okrutna siostra” to całkiem niezły thriller psychologiczny, który intryguje niepokojącymi wydarzeniami. Odkrywanie tych poszczególnych „smaczków” jest prawdziwą ucztą dla zmysłów. Poprzednia książka autorki, którą poznałam kilka lat temu, nie ukontentowała mnie w tak dużym stopniu, jak ta odsłona jej twórczości. Na stronach kryje się pewnego rodzaju psychodelia, klaustrofobiczna atmosfera, mrok i wciągające jak bagna tajemnice. Sama akcja przyspiesza i zwalnia, nie jest tak, że szybkie tempo trwa przez całą treść, natomiast spotęgowane do granic możliwości emocje, dostarczone w związku z nakreśloną warstwą psychologiczną, prowadzą do analizy naszego potencjalnego zachowania, a to prawdziwa jazda bez trzymanki. Co zrobić, gdy zła dopuszcza się ktoś, kogo kochasz miłością bezwarunkową? Obleczona w wiele odcieni szarości fabuła tworzy moralny dylemat odbiorcy – potępić czy współczuć? Karen Dionne, warstwa po warstwie, zdrapuje literackim paznokciem lakier z tajemnic, których źródła sięgają domu w głębi lasu, ukrytego przed światem i bez dostępu do wygód cywilizacji. Okrucieństwo i brudne kłamstwa w postaci małych kamyczków, które nagromadzone trafiają wprost w bohaterów, niosąc za sobą rodzinną tragedię. Autorka bawi się uczuciami i poczuciem empatii czytelnika, w taki sposób rozrysowując rodzinne relacje, że więzy krwi przestają mieć jakiekolwiek znaczenie. Mimo że zakończenie przez całą fabułę majaczy nam z tyłu głowy, jego poszczególne elementy budujące odpowiedź, co wydarzyło się kilkanaście lat temu, podsycają zainteresowania do tego stopnia, że ostatnie rozdziały czyta się już na jednym wdechu. „Okrutna siostra” to nietypowy obraz osobowości bez skrupułów, który powoduje ciarki na skórze, nawet gdy odłożymy już książkę na półkę.

Powiem Wam, że lubię te thrillery psychologiczne, które są napisane w taki sposób, że pokazują "głowę" bohaterów, ale też przedostają się do głowy czytelnika.

Po tylu latach, dzisiaj premierę ma drugą książka Autorki i muszę powiedzieć, że ta zrobiła na mnie tak samo duże wrażenie jak poprzednia.

Świetnie wykreowani bohaterowie, którzy na przestrzeni całej historii wzbudzają w czytelniku emocje często te najbardziej skrajne. Fabuła przemyślała w stu procentach i podział czasowy, gdzie rozdziały z teraźniejszości i przeszłości przeplatają się. Świetny zabieg, który potęguje napięcie jednocześnie dostarczając nowych informacji, które rzucają na dane sytuacje zupełnie inne światło.

Odnoszę również wrażenie, że sama natura i otoczenie domu jest jakby osobnym bohaterem. Nie mówię tu o motywie fantastycznym, ponieważ go tu nie ma. Zwyczajnie natura jest tu istotnym elementem całej historii i rozwoju bohaterów, dlatego po części traktuje ją jako osobnego bohatera.

Książka jest rewelacyjna i polecam każdemu. Zdradzić dużo nie mogę, ale nie zabraknie ani emocji, ani zwrotów akcji, ani uczucia niepokoju podczas czytania. Okrutna siostra to książka, którą trzeba przeczytać.

⭐RECENZJA PRZEDPREMIEROWA⭐

Czy przeszłość może wpływać na nasz dalszy los? A i owszem!

Nasza bohaterka Rachel przekonuje się o tym od piętnastu lat, które spędza w zakładzie psychiatrycznym. Niestety przez wydarzenia z przeszłości ma luki w pamięci i nie pamięta tego, co jest najważniejsze. Czy powrót do rodzinnego domu pozwoli jej przypomnieć sobie co wydarzyło się tego feralnego dnia?

🤯

Pisarka @karendionneauthor po raz kolejny udowodniła mi - czytelnikowi - że umie mnie "porwać" i trzymać w całych tych emocjach do samego końca. Autora całą historię poprowadziła skrupulatnie, nie pomijając żadnej ważnej informacji. Czytając ów powieść, stajemy się "widzami" wydarzeń, przerażających wydarzeń, które mrożą krew w żyłach i powodują totalną papkę z mózgu 🤯 Uwielbiam książki, które są napisane lekkim i zarazem przyjemnym piórem, mimo swojej trudnej teście. Pisarka pokazała, że też tak potrafi i powiem Wam, że byłam i jestem oczarowana jej kunsztem pisarskim. Zarówno poprzez język, jak i styl, ale również poprzez to, że nie czułam niczego niepotrzebnego bądź przesadzonego. Wszystko było jak najbardziej wyważone. Uważam, że kreacja bohaterów jest na wysokim poziomie. Czuć od nich to, z czym się mierzą, czuć ich wszystkie emocje. Każda postać była po coś, każda postać wprowadzała jakąś nutkę, czy to grozy, czy strachu, czy smutku, czy również szczęścia, ale każdy był potrzebny. Nie ma tutaj nikogo zbędnego. Muszę również wspomnieć, że w lekturze podobały mi się przedstawione dwie perspektywy: kiedyś oraz tu i teraz. To, co działo się w przeszłości pokazało nam, jaki ma wpływ na teraźniejszość, że to, co miało miejsce kiedyś, w ogromnym stopniu wpływa na nasze życie teraz. A zakończenie spowodowało we mnie taką reakcję, że gałki oczne mało mi z orbit nie wyskoczyły. No wow! 😁 A jestem na tak i czekam na więcej, a w tym miejscu polecam Wam, moi Mili, tę lekturę! Gwarantuję emocje, które sięgną zenitu! 😝

🤯

Powieść ma swoją premierę 24.11, czyli już za tydzień! 😁 Czekajcie na nią bardzo, bardzo! 😁

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @mediarodzina 💚

🤯

Dwa pokolenia sióstr. Zbrodnia, sekret i chaotyczne wspomnienia jednej z nich. To właśnie Rachel od lat przetwarza w głowie sceny z dnia, w którym zabiła swoją matkę…

Czekałam na tę książkę niecierpliwie. Poprzednia książka autorki bardzo mi się spodobała, a co z tym idzie, poprzeczka została postawiona dość wysoko. Z radością donoszę, że autorka przeskoczyła nad nią bez problemu 😊

To nie jest powieść, która zaskakuje intrygą, tutaj właściwie nie ma niewiadomych, chociaż akurat jedno zaskoczenie na koniec jest. Powiedziałabym jednak, że jest to coś na kształt studium psychopatycznej osobowości widzianej oczami bliskich takiej osoby. Bardzo mi się to podobało! Tym bardziej, że tutaj mamy okazję obserwować psychopatkę od wczesnych lat dziecięcych - niesamowite jak ktoś taki funkcjonuje. Jeszcze bardziej, jak trudno żyć z kimś takim u boku. Choćby dla tego wątku warto to przeczytać!

Tak jak w „Córce króla moczarów” znów spotykamy się z bohaterami w głuszy. Jak ja nie lubię opisów, to te spod pióra Karen Dionne pochłaniam z zachwytem. Dzika przyroda, zwierzęta, a w tym wszystkim człowiek, który potrafi się przystosować i korzystać z dobrodziejstw natury.

Oczarował mnie klimat książki. Jest duszno, mrocznie, ale i magicznie momentami. To co dla nas oczywiste, tam wcale takie nie jest, a to co nas przyprawia o lęk i szybsze bicie serca, tam jest normalnością.

Zapraszam Was zatem na moczary, do lasu. Dajcie się porwać okrutnej siostrze. Może być momentami nieprzyjemnie, może być niebezpiecznie, ale ta historia jest tego warta.

Rachel od lat przebywa w szpitalu psychiatrycznym, ma luki w pamięci ale jest przekonana, że jako dziecko zastrzeliła matkę. Po latach odkrywa, że to nie mogła być ona, postanawia wrócić do świata i dowiedzieć się, co tak naprawdę stało się 15 lat temu.

Kochający rodzice.

Troskliwa ciotka.

Diagnoza starszej siostry Diany.

I Rachel… z karabinem?

Kolejny raz Dionne serwuje nam tragedię rodzinną oraz skąplikowane i zaburzone, a jednocześnie bardzo intrygujące relacje.

Historię poznajemy z dwóch perspektyw Rachel, która próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości i odkryć, kto jest odpowiedzialny za śmierć jej bliskich oraz jej matki Jenny, oczami której obserwujemy dzieciństwo i sytuację rodzinną sióstr.

Ależ to była angażująca lektura!

Poprzednia książka autorki kupiła mnie niepowtarzalną atmosferą, który tu udało się odtworzyć, jednocześnie opowiadając inną, równie ciekawą i przerażającą historię. Powoli nabudowywane napięcie, niesamowite ukazanie tych specyficznych, wypaczonych relacji, z każdą kolejną stroną wchodzimy w te historię bardziej.

Zakończenie nie szokuje, za to droga do niego dezorientuje, straszy, zaskakuje i pochłaniać bez reszty. Autorka stawia na opisy, dialogów jest niewiele, zwykle tego nie lubię, tutaj jednak to buduje klimat i po prostu działa.

Co stało się przed laty i jak dziś zakończy się tak historia?

O tym musicie przekonać się sami.

Po lekturze "Córki króla moczarów" byłam pozytywnie zaskoczona twórczością Karen Dionne, ale przyznaję, że nie spodziewałam się niczego ciekawszego od tej autorki. To była dla mnie klimatyczna, mroczna, ale jednocześnie spokojna historia, która zamykała się w kameralnej atmosferze. Nie sądziłam, że autorce uda się wyrwać przed szereg i napisać coś z mocniejszym przesłaniem a jednak "Okrutna siostra" skutecznie absorbuje uwagę czytelnika.

Tym razem przypatrujemy się historii widzianej oczami Rachel Cunningham, dwudziestosześcioletniej kobiecie, która od piętnastu lat przebywa w szpitalu psychiatrycznym. Jej umysł płata figle, podsyła obrazy, które nie powinny mieć miejsca a w innym przypadku odbiera wspomnienia pozostawiając w głowie dziewczyny ogromne luki. Czy powrót w rodzinne strony pozwoli jej odzyskać wspomnienia związane ze śmiercią jej rodziców? Czy dom na moczarach udzieli w końcu konkretnych odpowiedzi?

Bardzo się cieszę, że autorka utrzymała klimat ze swojej pierwszej książki. To bowiem wyszło jej rewelacyjnie. Właściwie mam wrażenie, że nawet spotęgowała mrok oraz lęk, który towarzyszył mi podczas lektury "Córki króla moczarów". Może to fakt, że wiedziałam już poniekąd czego się spodziewać, może to sama historia Rachel wydała się bardziej przerażająca, ale przerzucałam kolejne strony z zapartym tchem mając na rękach gęsią skórkę.

Sama historia jest właściwie prosta. To jeden motyw otoczony mnóstwem niedopowiedzeń oraz sprzecznymi emocjami. Wydarzenia sprzed lat rzucają cień na aktualne życie głównej bohaterki a Rachel mimo pewnych obaw jest postacią zdeterminowaną, by w końcu odkryć prawdę. Zabiera więc czytelnika ponownie w miejsce, które wydaje się koszmarem na ziemi a to co tam się wydarzy zaskoczy wielu z Was. Muszę przyznać, że moje sceptyczne nastawienie wobec lektury ulotniło się szybciej niż podejrzewałam a sama opowieść podobała mi się nawet dużo bardziej niż poprzednia, ponieważ autorka postawiła na wszechobecną tajemnicę oraz walkę z przeszłością co zawsze owocuje niezapomnianą przygodą.

"Okrutna siostra" to lektura, która na pewno zaskoczy wszystkich fanów Karen Dionne oraz miłośników oryginalnych lektur. Nic w tej książce bowiem nie jest oczywiste. Powieść napisana jest w taki sposób, że każdy się w niej odnajdzie a kameralny klimat oraz jeden, choć głęboki motyw, skupią uwagę czytelnika na tym co dzieje się tu i teraz. Osobiście uważam, że to doskonały wybór na jesienny ponury dzień, w duecie z kubkiem gorącej herbaty, ponieważ to tylko uatrakcyjni prezentowane wydarzenia. Nie mniej niezależnie od dnia i pory, kiedy zdecydujecie się na lekturę jestem pewna, że duszny klimat i mroczna atmosfera porwą Was w swoje ramiona.

Recenzja powstała dla @Fantastyka_na_luzie

To już moje drugie spotkanie z twórczością Karen Dionne i niesamowicie cieszy mnie, że było to tak rewelacyjnie dobre spotkanie!

Po śmierci rodziców jedenastoletnia Rachel, będąca świadkiem tragedii, w której ponieśli śmierć, trafia do zakładu dla psychicznie chorych. Podświadomie wie, że to nie ojciec zabił matkę. Do dziś prześladuję ją wizja, gdy stoi z bronią w ręce nad nieruchomym ciałem matki, spod którego sączy się krew.

Jednak gdy po piętnastu latach pobytu w zakładzie, trafia na raport policyjny i informacje niezgodną z tym, co zapamiętała, zaczyna wątpić w swoje wspomnienia. Czy to ona skrzywdziła rodziców? Zniszczyła rodzinę oraz swoją przyszłość?

Czy może… mógł zrobił to ktoś inny?

Postanawia opuścić zakład i powrócić do rodzinnego domu, osadzonego głęboko w lesie i oddalonego od cywilizacji o wiele kilometrów. Tylko tam, w miejscu zamieszkałym przez jej siostrę oraz ciotkę, ma szansę dowiedzieć się co wydarzyło się naprawdę.

Od samego początku, kiedy zanurzyłam się w historie Rachel, jej siostry Diany oraz matki Jenny, podejrzewałam, w jakim kierunku zmiesza opowieść. Pomimo tego, wręcz z chorą fascynacją, śledziłam losy bohaterów i nie mogłam się oderwać. To tak jak, wtedy gdy oglądacie w internecie film z dwoma pędzącymi autami i wiecie, że zaraz dojdzie do katastrofy, ale i tak nie przestajecie patrzeć i śledzicie każdego ruchu. Tak było i w tym przypadku. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz jakaś powieść pochłonęła mnie tak bardzo i przeczytałam ją jednym tchem.

Właściwie stworzony bohater to podstawa dobrej powieści. Pomimo skromnego zasobu postaci w książce, każda z nich została intrygująco wykreowana, wywołując we mnie lawinę emocji. Poprzez strach, poczucie zagrożenia i niepewność, przez złość, irytację, a na śmiechu i westchnieniu ulgi kończąc. Autorka poruszyła delikatny temat problemów psychicznych, skłonności sadystycznych oraz dojmującego strachu, że nie zna się członków własnej rodziny. Postać Diany, osoby o zaburzonym sposobie odczuwania i myślenia, niezdolnej do empatii i wrażliwości, wywoływała we mnie autentyczny niepokój.

Przedstawiona historia jest wciągająca i intrygująca, ale również wiarygodna, a jej bohaterowie z krwi i kości.

Tym, co dla wielu może być plusem, ale dla mnie akurat nie było, są stosunkowo małe ilości dialogów zastąpione bogatymi opisami przyrody czy zwierząt. Zauważyłam jednak pewną zgodność między „Okrutną siostrą”, a poprzednią książką autorki „Córką Króla Moczarów”, gdzie również występował podobny zabieg. Jednak tutaj zdecydowanie mniej mi to przeszkadzało, najprawdopodobniej dlatego, że czułam się bardzo mocno wciągnięta w historie i niezwykle ciekawiło mnie co wydarzy się dalej.

Pomimo że okładka jest ciekawa i wizualnie cieszy oko, to odczuwałam niewielki dysonans poznawczy między ilustracja małego domku, a opisami wielkiej rezydencji z dziesięcioma sypialniami, każdy z własną łazienką, pokojami dla służby, biblioteczką i wieloma, wieloma innymi.

Zdecydowanie jest to pozycja dla starszych i dorosłych czytelników. Pomimo że przedstawione sceny nie są brutalne, krew nie leje się w nich litrami, zawierają krótkie opisy aktów przemocy wobec zwierząt i dzieci. Może to również nie być pozycja dla osób wrażliwych na temat przemocy w rodzinie oraz znęcania się. Jednak dla osób szukających intrygującego i wciągającego thrillera, może to być strzał w dziesiątkę.

Poprzednia powieść autorki dostarczyła mi wielu mocnych wrażeń. Dlatego sięgnięcie po tę książkę okazało się dla mnie naturalnym wyborem. "Okrutna siostra" zapowiadała się na zajmującą historię z dreszczykiem i tak też faktycznie się stało. Gwarantowane są emocje i to sporo.

Podczas czytania można poczuć pewien specyficzny i niepokojący klimat, który tylko potęguje mroczny nastrój treści. Fabuła wciąga i pomimo tego, że często przeraża, nie można się oderwać od książki. Wszystkie składające się na nią elementy są dobrze poukładane, czyniąc tę historię bardziej niezwykłą. To kolejny dowód na to, że Karen Dionne pisać potrafi i to po mistrzowsku. Jeśli czytacie tego typu powieści, to ta jest warta polecenia. Zresztą przekonajcie się o tym osobiście.

Książka zaintrygowała mnie już właściwie od samego początku i muszę przyznać, że bardzo pozytywnie się zaskoczyłam, bo okazała się dużo lepsza niż poprzednia pozycja tej autorki, czyli "Córka króla moczarów". Wprawdzie ona również mi się podobała, jednak brakowało mi w niej "tego czegoś" (szczególnie w zakończeniu), co udało mi się znaleźć w "Okrutnej siostrze". Klimat obu powieści jest dość podobny (mamy tutaj las, życie z dala od ludzi, styczność z dzikimi zwierzętami itp.) jednak w tym przypadku został ON lepiej i ciekawiej wykreowany, nadając powieści wręcz magicznego charakteru, mimo dość mrocznej i pełnej napięcia fabuły. Szczególnie spodobała mi się relacja pomiędzy Rachel a zwierzętami, która mimo tego, że była nierzeczywista, wręcz baśniowa, to moim zdaniem doskonale wpasowała się w całokształt. Bardzo przypadł mi również do gustu sam opis myśliwskiego domu, pełnego wymyślnych dekoracji i przedmiotów zbieranych od pokoleń.

Jeśli chodzi o bohaterów, to byli oni całkiem dobrze wykreowani i ciekawi, szczególnie Rachel, chcąca rozwikłać zagadkę śmierci jej rodziców, a także jej siostra Diana, której postać i zachowanie niejednokrotnie wytrącały mnie z równowagi.

Podsumowując, uważam, że jest to świetny thriller z bardzo dobrym, logicznym finałem, który całkowicie pochłonął moje myśli na kilka dni i niesamowicie wciągnął od pierwszej do ostatniej strony. Myślę, że jest to książka, która spodoba się zarówno początkującym czytelnikom, jak i długoletnim fanom gatunku. Serdecznie polecam! 😊

Książka została wydana nakładem wydawnictwa Media Rodzina w serii Gorzka Czekolada. Jest to thriller psychologiczny. Autorka nazywana jest mistrzynią suspensu i zdecydowanie się z tym zgadzam.

Książka podzielona jest na dwie części, które się przeplatają. Pierwszą część widzimy oczami Rachel i dzieje się teraz, druga część jest opowiedziana przez Jenny i dostała etykietę "wtedy".

Jenny jest matką Rachel i Diany. Dowiadujemy się jak doszło do tego, że Jenny wraz z mężem i córką przenieśli się do domu na moczarach, jak wyglądało ich życie przed narodzinami Rachel i jak zmieniało się podczas dorastania ich córek. Poznamy ich charaktery oraz prawdę dotyczącą śmierci ich rodziców.

Gdy poznajemy Rachel jest w Ośrodku Zdrowia Psychicznego i ma udzielić wywiadu w sprawie jej życia po śmierci rodziców, podczas którego planuje się przyznać do zabójstwa matki. Jednak podczas jego trwania okazuje się, że przez te wszystkie lata żyła w błędzie. Postanawia wypisać się z ośrodka i wrócić do rodzinnego domu by odkryć prawdę.

Jaka jest historia Jenny i czy Rachel odkryje co się naprawdę wydarzyło tamtego dnia gdy zginęli jej rodzice, o tym musicie przekonać się sami. Ja Wam już nic więcej nie zdradzę po za tym, że bardzo Wam polecam tą książkę!

Jest to moje drugie spotkanie z twórczością autorki i jestem zachwycona! Styl autorki i niebanalność opowieści zdecydowanie do mnie przemawiają. Książka jest jeszcze lepsza niż "Córka króla moczarów".

Zdecydowanie polecam fanom gatunku i nie tylko! Jest to kawał świetnego thrillera po który warto sięgnąć.

Za egzemplarz do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo wydawnictwu.

"To, że spędziłam piętnaście lat w szpitalu dla umysłowo chorych, odsiadując wyrok, który sama na siebie wydałam za zbrodnię, której prawie na pewno nie popełniłam, jest tak nie do przyjęcia, że łagodnie rzecz biorąc, czuję się potężnie oszukana i zdradzona."

Karen Dionne powraca z kolejnym thrillerem "Okrutna siostra", który ponownie wciągnie w problemy rodzinne bohaterów. Rachel spędza w szpitalu psychiatrycznym piętnaście lat pewna, że zabiła swoich rodziców. Dzięki dziennikarzowi, który przeprowadza z nią wywiad, dowiaduje się, że według lekarza sądowego, to nie ona popełniła zbrodnię. Postanawia wrócić do domu, w którym mieszka jej siostra i ciotka, by móc poznać prawdę.

W "Okrutnej siostrze" jest podobny schemat jak w "Córce króla moczarów". Osoba, która wyrządza krzywdę jest spokrewniona z bohaterką. Rodzinny dom znajduje się na posiadłości oddalonej od innej społeczności. Bohaterowie związani są mocno z naturą, tutaj ze zwierzętami. Akcja, która nie ma szaleńczego tempa.

Podoba mi się, że autorka buduje akcję w kręgu najbliższej rodziny. Nie ma zamieszania, postronnych bohaterów, którzy nie wnoszą nic do fabuły. Jest ścisłe grono, którego dotyczy historia i tego się Karen Dionne trzyma. Wstrząsające jest to, że najbliższa ci osoba, może wyrządzić najgorszą krzywdę, w tym wypadku rodzona siostra.

Najbardziej zaciekawił mnie wątek siostry, u której będąc dzieckiem, stwierdzono osobowość psychopatyczną. Jak się ona objawiała, jak próbowali sobie poradzić z tym rodzice Rachel, jak trudno było podejmować decyzje względem starszej córki - według mnie to był najmocniejszy wątek całej powieści.

Akcja toczy sie dwutorowo i jest napisana z perspektywy dwóch postaci - Rachel w czasie teraźniejszym, kiedy to wychodzi ze szpitala psychiatrycznego, oraz Jenny, matki Rachel, dzięki której bliżej poznajemy zachowanie Diany i zmagania, z jakimi kobieta wraz z mężem musieli się zmierzyć.

Nie jest to thriller mrożący krew w żyłach, gdzie akcja brnie jak pendolino. Po poprzedniej książce autorki można było się tego spodziewać i tak właśnie było. Karen Dionne skupia się na portrecie psychologicznym "psychopaty" i tym, jak jego obecność i zachowanie wpływa na resztę rodziny. Jeśli szukacie thrillera z gatunku tych lekkich, to zachęcam do przeczytania 🙂

Wiadomo nie od dziś, że co chatka to zagadka. Są rodziny bardziej i mniej zżyte, są religijne, preferujące swobodę i luźne związki. Są rodziny patologiczne, zimne, bezduszne, zapracowane, schorowane i te ciepłe i wywołujące uczucie bezpieczeństwa. Więzi między rodzeństwem też mogą być przeróżne od wielkiej przyjaźni i miłości po grób, poprzez zazdrość i kompleksy wywołujące nieporozumienia i frustracje na czystej nienawiści kończąc. A jak przedstawi rodzinę i siostrzane więzi Karen Dionne?

Rachel sama zgłosiła się do zakładu psychiatrycznego, traktując to jako karę za grzechy. Mimo iż policja ustaliła, co się wydarzyło w jej rodzinnym domu, ona wciąż z uporem maniaka twierdziła, że to ona i tylko ona jest odpowiedzialna za zastrzelenie matki, a ojciec popełnił samobójstwo. Przez całkowity przypadek w jej ręce dostaje się policyjny raport z przeprowadzonego śledztwa, a w nim odczytuje dwa zdania, które zmroziły jej krew w żyłach. Dziewczyna już wie, że jeśli chce pozbyć się raz na zawsze dręczących ją demonów, musi wrócić do domu rodzinnego. Wielkiego domu na zupełnym odludziu, w którym od piętnastu lat miesza tylko jej siostra i ciotka. Jaka jest prawda? Co wydarzyło się ponad piętnaście lat temu na moczarach? Która z postaci w tej historii jest kulą, a która karabinem?

Jak śpiewali Dwaj Starsi Panowie:

„Rodzina nie cieszy nie cieszy gdy jest

Lecz kiedy jej nima samotnyś jak pies…”.

Po zapoznaniu się z tą historią chyba jednak wolałabym być samotna… Akcja rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych. O przeszłości dowiadujemy się od Jenny- matki dziewczyn, a teraźniejszość śledzimy oczami jednej z córek. To jeden z takich thrillerów, w którym podczas czytania czas przestaje mieć znaczenie. Bardzo oryginalny pomysł i świetne wykonanie sprawiło, że odpłynęłam. Co prawda było kilka nieścisłości, ale można na nie spokojnie przymknąć oko. Czytałam z przyspieszonym pulsem. Mimo iż to nie horror, to ze zgrozą przewracałam kolejne strony, a dłoń bezwolnie zaciskała mi się w pięść. Dlaczego? Odpowiedzi na to pytanie musicie już poszukać sami na kartach książki. Fabuła jest tak skonstruowana, że każde kolejne moje słowo sprawi, że zaczną się pojawiać spojlery, które mogą odebrać Wam radość z zagłębiania się w lekturze. Dlatego ja już zamilknę i poszukam wcześniejszej książki Autorki, a Wy zaplanujcie sobie wieczór z „Okrutną siostrą”.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina.

W życiu 11-letniej Rachel zdarzyło się coś co sprawiło, że jej rodzice odeszli z tego świata. Następnie dziewczynka spędziła 15 lat w zakładzie psychiatrycznym i teraz postanowiła dowiedzieć się prawdy. Przez większość czasu wydawało jej się, że to ona ich zabiła, jednak na koniec nie była tego taka pewna. Postanowiła wrócić do rodzinnego domu i zmierzyć się ze wspomnieniami oraz poznać prawdę o śmierci rodziców. Czy udało jej się dojść do prawdy? Czy nie była ona dla niej zbyt bolesna?

Przeszłość przeplata się z teraźniejszością, dzięki czemu można lepiej można zapoznać się z motywami poszczególnych bohaterów. Na pewno podobała mi się obserwacja niedźwiedzi, w tym jednego wyjątkowego - albinosa. Kreacja jednej z żeńskich postaci pokazuje, że już od maleńkości można przejawiać niekoniecznie pozytywne żądze. Przeszłość miesza się z teraźniejszością, jednak Rachel dopiero na końcu książki dowiaduje się co było przyczyną śmierci jej rodziców.

Wplecenie wątków przyrodniczych, nowego dziecka w rodzinie, ciotki do zajmowania się dziećmi i jej partnera sprawia, że nie można narzekać na małą ilość napięcia. Pozycję czyta się naprawdę sprawnie i jej zakończenie przypadło mi do gustu. Może nie zapadnie mi na zbyt długo w pamięci, jednak nie żałuję, że postanowiłam się z nią zapoznać.