Oko pustyni. Tajemnica Askiru. Tom 3

Brakuje mi słów, by opisać swą fascynację tą serią! Z każdym kolejnym tomem upewniam się, że to opowieść, która zostanie w moim sercu na zawsze. "Oko pustyni" to kolejny dowód na to, że saga "Tajemnica Askiru" to prawdziwa perełka wśród współczesnych dzieł fantasy, choć ma już swoje lata. Połączenie wartkiej fabuły z rewelacyjnie wykreowanym universum, bogate charaktery, oraz dynamiczna fabuła sprawiają, że ta seria zasługuje na uwagę każdego miłośnika literatury fantastycznej. Schwartz wykreował świat tak dopracowany, że czytelnicy mogą się w nim zanurzyć i doświadczyć każdej emocji wraz z bohaterami.

Richard Schwartz po raz kolejny udowadnia, że nie brakuje mu wyobraźni, talentu czy rozmachu i zabiera swoich czytelników w niezwykłą podróż do bajecznego, misternie skonstruowanego i przemyślanego fantastycznego świata, z którego nie chce się wracać ani na chwilę. Autor w mistrzowski sposób zaprezentował również, iż nie trzeba niewiarygodnie wartkiej akcji, by lektura była wciągająca i wywołała wiele emocji. Polecam gorąco!

Richard Schwartz ze swoim cyklem Tajemnica Askiru zaprasza nas w fantastyczny świat pełen przygód, niebezpieczeństw z nowymi i barwnymi postaciami. Przyszła pora na trzecią część cyklu, a mianowicie „Oko pustyni”. Mam nadzieję, że nie długo i w Polsce ukażą się kolejne tomy autorstwa tego niemieckiego pisarza.

Czy mi się ta seria przejadła? W żadnym razie! Wśród bohaterów mam swoich ulubieńców i kibicuje im, aby wszystko im się udawało, wiadomo, jak jest. Nie zawsze jest niedziela, ale dzięki temu mamy, co czytać, są przygody i zwroty akcji. „Oko pustyni” jest jednak nieco mniej dynamiczne, co nie znaczy, że jest nudne. Autor skupił się na tym, aby dobrze przedstawić nam sytuację i świat, w którym pojawili się bohaterowie.

Już na samym początku książki wpadamy w akcję, której tempo nie jest równomierne, kiedy nieco opada możemy odsapnąć i przygotować się na następną dawkę adrenaliny.

W „Oku pustyni” ponownie powracamy do, królestwa mieszczącego się na pustyni – Gasalabadu, gdzie dotarli bohaterowie. Handlarze niewolników rozdzielili drużynę, jednak to już przeszłość, na powrót udaje im się odszukać. Zadanie, któremu się podjęli jest ważne, strata czasu nie wchodzi w grę, tylko czy im się to uda? Havald i jego kompani muszą zyskać potężnych sojuszników do walki w rosnącym w siłę Imperium Thalaku, przyjdzie im zmierzyć się z politycznymi intrygami, spiskami oraz z mroczną magią. Niestety są zmuszeni pozostać tam dłużej, muszą uwolnić Leandrę z rąk handlarzy niewolników, co niesie za sobą konsekwencje. Wplątanie w wir walk o tron, a wraz z nią pełno politycznych intryg, które są zawiłe. W tej części autor wprowadza magię nekromantów, a to bardzo ciekawy aspekt, dlatego zachęcam Was do dalszej podróży w świecie Richarda Schwartza.

„Oko pustyni” jest wspaniałą powieścią fantastyczną, podczas czytania której nie będziecie chcieli mieć żadnej przerwy, autor tworzył coraz to nowsze tajemnice i intrygi, które ciekawią do tego stopnia, że nie chciałam odłożyć książki na bok. Książka jest o wiele bardziej rozbudowana niż jej poprzedniczki, mamy wiarę w przeznaczenie i bogów, a wszystko jest otoczone gorącym pustynnym klimatem. Richard Schwartz stworzył wyjątkową serię, która urzeka klimatem i świetnie skonstruowanymi bohaterami. Czytelnik nie ma czasu na nudę i z pewnością jej nie zazna. Pragnie znaleźć portal do Askiru, przekonać się na własnej skórze, jak to jest wędrować z tak doborowymi bohaterami. To dopiero połowa serii, a już tak bardzo zjednała sobie czytelników, wręcz uzależniła!

Myślę, że pomimo nieco spowolnionej akcji mam wrażenie, że w czwartym tomie czeka nas jej kulminacja, kto wie ile zwrotów akcji dostarczy nam Schwartz? Po mistrzowsku ukazuje, że świat, jak i ludzie wcale nie są czarno – biali, a ci, którzy wydają się krystaliczni, z pozoru dobrzy nie zawsze tacy są, jacy się wydają na pierwszy rzut oka.

Havald wysuwa się tutaj na pierwszy plan, pozostałe postacie gdzieś obok niego się przemieszczają, to nie tak, że sobie z tym nie radzi, ale brakuje mi tej dominacji grupy, która była wyczuwalna, pomimo tego, że cały cykl jest opowiadany z perspektywy rycerza. Czego mi zabrakło? Poczucia zagrożenia Imperium Thalaku, które powinno wywierać silniejszą presję na bohaterach.

Richard Schwartz potrafi zaskoczyć czytelnika, zakończenie znowu napędza potrzebę zgłębienia wiedzy, co będzie dalej?

„Oko pustyni” to książka, którą się czyta z zapartym tchem, rozwiązuje kolejne polityczne intrygi i odczuwa napięcie z nimi związane. Pozostaje mi jedynie czekać na kolejny tom i rozmyślanie, co też przygotuje dla nas autor.

Basarajn - pustynne królestwo, gdzie polityczne intrygi są tak samo częste jak piaskowe burze. Musze powiedzieć, że tym razem trzeci tom Tajemnic Askiru pt. " Oko pustyni" trochę mnie zawiódł.

Nasi bohaterowie mają przed sobą bardzo ważne zadanie - muszą uratować z rąk handlarzy niewolników Leandrę. Choć wcześniej nie pomyśleliby, że mogą tworzyć drużynę, teraz gdy życie jednej z nich jest zagrożone, nie cofną się przed niczym by ją uratować. Zło nie zostało pokonane jak odkrywają bohaterowie. Intrygi, zamachy i... walka o tron, która wstrząsnęła Gasalabadem. Wyprawa do Askiru musi poczekać, choć czasu mają coraz mniej. Okazuje się również, że Havald ukrywa coś więcej niż się nam wydawało. Czy uda im się ocalić przyjaciółkę, pokonać wroga i zdążyć na czas ostrzec miasto? I czy Armin kiedykolwiek zamilknie na dłużej niż kilka sekund...?

Ruchard Shwartz skupił się na opisach życia mieszkańców, ich tradycji oraz różnic między biednymi a bogaczami. Ukazuje w doskonały sposób, że posiadanie majątku daje dostęp do informacji oraz działań, które są niedostępne dla maluczkich, ale w tym samym czasie powodują, że śmierć zdecydowanie częściej puka do ich drzwi. Bohaterowie bardzo dorośli od czasu pierwszego tomu, jest zdecydowanie więcej czarnego humoru i dwuznacznych sytuacji, które można zrozumieć na różny sposób. No i oczywiście romans wybucha na nowo pomiędzy naszymi głównymi sprawcami całego zamieszania ;)

"— Nie jestem bohaterem – oznajmiłem. – Nigdy nim nie byłem. Zawsze tylko mi się wydawało, że nie mam wyboru, że muszę robić to, co robię."

Akcja trochę zwolniła tempa w tej części. Jest bardzo dużo intryg i wymyślania sposobów by się z nich jakoś wyplątać jak najmniejszym kosztem. Mam wrażenie, że autor tym razem jeszcze bardziej skupił się na Havaldzie, resztę bohaterów traktując - delikatnie rzecz ujmując - z kopa. Co oczywiście nie umniejsza faktu, że całą książkę czyta się niezwykle szybko,bo każdy chciałby już być w słynnym Askirze.

Z niecierpliwością czekam na kolejny tom, by móc wreszcie wejść do Askiru wraz Leandrą, Zokorą i Havaldem.

Sylwia "Sirroco" Stinia

To co przede wszystkim zachwyciło mnie w tej książce to klimat, który mocno pobudza wyobraźnie, po drugie charakterni bohaterowie i wszechobecna magia! Polecam

Barwni bohaterzy oraz wartka akcja sprawiają tylko, że za każdym razem gdy wracam do tego świata, nie jestem w stanie się od niego oderwać na dłużej niż to konieczne. Przyznam, że najbardziej zbliżone odczucia miałam, gdy czytałam serię o Harrym Potterze, w szczególności od trzeciego tomu w górę.

Świetna historia, genialni bohaterowie, nie ma miejsca na nudę. Od początku do końca czytelnik się wciąga i ciężko znaleźć moment, by choć na chwilę oderwać się od książki :) Każdy tom jest co raz lepszy i bardzo się cieszę, że dałam szansę tej serii :D Polecam każdemu!

Książka przedstawiająca kolejne przygody dzielnego Havalda i jego przyjaciół. Zostają wplątani w intrygi i politykę Gasalabadu. W tej część mamy spowolnioną akcję, ale historia na tym nie traci.

Dostajemy tu intrygi, proroctwa, tajemniczy, ale niebezpieczny przedmiot oraz zakończenie, które nie tylko czytelnika zaskakuje.

Polecam każdemu, warto poświecić jej parę chwil;)

„Oko pustyni”, choć spokojniejsze, okazało się równie intrygujące, jak dwie pierwsze części. Zakończenie też różni się od tych, do jakich autor nas już przyzwyczaił. Nie mam zielonego pojęcia, co będzie się działo w części czwartej. Wiem za to jedno – na pewno ją przeczytam! Polecam.

„Oko pustyni” nie jest aż tak porywające, jak wcześniejsze tomy, w dalszym ciągu jest książką wartą polecania. Opisy przemawiające do wyobraźni czytelnika oraz fantastyczni bohaterowie są największymi atutami powieści autorstwa Richarda Schwartza.

Po bardzo efektownych i pełnych akcji poprzednich częściach, Oko pustyni wydaje się postojem, który urządzili sobie bohaterowie podczas swojej misji. Ale i podczas tej przerwy nie zabrakło wrażeń i emocji, które sprawiają, że lekturę można bez wahania ocenić jako bardzo dobrą. Tajemnica Askiru to fantastyka w najlepszym wydaniu, pełna magii, osobliwych wierzeń oraz wyjątkowych artefaktów - legendarnych mieczy oraz tytułowego Oka Gasalabadu. Już od Pierwszego Rogu jestem pod urokiem pomysłowości Richarda Schwartza, dlatego polecam ten cykl każdemu czytelnikowi spragnionemu niezwykłej, magicznej przygody. Na pewno to wszystko tutaj odnajdzie.

„Przysiągłem sobie, że kiedy to wszystko minie, poszukam jakiegoś spokojnego miejsca i zajmę się uprawą jabłoni. Jabłka były dobre.”, czyli Havald i jego drużyna powracają po raz trzeci.

Oko Pustyni to trzeci tom Tajemnicy Askiru. Richard Schwartz to niemiecki autor powieści high fantasy. Ma na swoim koncie wiele powieści, a cykl Tajemnica Askiru ma jeszcze kilka tomów, które zapewne zostaną wkrótce wydane.

Havald, Leandra, Zokora i pozostali członkowie grupy trafiają do pustynnego Besarajnu, gdzie są zmuszeni zostać dłużej. W Gasalabadzie, stolicy Besarajnu, wpadają w wir walki o tron. Zbliża się przekazanie władzy nad Domem Lwa, a także wybory kalifa Besarajnu. Havald będzie musiał zmierzyć się z politycznymi intrygami, mroczną magią i sługą Arminem.

Havald gra pierwsze skrzypce w Oku Pustyni. Jest najważniejszą postacią i to z jego punktu widzenia obserwujemy wydarzenia. Może to trochę zmniejszać pole widzenia czytelnika, ale Havald jest świetnym obserwatorem. Mam wrażenie, że ten tom jest dużo spokojniejszy od poprzednich. Mniej akcji niż to miało miejsce w Drugim Legionie. Więcej opisów. Autor zagłębił się w kulturę, obyczaje i historię Besarajnu.

Dostajemy dość dużo polityki i związanej z nią intryg, co może być trochę zagmatwane, ale autor wszystko po kolei tłumaczy, więc nie powinno sprawiać to większych problemów. Na końcu książki dostajemy słowniczek, w którym znajduje się wykaz postaci i budynków wraz z opisem.

Jeśli nie pamiętacie, co wydarzyło się w poprzednich tomach to w Oku Pustyni zostaje wszystko przypomniane. Bardzo dobry pomysł, ponieważ poprzednie części czytałam już jakiś czas temu, a dzięki streszczeniu na początku Oka Pustyni mogłam przypomnieć sobie wątki.

Schwartz nie zaprzestał na laurach i kolejna książka jest nawet lepsza od poprzednich. Cykl high fantasy coraz lepiej radzi sobie w naszym kraju (gdzie w Niemczech to bardzo sławna seria). Te kilkaset stron to wiele przygód, emocji, kłamstw, intryg i miłości oraz fantastycznych opisów. A finał? Finał podsyca apetyt na kolejne książki. Lekka i przyjemna lektura dla fanów high fantasy.